ას-1803-1779-2011 9 იანვარი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ ნ. თ-ა (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ სსიპ «საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო» (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 ოქტომბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი _ ბრძანების ბათილად ცნობა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. თ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
2006 წლის 7 ნოემბრიდან საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურში სხვადასხვა თანამდებობებზე მუშაობდა. მუშაობის პერიოდში მის მიმართ ხორციელდებოდა დისკრიმინაცია მისი პოლიტიკური შეხედულებების საფუძველზე, გარდა ამისა, ზეგანაკვეთური სამუშაოების შესრულებისათვის სხვა დასაქმებულებს აძლევდნენ პრემიას, ნ. თ-ას კი არა. 2008 წლის 29 ოქტომბერს მოსარჩელე უკანონოდ გაათავისუფლეს დაკავებული თანამდებობიდან.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტის საფუძველზე ანუ შრომითი ხელშეკრულების მოშლით. საქართველოს შრომის კოდექსი იძლევა შესაძლებლობას, დამსაქმებელმა, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე, დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, დასაქმებულს შეუწყვიტოს ხელშეკრულება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. თ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ. თ-ამ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
მოცემული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი სასამართლოების მიერ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით ნ. თ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატა მიიჩნია დადგენილად, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2007 წლის 9 იანვრის ბრძანებით ნ. თ-ა დანიშნულ იქნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის არქივარიუსის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე, 2007 წლის 9 ინვრიდან, მომავალ კონკურსამდე. საჯარო რეეტრის ეროვნული სააგენტოს 2007 წლის 7 სექტემბრის ბრძანებით ნ. თ-ა 2007 წლის 10 სექტემბრიდან გადაყვანილ იქნა თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღიცხვის არქივის ცნობა-დახასიათების მომზადების სექტორის ასისტენტის თანამდებობაზე, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2008 წლის 29 ოქტომბრის ¹1628 ბრძანებით ნ. თ-ასთან შეწყვეტილ იქნა შრომითი ურთიერთობა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტის, ამავე კოდექსის 38-ე მუხლის მესამე ნაწილის საფუძველზე და მოსარჩელე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობებიდან. ბრძანების გამოცხადების პერიოდში, მოსარჩელე შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა მოპასუხესთან, კერძოდ, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის ცნობა-დახასიათების მომზადების სექტორის ასისტენტის თანამდებობაზე, მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის პირველი, მე-2 და მე-3 ნაწილების საფუძველზე, ანუ შრომითი ხელშეკრულების მოშლით. ამავე კოდექსის 38-ე მუხლის თანახმად, მოსარჩელე ნ. თ-ას შრომითი ხელშეკრულების მოშლის შემდეგ დაწესებულებამ გადასცა ერთი თვის კომპენსაცია. პალატამ არ გაიზიარა სარჩელში მითითებული ფაქტები ნ. თ-ას სამსახურიდან გათავისუფლების დისკრიმინაციულ საფუძვლებთან დაკავშირებით, კერძოდ, სასამართლომ მიუთითა მოსარჩელის მოსაზრებაზე, რომ 2007 წლის 10 სექტემბრიდან ნ. თ-ა გადაყვანილ იქნა ტექნიკური აღრიცხვის არქივის ცნობა-დახასიათების მომზადების სექტორის ასისტენტად. მის მიმართ დისკრიმინაციის ფაქტი გამოიხატებოდა იმაში, რომ სექტორის უფროსი თ. ბ-ე ავიწროვებდა მას ღირსების შემლახველი შეურაცხმყოფელი გარემოებებით, რაც განპირობებული იყო ნ. თ-ას ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის წევრობით. თ. ბ-ის ამგვარი დამოკიდებულება განპირობებული იყო ასევე ნ. თ-ას მეგრული წარმოშობის გამო. მის მიმართ დისკრიმინაციის ფაქტი გამოიხატებოდა იმაშიც, რომ, როდესაც საჯარო რეესტრი გადავიდა მომსახურების ახალ სახეზე _ ინტერნეტმომსახურებაზე, ნ. თ-ა ასრულებდა ზეგანაკვეთურ სამუშაოს. დიდი რაოდენობით შემოსული განცხადებების გამო, ადმინისტრაციის მხრიდან თანამშრომლებზე გაცემულ იქნა პრემიები. მიუხედავად იმისა, რომ ნ. თ-ა ასრულებდა ზეგანაკვეთურ სამუშაოს დილის 9 საათიდან საღამოს 9-10 საათამდე შაბათ-კვირის ჩათვლით, მას პრემია არ მიუღია. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ სააპელაციო სასამართლოში წარმოდგენილ იქნა საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2004 წლის 19 ივლისის ¹835 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველის იუსტიციის მმართველობის სფეროში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს დებულების» მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის ,,დ» და ,,ე» ქვეპუნქტების საფუძველზე დამტკიცებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს შრომის შინაგანაწესი. მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ასევე მითითებულ იქნა ,,საქართველის იუსტიციის მმართველობის სფეროში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს დებულების» მე-5 მუხლზე, რომლის მე-2 ნაწილის ,,დ» ქვეპუნქტით განსაზღვრულია სააგენტოს თავმჯდომარის უფლება თავისი კომპეტენციის ფარგლებში გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები (ბრძანებები), ხოლო ,,კ» ქვეპუნქტის მიხედვით, განსაზღვრულია თავმჯდომარის შესაძლებლობა, საშტატო განრიგის შესაბამისად, საკადრო პოლიტიკის განსაზღვრისა და თანამდებობრივი სარგოს გაცემის თაობაზე. აღნიშნული აქტებით სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში პირის თანამდებობაზე დანიშვნისა და გათავისუფლების საკითხს წყვეტს სააგენტოს თავმჯდომარე თავისი კომპეტენციის ფარგლებში. სასამართლომ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ დისკრიმინაციის ფაქტთან დაკავშირებით მოსარჩელე მიუთითებს ტექნიკური აღრიცხვის არქივის ცნობა-დახასიათების მომზადების სექტორის უფროს თ. ბ-ესთან მიმართებაში. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება, რომ სექტორის უფროსი თ. ბ-ე რაიმე ფორმით მონაწილეობდა ნ. თ-ას სამუშაოდან განთავისუფლების პროცესში და არც ნორმატიული აქტებით არის დადგენილი მისი კომპეტენცია დასაქმებულის გათავისუფლების თაობაზე, შესაბამისად, სექტორის უფროსს არც დისკრიმინაციისა და არც რაიმე სხვა საფუძვლით მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების უფლებამოსილება არ ჰქონდა, ამასთან, დისკრიმინაციის ფაქტებთან დაკავშირებით, მოსარჩელის პრეტენზია მის გათავისუფლებაზე უფლებამოსილი პირის _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თავმჯდომარის მიმართ წარმოდგენილი არ არის.
სასამართლომ იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-3, მე-4 ნაწილებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილით და აღნიშნა, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება დამსაქმებლის მიერ გამოვლენილი ნების არამართლზომიერება და ნ. თ-ას გათავისუფლების დისკრიმინაციული საფუძვლის არსებობა, შესაბამისად, ნ. თ-ას სამსახურიდან გათავისუფლებას საფუძვლად არ უდევს შრომის კოდექსის მე-2 მუხლით დისკრიმინაციულად მიჩნეული საფუძვლები, მათ შორის ეთნიკური კუთვნილება და პოლიტიკური შეხედულება.
პალატა არ დაეთანხმა სააპელაციო პრეტენზიას, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ, მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ წინასწარი გაფრთხილების გარეშე ნ. თ-ას გათავისუფლებით დარღვეულ იქნა ხელშეკრულების მოშლისათვის გათვალისწინებული ნორმები, აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ სასამართლომ განმარტა, რომ შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით იმპერატიულად არის განსაზღვრული შრომითი ხელშეკრულების მოშლის წესი, კერძოდ, დამსაქმებელი და დასაქმებულის მიერ შესასრულებელი ის სავალდებულო პირობები, რაც მათ უნდა განახორციელონ მათი ინიციატივით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შემთხვევაში. დამსაქმებლის ინიციატივით, ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შემთხვევაში, იგი ვალდებულია, მხოლოდ აუნაზღაუროს დასაქმებულს არანაკლებ ერთი თვის ხელფასი, ხოლო შრომითი ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე წერილობითი შეტყობინების ვალდებულება ეკისრება მხოლოდ დასაქმებულს, თუ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ინიციატივა მოდის მისგან. არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მოსაზრება, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ ყოველგვარი მიზეზის და საფუძვლის მითითების გარეშე, კონტრაქტის ვადაზე ადრე შეწყვეტით, დარღვეულ იქნა ხელშეკრულების მოშლისათვის გათვალისწინებული ნორმები, რადგანაც შრომის კოდექსის 37-ე მუხლით ამომწურავადაა მოწესრიგებული შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის საფუძვლები. აღნიშნული ნორმის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტის შესაბამისად, შრომითი ხელშეკრულების მოშლა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ერთ-ერთი დამოუკიდებელი საფუძველია, ხოლო თავად შრომითი ხელშეკრულების მოშლის დამატებით საფუძვლებს მოქმედი შრომის კოდექსი არ ითვალისწინებს. ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილე ერთი მხარის მიერ ნების გამოვლენა საკმარის საფუძველს წარმოადგენს შრომითი ხელშეკრულების შესაწყვეტად. ამასთან, მოცემულ შემთხვევაში არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს ურთიერთობის მონაწილე მეორე მხარის მიერ ნების გამოვლენას, ასევე იმ გარემოებას, შრომითი ხელშეკრულება დადებული იყო განსაზღვრული თუ განუსაზღვრელი ვადით, ასრულებდა თუ არა ურთიერთობის მონაწილე მხარე ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვალდებულებებს, იყო თუ არა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ურთიერთობის შეწყვეტის პირობები. იმის გათვალისწინებით, რომ ნ. თ-ასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველს წარმოადგენდა ხელშეკრულების მოშლა, სასამართლომ ჩათვალა, რომ აპელანტთან შრომითი ურთიერთობა შეწყეტილ იქნა შრომის კოდექსის ნორმების დაცვით.
სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. თ-ამ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით არასწორად განმარტა კანონი, არ გამოიყენა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლი, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის დებულებები, ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ პაქტი, ევროპის სოციალური ქარტია, სასამართლომ ასევე არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 352-ე და 405-ე მუხლები, რაც მოცემულ ურთიერთობას არეგულირებს. გასაჩივრებული განჩინებით საასამართლომ არასწორად განმარტა შრომის კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილი, მე-6, 37-ე და 38-ე მუხლების მოთხოვნები.
გასაჩივრებული განჩინება ეწინააღმდეგება საქართველოს კონსტიტუციით აღიარებულ შრომის უფლებას, ასევე შრომის კოდექსსა და სამოქალაქო კოდექსის მოთხოვნებს, აღნიშნული მისი დაუსაბუთებლად მიჩნევის წინაპირობაა. სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გაითვალისწინა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, კერძოდ, 2009 წლის 23 მარტის ¹ას-1261-1520-09 განჩინებით სასამართლომ საერთაშორისო ნორმების საფუძველზე შრომის კოდექსის 37-ე და 38-ე მუხლების მოთხოვნები განმარტა იმგვარად, რომ აღნიშნული გამორიცხავს დამსაქმებლის თვითნებობას, დაუსაბუთებლად გაათავისუფლოს დასაქმებული დაკავებული თანამდებობიდან, ანალოგიური მიდგომაა დაფიქსირებული საკასაციო სასამართლოს 2008 წლის 1 მაისის ¹ას-806-1125-07 განჩინებაში. თავის მხრივ, გასაჩივრებული განჩინება ასევე განსხვავდება საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს განმარტებისაგან, რომლის თანახმადაც შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტს სხვა შინაარსობრივი დატვირთვა მიეცა, კერძოდ, დადგინდა, რომ აღნიშნული ნორმით არ შეიძლება დარეგულირდეს შრომითი ხელშეკრულების მოშლის ურთიერთობა, შესაბამისად, იგი არ განიმარტება, როგორც შრომითი ხელშეკრულების მოშლის თვითნებური და უსამართლო გათავისუფლების, ასევე შრომის ხელშეკრულების დაუსაბუთებლად და უმიზეზოდ მოშლის შესაძლებლობა.
კასატორმა სადავოდ მიიჩნია ასევე სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება დამსაქმებლის მიერ ნ.თ-ასთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადის თაობაზე, სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ სადავო ხელშეკრულება დადებული იყო უვადოდ, აღნიშნული ეწინააღმდეგება დასაქმებულის თანამდებობაზე დანიშვნის ბრძანების შინაარსს, სადაც მითითებულია, რომ ნ.თ-ა უფლებამოსილებას მომავალ კონკურსამდე ახორციელებდა.
ნ. თ-ამ საკასაციო საჩივარს ასევე დაურთო მტკიცეცებულებები _ სასამართლო გადაწყვეტილებათა ასლები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 დეკემბრის განჩინებით ნ. თ-ა «სახელმწიფო ბაჟის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის «ა» და მ1» ქვეპუნქტების გათვალისწინებით სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. თ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. თ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
კასატორ ნ. თ-ას უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 13 ფურცლად (ტ.II, ს.ფ.193-205), რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ნ. თ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ნ. თ-ას დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 13 ფურცლად (ტ.II, ს.ფ.193-205). საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.