საქმე # 190100123007218583

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის

შემოწმების შესახებ

საქმე №503აპ-25 ქ. თბილისი

ვ. რ. 503აპ-25 10 სექტემბერი, 2025 წელი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ლალი ფაფიაშვილი (თავმჯდომარე),

მერაბ გაბინაშვილი, ლევან თევზაძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2025 წლის 8 აპრილის განაჩენზე რუსთავის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ნუგზარ მახათაძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

1. პირის ბრალდების შესახებ დადგენილებით რ. ვ–ის, – პირადი ნომერი: ………., – მიერ ჩადენილი ქმედებები გამოიხატა შემდეგში:

1.1. 2021 წლის დეკემბერში, რ–ს პარკის მიმდებარედ მდინარე მტკვრის პირას, ე. ჩ–ას, ეჭვიანობის ნიადაგზე, გენდერის ნიშნით შეუწყნარებლობის მოტივით, მეგობარმა მამაკაცმა – რ. ვ–მ, მათ მიერ დანთებული ცეცხლიდან აღებული ნაკვერჩხალი რამდენჯერმე დაადო მარცხენა ფეხზე, რის შედეგადაც ე. ჩ–ამ განიცადა ფიზიკური ტკივილი.

1.1.2. აღნიშნული ქმედებით რ. ვ–ემ ჩაიდინა ძალადობა, რამაც დაზარალებულის ფიზიკური ტკივილი გამოიწვია, მაგრამ არ მოჰყოლია საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის (შემდეგში – საქართველოს სსკ-ის) 120-ე მუხლით გათვალისწინებული შედეგი, – დანაშაული, გათვალისწინებული საქართველოს სსკ-ის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით;

1.2. 2023 წლის 3 აპრილს, დაახლოებით 20:00 საათზე, რ–ს თეატრის მიმდებარე ტერიტორიაზე ე. ჩ–ას, რ. ვ–ემ, ეჭვიანობის ნიადაგზე, გენდერის ნიშნით შეუწყნარებლობის მოტივით, ხელის მარცხენა ლოყაში დარტყმით მიაყენა ფიზიკური შეურაცხყოფა, რის შედეგადაც ე. ჩ–ამ განიცადა ფიზიკური ტკივილი;

1.2.1. აღნიშნული ქმედებით რ. ვ–ემ ჩაიდინა ძალადობა, რამაც დაზარალებულის ფიზიკური ტკივილი გამოიწვია, მაგრამ არ მოჰყოლია საქართველოს სსკ-ის 120-ე მუხლით გათვალისწინებული შედეგი, – დანაშაული, გათვალისწინებული საქართველოს სსკ-ის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით.

2. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2024 წლის 13 მარტის განაჩენით:

2.1. რ. ვ–ე ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით (2021 წლის დეკემბრის ეპიზოდი) წარდგენილ ბრალდებაში;

2.2. რ. ვ–ე ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით (2023 წლის 3 აპრილის) წარდგენილ ბრალდებაში;

2.3. საქართველოს სსსკ-ის 92-ე მუხლის თანახმად, რ. ვ–ეს განემარტა ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება.

3. აღნიშნული განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რუსთავის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა ნუგზარ მახათაძემ. აპელანტმა მოითხოვა რ. ვ–ის დამნაშავედ ცნობა ბრალადწარდგენილი ორივე დანაშაულის ჩადენაში და შესაბამისი სასჯელის განსაზღვრა.

3.1. პროკურორის სააპელაციო საჩივარზე შესაგებელი წარადგინა გამართლებულ რ. ვ–ის ინტერესების დამცველმა ადვოკატმა – მ. ს–ამ და მოითხოვა პროკურორის სააპელაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2025 წლის 8 აპრილის განაჩენით რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2024 წლის 13 მარტის განაჩენი, რ. ვ–ის მიმართ, დარჩა უცვლელად.

5. აღნიშნული განაჩენი საკასაციო წესით გაასაჩივრა რუსთავის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა ნუგზარ მახათაძემ. კასატორი ითხოვს რ. ვ–ის დამნაშავედ ცნობას მისთვის ბრალადწარდგენილი დანაშაულების ჩადენაში.

6. სასამართლო ითვალისწინებს ზედა ინსტანციის სასამართლოების უფლებას, დაეთანხმონ ქვედა ინსტანციის სასამართლოს დასაბუთებას, საფუძვლების გამეორების გარეშე (იხ., Hirvisaari v. Finland, no. 49684/99, par.30, ECtHR, 25/12/2001); იმ გარემოებას, რომ დასაბუთებული გადაწყვეტილების ვალდებულება არ მოითხოვს მხარეების მიერ მითითებულ ყველა არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემას (იხ. Fomin v. Moldova, no. 36755/06, par. 31, ECtHR,11/11/2011) და ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობის გაზიარება არ არღვევს დასაბუთებული გადაწყვეტილების უფლებას (იხ.,Gorou v. Greece (No.2) no. 12686/03, paras. 37, 41, ECtHR, 20/03/2009).

7. საქართველოს სსსკ-ის 306-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი განიხილება საჩივრისა და მისი შესაგებლის ფარგლებში. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს განაჩენი გაასაჩივრა ბრალდების მხარემ, რომელიც ითხოვს გამართლებული რ. ვ–ის დამნაშავედ ცნობას ბრალადწარდგენილი დანაშაულების ჩადენაში.

8. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება გასაჩივრებული განაჩენის მოტივაციას, რომ ბრალდების მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ არის საკმარისი რ. ვ–ის, გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით, დამნაშავედ ცნობისათვის და ითვალისწინებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს განაჩენში მითითებულია იმ ფაქტობრივ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე, რომლებმაც რ. ვ–ის წარდგენილ ბრალდებებში გამართლება განაპირობა.

9. უტყუარობის კონსტიტუციური პრინციპი მოითხოვს არა მხოლოდ იმას, რომ გამამტყუნებელი განაჩენი უტყუარ (სანდო, გაუყალბებელ) მტკიცებულებებს ეფუძნებოდეს, არამედ იმასაც, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ეჭვგარეშე დასტურდებოდეს პირის ბრალეულობა დანაშაულის ჩადენაში (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2020 წლის 25 დეკემბრის N2/2/1276 გადაწყვეტილება „გიორგი ქებურია საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-77). ამასთან, მტკიცებულებების საკმარისი და დამაჯერებელი ერთობლიობით უნდა დასტურდებოდეს დანაშაულის თითოეული ელემენტის არსებობა ქმედებაში (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 22 იანვრის №1/1/548 გადაწყვეტილება „საქართველოს მოქალაქე ზურაბ მიქაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-41-43).

10. საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე რ. ვ–ემ უარყო პირის ბრალდების შესახებ დადგენილებაში მითითებული დანაშაულების ჩადენა, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მტკიცებას, რომ გამართლებული აღიარებს დანაშაულს (კერძოდ, კასატორი საჩივარში უთითებს: ,,საყურადღებოა ის გარემოება, რომ ბრალდებულმა სრულად აღიარა სასამართლოში …”).

11. საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს დაზარალებულ ე. ჩ–ას ჩვენებას, რომ:

11.1. 2021 წლის დეკემბერში, რ. ვ–ესთან, რომელთანაც ჰქონდა პარტნიორული ურთიერთობა, იმყოფებოდა პიკნიკზე. მწვადი შეწვეს, ცოტა დალიეს. ეჭვიანობის გამო იკამათეს და რ–მა დამწვრობა მიაყენა. ტკივილი განიცადა. გონზე, რომ მოვიდა, ავტომანქანაში იჯდა. სხვა მამაკაცზე ეჭვიანობდა და სთხოვდა ეღიარებინა ჰქონდა თუ არა სხვასთან ურთიერთობა. დამწვრობის შემდეგ ნაიარევი აქვს ფეხზე.

11.2. 2023 წლის 3 აპრილს სკვერში შეხვდნენ ერთმანეთს და ცოტა დალიეს. შეკამათდნენ და რ. ვ–ემ ხელი ჰკრა, რის გამოც წაიქცა და ნაჩხაპნები ჰქონდა ფეხზე, ასევე სილურჯე. დიდი ტკივილი არ განუცდია, უფრო შიში. გამოკითხვის ოქმში ასახულ, მის მიერ მიწოდებულ, ინფორმაციასთან დაკავშირებით, თითქოს რ. ვ–ემ მუშტი დაარტყა სახეში და შემდეგ ხელი ჰკრა, დაზარალებულმა განმარტა, რომ შესაძლოა გაღიზიანებული იყო და ასე იმიტომ თქვა. გაბრაზდა მომხდარზე და აღელვებული იყო. ერთი კვირის შემდეგ შერიგდნენ და რ. ვ–ის მიმართ პრეტენზია არ აქვს.

12. დაზარალებულის ჩვენების გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს ბრალდების მხარის მტკიცებას, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები (მათ შორის: დანაშაულის შესახებ დაზარალებულის განცხადება, სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნა, შემაკავებელი ორდერ და მისი ოქმი, საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმი) საკმარისია რ. ვ–ის მიმართ გამამტყუნებელი განაჩენის დასადგენად.

12.1. სასამართლო ითვალისწინებს, რომ დაზარალებულის ჩვენება არის ერთადერთი პირდაპირი მტკიცებულება, რომელიც უთითებს 2021 წლის დეკემბერში მომხდარ შესაძლო ეპიზოდზე, ხოლო 2023 წლის 3 აპრილის ეპიზოდთან დაკავშირებით დაზარალებულმა კატეგორიულად უარყო პირის ბრალდების შესახებ დადგენილებაში მითითებული გარემოებები, კერძოდ, ხელის დარტყმა ან/და ტკივილის განცდა და განმარტა, რომ გამართლებულმა მხოლოდ ხელი ჰკრა, რის შედეგადაც ტკივილი არ განუცდია (დიდი ტკივილი არ განუცდია, უფრო შიში). გამოკითხვის ოქმში მითითებულ გარემოებასთან დაკავშირებით – რ. ვ–ემ ჯერ მუშტი დაარტყა სახეში, შემდეგ კი ხელი ჰკრა – აღნიშნა, რომ შესაძლოა იგი გაღიზიანებული იყო და ასე იმიტომ განმარტა.

13. სასამართლო კვლავაც აღნიშნავს, რომ:

13.1. მოწმე ლ. ც–ის (მართლწესრიგის ოფიცერი) ჩვენება, რომელზეც საკასაციო საჩივარში უთითებს კასატორი, არის ირიბი, რადგან იგი ინციდენტის/ების – რ. ვ–ის მიერ ე. ჩ–ას მიმართ ძალადობის/ების – შემსწრე არ არის, ასეთის არსებობის შემთხვევაში, და მომხდარის შესახებ ინფორმაციას გადმოცემით ფლობს დედ-მამისგან. საკასაციო სასამართლო კი ამჯერადაც აღნიშნავს, რომ ირიბი ჩვენებების გამოყენება გამამტყუნებელი განაჩენის დადგენისთვის „შეიძლება დასაშვები იყოს მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევებში, კანონით გათვალისწინებული მკაფიო წესისა და სათანადო კონსტიტუციური გარანტიების უზრუნველყოფის პირობებში და არა მოქმედი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით განსაზღვრული ზოგადი წესით“ (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 22 იანვრის N1/1/548 გადაწყვეტილება „საქართველოს მოქალაქე ზურაბ მიქაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“ , II-52).

13.2. სამედიცინო ექსპერტიზის 2023 წლის 23 მაისის დასკვნასთან მიმართებით, საკასაციო სასამართლო კვლავაც აღნიშნავს, რომ შეუძლებელია ექსპერტიზის დასკვნით ობიექტურად განისაზღვროს დაზიანების მიმყენებელი პირის ვინაობა, ასეთის არსებობის შემთხვევაში, მით უფრო, იმ პირობებში, როდესაც ბრალდების მხარე პირის ბრალდების შესახებ დადგენილებით მეორე ეპიზოდში გამართლებულს ედავება – ხელის მარცხენა ლოყაში დარტყმას და ფიზიკური ტკივილის განცდას, ხოლო სასამართლო სხდომაზე დაზარალებულმა დაადასტურა, რომ რ. ვ–ემ ხელი ჰკრა, რის გამოც წაიქცა და ნაჩხაპნები ჰქონდა ფეხზე, ასევე სილურჯე. დიდი ტკივილი არ განუცდია, უფრო შიში. გამოკითხვის ოქმში მიწოდებულ მის ინფორმაციასთან დაკავშირებით, თითქოს რ. ვ–ემ მუშტი დაარტყა სახეში და მერე ხელი ჰკრა, დაზარალებულმა განმარტა, რომ შესაძლოა გაღიზიანებული იყო და ასე იმიტომ თქვა. გაბრაზდა მომხდარზე და აღელვებული იყო.

13.2.1. საკასაციო სასამართლო კვლავაც აღნიშნავს, რომ ქმედების საქართველოს სსკ-ის 126-ე მუხლით კვალიფიკაციისათვის, სისხლის სამართლის საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით უნდა დასტურდებოდეს პირის მიერ დაზარალებულის მიმართ, როგორც ძალადობა, ასევე – ფიზიკური ტკივილის გამოწვევა, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ დაადსტურა დაზარალებულმა, ხოლო გამოძიების საწყის ეტაპზე გაკეთებული განმარტებები დაუკავშირა სიბრაზესა და აღელვებას.

13.3. არ შეიძლება, საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმი საფუძვლად დაედოს გამამტყუნებელ განაჩენს, თუ საგამოძიებო ექსპერიმენტის დროს პრაქტიკულად ადგილზე შემოწმდა დაზარალებულის ჩვენება. მოცემულ შემთხვევაში, საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმი შინაარსობრივად არის დაზარალებულის (მოწმის) გამოკითხვის ოქმში მოწოდებული ინფორმაციის შემოწმება. მოწმის/დაზარალებულის ჩვენება და საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმი, მართალია, ორი სხვადასხვა მტკიცებულებაა, მაგრამ ცალსახაა, რომ, ორივე შემთხვევაში, ინფორმაციის მომწოდებელი წყარო არის ერთი და იგივე პირი (მაგალითისთვის, იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებები: №315აპ-20; №49აპ-20; №679აპ-20; №442აპ-21).

13.4. აღნიშნულის მსგავსად, მართალია, დაზარალებულის განცხადება და შემაკავებელი ორდერი უთითებს გამართლებულზე, როგორც დანაშაულის შესაძლო ჩამდენ პირზე, თუმცა აღნიშნული მტკიცებულებების პირველწყარო არის მხოლოდ – დაზარალებული. ამასთან, მან დაკითხვისას არ დაადასტურა პირის ბრალდების შესახებ დადგენილებაში მითითებული რიგი გარემოებები, მათ შორის, არ დაადასტურა რ. ვ–ის მიერ ხელის მარცხენა ლოყაში დარტყმის ფაქტი და გამოძიების საწყის ეტაპზე გაკეთებული განმარტებები დაუკავშირა სიბრაზესა და აღელვებას.

13.5. საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს საქართველოს სსსკ-ის მე-12 მუხლს (სისხლისსამართლებრივ დევნას ახორციელებს მხოლოდ პროკურორი), საქართველოს სსსკ-ის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილს (პირის ბრალდება მხოლოდ პროკურორის უფლებამოსილებაა), საქართველოს სსსკ-ის 32-ე მუხლის პირველ ნაწილს (სისხლისსამართლებრივი დევნის ორგანოა პროკურატურა), ამავე კოდექსის 169-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტს, რომლის თანახმად, ბრალდების შესახებ დადგენილებაში უნდა აღინიშნოს: ბრალდების ფორმულირება – ინკრიმინირებული ქმედების აღწერა, მისი ჩადენის ადგილის, დროის, ხერხის, საშუალების, იარაღის, აგრეთვე ამ ქმედებით გამოწვეული შედეგის მითითებით. ამდენად, წარდგენილი ბრალდების ფარგლებში მოიაზრება სწორედ პროკურორის მიერ ბრალდების შესახებ დადგენილებაში ჩამოყალიბებული ბრალდების ფორმულირება, რომელშიც მკაფიოდ უნდა იყოს ჩამოყალიბებული იმ მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედების აღწერა (როგორ გამოიხატა), რომელსაც ბრალდების მხარე ედავება ბრალდებულს, მისი ჩადენის ადგილის, დროის, ხერხის, საშუალების, იარაღის, აგრეთვე ამ ქმედებით გამოწვეული შედეგის მითითებით, ხოლო „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად – საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის მუხლი, ნაწილი და ქვეპუნქტი, რომლებითაც გათვალისწინებულია ეს დანაშაული“ (იხ. მაგალითად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2023 წლის 10 აგვისტოს N426აპ-23, 2024 წლის 11 მარტის N1009აპ-23, 2024 წლის 20 დეკემბრის N745აპ-24 განაჩენები) და კვლავაც აღნიშნავს, რომ სასამართლო საქმეს განიხილავს წარდგენილი ბრალდების ფარგლებში. ამდენად, სასამართლო სისხლის სამართლის საქმეს იხილავს, ბრალდებულის დამნაშავეობასა თუ უდანაშაულობაზე მსჯელობს და ქმედებას სამართლებრივად აფასებს სწორედ ბრალდების დადგენილებაში მითითებული ფორმულირების ფარგლებში, სადაც მკაფიოდ უნდა იყოს ჩამოყალიბებული ინკრიმინირებული ქმედების აღწერა (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2023 წლის 10 აგვისტოს №426აპ-23 განაჩენი).

13.6. ამდენად, იმ პირობებში, როდესაც ბრალდების მხარე რ. ვ–ის მსჯავრდებისათვის უთითებს იმ წერილობით მტკიცებულებებზე, რომლის წყარო არის ის დაზარალებული, რომელმაც, ერთი მხრივ, არ დაადასტურა პირის ბრალდების დადგენილებაში/გამოკითხვის ოქმში მითითებული რიგი გარემოებები, იმავდროულად, განმარტა, რომ სადავო ფაქტების დადასტურებას გამოძიების ეტაპზე შესაძლოა ადგილი ჰქონდა მისი სიბრაზის/აღელვების გამო; თავად კასატორი ბრალდების მხარე მიიჩნევს დაზარალებულს არასანდო ინფორმაციის მიმწოდებლ პირადად, კერძოდ, უთითებს დაზარალებულის მიერ აშკარად ცრუ ჩვენების მიცემაზე, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება გასაჩივრებული განაჩენის მოტივაციას, რომ ბრალდების მხარის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი იმ უტყუარ მტკიცებულებათა ერთობლიობა, რომელიც გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით დაადასტურებდა რ. ვ–ის მიერ ე. ჩ–ას მიმართ ძალადობას/ებს, ასეთის არსებობის შემთხვევაში.

14. სასამართლო ასევე ითვალისწინებს, რომ მტკიცებულებების შეგროვება წარმოადგენს გამოწვევას საქმეებზე, სადაც ძალადობას ადგილი აქვს კერძო გარემოში, მოწმეების გარეშე და ზოგჯერ არ რჩება რაიმე ხელშესახები ნიშანი (Volodina v. Russia, no.41261/170, par.82, ECtHR, 9/07/2019). აღნიშნულის მიუხედავად, მოქმედი კანონმდებლობა ადგენს ერთნაირ მტკიცებით სტანდარტს გამამტყუნებელი განაჩენის დასადგენად დანაშაულის კატეგორიის და საქართველოს სსკ-ით დაცული ობიექტის მიუხედავად.

15. საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის მე-7 პუნქტის იმპერატიულ დანაწესის, საქართველოს სსსკ-ის 269-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, მე-13 მუხლის მე-2 ნაწილისა და 82-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნების გათვალისწინებით, „ბრალდებულს არ უნდა შეერაცხოს დანაშაული მანამ, სანამ მტკიცებულებების საკმარისი და დამაჯერებელი ერთობლიობით არ დადასტურდება დანაშაულის თითოეული ელემენტის არსებობა მის ქმედებაში... დანაშაულებრივი ქმედება უნდა დადასტურდეს გონივრულ ეჭვს მიღმა, უნდა გამოირიცხოს ყოველგვარი გონივრული ეჭვი პირის მიერ დანაშაულის ჩადენასთან დაკავშირებით“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 22 იანვრის №1/1/548 გადაწყვეტილება „საქართველოს მოქალაქე ზურაბ მიქაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-41-43).

16. „როდესაც სასამართლო უარს ამბობს საჩივრის დასაშვებობაზე, ვინაიდან საჩივარი არ აკმაყოფილებს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამართლებრივი საფუძვლები, მცირე დასაბუთებამაც შეიძლება დააკმაყოფილოს კონვენციის მე-6 მუხლის მოთხოვნები“ (Kadagishvili v. Georgia, no. 12391/06, par.175, ECtHR, 14/05/2020).

17. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის შესწავლის შედეგად არ იკვეთება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, ასევე არ იკვეთება საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა. შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

18. საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-3², მე-3³, მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დაუშვებლად იქნეს ცნობილი რუსთავის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ნუგზარ მახათაძის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2025 წლის 8 აპრილის განაჩენზე, რ. ვ–ის მიმართ;

2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ლ. ფაფიაშვილი

მოსამართლეები: მ. გაბინაშვილი

ლ. თევზაძე