ას-498-472-2011 23 იანვარი, 2012 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ნ. და ქ. თ-ები

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. ქ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ქ. და ნ. თ-ებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ზ. ქ-ის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ შემდეგი დასაბუთებით: ადიგენის რაიონულ სასამართლოში მიმდინარეობდა სამოქალაქო საქმის განხილვა ქ. თ-ისა და ნ. თ-ის სარჩელისა გამო მოპასუხეების ც. პ-სა და ნოტარიუს დ. კ-ის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულებების კერძოდ, საცხოვრებელ სახლზე მდებარე ადიგენის რაიონის სოფელ უ-ში (რეესტრის ¹...) და დაბა ადიგენში ს-ის ქუჩა ¹44-ში მდებარე საცხოვრებელ ბინაზე (რეესტრის ¹1/105) ბათილად ცნობის შესახებ. აღნიშნულ საქმეზე ადიგენის რაიონულმა სასამართლომ 2009 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილებით მათი სარჩელები არ დააკმაყოფილა, რის შემდგომაც ადიგენის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება გაასაჩივრეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოში. თბილისის სააპელაციო სასამართლოში საქმის წარმოების მიმდინარეობის პერიოდში ც. პ-მა 2009 წლის 22 მაისს ზემოთ აღნიშნული ქონება არაკეთილსინდისიერად გაასხვისა ზ. ქ-ის სახელზე, რათა კანონდარღვევით შედგენილი ნასყიდობის ხელშეკრულებები გადაეფარა და ქ. თ-ისა და ნ. თ-ის კუთვნილი ქონება თვალთმაქცურად გადასულიყო ზ. ქ-ის საკუთრებაში, თუმცა ზ. ქ-ემაც იცოდა, რომ მის მიერ უკანონოდ შეძენილი ადიგენის რაიონში სოფელ უ-ში მდებარე ბინები სადავო იყო, მაგრამ, ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინების გარეშე მაინც შეიძინა, ისე, რომ არც უნახავს საცხოვრებელი ბინა.

მოპასუხე ზ. ქ-ემ არ ცნო სარჩელი შემდეგი დასაბუთებით: ცხოვრობს ქ.თბილისში, დედამისი იყო ადიგენის რაიონიდან და მასაც დიდი სურვილი ჰქონდა, რომ ადიგენის რაიონში შეეძინა ბინა, სადაც ჩავიდოდა თავის ოჯახთან ერთად დასასვენებლად. 2009 წლის მაისში მისთვის ცნობილი გახდა, რომ ც.პ-ი აღნიშნულ რაიონში ჰყიდდა უძრავ ქონებას, ვინაიდან მისთვის მისაღები აღმოჩნდა გამყიდველის მიერ შემოთავაზებული პირობები 2009 წლის 22 მაისს მას და ც. პ-ს შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების გაფორმებამდე საჯარო რეესტრის ამონაწერით იგი დარწმუნდა, რომ სადავო ქონების მესაკუთრე ც. პ-ი იყო, ამავე დროს ქონება არ იყო დატვირთული რაიმე უფლებით, მასზე არ იყო რეგისტრირებული რაიმე შეზღუდვა. ც. პ-სა და თ-ებს შორის მიმდინარე დავა არ ნიშნავდა იმას, რომ ც.პ-ი არ წარმოადგენდა ამ ქონების მესაკუთრეს. მოპასუხე ც. პ-მა არ ცნო სარჩელი შემდეგი საფუძვლებით: საცხოვრებელი სახლები, რომლებიც მდებარეობენ ადიგენის რაიონი სოფელ უ-ში და დაბა ადიგენში ს-ის ქუჩა ¹44-ში მისი საკუთრებაა. აღნიშნული საცხოვრებელი სახლები მან შეიძინა ქ. და ნ. თ-ებისაგან. აღნიშნულთან დაკავშირებით ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის მოთხოვნით ქ. და ნ. თ-ებმა აღძრეს სარჩელი ადიგენის რაიონულ სასამართლოში, თუმცა ადიგენის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ქ. და ნ. თ-ებმა აღნიშნული გადაწყვეტილება გაასაჩივრეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოში. თბილისის სააპელაციო სასამართლოში საქმის მსვლელობის დროს, ვინაიდან მისი შვილი მიემგზავრებოდა საზღვარგარეთ სასწავლებლად და ესაჭიროებოდა თანხა, მან ზემოთ აღნიშნული სახლები მიჰყიდა ზ. ქ-ეს, კერძოდ, ადიგენის რაიონი სოფელ უ-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი მიჰყიდა 3 000 (სამი ათასი) ლარად, ხოლო დაბა ადიგენში ს-ის ქუჩა ¹44-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი _1 000 (ერთი ათასი) ლარად. ზ. ქ-ე წარმოადგენს კეთილსინდისიერ შემძენს.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით ქ. თ-ისა და ნ. თ-ის სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ც. პ-სა და ზ. ქ-ეს შორის ადიგენის რაიონის სოფელ უ-ში და დაბა ადიგენში, ს-ის ქ.¹44-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე გაფორმებული მარტივი ტიპის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე ზ. ქ-ემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით ზ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, ქ. თ-ისა და ნ. თ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2002 წლის 11 მარტს ნ. თ-სა და ც. პ-ს შორის სანოტარო წესით გაფორმებულ იქნა ნასყიდობის ხელშეკრულება ადიგენში, ს-ის ქუჩა ¹44-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე. იმავე დღეს ქ. თ-სა და ც. პ-ს შორის ასევე სანოტარო წესით გაფორმებულია ნასყიდობის ხელშეკრულება ადიგენის რაიონის სოფელ უ-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლზე. მითითებული ხელშეკრულებების საფუძველზე, სახლები საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღირიცხა ც. პ-ის სახელზე. 2008 წლის სექტემბერ-ოქტომბერში ქ. და ნ. თ-ებმა დამოუკიდებელი სარჩელებით მიმართეს ადიგენის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვეს ზემოთ ხსენებული ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა და საჯარო რეესტრში სადავო სახლებზე ც. პ-ის საკუთრების უფლების გაუქმება. სარჩელებზე უზრუნველყოფის ღონისძიებები გამოყენებული არ ყოფილა. ადიგენის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. და ქ. თ-ების სარჩელები არ დაკმაყოფილდა. რაიონული სასამართლოს ეს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. და ქ. თ-ებმა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 ივლისის განჩინებით ნ. და ქ. თ-ების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ადიგენის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. სააპელაციო სასამართლოს მიერ ამ განჩინების გამოტანამდე, კერძოდ, 2009 წლის 22 მაისს ც. პ-სა და ზ. ქ-ეს შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა ც. პ-ის კუთვნილი ადიგენის რაიონის სოფელ უ-ში მდებარე უძრავი ქონება. 2009 წლის 22 მაისს ც. პ-სა და ზ. ქ-ეს შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის მეორე ხელშეკრულებაც. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა ც. პ-ის კუთვნილი ადიგენში, ს-ის ქუჩა 44-ში მდებარე უძრავი ქონება. ზ. ქ-ე 2009 წლის 22 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულებების საფუძველზე საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ადიგენის რაიონის, სოფელ უ-ში მდებარე უძრავი ქონების და ადიგენში, ს-ის ქუჩა 44-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრედ. ორივე ხელშეკრულებაში მითითებული თანხა გამყიდველს გადაეცა მყიდველისაგან. მხარეები არ დავობენ, რომ, მიუხედავად ზემოთ აღნიშნული ხელშეკრულებებისა, სადავო ბინებში დღემდე ცხოვრობენ ქ. და ნ. თ-ები. ამასთან, შსს ადიგენის რაიონული სამმართველოს უფროსის 2009 წლის 22 ოქტომბრის წერილით დგინდება, რომ ზ. ქ-ეს განცხადება ჰქონდა შეტანილი პოლიციაში ამ ბინებიდან თ-ების გამოსახლების მოთხოვნით, მაგრამ, ვინაიდან მხარეთა შორის დაწყებული იყო სამოქალაქო დავა, განცხადებას არ მისცემია მსვლელობა. მოსარჩელეები სადავო გარიგებების ბათილად ცნობას ითხოვდნენ იმ საფუძვლით, რომ ეს გარიგებები იყო მოჩვენებითი, ხოლო მისი მხარეები იყვნენ არაკეთილსინდისიერები.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მითითება სადავო გარიგებების მოჩვენებითობის შესახებ და აღნიშნა, რომ ეს დასკვნა არ ეფუძნება საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს. სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პალატამ განმარტა, რომ სადავო ხელშეკრულებების მოჩვენებით გარიგებებად მიჩნევისათვის, მოსარჩელეებს უნდა დაემტკიცებინათ, რომ მათ (ხელშეკრულებებს) შესაბამისი იურიდიული შედეგები არ მოჰყოლია. მოსარჩელეებს აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილისა და 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად არ წარმოუდგენიათ.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ გარიგება იმ შემთხვევაში ჩაითვლება მოჩვენებით დადებულად, როცა გარიგების მხარეებს არ სურთ ამ გარიგებით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგის დადგომა. მოჩვენებითი გარიგება მოკლებულია ნამდვილობას და მხარეთა მიერ გამოიყენება კანონსაწინააღმდეგო მიზნების დასაფარად და მისაღწევად. მოჩვენებითი გარიგების დროს მოსაჩვენებლად იქცევა ამ გარიგების მონაწილე ნების გამოვლენის ყველა სუბიექტი და გარიგების არც ერთ მხარეს არ სურს ამ გარიგების შესრულება. მოჩვენებით დადებულად გარიგება არ შეიძლება მიჩნეული იქნეს მხოლოდ ერთი მხარის მიერ ნების გამოვლენის გამო იმ მიზნით, რომ თავიდან აიცილოს მოსალოდნელი სამოქალაქოსამართლებრივი პასუხისმგებლობა. გარიგების შედეგად კანონსაწინააღმდეგო მიზნის მიღწევა ან სხვა გარიგების დაფარვა ორივე მხარის ინტერესი და მიზანი უნდა იყოს. საქმეში არ არის წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა ც. პ-ისა და ზ. ქ-ის მიერ ამ გარიგებების დადების დროს რაიმე კანონსაწინააღმდეგო მიზნის მიღწევის ნებას. ასევე არ დასტურდება მტკიცებულებებით, რომ ამ გარიგებების დადებით დაიფარა რაიმე სხვა გარიგება. საქმეში არ არის წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ მხარეებმა განახორციელეს სხვა გარიგებისათვის დამახასიათებელი რაიმე ქმედება. მოცემულ შემთხვევაში სადავო გარიგებების დადებით მხარეებს სურდათ ერთი მხრივ, ქონების გასხვისება, მეორე მხრივ, მისი შეძენა, რაც განხორციელდა და ზ. ქ-ე საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მესაკუთრედ. ამასთან, იგი რეალურად შეუდგა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლით მესაკუთრისათვის მინიჭებული უფლებამოსილების განხორციელებას და პოლიციის შესაბამის დანაყოფს განცხადებით მიმართა უძრავ ნივთებზე საკუთრების ხელყოფის აღკვეთის მოთხოვნით. პალატამ მიუთითა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნები სადავოდ გამხდარი გარიგებების დადების დროს დაცულია. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ის ფაქტი, რომ სადავო გარიგებების დადებისას მიმდინარეობდა დავა ამ ბინებთან დაკავშირებით მათ ადრინდელ მესაკუთრეებსა და ც. პ-ს შორის, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 184-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად არ შეიძლება გახდეს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი. პალატამ ასევე არ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა იმის შესახებ, რომ სადავო ხელშეკრულებების დადებისას ზ. ქ-ემ იცოდა ბინებზე მიმდინარე დავის შესახებ და განმარტა, რომ სასამართლოს ეს დასკვნა არ გამომდინარეობს საქმეში არსებული მტკიცებულებებიდან.

რაც შეეხება სადავო ბინების დაბალ ფასად გაყიდვას, პალატა განმარტავს, რომ მოსარჩელე მხარის მიერ წარდგენილი 2010 წლის 20 მაისით დათარიღებული აუდიტის დასკვნები პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე მტკიცებულებებად მიღებულია საპროცესო ნორმების დარღვევით, მხარეთა მოსაზრებების მოსმენისა და შესაბამისი საპროცესო დოკუმენტის გარეშე, სასამართლოს მთავარ სხდომაზე, რითაც დაირღვა მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპი. ამასთან, სამოქალაქო ბრუნვის თავისუფლებიდან გამომდინარე, მხარეები უფლებამოსილი არიან, თავისუფლად აირჩიონ გარიგების ფასიც. თუ გარიგების მხარეებისათვის ფასი მისაღებია, ისინი არ არიან ვალდებული, ამტკიცონ ამ გარიგების პირობების განსაზღვრის საფუძვლები. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, გარიგების ბათილობის საფუძველი ვერ გახდება მითითება იმის შესახებ, რომ მყიდველს არ უნახია შესაძენი ბინები, რადგან ეს გარემოება წარმოადგენს გარიგების მხარის (ამ შემთხვევაში შემძენის) რისკს და არა გარიგების ბათილობის საფუძველს. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მოსარჩელეებმა ასევე ვერ დაადასტურეს შემძენის_მოპასუხე ზ. ქ-ის არაკეთილსინდისიერება ანუ ის, რომ მან სადავო გარიგებების დადებისას იცოდა ან უნდა სცოდნოდა უძრავ ნივთებზე რეესტრში არსებული ჩანაწერების უზუსტობის შესახებ. სამოქალაქო კოდექსის 185-ე და 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პალატამ განმარტა, რომ, როდესაც საქმე ეხება უძრავი ქონების შეძენას, შემძენს, თავისი უფლების დასამტკიცებლად, შეუძლია დაეყრდნოს რეესტრში რეგისტრირებული ფაქტების სისწორის ვარაუდს. თუნდაც სინამდვილეში რეესტრის მონაცემები არასწორი იყოს, ამ მდგომარეობას არაარსებითად აქცევს შემძენის კეთილსინდისიერი დამოკიდებულება, რაც საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის არცოდნაში გამოიხატება. ერთადერთი, რაც რეესტრის უტყუარობას და, შესაბამისად, ნივთის შეძენას არღვევს, სწორედ შემძენის არაკეთილსინდისიერებაა. ზემოთ დასახელებული ნორმები შეიცავს არაკეთილსინდისიერების იურიდიული შედეგის განმსაზღვრელ ელემენტს _ შემძენმა იცის, რომ გამსხვისხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. ამდენად, შემძენის ინტერესების დამცავი ნორმის გამოყენებისას უნდა შემოწმდეს არა მარტო საჯარო რეესტრის მონაცემები, ასევე უტყუარად უნდა დადგინდეს, რომ შემძენმა ნივთის შეძენამდე არ იცოდა და არც შეიძლება სცოდნოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე. პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მხარეს არ მიუთითებია და, შესაბამისად, არც რაიმე მტკიცებულებით დაუდასტურებია ის გარემოება, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულებების დადებამდე ზ. ქ-ე პირადად იცნობდა ც. პ-ს, ამიტომ მას უნდა სცოდნონა ამ უკანასკნელსა და თ-ებს შორის არსებული დავის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. და ნ. თ-ებმა და მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი დასაბუთებით: სააპელაციო სასამართლომ გვერდი აუარა საქმეში არსებულ მთელ რიგ ფაქტებს და ისე გამოიტანა გადაწყვეტილება, არ გაითვალისწინა, რომ ც. პ-ის მიმართ დავა დაიწყო 2008 წელს ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობისა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერების გაუქმების მოთხოვნით. საქმის განხილვის პერიოდში ც. პ-მა უძრავი ქონება სასწრაფოდ მიჰყიდა ზ. ქ-ეს. ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებულია მოჩვენებით, აღნიშნულ ხელშეკრულებას იურიდიული შედეგი არ მოჰყოლია სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე და 56-ე მუხლები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. და ქ. თ-ების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა)საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე, 183-ე, 185-ე და 312-ე მუხლების შესაბამისად. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ნ. და ქ. თ-ებს დაუბრუნდეთ ი. თ-ის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. და ქ. თ-ების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ნ. და ქ. თ-ებს დაუბრუნდეთ ი. თ-ის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.