¹ბს-331-315(კ-06) 1 ნოემბერი, 2006 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნ. ქადაგიძე (მომხსენებელი),

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 11 ოქტომბერს შპს «ფ-ომ» სასარჩელო განცხადებითმიმართა ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რ-ნის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობისა და Dდღგ-ს ჩათვლების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ მოპასუხემ მათ ანგარიშზე ეროვნულ ბანკში წარადგინა საინკასო დავალება ¹2662, თანხით 22263 ლარი. საგადასახადო დეპარტამენტის ¹1-11 (6945 15-12-0) წერილის საფუძველზე, თბილისის ვაკე-საბურთალოს საგადასახადო ინსპექციის ¹11.5 შეტყობინებით დაევალა 17800 ლარის გადახდა, რაც ეწინააღმდეგება კანონს და ბათილად უნდა იყოს ცნობილი. შპს «ფ-ომ» საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით შეიძინა შპს «დ-გან» კომპიუტერული ტექნიკა, რისთვისაც გამყიდველს გადაუხადა როგორც საქონლის ღირებულება, ასევე‚ დღგ-ს თანხა. საგადასახადო კოდექსის 91-ე და 115.1 მუხლების თანახმად, დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებულია შპს «დ-ო» და მის მიმართ უნდა განხილულიყო საკითხი საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევის შესახებ. ის გარემოება, რომ შპს «დ-ომ» დღგ-ს დეკლარაციისა და ანგარიშ-ფაქტურების საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენის მიუხედავად,არ გადაიხადა დღგ-ს თანხა, მოპასუხეს არ აძლევდა უფლებას, მოსარჩელისათვის თანხის გადახდა მოეთხოვა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა 2002წ. 9.10 ¹2661 საინკასო დავალების ბათილად ცნობას, სასკ-29.1 და სსკ-ის 191-ე, 198-ე მუხლების შესაბამისად, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, 2001 წლიდან არასწორად დარიცხული დღგ-ს თანხებზე საურავების დარიცხვისა და საბანკო ანგარიშებზე საინკასო დავალების დადების აკრძალვას.

ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002წ. 16 ოქტომბრის განჩინებით შპს «ფ-ოს» შუამდგომლობა 2002წ. 9 ოქტომბრის ¹2661 საინკასო დავალების მოქმედების შეჩერებისა და სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით ფინანსთა სამინისტროს და ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციისათვის საურავების დარიცხვისა და საინკასო დავალებების დადების აკრძალვის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002წ. 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს «ფ-ოს» სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002წ. 9 ოქტომბრის ¹2661 საინკასო დავალება შპს «ფ-ოს» მიერ განხორციელებელი დღგ-ს ჩათვლების გაუქმებასთან დაკავშირებით.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას შპს «ფ-ომ» დააზუსტა სარჩელის მოთხოვნა და მოითხოვა საქართველოს შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ¹1-11 /6945 წერილის ბათილად ცნობა იმ ნაწილში, რომლითაც გაუქმდა შპს «ფ-ოს» დღგ-ს ჩათვლები და ვაკე-საბურთალოს რ-ნის საგადასახადო ინსპექციის ¹73 და ¹145 შეტყობინებების ბათილად ცნობა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 5 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს «ფ-ოს» დაზუსტებული სარჩელი დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ შპს «დ-ო» (გამყიდველი) გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებული იყო ხაშურის რ-ნის საგადასახადო ინსპექციაში და მინიჭებული ჰქონდა საიდენტიფიკაციო ნომერი. შპს «დ-ოს» შპს «ფ-თვის» მიწოდებულ საქონელზე გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურების მე-4 ეგზემპლარი წარდგენილი ჰქონდა საგადასახადო ორგანოში დასაბეგრ ოპერაციაზე კონტროლის განხორციელების მიზნით. წარდგენილი იყო აგრეთვე შესაბამისი თვეების დღგ-ს დეკლარაციები და ამ თანხის ბიუჯეტში გადახდის ქვითრები. ხაშურის რ-ნის საგადასახადო ინსპექციის ცნობის თანახმად, შპს «დ-ოს» ბიუჯეტის მიმართ დავალიანება არ გააჩნდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს «დ-ოს» მიერ საგადასახადო ვალდებულებები დღგ-ს გადასახადთან მიმართებაში შესრულებული იყო საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა შესაბამისად, რაც, თავის მხრივ, წარმოადგენდა შპს «ფ-ოს» მიერ დღგ-ს ჩათვლისმიღების წინაპირობას და ექვემდებარებოდა აღდგენას.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება და შპს «ფ-ოს» სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორს მიაჩნდა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი, კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის თანახმად, ჩათვლას ექვემდებარება სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. სარჩელში მითითებული საგადასახადო ანგარიშფაქტურებით გადახდილი დღგ-ს თანხა კი შპს «დ-ოს» არ ჰქონდა გადახდილი ბიუჯეტში, რის გამოც შპს «ფ-ოს» სწორად გაუუქმდა დღგ-სჩათვლა.

საქართველოს უზენესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2004წ. 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის2004წ. 5 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველადდაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2006წ. 31 მარტის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის (თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლე) სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002წ. 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს «ფ-ოს» სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამ კოდექსის პროცედურული დებულებები ვრცელდება 2005წ. 1 იანვრიდან იმ საგადასახადო პერიოდებზე, რომლებიც მთავრდება 2005წ. 1 იანვრამდე. აქედან გამომდინარე, მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებულ უნდა იქნეს 2005წ. 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, დღგ განეკუთვნება საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადებს. ამავე კოდექსის 90-ე მუხლის თანახმად, იგი, როგორც არაპირდაპირი გადასახადი, არის საქართველოს ტერიტორიაზე საქონლის, სამუშაოს, მომსახურების წარმოებისა და მიმოქცევის პროცესში შექმნილი ღირებულების ნაწილის, აგრეთვე‚ საქართველოს ტერიტორიაზე შემოტანილი ყველა დასაბეგრი საქონლის ღირებულების ნაწილის ბიუჯეტში სავალდებულო შენატანი. ამავე კოდექსის 116-ე მუხლის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელი ვალდებულია, რეგისტრაციის ადგილის მიხედვით წარადგინოს დღგ-ს დეკლარაცია საგადასახადო ორგანოში ყოველ საანგარიშო პერიოდზე არა უგვიანეს მომდევნო თვის 10 რიცხვისა. ყოველ საანგარიშო პერიოდზე, არა უგვიანეს დეკლარაციის წარსადგენად დადგენილ ვადაში გადაიხადოს დღგ.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით უტყუარადაა დადასტურებული, რომ შპს «დ-ოს» მიერ ხსენებულ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებში მითითებულ ოპერაციებზე დღგ-ის გადახდა არ მომხდარა. მასზე ირიცხება ბიუჯეტის ვადაგადაცილებული ძირითადი ნარჩენი დავალიანება 148798, 28 ლარი. ის გარემოება, რომ სადავო ანგარიშ-ფაქტურებით განხორციელებული ოპერაციებით შპს «დ-ოს» დღგ-ის თანხა არ გადაუხდია ბიუჯეტში, დასტურდება თვით შპს «ფ-ოს» დირექტორის განმარტებითაც.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, მართალია, საგადასახადო კოდექსის 217-ე მუხლის მიხედვით საგადასახადო კონტროლს ფიზიკურ და იურიდიულ პირთა მიერ გადასახადების გამოანგარიშების სისწორესა და დროულ გადახდაზე, ისევე, როგორც გადასახადების ადმინისტრირებისა და მოკრების ყველა ასპექტზე, ახორციელებენ მხოლოდ საგადასახადო ორგანოები, მაგრამ ამავე კოდექსის 114.1 მუხლის თანახმად, ამ მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით, ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია წარდგენილისაგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად ან გადახდილია საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით..... დღგ-ის ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა.

დადასტურებულია, რომ შპს «დ-ომ» ეკონომიკური საქმიანობა განახორციელა საგადასახადო კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით, რამდენადაც ბიუჯეტში არ გადაიხადა დღგ-ის თანხა.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ერთი ეკონომიკური აგენტისათვის იმ თანხის ბიუჯეტში გადახდილად ჩათვლა, რომელიც ბიუჯეტში მეორე ეკონომიკურ აგენტს უნდა გადაეხადა და არ გადაუხდია, შეუძლებელია, რადგან ასეთი ჩათვლა ბიუჯეტიდან თანხების არასწორად განკარგვის ტოლფას მოქმედებად უნდა ჩაითვალოს. ამასთან, თუ საქონლის მიმწოდებელი «დ-ოს» მიერ გადახდილი იქნება ბიუჯეტის კუთვნილი დღგ-ის თანხა, შპს «ფ-ოს» ჩათვლა აღუდგება, რის გამოც სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ შპს «დ-ოს» მიერ გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით შპს «ფ-თვის» განხორციელებული დღგ-ის ჩათვლები სწორად იქნა გაუქმებული საგადასახადო ორგანოს მიერ და არ არსებობს შპს «ფ-ოს» სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ფ-ომ».

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2006წ. 31 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებას.

კასატორი საკასაციო საჩივარს ძირითადად აფუძნებს იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდა სასარჩელო განცხადებაში.

სამოტივაციო ნაწილი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის,საკასაციო საჩივრისსაფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «ფ-ოს» საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდადაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

შპს «ფ-ო” წარმოადგენს კანონით დადგენილი წესით რეგისტრირებულ იურიდიულ პირს და მისი საიდენტიფიკაციო ნომერია 211328320.

2000 წელს შპს «ფ-ომ” ხაშურის რაიონულ სასამართლოში რეგისტრირებულ შპს «დ-თან” აწარმოვა დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაცია, რაზედაც გამოიწერა შესაბამისი ანგარიშფაქტურები, კერძოდ: 2000წ. 18 სექტემბერს სერია აა-99 ¹0101079 _ თანხით 2 398,30 ლარი; 2000წ. 11 ოქტომბერს სერია აა-99 ¹0101001 _ თანხით 896,33 ლარი; 2000წ. 26 დეკემბერს სერია აა-39 ¹000006 _ თანხით 1 916,60 ლარი; 2000წ. 27 დეკემბერს სერია აა-39 ¹000007 _ თანხით 1 366,70 ლარი და იმავეწ. 28 დეკემბერს სერია აა-39 ¹000009 _ თანხით 1 3686,7 ლარი.

შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 25.12.2001წ. ¹1-11/6945 შეტყობინების საფუძველზე, ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ შპს «ფ-ოს” გაუუქმა მითითებული ანგარიშფაქტურების მიხედვით განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლა იმ საფუძვლით, რომ შპს «დ-ოს” სახელმწიფო ბიუჯეტში Dდღგ-ის თანხები არ გადაუხდია.

საკასაციო სასამართლო ადასტურებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საგადასახადო კოდექსის (საუბარია 1997წ. რედაქციაზე) 114-ე მუხლთან დაკავშირებით წარმოდგენილ განმარტებას და ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ მითითებულ მუხლში საუბარიადღგ-ით გათვალისწინებულ თანხაზე და არა დღგ-ს, როგორც გადასახადის ჩათვლაზე, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისად გადახდილ თანხაზე და არა გადასახადზე.

ამავე საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდება დღგ-ის გადახდის ფაქტი, რაც ნიშნავს იმას, რომ მიმწოდებლის მხრიდან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა ადასტურებს მყიდველის მიერ არა გადასახადის, არამედ დღგ-ით დატვირთული საფასურის გადახდისა და დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტს. ამდენად, მხოლოდ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა არასაკმარისია იმისათვის, რათა განხორციელდეს გადასახადის გადახდილად აღიარება და სახელმწიფოს მიერ მისი ჩათვლა.

1997წ. საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლში 2000წ. 13 ივლისს შეტანილი ცვლილების შესაბამისად, დღგ-ის ჩათვლას დაექვემდებარა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა. შესაბამისად, ამა თუ იმ სუბიექტისმიერ საგადასახადო ორგანოში ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა და გამყიდველისათვის დღგ-ის თანხის გადახდა არ წარმოადგენს საკმარის პირობას დღგ-ის ჩათვლის მისაღებად. ამ უკანასკნელის მისაღებად აუცილებელიაერთდროულად ორი პირობის არსებობა: საქონლის (მომსახურების) მყიდველის მიერ გამყიდველისათვის დღგ-ის გადახდა შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით და გამყიდველის მიერდღგ-ის სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანა.

იმავდროულად საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან მტკიცებულებათა გამოკვლევის შედეგს და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა საქმეში დაცულ წერილობით მტკიცებულებებს და საქმეზე გადაწყვეტილება გამოიტანა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანისას დაეყრდნო საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებას, რომლითაც დასტურდება, რომ 17.05.2005წ. მდგომარეობით შპს «დ-ოს” ერიცხება ბიუჯეტის ვადაგადაცილებული დავალიანება 468591,88 ლარი, მათ შორის, 148798,28 ლარი ძირითადი ნარჩენი დავალიანება.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშნული დოკუმენტი ვერ იქცევა შპს «ფ-თვის” დღგ ჩათვლის გაუქმების საფუძვლად, ვინაიდან, როგორც საქმის მასალებით დასტურდება, დღგ_ით დასაბეგრი სადავო ოპერაცია წარმოებულია 2000 წელს. სააპელაციო სასამართლო ეყრდნობა 2005წ. მდგომარეობას, რაც არ იძლევა იმის განსაზღვრის შესაძლებლობას, დავალიანება წარმოშობილია შპს «ფ-თან” წარმოებული ოპერაციისა და ზემოაღნიშნული დეკლარაციებით განსაზღვრული თანხის გადაუხდელობის საფუძველზე, თუ დავალიანების წარმოშობა უკავშირდება მეწარმე სუბიექტის მიერ წარმოებულ სხვა ოპერაციებს, მით უფრო, რომ საქმეში დაცული მასალები იძლევა დასკვნის საფუძველს, რომ შპს «დ-ოს” საქმიანობა არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ შპს «ფ-თან” წარმოებული ოპერაციებით.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და სსკ-ის იმავე მუხლით დადგენილ სამართალწარმოების პრინციპს და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის წარმოებისას დაარღვია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპი. საკასაციო სასამართლო არსებითად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტიდან, მიუხედავად სააპელაციო სასამართლოს არაერთი მიმართვისა, წარმოდგენილი ვერ იქნა შესაბამისი მტკიცებულება, რომელიც სასამართლოს მისცემდა საფუძველს, განესაზღვრა, რომ დავალიანება წარმოშობილია სერია აა-99 ¹0101079; სერია აა-99 ¹0101001; სერია აა-39 ¹000006; სერია აა-39 ¹000007 დასერია აა-39 ¹000009 დეკლარაციების საფუძველზე ან მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ 2001წ. იანვრის მდგომარეობით შპს «დ-ოს” პირად ბარათზე ერიცხებოდა დავალიანება.

საქმეში წარმოდგენილია ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ცნობა, რომლის საფუძველზეც საგადასახადო დეპარტამენტი ადასტურებს შპს «დ-ოს” მხრიდან ზემოაღნიშნული სადავო დეკლარაციებით დღგ-ს გადახდის ფაქტს, კერძოდ, მითითებული დოკუმენტის შესაბამისად, ვაკე-საბურთალოს საგადასახადო ინსპექციას ეგზავნება შპს «დ-ოს” შესაბამისი თვეების დღგ დეკლარაციები ზემოაღნიშნული დღგ-ს თანხების საგადასახადო ვალდებულებების აღიარების შესახებ და მის მიერ დღგ-ს ბიუჯეტში გადახდის ქვითრების ასლები. იმავე საქმეში წარმოდგენილია ხაშურის რ-ნის საგადასახადო ინსპექციის ცნობა, რომლითაც საგადასახადო ინსპექცია ადასტურებს, რომ 2000წ. 19 დეკემბრის მდგომარეობით, შპს «დ-ოს” დავალიანება არ ერიცხება, რაც უდავოდ ადასტურებს აა-99 ¹0101079 დასერია აა-99 ¹0101001 დეკლარაციების შესაბამისად, საგადასახადო ვალდებულების შესრულების ფაქტს.

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება სსკ-ის დებულებანი.

სსკ-ის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს.

საკასაციო სასამართლო ხაზს უსვამს სამართალწარმოების მითითებულ პრინციპს, რომელიც არსებითად განსხვავდება საგადასახადო კოდექსით ადმინისტრაციული წარმოებისათვის დადგენილი პრინციპისაგან და აღნიშნავს, რომ საქმის განხილვის არც ერთ სტადიაზე საგადასახადო დეპარტამენტის მხრიდან წარმოდგენილი არ იქნა შესაბამისი მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა შპს «დ-ოს” მხრიდან სადავო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად დღგ-ს გადაუხდელობის ფაქტს და სასამართლოს მისცემდა საგადასახადო კოდექსის 414-ე მუხლის მოთხოვნათა გაზიარების სამართლებრივ საფუძველს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის საფუძველზე საქართველოს უზენაესი სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს დღგ-ის ჩათვლის აღდგენის ნაწილში დაუსაბუთებლად ეთქვა უარი. ამასთან, საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს იმ გარემოებას: მიუხედავად საქმის არაერთჯერადი განხილვისა სასამართლო პროცესზე გამოვლენილი არ იქნა დამატებითი საფუძვლები, რაც საკასაციო სასამართლოს აძლევს პროცესუალურ შესაძლებლობას, საქმეზე მიიღოს არსებითი გადაწყვეტილება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. შპს «ფ-ოს” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულსაქმეთა პალატის 2006წ. 31 მარტის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. შპს «ფ-ოს” სარჩელი დაკმაყოფილდეს;

4. ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 25.12.2001წ. ¹1-11/6945 შეტყობინება იმ ნაწილში, რომლითაც შპს «ფ-ოს” გაუუქმდა ჩათვლები საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებზე სერია აა-99 ¹0101079; სერია აა-99 ¹0101001; სერია აა-39 ¹000006; სერია აა-39 ¹000007 დასერია აა-39 ¹000009; ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ვაკე-საბურთალოს რ-ნის საგადასახადო ინსპექციის 08.10.2002წ. ¹145 და ¹73 შეტყობინებები;

5. ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თბილისის საგადასახადო ინსპექციას შპს «ფ-ოს» სასარგებლოდ დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟი _ 853.53 ლარის ოდენობით;

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.