ას-1810-1784-2011 30 იანვარი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ხ. ბ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ დ. ქ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2011 წლის 10 იანვარს თელავის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ხ. ბ-ემ მოპასუხეების _ დ. და მ. ქ-ების მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მის მიერ შეცდომით გაწეული ხარჯების, 4574 ლარისა და 3940 აშშ დოლარის მოპასუხეებისაგან ანაზღაურება (ტომი I, ს.ფ. 3-11).

თელავის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 20 აპრილის გადაწყვეტილებით ხ. ბ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს სოლოდარულად დაეკისრათ უსაფუძვლო გამდიდრებით მიღებული თანხის _ 4200 ლარის გადახდა ხ. ბ-ის სასარგებლოდ, მათვე დაევალათ ხ. ბ-ისათვის დაებრუნებინათ 874 ლარის ღირებულების მოძრავი ნივთები: აფთიაქის ინვენტარი (ავეჯი) და კონდინციონერი, ხოლო დაუბრუნებლობის შემთხვევაში მოსარჩელის სასარგებლოდ გადაეხადათ 874 ლარი. ამავე გადაწყვეტილებით მოპასუხეებს ასევე სოლიდარულად დაეკისრათ მოსარჩელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 152.22 ლარის გადახდა მოსარჩელე ხ. ბ-ის სასარგებლოდ; ხ. ბ-ეს დაეკისრა მოპასუხეთა წარმომადგენლის მომსახურების ხარჯების 191.85 ლარის გადახდა დ. ქ-ისა და მ. ხ-ის სასარგებლოდ (ტომი I, ს.ფ. 133-136).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ხ. ბ-ემ, რომელმაც მოითხოვა აღნიშნულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოპასუხეებისათვის მის სასაგებლოდ 6395 ლარის დაკისრება (ტომი I, ს.ფ. 141-150, 168-178).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ხ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 20 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოპასუხეებს დაევალათ ხ. ბ-ისათვის დაებრუნებინათ 874 ლარის ღირებულების მოძრავი ნივთები: აფთიაქის ინვენტარი (ავეჯი) და კონდინციონერი, ხოლო დაუბრუნებლობის შემთხვევაში მოსარჩელის სასარგებლოდ გადაეხადათ 874 ლარი და ამ ნაწილში საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: დ. ქ-ს და მ. ხ-ს დაევალათ ხ. ბ-ისათვის დაებრუნებინათ მოძრავი ნივთები: აფთიაქის ინვენტარი (ავეჯი) და კონდინციონერი. აფთიაქის ინვენტარის (ავეჯი) დაუბრუნებლობის შემთხვევაში დ. ქ-ს და მ. ხ-ს ხ. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ აფთიაქის ინვენტარის (ავეჯი) ღირებულების ანაზღაურება 874 ლარის ოდენობით. დანარჩენ ნაწილში რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. ამავე გადაწყვეტილებით ხ. ბ-ეს დ. ქ-ისა და მ. ხ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ წარმომადგენლისათვის გაწეული ხარჯის ანაზღაურება 227.84 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება, რომ მ. ხ-ის სახელზე თელავის რაიონის სოფელ ა-აში საკუთრების უფლებით ირიცხება სასოფლო-სამეურნეო (საკარმიდამო) 1204.00კვ.მ. დაზუსტებული ფართობი შენობა-ნაგებობების ჩამონათვალით: ¹1, ¹2, ¹3; სხვა ფართი: გაშენების ფართით ¹1-135.18 კვ.მ., ¹2-18.27კვ.მ., ¹3-129.54კვ.მ. (საკადასტრო კოდი ¹...). სწორედ განაშენიანების ფართშია მოქცეული 40კვ.მ სადავო აფთიაქი, რომლის ღირებულების გაზრდაზეც უთითებს მოსარჩელე სარჩელში;

საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება, რომ მ. ხ-ის სახელზე თელავის რაიონის სოფელ ა-აში საკუთრების უფლებით აღრიცხული სასოფლო-სამეურნეო მიწის ფართობი _ 1204კვ.მ შენობა-ნაგებობების ჩამონათვალით: ¹1, ¹2, ¹3, საკადასტრო კოდი ¹..., დატვირთული იყო სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით სს «... ბანკში” 08.05.2008 წლის მონაცემებით;

მხარეები არ დავობენ იმასთან დაკავშირებით, რომ 2009 წლის დეკემბერში დაიდო ზეპირი გარიგება მოპასუხეთა კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე, თელავის რაიონის სოფელ ა-აში, მოსარჩელეს 40კვ.მ-ზე უნდა დაესრულებინა აფთიაქისათვის განკუთვნილი შენობა. უდავოა, რომ მოსარჩელემ განახორციელა მთელი რიგი სამუშაოები (სადავოა მათი ღირებულება). უდავოა, რომ გარკვეული ხარჯები მოპასუხეებმაც გაიღეს. ეს ფაქტი მოწმის სახით დაკითხულმა მოსარჩელის ძმამაც დაადასტურა. მხარეები სადავოდ არ ხდიან ფაქტს იმის შესახებ, რომ მოსარჩელე გარკვეული პერიოდის განმავლობაში (დაახლოებით 4 თვე) ეწეოდა აფთიაქის ექსპლოატაციას, რის შემდგომაც მხარეთა შორის შეწყდა სახელშეკრულებო ურთიერთობა;

მოპასუხეები სახელშეკრულებო ურთიერთობების გაგრძელებაზე უარს ხსნიან იმ გარემოებით, რომ შეთანხმების მიხედვით მოსარჩელეს მოპასუხეებისათვის უნდა გადაეხადა ქირა არანაკლებ 100 აშშ დოლარი თვეში, ან გაერემონტებინა შენობის დარჩენილი ნაწილი, რასაც მოპასუხეები გამოიყენებდნენ დანიშნულებისამებრ, მოსარჩელემ კი ეს ვალდებულება არ შეასრულა;

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობების შეწყვეტის საკითხების კვლევას მოცემული საქმის განხილვისათვის არ ჰქონდა სამართლებრივი მნიშვნელობა, რადგან უდავო იყო, რომ ამჟამად მხარეებს შორის აღარ არსებობდა ასეთი ურთიერთობა და სარჩელი აღძრული იყო გაწეული ხარჯების, როგორც კონდიქციური ვალდებულების (უსაფუძვლო გამდიდრება) მოპასუხეებისათვის დაკისრების მოთხოვნით. მოსარჩელე ითხოვდა მოპასუხეებისათვის გაწეული ხარჯის სახით 4574 ლარის და 3940 აშშ დოლარის ოდენობით დაკისრებას;

თელავის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 20 აპრილის გადაწყვეტილებით ხ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: მოპასუხეებს დ. ქ-ს და მ. ხ-ს სოლიდარულად დაეკისრათ უსაფუძვლო გამდიდრებით მიღებული თანხის 4200 ლარის გადახდა მოსარჩელე ხ. ბ-ის სასარგებლოდ. პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩია, რომ მოპასუხეებს სოლიდარულად უნდა დაკისრებოდათ 2200 ლარის და სარემონტო მასალაზე დახარჯული თანხის 2000 ლარის გადახდა. აპელანტმა მოითხოვა დამატებით 5696 ლარის დაკისრება (იხ.: დაზუსტებული სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა, ტ.II, ს.ფ.5). ამდენად, წინამდებარე სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შესამოწმებლად დასადგენი იყო მხოლოდ ფაქტი იმის შესახებ, იქნა თუ არა მოსარჩელის მიერ გაწეული 4200 ლარზე მეტი ხარჯი.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით, რომლითაც მოდავე მხარეებს თანაბარი შესაძლებლობა აქვთ განსაზღვრონ ფაქტები თავიანთი მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის დასასაბუთებლად და თვითონვე მიიღონ გადაწყვეტილება, თუ რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, ე.ი. მხარეს ეკისრება როგორც ფაქტების მითითების, ასევე მათი დამტკიცების ტვირთი, რაც სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით უნდა განახორციელოს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმის მასალებში არ მოიპოვებოდა რაიმე წერილობითი მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა 4200 ლარზე მეტი ოდენობით ხარჯების მოსარჩელის მიერ გაწევას. აპელანტი მოთხოვნილი ოდენობით თანხების გაწევის დასტურად სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებაზე და მიიჩნევდა, რომ პირველი ინსტანცის სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა მათი ჩვენებები. მოწმე პ. ბ-ის (მოსარჩელის ძმა) ჩვენებით, მოსარჩელის მიერ გაწეული ხარჯის თაობაზე მისთვის ცნობილი გახდა თავად მოსარჩელის განმარტებით (ტ.I, ს.ფ.66). მოწმე გრიგოლ ხაჭაპურიძის (მოსარჩელის მეუღლე) ჩვენებით დასტურდებოდა, რომ დიდი თანხა, რაც მოსარჩელემ მოპასუხეებს მისი თანდასწრებით გადასცა იყო 1300 აშშ დოლარი (ტ.I, ს.ფ.68). მოწმეები ლ. თ-ი (მოსარჩელის შორეული ნათესავი, რომელსაც აფთიაქში უნდა დაეწყო მუშაობა), ნ. თ-ი თავიანთ ჩვენებებში ადასტურებდნენ თანხის თაობაზე მოსარჩელესა და მოპასუხეებს შორის დავას. ამდენად, არც მოწმეები ადასტურებდნენ უშუალოდ იმ ფაქტს, რომ სარჩელით მოთხოვნილი ოდენობის თანხები იქნა გაწეული მოსარჩელის მიერ, ისინი არ ადასტურებდნენ მოთხოვნილი ოდენობით თანხის გადაცემის თუ დახარჯვის გარემოებებს. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის ახსნა-განმარტება არ იყო საკმარისი მტკიცებულება ამ ფაქტის (მოთხოვნილი ოდენობით ხარჯის გაწევის) დასადასტურებლად. შესაბამისად, არ არსებობდა 4200 ლარზე მეტი თანხის მოპასუხეებისათვის დაკისრების წინაპირობა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, თელავის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 20 აპრილის გადაწყვეტილებით მოპასუხეებს დ. ქ-ს და მ. ხ-ს დაევალათ დაუბრუნებინათ ხ. ბ-ისათვის 874 ლარის ღირებულების მოძრავი ნივთები: აფთიაქის ინვენტარი (ავეჯი) და კონდენციონერი, დაუბრუნებლობის შემთხვევაში დაეკისრათ 874 ლარის გადახდა ხ. ბ-ის სასარგებლოდ. ამდენად, სარჩელი აფთიაქის ინვენტარის (ავეჯი) და კონდენციონერის დაბრუნების თაობაზე დაკმაყოფილებული იყო და ამ ნაწილში მოპასუხეთა მხრიდან გასაჩივრებული არ ყოფილა. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო საჩივარი შეეხებოდა გადაწყვეტილების ამ პუნქტსაც. აპელანტი ხ. ბ-ე განმარტავდა, რომ, მართალია, მოპასუხეებს, დ. ქ-ს და მ. ხ-ს დაევალათ დაუბრუნებინათ ხ. ბ-ისათვის 874 ლარის ღირებულების მოძრავი ნივთები: აფთიაქის ინვენტარი (ავეჯი) და კონდიციონერი, თუმცა 874 ლარი მხოლოდ ავეჯის ღირებულება იყო და მასში არ შედიოდა კონდიციონერის ღირებულება. აპელანტმა მოითხოვა ამ თანხის მხოლოდ ავეჯის ღირებულებად მითითება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატაში 2011 წლის 4 ოქტომბერს გამართულ სასამართლო სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარეების წარმომადგენელმა თამარ მეტრეველმა სრულად გაიზიარა აპელანტის განმარტება იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მესამე პუნქტით დაკისრებული 874 ლარი მხოლოდ ავეჯის ღირებულება იყო და განმარტა, კონდიციონერის დაბრუნებაზე მოწინააღმდეგე მხარები ყოველთვის თანახმა იყვნენ, თუმცა კონდიციონერის ზუსტი ამჟამინდელი ღირებულება მათთვის უცნობი იყო (ტ.II, ს.ფ. 54). ამდენად, მოწინაღმდეგე მხარეებმა სააპელაციო საჩივარი ცნეს ნაწილობრივ (874 ლარის მხოლოდ ავეჯის ღირებულებად მითითების ნაწილში), რაც ამ ნაწილში სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს წარმოადგენდა.

დავის გადაწყვეტისას სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 987-ე, 991-ე მუხლები, 979-ე მუხლების მე-2 და მე-3 ნაწილები, ასევე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3, 208-ე მუხლები (ტომი II, ს.ფ. 62-73).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ხ. ბ-ემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნებას, რის საფუძვლადაც მიუთითებს შემდეგ გარემოებებზე:

სააპელაციო სასამართლომ ხ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დააკმაყოფილა ნაწილობრივ, დ. ქ-სა და მ. ხ-ს დაევალათ დაებრუნებინათ აფთიაქის ინვენტარი და კონდენციონერი. ინვენტარის დაუბრუნებლობის შემთხვევაში, მათ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ 874 ლარი. მიუხედავად ამისა, სასამართლომ ცვლილება არ შეიტანა მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი თანხის ოდენობაში და არ შეამცირა ამ უკანასკნელისათვის მათ სასარგებლოდ დაკისრებული წარმომადგენლის მომსახურების ხარჯები. ამდენად, სასამართლოს გადაწყვეტილებით ხ. ბ-ეს მიადგა გარკვეული მატერიალური ზიანი. ხსენებულ საქმეზე თელავის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩა უცვლელად;

სასამართლოს მიერ უდავოდ დადგენილ გარემოებებში მითითებულია იმაზე, რომ თითქოს მოსარჩელეს 40კვ.მ.-ზე უნდა დაესრულებინა აფთიაქისათვის განკუთვნილი შენობა, თუმცა მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი ნახაზიდან დასტურდება, რომ არსებობს ¹2 შენობა, რომლის ფართობი შეადგენს 18.27კვ.მ-ს და რომლის გარეშე აფთიაქის ფუნქციონირების უფლებას არ გასცემდა შესაბამისი ორგანო. ეს ფართობი ისევეა გაკეთებული, როგორც სააფთიაქო ფართობი, ორივე ფართობი მოქცეულია ერთ ჭერქვეშ. მოსარჩელემ აღნიშნული საკითხი სადავოდ გახადა სააპელაციო სასამართლოშიც, თუმცა სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა ამ საკითხთან დაკავშირებით;

სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ თითქოს ხ. ბ-ეს მოპასუხეების წინაშე გააჩნდა ვალდებულება, რომელიც ითვალისწინებდა შენობის დანარჩენი ნაწილის გარემონტებასაც. ეს გარემოება არ შეესაბამება სინამდვილეს. მის დასადასტურებლად მოწინააღმდეგე მხარემ ვერანაირი მტკიცებულება ვერ წარადგინა. ყოველთვიურად ქირის სახით მოსარჩელის მიერ რემონტისათვის დახარჯული თანხიდან უნდა გაქვითულიყო 100 აშშ დოლარი; იმ შემთხვევაში, თუ მოპასუხეებს თავიანთი ხარჯით ჰქონდათ შესრულებული რაიმე სამუშაო, მაშინ მათ ეცოდინებოდათ, რა თანხა უნდა გამოეკლოთ შესრულებული სამუშაოების ღირებულებისთვის და რამდენი ხნის განმავლობაში ექნებოდა მოსარჩელეს შენობით სარგებლობის შესაძლებლობა. ხ. ბ-ემ შენობის ასაშენებელ-გასარემონტებლად გაწია გარკვეული ხარჯები, რომელიც მოიცავს მის მიერ მოთხოვნილ თანხას. აღნიშნული უტყუარად დასტურდება შენობითვე, რომელიც დღეისათვის ისეთივე მდგომარეობაშია, როგორშიც მოსარჩელემ დატოვა;

სასამართლომ უდავო დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ თითქოს აფთიაქი აშენდა და გარემონტდა 40კვ.მ და აფთიაქისათვის მიშენებულ იქნა ¹2 18.27 კვ.მ ფართობის დამხმარე ნაგებობა, რომელიც გადაწყვეტილებაში საერთოდ არაა მოხსენიებული. არადა, მის აშენება-გარემონტებაში ისევე დაიხარჯა თანხები, როგორც დანარჩენი ნაწილისათვის. სასამართლოს ორივე გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება ზემოაღნიშნულს, იგი ადგენს, რომ მხოლოდ 40კვ.მ გარემონტდა და ამ ფართობის გარემონტებისათვის მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ 4200 ლარი. 18.27კვ.მ ფართობი 40კვ.მ ფართობის თითქმის ნახევარია. შესაბამისად, თუკი 40კვ.მ-ის გასარემონტებლად მოსარჩელეს დაეხარჯებოდა 4200 ლარი, მაშინ 18.27კვ.მ-ის გასარემონტებლად მისი ნახევარი, მინიმუმ – 2000 ლარი მაინც იქნებოდა საჭირო;

უდავოდ დადგენილ გარემოებებში მოხსენიებულია ისიც, რომ თითქოს 2008 წლის 8 მაისის მონაცემებით სასოფლო-სამეურნეო მიწის ფართობი შენობა-ნაგებობების ჩამონათვალით: ¹1, ¹2, ¹3 რომლის საკადასტრო კოდი გახდა 530144023, დატვირთული იყო სესხის უზრუნველსაყოფად სს „... ბანკში“ 2008 წლის 8 მაისის მონაცემებით. სასამართლომ არ მიაქცია ყურადღება იმ გარემოებას, რომ აღნიშნული უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში აღრიცხულ იქნა 2007 წლის 20 ივნისს, მაშინ მიწის ნაკვეთის საკადასტრო კოდი იყო 530106081. იპოთეკით დაიტვირთა 2008 წლის 8 მაისს, მაგრამ ამ ამონაწერს ერთვის საკადასტრო გეგმა, რომელიც შედგენილია 2009 წლის 31 დეკემბერს. მას შემდეგ რაც მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის არსებული ზეპირი გარიგების საფუძველზე მიმდინარეობდა მშენებლობა, საჯარო რეესტრის ამონაწერი მომზადებულია 2010 წლის 5 იანვარს, ახალი შენობა-ნაგებობა გაჩნდა იმ მიწის ნაკვეთზე, რომელიც იპოთეკით იყო დატვირთული. ეს უტყუარად ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ როდესაც მხარეებს შორის შედგა ზეპირი გარიგება, საჯარო რეესტრში არ იყო რეგისტრირებული ¹1 და ¹2 შენობა-ნაგებობა;

სააპელაციო სასამართლომ ისე დატოვა უცვლელად თელავის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომ ყურადღება არ მიაქცია ორ გარემოებაზე. ერთი იმაზე, რომ მოპასუხეებს რაიმე ფინანსური შესაძლებლობა რომ ჰქონოდათ, მოსარჩელესთან კი არ დადებდნენ გარიგებას, არამედ, მოაწყობდნენ აფთიაქისთვის საჭირო შენობას და ყოველთვიურად გადაახდევინებდნენ ქირას. მტკიცებულებას წარმოადგენს აშენებული და გარემონტებული შენობა, რომელიც დღეისთვისაც იმ მდგომარეობით არსებობს ბუნებაში, როგორც მოსარჩელემ დატოვა. 18.27კვ.მ შენობის აშენებას, კაპიტალურ რემონტს, მოწყობას, დღევანდელი მდგომარეობით, არანაირად არ ეყოფოდა 4200 ლარი;

სასამართლომ არ გაარკვია, თუ რამ გამოიწვია იპოთეკის განახლება, რატომ არსებობდა სხვადასხვა საკადასტრო კოდი, როდის გაჩნდა ახალი შენობა-ნაგებობები ახალ ნახაზზე;

ნახაზზე მითითებულია ¹2 18.27კვ.მ ფართობის დამხმარე ნაგებობა, რომელიც აშენდა საჭიროებისათვის. იგი ისევეა გარემონტებული, როგორც სხვა დანარჩენი და საერთოდ არ არის მოხსენიებული გადაწყვეტილებაში (ტომი II, ს.ფ. 77-84).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 იანვრის განჩინებით ხ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ხ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ხ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ლოლა ტუსაშვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ხ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ხ. ბ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ლოლა ტუსაშვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.