ას-1737-1718-2011 31 იანვარი, 2012 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

კასატორი _ ლ. ჭ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ამხანაგობა «ყ-ე 2»

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 13 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობის საერთო საკუთრებიდან წილის განსაზღვრა, წილზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. ჭ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ამხანაგობა «ყ-ე 2-ის» მიმართ და მოითხოვა ამხანაგობის საერთო საკუთრებიდან წილის განსაზღვრა და წილზე მესაკუთრედ ცნობა შემდეგი დასაბუთებით: 2002 წლის 13 სექტემბრის სადამფუნებლო ხელშეკრულებით შეიქმნა ამხნაგობა ,,ყ-ე 2». აღნიშნული ამხანაგობა დააფუძნეს შპს «ბ-ომ», ნ. ტ-მა და ი. ყ-მა. ამხანაგობას უნდა აეშენებინა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი. აღნიშნული მიზნით ამხანაგობაში შენატანი განახორციელა მხოლოდ შპს «ბ-ომ», კერძოდ, 1 600 კვ.მ უძრავი ქონება, მდებარე ქ.თბილისში, ი. ჭ-ის გამზირის დუბლ-საპროექტო გზასა და ინდივიდუალური ბინათმშენებლობა «ვ. 94-ის» («მზიურის») ტერიტორიაზე. ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა დამფუძნებელთა წილი, კერძოდ, შპს «ბ-ო» მიიღებდა საერთო ფართის 25%-ს, ი.ყ-ი - 10%-ს. აღნიშნულ ამხანაგობაში «ხ. 96-ის» და შპს «კ-ის» მიერ შეწყვეტილი მშენებლობის გამო დაზარალებული მენაშენეები გაწევრიანდნენ, რის შედეგადაც ამხანაგობა «ყ-ე 2-ის» წევრთა რაოდენობამ დამფუძნებლებთან ერთად შეადგინა 22 წევრი.

ამხანაგობის წევრებმა შეასრულეს პირობა და შეიტანეს მშენებლობის წარმოებისათვის საჭირო თანხა, მაგრამ დარჩნენ მოტყუებული, რამდენადაც მშენებლობა არ წარმოებულა და შეთანხმებულ ვადაში, 2005 წლის თებერვალში. შპს «ბ-ოს» მიერ განხორციელებული შენატანით მშენებლობა არ დასრულებულა. საცხოვრებელი სახლი აღნიშნულ მიწაზე ვერ აშენდებოდა, ვინაიდან, მზიურის ტერიტორია იმყოფება სარეკრეაციო ზონაში, შესაბამისად, ნებართვა არ გაიცა. 2005 წლის 5 აპრილის ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილებით მოსარჩელე აირჩიეს თავმჯდომარედ. მთელი წლის დაუღალავი შრომის შედეგად მიაღწია იმას, რომ დართეს ნება, პირდაპირი განკარგვის წესით შეესყიდა ახალი 3 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მდებარე ... საავადმყოფოს ჩრდილოეთით. აღნიშნული გეგმის განხორციელებისათვის მოწვეულ იქნა კრება, გააცნო პირობები, რომ მიწის ნაკვეთის შესაძენად და დასაკანონებლად საჭირო იყო 121 000 ლარი ( 1კვ.მ მიწის ფასი განისაზღვრა 34 ლარით, მაშინ, როდესაც აღნიშნულ ტერიტორიაზე მიწის ნორმატიული ფასი განსაზღვრულია 1 კვ.მ 360 ლარით), გეოლოგიური სამუშაოებისათვის - 2 500 აშშ დოლარი, რის შემდეგაც დასჭირდებოდათ ახალი პროექტის სრული პაკეტი, რისთვისაც საჭირო იქნებოდა ფინანსები. კრების გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ თითოეულ წევრს უნდა შეეტანა 10 000 ლარი, პირადად მას არაფერი არ უნდა შეეტანა, როგორც უხელფასო ორგანიზატორს. შეთანხმების თანახმად, როდესაც აიღებდა ნებართვას, განხორციელდებოდა ანგარიშსწორება, დადგინდებოდა 1 კვ.მ ღირებულება, რის მიხედვითაც თითოეულ წევრზე გაცემულ ნოტარიულ ხელშეკრულებაში აღნიშნული ფართი გადაანგარიშდებოდა, რითაც დადგინდებოდა მიღებულ წევრებზე გასაცემი ბინის ღირებულება, რომელსაც გამოაკლდებოდა წევრების მიერ გადახდილი თანხა და გამოეწერებოდა განსხვავება, რომელსაც გადაიხდიდნენ ეტაპობრივად. მოსარჩელემ გააფრთხილა შპს «ბ-ო», რომ უნდა შეეტანა თანხა, რაზედაც მიიღო უარი, დაუკავშირდა ამხანაგობის წევრებს და სთხოვა, შეეტანათ მიწის შესასყიდი ფასები. 2006 წლის 28 აპრილს მოიწვია კრება. წევრების უმრავლესობამ უარი განუცხადა სხვადასხვა მიზეზის გამო, რის გამოც იძულებული გახდა აეღო პროცენტიანი ვალი და დაეფარა მიწის საფასური. ვიდრე მიწას შეისყიდდნენ, მასზე ჩაატარებინა გეოლოგიური სამუშაოები, რათა დარწმუნებულიყო მშენებლობისათვის მიწის ვარგისიანობაში. გეოლოგიური სამუშაოებისათვის გადაიხადა 2 500 აშშ დოლარი, მიწის ნაკვეთის შესყიდვისათვის, ნოტარიულად გაფორმების, საჯარო და საკადასტრო რუკის შედგენის, ტოპოგადაღების, წითელი ხაზებისათვის, მიწის გადასახადისა და დაკანონებისათვის სულ გადახდილ იქნა 121 000 ლარი, მათ შორის, მან 42 000 ლარი გადაიხადა. სულ, მიწის შენატანისა და პაკეტის შესაქმნელად გაიხარჯა 209 070 ლარი, მან გადაიხადა 104 570 ლარი, რაც უდრის ამხანაგობის წევრების მიერ შეტანილი სრული თანხის 50,01%-ს. ამასთან, 2002-2003 წლებში წევრების მიერ ამხანაგობაში შეტანილია 72 320 აშშ დოლარი, მათ შორის, 13 000 აშშ დოლარი, რაც შეადგენს ამხანაგობაში მთლიანად შეტანილი თანხის 17,98%-ს. საერთო ჯამში მისი ქონებრივი შენატანი ამხანაგობაში შეადგენს 67,99%-ს. რაც შეეხება მომსახურების სახით მის შენატანს, მიაჩნია, რომ ამხანაგობის სარგებლიდან შეადგენს სულ ცოტა 10%-ს მიღწეული შედეგის გათვალისწინებით. მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ ამხანაგობაში მისი შენატანის (ქონებრივი და არაქონებრივი), მიღებული სარგებლის, გაწეული შრომისა და სხვა გარემოებების გათვალისწინებით აქვს კანონიერი უფლება, მოითხოვოს წილის განსაზღვრა და ამ წილზე უფლების აღიარება ამხანაგობის ქონებიდან, კერძოდ, ასაშენებელი საერთო ფართის 67,99%-ზე. ამასთან, მისი განმარტებით, იგი ითვალისწინებს იმ გარემოებას, რომ საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად აუცილებელია ინვესტორი, რომლის დასაინტერესებლად საჭიროა ასაშენებელი სახლის მინიმუმ 50%-ის დათმობა, ისევ ამხანაგობის ინტერესებისათვის ითხოვს მხოლოდ ასაშენებელი საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართის 25%-ს.

ამხანაგობა «ყ-ე 2-მა» წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო 2002 წლის სადამფუძნებლო ხელშეკრულება, დაეთანხმა მას, რაც დაადასტურა 2003 წლის 5 თებერვალს სანოტარო აქტზე ხელმოწერით, განემარტა ხელმოწერის სამართლებრივი შედეგები ნოტარიუსის მიერ. გასულია მისი სახელშეკრულებო მოთხოვნის ხანდაზმულობის 6 - წლიანი ვადა. იგი იყო ამხანაგობის თავმჯდომარე 2005 წლიდან, მისი არაკანონიერი და ამხანაგობის სხვა წევრების უფლების შემლახველი მოქმედებების გამო გადაყენებულ იქნა თავმჯდომარეობიდან. იგი ხელს უშლის ამხანაგობის საქმიანობას, რადგან გაუჩნდა დამატებით სოლიდური ინტერესი, რომლის საფუძველს ვერ. შპს «ბ-ოს» ქონება საკმაოდ ღირებული რომ იყო, ადასტურებს ის, რომ მის სანაცვლოდ ამხანაგობამ მიზერულ ფასად რამდენიმე მილიონად ღირებული ქონება მიიღო. თავმჯდომარეობის დროს მოსარჩელემ ამხანაგობა ჩაითრია რამოდენიმე სამოქალაქო დავაში, ახდევინა ამხანაგობას სასამართლო და საადვოკატო ხარჯები, ქონების გადასახადის გადაუხდელობის გამო, ქონებას დაედო საგადასახადო ყადაღა, რაც საფრთხეს უქმნის ამხანაგობას საგადასახადოს მიერ ქონების აუქციონზე რეალიზაციის სახით. მან ფარულად გააფორმა ხელშეკრულება ინვესტორსა და მშენებელთან, რომელთანაც ერთპიროვნულად დაარღვია ხელშეკრულება და ამხანაგობა დაახლოებით 300 000 აშშ ოდენობის ჯარიმის დაკისრების წინაშე დააყენა. ყველა ის ხარჯი, რომელზეც აპელირებს მოსარჩელე, არის განხორციელებული ამხანაგობის სახელით და ამ მოქმედებებით თავმჯდომარის მიერ თავისი წილის გაზრდის მოთხოვნა ყოვლად დაუშვებელი და დაუსაბუთებელია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, აღიარებულ იქნა ამხანაგობა «ყ-ე 2-ში» ლ. ჭ-ის უფლება 2,26% წილზე, რაც შეადგენს ასაშენებელი საერთო ფართიდან 310 კვ.მ-ს. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 13 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელი დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემობები: ამხანაგობა ,,ყ-ე 2» დაფუძნებულ იქნა 2002 წლის 13 სექტემბრის სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულებით, ამხაგობის მიზანს წარმოადგენდა, წინამდებარე დაფუძნების აქტით განსაზღვრული წესითა და ვადებში ერთობლივად იმოქმედონ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად.

აღნიშნული ხელშეკრულების მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამხანაგობის თავმჯდომარე წარმოადგენს ამხანაგობას წევრებთან, მესამე პირებთან ურთიერთობასა და სასამართლოში, დებს გარიგებას ამხანაგობის სახელით. ამასთანავე, ამხანაგობის თავმჯდომარე მხოლოდ ამხანაგობის დამფუძნებელთა სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობის საფუძველზე დებს შემდეგ გარიგებებს: ა) ამხანაგობის დამფუძნებელთა საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების გასხვისება და ვალდებულებით დატვირთვა; ბ) სესხებისა და კრედიტების აღება. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ამხანაგობის თავმჯდომარე პასუხისმგებელია ამხანაგობის საქმიანობასთან დაკავშირებული საფინანსო-საბუღალტრო დოკუმენტაციის საქართველოს კანონმდებლობის დადგენილი წესით წარმოებისა და ამხანაგობის საქმიანობის საფუძველზე წარმოშობილი საგადასახადო ვალდებულებების ჯეროვანი შესრულებისათვის; ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, ამხანაგობის ყველა დამფუძნებლის თანხმობით მიიღება გადაწყვეტილება შემდეგ საკითხებზე, მათ შორის, ამხანაგობაში დამატებითი შენატანების ოდენობის დადგენის თაობაზე. ამავე ხელშეკრულების მე-11 მუხლის პირველი პუნქტის ,,ე» ქვეპუნქტის შესაბამისად, ამხანაგობის ხელმძღვანელი ვალდებულია, აწარმოოს ჟურნალი, რომელშიც სავალდებულო წესით აღირიცხება შემდეგი დოკუმენტაცია: ამხანაგობის მიერ დადებული ნებისმიერი ხელშეკრულება და ცვლილებები ამ ხელშეკრულებაში. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ჟურნალი უნდა იყოს ზონარგაყრილი და ბეჭდით დალუქული, თითოეული გვერდი დანომრილი. 2006 წლის ამახანაგობა ,,ყ-ე 2-ის» წევრთა კრების გადაწყვეტილებით: ამხანაგობაში დარჩენის მსურველებმა უნდა გადაიხადონ ათი ათასი ლარი, რომელიც უნდა მოხმარდეს მიწის შესყიდვას და პროექტის სრული პაკეტის შექმნას. მშენებლობის ნებართვის აღების შემდეგ დადგინდეს 1 კვ.მ ასაშენებელი ფართის ღირებულება, რის მიხედვითაც თითოეულ წევრზე ნოტარიულად დამოწმებულ ხელშეკრულებაში აღნიშნული კვ.მ ღირებულება დაანგარიშდეს და მასზე გასაცემი ბინის ღირებულებას გამოაკლდეს წევრის მიერ გადახდილი თანხა თითოეულ წევრს გამოეწერება სხვაობა, რომელსაც გადაიხდის ეტაპობრივად, ხოლო, თუ წევრს მეტი აქვს გადახდილი, სხვაობა დაუბრუნდება უკან. აღნიშნული კრების მუშაობაში მონაწილეობას არ იღება დამფუძნებელი შპს ,,ბ-ო».

ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ს» 2007 წლის 17 თებერვლის №6 კრების ოქმის საფუძველზე, რომლის მუშაობაშიც მონაწილეობას არ იღებდა დამფუძნებელი შპს ,,ბ-ო”, ლ. ჭ-ე შეყვანილ იქნა ამხანაგობის დამფუძნებლად და მიეცა უფლება, დამოუკიდებლად დაედო გარიგებები, საჭიროებისამებრ გაესხვისებინა ამხანაგობის კუთვნილი დამატებითი ფართი, რათა ინვესტორების მიერ დროულად ყოფილიყო დაწყებული მშენებლობა. 2005 წლის 5 აპრილის №5 კრების ოქმის თანახმად, ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ის» თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა ლ. ჭ-ე, ხოლო, 2007 წლის 17 თებერვლის კრების ოქმის თანახმად, მას უფლება მიეცა, დამოუკიდებლად დაედო გარიგებები, საჭიროებისამებრ გაესხვისებინა ამხანაგობის კუთვნილი დამატებითი ფართი. 2009 წლის 11 ნოემბრის და 9 ივლისის ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ს» წევრთა კრების ოქმების შესაბამისად, ლ. ჭ-ე გადაყენებულ იქნა ამხანაგობის თავმჯდომარეობიდან და დაევალა მისი თავმჯდომარეობის პერიოდში ჩატარებული ფინანსური საქმიანობის ანგარიშის წარდგენა. 2003 წლის 5 თებერვალს ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ს» და ლ. ჭ-ეს შორის სანოტარო წესით გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის საგანსაც წარმოადგენდა მშენებარე საცხოვრებელი სახლის შენობა-ნაგებობებიდან ამხანაგობის მიერ წევრისათვის, ლ. ჭ-ის, საკუთრების უფლების გადაცემა, პირველ სადარბაზოში, მესამე სართულზე მდებარე 227 კვ.მ ბინა №8 ბინასა და ერთ ავტოფარეხზე ამავე სადარბაზოში სპეციალურად განკუთვნილ ფართში. აღნიშნულის აშენების სანაცვლოდ ლ. ჭ-ე ვალდებული იყო, გადაეხადა 29400 აშშ დოლარი ამავე ხელშეკრულებით დადგენილი წესით, ამხანაგობას კი უნდა აეშენებინა ბინა 30 თვის განმავლობაში და ჩაებარებინა იგი ლ. ჭ-ისათვის ხელშეკრულებით განსაზღვრული პირობებით. ამავე ხელშეკრულების 4.3. მუხლის თანახმად, ამხანაგობა, 30-თვიანი სახელშეკრულებო-სამშენებლო ვადის გადაცილების შემთხვევაში, სამშენებლო ორგანიზაციასთან დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, წყვეტს მოქალაქისაგან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ამ ეტაპისათვის დარჩენილი თანხების მიღებას და საკუთარი ან სამშენებლო ორგანიზაციის ხარჯით ამთავრებს მშენებლობას. 2003 წლის 22 მარტს ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ს» და ლ. ჭ-ეს შორის სანოტარო წესით გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის საგანსაც წარმოადგენდა მშენებარე საცხოვრებელი სახლის შენობა-ნაგებობებიდან ამხანაგობის მიერ წევრისათვის, ლ. ჭ-ის, პირველ სადარბაზოში, მესამე სართულზე მდებარე ერთ 75 კვ.მ ¹7 ბინაზე გადაეცა საკუთრების უფლება. აღნიშნულის აშენების სანაცვლოდ ლ. ჭ-ე ვალდებული იყო, გადაეხადა 11 100 აშშ დოლარი ამავე ხელშეკრულებით დადგენილი წესით. ამხანაგობას კი უნდა აეშენებინა ბინა 30 თვის განმავლობაში და ჩაებარებინა იგი ლ. ჭ-ისათვის ხელშეკრულებით განსაზღვრული პირობებით. ამავე ხელშეკრულების 4.2. მუხლის თანახმად, ამხანაგობა 30-თვიანი სახელშეკრულებო-სამშენებლო ვადის გადაცილების შემთხვევაში, სამშენებლო ორგანიზაციასთან დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, წყვეტს მოქალაქისაგან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ამ ეტაპისათვის დარჩენილი თანხის მიღებას და საკუთარი ან სამშენებლო ორგანიზაციის ხარჯით ამთავრებს მშენებლობას. 2006 წლის 20 თებერვლის საქართველოს პრეზიდენტის №81 განკარგულების საფუძველზე დაკმაყოფილდა ქ. თბილისის მერიის შუამდგომლობა და ქ. თბილისში, ... საავადმყოფოს ჩრდილოეთით არსებული 3 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი პირდაპირი განკარგვის წესით საკუთრებაში გადაეცა ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ს», რის პირობადაც ამავე განკარგულებით განისაზღვრა შესაბამისი ამხანაგობის მიერ მის საკუთრებაში არსებული ,,მზიურის» კომპლექსის გზასა (ე.წ ჭ-ის გამზირის დუბლიკატი) და ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობა ,,ვ. 94-ის» ტერიტორიას შორის მის საკუთრებაში არსებული 2 970 კვ.მ მიწის ნაკვეთის სახელმწიფოსათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა. აღნიშნული განკარგულების საფუძველზე და, შესაბამისად, ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ის» წარმომადგენელ ლ. ჭ-ისა და ქ. თბილისის მთავრობას შორის გაფორმდა ხელშეკრულება სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების პირდაპირი განკარგვის წესით გადაცემის შესახებ (გადახდის განვადებით). ნასყიდობის საგანს წარმოადგენდა 3 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მდებარე ქ.თბილისში, ... საავადმყოფოს ჩრდილოეთით, რომელიც მყიდველს გადაეცა ნომინალურ ფასად – 119 000 ლარად. ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა ნასყიდობის ფასის გადახდა განვადებით – ეტაპობრივად აღნიშნული ხელშეკრულებით დადგენილ ვადებში. 2006 წლის ქ. თბილისის მერის განკარგულებით, ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ის» მიერ მრავალსართულიანი სახლის ასაშენებლად გაიცა სპეციალური ნებართვა კ2-4,0. ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ის» საკუთრებაში ირიცხება 3 500 კვ.მ უძრავი ქონება მდებარე ქ. თბილისში, ... საავადმყოფოს ჩრდილოეთით, 2006 წლის 24 ნოემბრის ქ. თბილისის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის ბრძანებით შეთანხმებულ იქნა ამხანაგობა ,,ყ-ე 2-ის» კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტი. 2003 წლის 27 ივნისის ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის მიერ დამტკიცებული ბრძანების შესაბამისად, ასაშენებელი საერთო ფართის ოდენობა შეადგენს 13 722 კვ.მ-ს.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მიერ მითითებული თანხის, კერძოდ, ამხანაგობის მიერ მიწის შემოტანისა და პროექტის შესაქმენლად 209 070 ლარის, მათ შორის, ლ. ჭ-ის მიერ 104570 ლარის გადახდის დამადასტურებლად წარმოდგენილი დოკუმენტები. სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა ლ. ჭ-ის განმარტება და მის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, მათ შორის მიწის გადასახადის გადახდის ქვითრები, 2006 წლის 23 თებერვლის სალაროს შემოსავლის ორდერი - ,,ი/მ იგორ მარჩეზეო” (ს.ფ 26-30) იმის დამადასტურებლად, რომ აღნიშნული თანხა უშუალოდ მან გაიღო. სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელის მიერ წარდგენილი შრომითი ხელშეკრულებები და მასზე შესრულებული მინაწერები, რომ თანხა ლ. ჭ-ემ გადაიხადა, იმის დასადასტურებლად, რომ აღნიშნული თანხა მისი იყო და ამხანაგობის კუთვნილი სახსრები მას არ განუკარგავს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ წარდგენილი ქვითრები ადასტურებდა მხოლოდ ლ. ჭ-ის მიერ თანხის კონვერტაციას. აღნიშნულ დოკუმენტებში თანხის გადამხდელად მითითებულია შესაბამისი ამხანაგობა. ამასთან, შესაბამისი ხელშეკრულებები გაფორმებული იყო ამხანაგობის სახელით საამისოდ უფლებამოსილი პირის - ლ. ჭ-ის მიერ. მხოლოდ ის ფაქტი, რომ გადამხდელად მითითებულია ლ. ჭ-ე, ვერ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ აღნიშნული თანხა მან გადაიხადა როგორც ფიზიკურმა პირმა და ეს თანხები წარმოადგენდა მის პირად თანხებს, რომელიც მან მოიპოვა სესხის სახით, გაყიდა თავისი შვილის ბინა და ა.შ. მოსარჩელეს აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულება სასამართლოსათვის არ წარუდგენია, ისევე, როგორც ამხანაგობის საბუღალტრო დოკუმენტები, რომელიც დაადასტურებდა აღნიშნულს. საბუღალტრო დოკუმენტაციის წარმოებაზე სწორედ მოსარჩელე იყო პასუხისმგებელი. ამასთან, მას აღნიშნული უნდა განეხორციელებინა წესდებით დადგენილი წესით, რომლის დამადასტურებელი მტკიცებულებაც მას სასამართლოსათვის არ წარუდგენია და მასზე არც სარწმუნოდ მიუთითებია. უფრო მეტიც, იგი განმარტავდა, რომ მისი თავმჯდომარეობის დროსაც არ ხდებოდა საბუღალტრო დოკუმენტაციის წარმოება, ისევე როგორც მანამდე. ლ. ჭ-ის მიერ ამხანაგობაში შეიტანა 13 000 აშშ დოლარის და 1 000 აშშ დოლარი მის მიერ ამხანაგობასთან გაფორმებული 2003 წლის 5 თებერვლისა და 22 მარტის ხელშეკრულებების ფარგლებში. აღნიშნული ფაქტი მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია. შესაბამისი მტკიცებულებების წარუდგენლობის გამო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება მის მიერ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებების ფარგლებში, კერძოდ, 2003 წლის 22 მარტის ხელშეკრულების ფარგლებში დამატებით 1000 აშშ დოლარის გადახდის თაობაზე. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს 2003 წლის 5 თებერვლის ხელშეკრულების ფარგლებში ასევე უნდა მიეღო ავტოფარეხი. სასამართლომ მოპასუხის განმარტების საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ აღნიშნული ავტოფარეხი იქნებოდა 8 კვ.მ მოსარჩელეს საწინააღმდეგოს დამდასტურებელი მტკიცებულება სასამართლოსათვის არ წარუდგენია. ხელშეკრულება კი ავტოფარეხის ზუსტ ფართს არ ითვალისწინებდა. მოპასუხე განმარტავდა, რომ მოსარჩელე მიიღებდა საშუალოდ 8 კვ.მ ავტოფარეხს. მოსარჩელე თავდაპირველად განმარტავდა, რომ მისთვის უცნობი იყო რამდენი კვადრატული მეტრი ავტოფარეხი ეკუთვნოდა, შემდეგ კი განმარტა, რომ მის მიერ დამტკიცებული პროექტით გათვალისწინებული იყო სხვადასხვა ფართის ავტოფარეხების აშენება, ასევე 8 კვ.მ ავტოფარეხის მიღება და ა.შ, თუმცა მას აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულება არ წარმოუდგენია. ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ შესაბამისი ხელშეკრულებების გაფორმებისას მოქმედებდა 2003 წელს დამტკიცებული პროექტი. ლ. ჭ-ის, როგორც ამხანაგობის დამფუძნებლის წილი, შენატანი და სხვა შესაბამისი საკითხები, კრების ოქმით, რომლითაც იგი დამფუძნებლად შეიყვანეს, არ მოწესრიგებულა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ლ. ჭ-ის წილი ამხანაგობაში განსაზღვრული უნდა ყოფილიყო მას და ამხანაგობას შორის გაფორმებული ხელშეკრულებების შესაბამისად. აღნიშნული ხელშეკრულებების საფუძველზე მას უნდა მიეღო სულ ამხანაგობის მიერ ასაშენებელი საერთო ფართიდან 13 722 კვ.მ.-დან 310 კვ.მ (227 + 8 + 75), რაც შეადგენს 2,26%-ს. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია, რომ ლ. ჭ-ეს შესაბამისი ხელშეკრულებების საფუძველზე ეკუთვნოდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ოდენობის ფართი და მისი წილი შეიძლებოდა, მხოლოდ აღნიშნულის შესაბამისად განსაზღვრულიყო. სასამართლოM არ გაიზიარა მოპასუხის განმარტება მოსარჩელის მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით. აღნიშნული წარმოადგენდა მისი მტკიცების ტვირთს, რაც მან სასამართლოს ვერ დაუსაბუთა.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სამართლებრივ დასკვნებს: სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 317-ე, 319-ე, 930-ე, 935-ე მუხლებზე დაყრდნობით სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამხანაგობა ,,ყ-ე 2» დაფუძნდა 2002 წლის 13 სექტემბერს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის აშენების მიზნით. მხარეებს შორის 2003 წელს გაფორმდა შესაბამისი ხელშეკრულებები. ერთობლივი საქმიანობა (ამხანაგობა) იქმნება მონაწილეთა შენატანების საფუძველზე. შენატანები შეიძლება იყოს მატერიალური და არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე. ამასთან, სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა, რომ შენატანის განხორციელება წარმოადგენს ამხანაგობის წევრის კანონისმიერ ვალდებულებას, რომლის საფუძველზეც განისაზღვრება ამხანაგობის წევრის წილი ამხანაგობის საქმიანობის განხორციელების შედეგად მიღებულ შემოსავალში. აღნიშნული ნორმის ანალიზი ცხადჰყოფს, რომ ამხანაგობა იქმნება სარგებლის მიღების, თითოეული მონაწილის ინტერესების უზრუნველყოფის მიზნით, რაც თავის მხრივ ნაწილდება ამხანაგობის მონაწილეთა შენატანების პროპორციულად, თუ ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა საფუძვლიანი იყო მხოლოდ 2,26% წილზე უფლების ცნობისა და ამხანაგობის მიერ ასაშენებლი საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართიდან 310 კვ.მ-ზე საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცებასრომ ამხანაგობისთვის მიწის შესაძენად, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შესაქმნელად და შრომითი ხელშეკრულებების საფუძველზე გაწეული სამუშაოებისათვის ლ. ჭ-ე საკუთარ თანხას იხდიდა. აპელანტის განმარტებით, ამხანაგობის მიერ მიწის შეძენის, არქიტექტურული პროექტის შექმნისა და მასთან დაკავშირებული სამუშაოების წარმოებისთვის გადახდილი 209 070 ლარიდან 104 570 ლარი წარმოადგენს ლ. ჭ-ის შენატანს, რის დასადასტურებლადაც აპელანტი უთითებს იმ გარემოებაზე, რომ ქვითრებსა და შრომით ხელშეკრულებებში გადამხდელად მოხსენიებულია ლ. ჭ-ე. დადგენილია, რომ ლ. ჭ-ე 2005 წლის 5 აპრილიდან არჩეული იყო ამხანაგობა ,,ყ-ე 2’’-ის თავმჯდომარედ, შესაბამისად, ის წარმოადგენდა ამხანაგობას მესამე პირებთან ურთიერთობაში და ჰქონდა უფლებამოსილება, ამხანაგობის სახელით დაედო გარიგებები. გამომდინარე იქიდან, რომ ლ. ჭ-ე იყო ამხანაგობის თავმჯდომარე და, შესაბამისად, ამხანაგობის სახელით გარიგების დადებაზე უფლებამოსილი პირი, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მხოლოდ ის გარემოება, რომ სალაროს შემოსავლის ორდერებში, შრომით ხელშეკრულებებში გადამხდელად მითითებულია ლ. ჭ-ე, ვერ დაადასტურებს იმ ფაქტს, რომ, როგორც ფიზიკურმა პირმა, გადაიხადა საკუთარი თანხა. ამასთან, პალატამ აღნიშნა, თუ დადგინდებოდა ლ. ჭ-ის მიერ საკუთარი თანხით ამხანაგობისთვის მიწის შეძენა და სხვა სამუშაოების განხორციელება, აღნიშნული არ გამოიწვევდა ამხანაგობაში მისი წილის გაზრდას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულება მრავალმხრივი გარიგებაა, რომელიც აწესრიგებს ურთიერთობას ამხანაგობასა და მესამე პირებს შორის, ასევე ამხანაგობის წევრებს შორის. საერთო კრების გადაწყვეტილება წარმოადგენს ამხანაგობის წევრთა ნებაზე დაფუძნებულ სამოქალაქოსამართლებრივ გარიგებას. კრების ოქმი მრავალმხრივი გარიგებაა, რომელიც გარკვეულ უფლება-მოვალეობებს წარმოუშობს გარიგების მონაწილე მხარეებს. ამდენად, საერთო საქმიანობის ხელშეკრულება წარმოადგენს საშუალებას, რომლის მეშვეობითაც ხდება ყველა მონაწილის უფლების დაკმაყოფილება. აღნიშნულის გათვალისწინებით შესაძლებელია დავასკვნათ, რომ ხელშეკრულებით ამხანაგობის საქმეების გაძღოლაში იგულისხმება იმ საშუალების გამოყენება, რომელიც მიმართულია მხოლოდ საერთო მიზნის მიღწევისაკენ. სამოქალაქო კოდექსის 932-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მონაწილეებმა უნდა შეიტანონ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესატანები. ზემოაღნიშნულ ნორმათა შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ ერთობლივ საქმიანობაში (ამხანაგობაში) ამხანაგობის წევრის მონაწილეობა უკავშირდება მის მიერ ამხანაგობის მიზნის მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებების შექმნაში (შესატანის შეტანის განხორციელებით) სავალდებულო მონაწილეობას. ასეთი მონაწილეობის გარეშე, ანუ სავალდებულო შესატანის განუხორციელებლობისას, ამხანაგობის წევრად მიღებას აქვს მხოლოდ ფორმალური ხასიათი და ასეთი მონაწილის მიმართ, ერთობლივი საქმიანობიდან გამომდინარე სამართლებრივი შედეგები არ მიიღება. რაც შეეხება განხორციელებული შენატანების პროპორციულად ამხანაგობის წევრთა წილის განსაზღვრას, სააპელაციო პალატა აპელანტის ამ მოსაზრებას არ იზიარებს და მიიჩნევს, რომ ამხანაგობაში ამხანაგობის წევრთა წილის ოდენობის განსაზღვრა მხარეთა შეთანხმების საგანს წარმოადგენს და არ არის დამოკიდებული მხოლოდ შენატანის ოდენობაზე. კონკრეტულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ ამხანაგობასა და ლ. ჭ-ეს შორის დადებული ხელშეკრულებებით მხარეები არ შეთანხმებულან დამატებითი შენატანის სანაცვლოდ ამ უკანასკნელის წილის გაზრდის თაობაზე, შესაბამისად, დადასტურებული რომც ყოფილიყო ლ. ჭ-ის მიერ საკუთარი თანხების შეტანა ამხანაგობაში, აღნიშნული ამხანაგობისათვის მაინც არ წარმოშობდა ლ. ჭ-ისთვის ამხანაგობაში წილის ოდენობის გაზრდის ვალდებულებას.

გარდა ამისა, სააპელაციო პალატამ ყურადღებას გაამახვილა ამახანაგობა ,,ყ-ე 2-ის» წევრთა კრების 2006 წლის 28 აპრილის ¹4 ოქმზე, რომლითაც გადაწყდა, რომ ამხანაგობის წევრებს მიწის შეძენისა და არქიტექტურული პროექტის სრული პაკეტის შექმნისათვის უნდა გადაეხადათ ათ-ათი ათასი ლარი. აღნიშნული ოქმით ასევე დადგინდა, რომ თუ ამხანაგობის წევრი ზემოაღნიშნულ თანხაზე მეტს გადაიხდიდა, მას სხვაობა უკან დაუბრუნდებოდა. ამდენად, თუ ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულების მხარეები არ შეთანხმებულან, ამხანაგობის წევრის მიერ ამხანაგობაში შენატანის გადაჭარბებით შესრულება მისი წილის გაზრდას კი არ გამოიწვევს, არამედ გახდება საფუძველი იმისთვის, რომ მან უსაფუძვლო დ ან დავალების გარეშე სხვისი საქმეების შესრულების ნორმებით გადახდილი თანხა უკან მოითხოვოს.

სააპელაციო პალატამ ასევე ვერ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა ამხანაგობაში მის მიერ მომსახურების სახით განხორციელებული შენატანი და ამის საფუძველზე გაეზარდა მისი წილი, გამომდინარე იქიდან, რომ აღნიშნული ვალდებულება ამხანაგობას ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულებით არ აუღია და ეს ვალდებულება მას არც სხვა რაიმე საფუძვლით ეკისრება. მოსარჩელის მიერ სადავოდ მიჩნეული უფლება ემყარება ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობას - ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებას. ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის ბუნებიდან გამომდინარე კი, სუბიექტებს მოთხოვნის უფლება ერთმანეთის მიმართ გააჩნიათ მხოლოდ ნაკისრი ვალდებულების ფარგლებში. ამასთან, სააპელაციო პალატამ ვერ გაიზიარა აპელანტის მიერ მოთხოვნის საფუძვლად მითითებულ გარემოება იმის თაობაზე, რომ ამხანაგობაში მისი წილი უნდა გამოთვლ.ყო არა წევრთა ხელშეკრულებებით მისაღები ფართობებით, არამედ ამხანაგობის სარგებლიდან და ამ სარგებელში წევრის შენატანის გაანგარიშებით სამოქალაქო კოდექსის 935-ე მუხლის საფუძველზე.

სამოქალაქო კოდექსის 935-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საერთო სარგებელი, შემოსავალი, რომელიც მიღებულ იქნა ამხანაგობის საქმიანობის განხორციელების შედეგად, მონაწილეებს შორის ნაწილდება მათი წილის პროპორციულად. ამდენად, ეს მუხლი ეხება ამხანაგობის საქმიანობის განხორციელების შედეგად მიღებული სარგებლის განაწილებას, ხოლო, მოცემულ შემთხვევაში კი, მხარე ფაქტობრივი გარემოების სახით მიუთითებს ამხანაგობის სხვა წევრების სანაცვლოდ განხორციელებულ შენატანზე, რომელიც არ წარმოადგენს ამხანაგობის საქმიანობის განხორციელების შედეგად მიღებულ სარგებელს.

პალატამ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ 2006 წლის 24 ნოემბრის ქ. თბილისის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის ბრძანებით დამტკიცებული არქიტექტორული პროექტით ასაშენებელი ფართის მოცულობა განსხვავებულია ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის მიერ 2003 წლის 27 ივნისის ბრძანებით დამტკიცებული პროექტით ასაშენებელი საერთო ფართისგან, კერძოდ, 2006 წლის 24 ნოემბრის ბრძანებით ასაშენებელი საერთო ფართის ოდენობა შეადგენს 17706.2 კვ.მ-ს, ხოლო 2003 წლის 27 ივნისის ბრძანებით - 13 722 კვ.მ-ს. გამომდინარე იქიდან, რომ ლ. ჭ-ის წილის გამოთვლა უნდა განხორციელდეს ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ 2006 წლის 24 ნოემბრის ბრძანებით დამტკიცებული პროექტით ხელმძღვანელობის შემთხვევაში, ლ. ჭ-ის წილი უფრო შემცირდება, ვიდრე ეს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ იქნა დადგენილი, რის გამოც ლ. ჭ-ის წილის გამოთვლა პროცენტული მაჩვენებლით უნდა გამოითვალოს მისთვის ხელშეკრულებებით მიკუთვნებული ფართის პროპორციით 2003 წლის 27 ივნისის ბრძანებით დამტკიცებული პროექტით ასაშენებელ საერთო ფართთან.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ჭ-ემ შემდეგი დასაბუთებით: ლ.ჭ-ე არ ითხოვს ამხანაგობისგან ხელშეკრულებიდან გამომდინარე რაიმე ვალდებულების შესრულებას. იგი მოითხოვს ამხანაგობაში თავისი წილის განსაზღვრას, განხორციელებულიყო შენატანების საფუძველზე სამოქალაქო კოდექსის 930-940 მუხლების შესაბამისად, რაც სხვა სამართლებრივ კატეგორიას განეკუთვნება. ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ლ.ჭ-ე უფლებამოსილი იქნებოდა, ამხანაგობისგან მოეთხოვა ამავე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საცხოვრებელი ფართის გადაცემა და 2005 წლამდე შეუსრულებელი პირობის გამო, ზიანის ანაზღაურება.

სასამართლომ გამოიყენა ამავე კოდექსის 930-ე მუხლი და განმარტა, რომ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება არის საშუალება, რომლითაც ხდება მონაწილის უფლებების დაკმაყოფილება და საერთო საქმიანობის ხელშეკრულება წარმოადგენს საშუალებას, რომლის მეშვეობითაც ყველა მონაწილის უფლებები დაკმაყოფილდება. სასამართლოს ასევე უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 931-ე მუხლი და დაედგინა, რომ კანონი არ ითხოვს ხელშეკრულებაში მონაწილის წილზე სავალდებულოდ მითითებას, ვერც მოითხოვს, ვინაიდან იგი განისაზღვრება განხორციელებული შენატანიდან და არა ხელშეკრულებით დადგენილი სამომავლოდ მისაღები ფართებიდან. მოცემულ საქმეზე ხელშეკრულებით წევრისთვის დადგენილი მისაღები ფართი არის სამომავლო სავარაუდო უფლება და არა წილი, რომელიც წილის სტატუსს მიიღებს იმ შემთხვევაში, როდესაც წევრი ნაკისრ შენატანს შეიტანს და ამხანაგობის მიზანი საბოლოოდ მიიღწევა. მანამდე კი, ვიდრე ამხანაგობის მიზანი მიღწეული არ არის, თითოეული წევრის წილი უნდა გამოითვალოს რეალურად არსებული სარგებლიდან. ხელშეკრულებით მისაღები საცხოვრებელი ფართი წილის სტატუსს მიიღებდა, 2005 წლამდე რომ აშენებულიყო. სასამართლო ვიდრე იმსჯელებდა ამხანაგობის საქმიანობის შედეგად მიღებულ სარგებელზე, პირველ რიგში უნდა დაედგინა უდავოდ მნიშვნელოვანი გარემოებები, კერძოდ, ა) ამხანაგობა „ყ-ე 2-ის“ საქმიანობის მიზანს წარმოადგენდა საცხოვრებელი სახლის აშენება. სახლი უნდა აშენებულიყო უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო მიწის ნაკვეთზე. სახლი უნაკლო მიწის ნაკვეთზე უნდა აშენებულიყო ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრთა მიერ განხორციელებული შენატანებით. ბ) 2003 წლიდან ლ.ჭ-ემ ამხანაგობასთან დადებული ხელშეკრულების თანახმად, ამხანაგობაში შეიტანა 14000 აშშ დოლარი. ეს გარემოება დადგენილი აქვს საქალაქო სასამართლოს; გ) ამხანაგობის ხელშეკრულებით ვალდებულმა დამფუძნებლებმა ვერ უზრუნველყვეს ამხანაგობის მიზნის მიღწევა და 2005 წლამდე სახლის აშენება, რის გამოც ამხანაგობამ ფაქტობრივად შეწყვიტა არსებობა; დ) 2006 წელს ამხანაგობამ ლ.ჭ-ის თავმჯდომარეობით შეისყიდა უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო 3500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, ხოლო მრავალბინიანი სახლის ასაშენებლად უვარგისი 1600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი გადასცა სახელმწიფოს; ე) ამხანაგობის მიერ შეტანილი 3500 კვ.მ მიწის ნაკვეთის შესასყიდად ლ.ჭ-ემ ამხანაგობაში თავის წილად შეიტანა 41000 ლარი. ყოველივე ამის საფუძველზე სასამართლო ვალდებული იყო, დაესკვნა, რომ 2006 წლიდან ფაქტობრივად ახალმა ამხანაგობამ თავისი მიზნის მისაღწევად განახორციელა შენატანები. ამხანაგობამ საბოლოოდ სარგებელის სახით 119000 ლარად მიიღო 3500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. ამ სარგებელის მისაღებად ლ.ჭ-ემ, სამოქალაქო კოდექსის 932-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ამხანაგობაში შეიტანა 2003 წლის 5 თებერვლის ხელშეკრულებით ნაკისრი შენატანი 14000 აშშ დოლარის ოდენობით. შენატანი უნდა შეეტანა ხელშეკრულების მე-3 მუხლის პირობებით. 2005 წლის შემდეგ ლ.ჭ-ემ ფაქტობრივად ახალ ამხანაგობაში შეიტანა კიდევ 41000 ლარი, რაც მტკიცებულებებით უდავოდ ობიექტურად დასტურდება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ჭ-ის მიერ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობა. კასატორი სადავოდ ხდის სამოქალაქო კოდექსის 930-ე და 935-ე მუხლების გამოყენების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლო პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ლ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.