¹ 3კ/414-01 1 ივნისი, 2001 წ., ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. წიქვაძე (თავმჯდომარე),

მ. გოგიშვილი,რ. ნადირიანი

აღწერილობითი ნაწილი:

ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილებით ა. ბ-შვილის სარჩელს, მოპასუჰე ბ-ოვას მიმართ, ქ. თბილისში ... ქუჩაზე მოპასუხის სახელზე პრივატიზებული 30 კვ.მ. ფართის სათავსოს საერთო სარგებლობის ფართად ცნობისა და მოსარჩელის სარგებლობის უფლების დადგენის შესახებ, უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო.

2000 წლს 16 მარტს თ. კ-შვილმა განცხადებით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს 1997 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის განახლების შესახებ. განცხადება განსჯადობის მიხედვით გადაეგზავნა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს. განცხადების ავტორმა მიუთითა, რომ 2000 წლის 18 იანვარს პოლიციაში ნახა ა. ბ-ოვის განცხადება, სადაც მითითებული იყო, რომ 1963 წელს მისი ავადმყოფი და და დედა გარდაიცვალნენ 6 თვის შუალედით და ამდენად მოპასუხის ოჯახი შედგებოდა არა ხუთი არამედ 3 წევრისაგან და ეს გარემოება რომ ყოფილიყო ცნობილი სასამართლოსათვის 1997 წელს სხვა სახის გადაწყვეტილება იქნებოდ მიღებული.

მოწინააღმდეგე მხარე ა. ბ-ოვა განცხადებაში მოყვანილ გარემოებებს უსაფუძვლოდ თვლის და განმარტავს, რომ მისი ოჯახის წევრების რაოდენობას ზეგავლენა არ მოუხდენია გადაწყვეტილებაზე, რადგან იგი გამოტანილი იქნა 1963 წლის რაიაღმასკომის დადგენელების საფუძველზე. ამასთან, მოსამართლე არ დაინტერესებულა მისი ოჯახის სულადობით, რადგან ამას მნიშვნელობა არ ჰქონდა საქმისთვის.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 15 აგვისტოს განჩინებით თ. კ-შვილის განცხადებას ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების შესახებ უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო. სასამართოლომ მიუთითა, რომ განმცხადებლის მოსაზრება მოწინააღმდეგე მხარის ოჯახის სულადობასთან დაკავშირებით უსაფუძვლოა, ვინაიდან, როგორც ზეპირი მოსმენის დროს მხარეთა განმარტებით დგინდება, სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანისას არც კი დაინტერესებულა თუ რამდენი სულისაგან შედგებოდა მოპასუხის ოჯახი.

ამასთან, სასამართლოს მოსაზრებით, განცხადების დაკმაყოფილებას უარი უნდა ეთქვას ასევე ხანდაზმულობის გამო. საქმის ზეპირი განხილვის დროს განმცხადებელმა განმარტა, რომ მითსვის განცხადებაში მოცმული გარემოება ცნობილი გახდა 2000 წლის 18 იანვარს, განცხადება კი შეტანილი იქნა სასამართლოში 2000 წლის 15 მარტს. ე.ი. დარღვეული იქნა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 426-ე მუხლით გათვალისწინებული 1 თვიანი ვადა.

თ. კ-შვილმა რაიონული სასამართლოს განჩინება გაასაჩივრა სააპელაციო წესით. აპელანტმა განმარტა, რომ 1997 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილებაში მოსამართლე ხშირად აღნიშნავს, რომ ბ-ოვის ოჯახი მრავალსულიანია, ამდენად არასწორია გასაჩივრებული სასამართლოს დასკვნა, რომ ეს გარემოება არ დაედო საფუძვლად გადაწყვეტილებას.

აპელანტის აზრით, ის ფაქტი, რომ მობინადრეებს სადავოდ არ გაუხდიათ საერთო სარგებლობის სათავსო, არ შეიძლება გამხარიყო ამ ფართობის ბ-ოვისათვის მიკუთვნების კანონიერი საფუძველი.

აპელანტის აზრით, მას არ დაურღვევია სასამართლოსათვის მიმართვის ერთთვიანი ვადა, ვინაიდან მან 2000 წლის 15 თებერვალს, განცხადებით მიმართა უზენაეს სასამართლოს, საიდინაც საქმე გადაიგზავნა თბილისის საოლქო სასამართლოში.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 25 იანვრის განჩინებით Mთ. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 15 აგვისტოს განჩინება.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ თ. კ-შვილს არ დაურღვევია ხანდაზმულობის ვადა, ვინაიდან მან საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მიმართა 2000 წლის 15 თებერვალს, რაც დაფიქსირებულია უზენაესი სასამართლოს 18.09.2000წ. ¹3/ნ-27 წერილით.

სააპელაციო პალატის აზრით, აპელანტი არ არის უფლებამოსილი პირი სადავოდ გახადოს 1997 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილება, რადგან იგი გამოტანილი იქნა ა. ბ-შვილის სარჩელის გამო, მოპასუხე ბ-ოვასთან, მესამე პირი მთაწმინდის რაიონის საბინაო-საექსპლოატაციო ტრესტთან, მოპასუხის მიერ პრივატიზებული 20 კვ.მ. სათავსოს საერთო სარგებლობად ცნობის და მოსარჩელის სარგებლობის უფლების მიღების შესახებ. თ. კ-შვილს არ წარმოუდგენია ა. ბ-შვილის მიერ მის სახელზე გაცემული რწმუნება და არც საქმეში მოიპოვება.

სააპელაციო პალატას მიაჩნიაბ რომ კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს განჩინებით თ. კ-შვილს სწორად ეთქვა უარი საქმის წარმოების განახლებაზე, ვინაიდან არ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლით გათვალისწინებული წინამძღვრები.

თ. კ-შვილმა სააპელაციო პალატის განჩინება გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მოითხოვა საოლქო სასამართლოს განჩინების გაუქმება და მის მოთხოვნათა გათვალისწინებით კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა საქმის მასალების გაცნობითა და მხარეთა განმარტებების მოსმენით მივიდა დასკვნამდე, რომ თ. კ-შვილს საკასციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოყილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის I ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტის თანახმად კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარმოდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს გამოიწყვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას.

კასატორი თავის მოთხოვნის დასასაბუთებლად მიუთითებს, რომ 2000 წლის 24 იანვარს მისმა ადვოკატმა პოლიციის განყოფილებაში შემთხვევით აღმოაჩინა ბ-ოვის მიერ დაწერილი განცხადება, სადაც მითითებულია, რომ მისი “ავადმყოფი დედა და და 1963 წელს 6 თვის შუალედით გარდაიცვალნენ. კასატორი მიუთითებს, რომ ამ განცხადებით ირკვევა მეტად მნიშვნელოვანი ფაქტი, ვინაიდან სწორედ ბ-ოვებს ოჯახის მრავალრიცხოვნების გამო მეზობლების მიერ აქვს დათმობილი საერთო სარგებლობის სათავსო, როცა ფაქტიურად ბ-ოვის ოჯახი შედგებოდა 3 სულისაგან.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, ვინაიდან თვლის, რომ მის განცხადებაში მითითებული გარემოებები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის მოთხოვნებს. ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაედო ის გარემოებები, რომ მობინადრეებმა საერთო სარგებლობის სათავსო დაუთმეს ა. ბ-ოვს, ხოლო შემდგომ მან მოახდინა აღნიშნული ფართის პრივატიზება. ამ შემთხვევაში ა. ბ-ოვის ოჯახის სულადობისათვის სასამართლოს არანაირი მნიშვნელობა არ მიუნიჭებია.

საკასაციო პალატის აზრით განმცხადებლის მიერ მითითებული ფაქტი ცნობილი რომ ყოფილიყო სასამართლოსათვის საქმის განხილვის დროს, ეს არ გამოიწვევდა კასატორისათვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ ვინაიდან მას, თ. კ-შვილს, ქვემდგომ ინსტანციაში არ წარმოუდგენია ა. ბ-შვილის მიერ მის სახელზე გაცემული რწმუნება, ეს გარემოება უნდა გახდეს ქვემდგომი ინსტანციების გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

მოცემულ საქმეზე თ. კ-შვილმა მოგვიანებით წარმოადგინა ა. ბ-შვილის რწმუნება, რითაც მარწმუნებელმა ფაქტიურად მოიწონა რწმუნებულის მიერ მანამდე განხორციელებული მოქმედებები. ამასთან, პალატა თვლის, რომ ა. ბ-შვილის მიერ მითითებულ საპროცესო დარღვევას არ შეეძლო გამოეწვია საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატა იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

თ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

მოცემულ საქმეზე უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 25 იანვრის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.