ას-1743-1724-2011 30 იანვარი, 2012 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ვ. ო-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. ო-ი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ საზიარო უფლების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ვლ. (იგივე ვ.) ო-მა საჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე ვ. ო-ის (უფლებამონაცვლე ნ. ო-ი) მიმართ და მოითხოვა ქ.გორში, მ-ის ქ.¹6-ში არსებული საერთო შესასვლელიდან (პორტალიდან) იზოლირებული ფართის გამოყოფა შემდეგი საფუძვლებით: ვლ. ო-ი ცხოვრობს ქ.გორში, მ-ის ქ.¹6-ში. ერთ ეზოში დგას ორი ბინა, საიდანაც ერთი მისი ძმის _ ვ. ო-ის საკუთრებაა. ორივე ბინას საერთო შესასვლელი (პორტალი) აქვს, რომლითაც ორივე ოჯახი სარგებლობდა. მოპასუხემ აღნიშნულ შესასვლელს ბოქლომი დაადო და ვლ. ო-ს მისასვლელი გზა დაუკეტა.

მოპასუხეს შესაგებელი არ წარმოუდგენია.

გორის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილებით ვ. ო-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ო-მა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით ვლ. ო-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გორის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 20 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ო-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ივნისის განჩინებით ვ. ო-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით ვ. ო-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. გორში, მ-ის ქ. ¹6-ში მდებარე უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით ირიცხება ნ. ო-ისა და ა. ო-ის საკუთრებაში. ქ. გორში, მ-ის ქ. ¹6-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენს ნ. ო-ის, ანა ო-ისა და ვლ. ო-ის თანასაკუთრებას. ექსპერტის 2010 წლის 23 აპრილის დასკვნით აღნიშნულია, რომ ლიტ „ა-ს“ პირველ სართულზე მდებარე №1 და №2 ოთახების მიმდებარედ გაკეთებულია ღია გასასვლელი, რომლის ფართი შეადგენს 50.24 კვ.მ-ს. გასასვლელის მარჯვენა კაპიტალური კედელი წარმოადგენს ლიტერი „ა-ს“ განუყოფელ კონსტრუქციას, რომელზედაც დაშენებულია მეორე სართული, ხოლო ღია გასასვლელის თავზე განთავსებულია ლიტერ „ა-ს“ მეორე სართულის ნახევარი . სადავო შესასვლელი (პორტალი) განთავსებულია ¹225 მიწის ნაკვეთზე, რომელიც საჯარო რეესტრში აღრიცხულია ნ. ო-ისა და ა. ო-ის თანასაკუთრებაში. ვლ. ო-ის საკუთრების უფლება ვრცელდება მხოლოდ №226 მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც არ მდებარეობს სადავო შესასვლელი.

სამოქალაქო კოდექსის 312-ე და 173-ე მუხლების შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ ვლ. ო-ი არ არის უფლებამოსილი, მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება იმ ქონებაზე, რომელშიც მას საკუთრების უფლება არ გააჩნია. მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებები იმის შესახებ, რომ მას არ გააჩნია სახლთან დასაკავშირებლად სხვა გზა და მოპასუხის მხრიდან ხელი ეშლება ქონებით სარგებლობაში, წარმოადგენს სხვა დავის საფუძველს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ვ. ო-მა და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება შემდეგი დასაბუთებით: სააპელაციო სასამართლო დამატებით წარუდგინა საჯარო რეესტრის სააგენტოს 2011 წლის 18 ოქტომბრის ¹157084 ცნობა, სადაც მითითებულია, რომ საერთო ფართიდან 122,2 კვ.მ-ზე დგინდება ნ. ო-ის საკუთრების უფლება, სადაც არ შედის სადავო ფართი, ხოლო სადავო ფართი მოხსენიებულია აღნიშნულ ცნობაში, როგორც საერთო სარგებლობის შესასვლელი, რომლის არსებობა დგინდება ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს მიერ შედგენილი ნახაზის მიხედვით. აღნიშნული ცნობა ადასტურებს, რომ სადავო ფართი არ არის ნ. ო-ის საკუთრებაში და წარმოადგენს საერთო სარგებლობის ფართს. აღნიშნული ცნობის მიღებაზე სააპელაციო სასამართლომ უარი უთხრა. სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებები არასწორად შეაფასა და დაადგინა, რომ სადავო ფართი წარმოადგენს ნ. ო-ის საკუთრებას, თუმცა საკუთრების უფლება დგინდება საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლების რეგისტრაციის საფუძველზე, ხოლო საქმეში არ დევს მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა ნ. ო-ის მიერ სადავო ფართის საკუთრების უფლებას. სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა არა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის საფუძველზე, არამედ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის ნორმების საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. ო-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია საზიარო უფლების გაუქმება სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის შესაბამისად. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ვ. ო-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.