გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ/461-01 20 ივნისი, 2001 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. ხიმშიაშვილი (თავმჯდომარე),

მ. ახალაძე, თ. კობახიძე

დავის საგანი: სარჩელში _ შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხის ანაზღაურება.

შეგებებულ სარჩელში _ შრომითი ხელშეკრულების 3.3. მუხლის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

მოსარჩელე გ. ც-შვილსა და შპს “ყ. კ.” ამჟამად შპს “კ.-ს.” შორის 2000 წლის 25 თებერვალს დადებული შრომის ხელშეკრულებით გ. ც-შვილი დაინიშნა მთავარი იურისტის თანამდებობაზე, ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა უფლება-მოვალეობანი. მისი ყოველწლიური ხელფასის ოდენობა განისაზღვრა 6 000 აშშ დოლარის ანაზღაურებით. კონტრაქტის მოქმედების ვადა განისაზღვრა სამი წლით – 2003 წლის 25 თებერვლამდე.

1999 წლის 30 დეკემბერს ასევე მოსარჩელე ს. კ-ძესა და “ყ.-კ.” ამჟამად შპს “კ.-ს.” შორის დადებული შრომის ხელშეკრულებით ს. კ-ძე დაინიშნა მხარშავის თანამდებობაზე. მისი ყოველწლიური ხელფასის 12 000 აშშ დოლარის ანაზღაურებით; კონტრაქტის მოქმედების ვადა განისაზღვრა სამი წლით – 2002 წლის 29 დეკემბრამდე.

ადმინისტრაციასა და მუშაკებს შორის დადებულ ხელშეკრულებაში (კონტრაქტში) მიღწეული იყო შეთანხმება არა მარტო ძირითად (არსებით) პირობებზე, არამედ დამატებით პირობებზეც; მათ შორის: ხელშეკრულების 3.3. პუნქტის მიხედვით დამსაქმებელმა იკისრა ვალდებულება, შპს ,,კ.-ს.” ადმინისტრაციას მისი ინიციატივით ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის შემთხვევაში, შეტყობინების ერთთვიანი ვადის დაცვით, სრულად და დაუყონებლივ აენაზღაურებინა ორივე მუშაკისათვის ხელფასის ჯამური ოდენობა ხელშეკრულების ვადის მთელი დარჩენილი ნაწილისათვის.

შპს “ყ.-კ.” ადმინისტრაციამ, კონტრაქტის ვადის გასვლამდე 2000 წლის 24 ოქტომბრის ბრძანებით ¹ 98-კ გ. ც-შვილი და 2000 წლის 20 ოქტომბრის ¹ 97-კ ბრძანებით ს. კ-ძე დაკავებული თანამდებობიდან გაათავისუფლა იმ მოტივით, რომ ისინი არ შეესაბამებოდნენ დაკავებულ თანამდებობებს არასაკმარისი კვალიფიკაციის გამო.

გ. ც-შვილმა სარჩელით მიმართა სასამართლოს შპს “კ.-ს.” წინააღმდეგ და მოითხოვა შრომითი ხელშეკრულების (კონტრაქტის) დარღვევისათვის ფულადი თანხების ანაზღაურება. კერძოდ მოითხოვა შრომითი ხელშეკრულების ვადის მთელი დარჩენილი ნაწილისათვის ხელფასის ჯამური ოდენობის – 14 000 აშშ დოლარის, 2000 წლის განმავლობაში მიუღებელი ხელფასის – 1998 , 37 დოლარის, მისი გაცემის დაგვიანებისათვის პროცენტის – 548,77 აშშ დოლარის ექვივალენტის ლარებში მოპასუხეზე დაკისრებას.

ს. კ-ძემ სარჩელით მოითხოვა შრომით ხელშეკრულების (კონტრაქტის) დარღვევისათვის ფულადი თანხების ანაზღაურება, კერძოდ, მოითხოვა მოპასუხეზე ხელშეკრულების ვადის დარჩენილი ნაწილისათვის ხელფასის ჯამური ოდენობის – 5219 აშშ დოლარის და ხელფასის დაგვიანებისათვის პროცენტის სახით 1207,40 აშშ დოლარის შესაბამისი ექვივალენტით ლარების დაკისრება.

ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 8 დეკემბრის განჩინებით მოსარჩელეების რწმუნებულის გ. გ-შვილის შუამდგომლობით გ. ც-შვილისა და ს. კ-ძის მიერ შპს “ყ. კ.,” ამჟამად შპს “კ.-ს.” მიმართ აღძრული სარჩელი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 182-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად გაერთიანდა ერთ წარმოებად, როგორც ერთგვაროვანი და სამართლებრივად დაკავშირებული დავები.

შპს “ყ.-კ.” შეგებებული სარჩელით მოითხოვა 1999 წლის 29 დეკემბრის შრომის ხელშეკრულების (კონტრაქტის) 3.3. პუნქტის ბათილად ცნობა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 54-ე, 30-ე, 91-ე, 72-ე. 73-ე მუხლის “ბ” პუნქტის საფუძველზე.

თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების გ. ც-შვილისა და ს. კ-ძის სასარჩელო მოთხოვნა ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. კერძოდ შპს “ყ.-კ.” გ. ც-შვილის სასარგებლოდ დაეკისრა 15998.37 აშშ დოლარის ექვივალენტის დაკისრება ლარებში, ხოლო ს. კ-ძის სასარგებლოდ 32.219 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარებში. მოსარჩელეების მოთხოვნა ხელფასის დაგვიანებისათვის მოპასუხეზე პროცენტის სახით თანხის დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 268-ე მუხლის “ზ” პუნქტის საფუძველზე დაუყონებლივ იქნა მიქცეული აღსასრულებლად.

შპს “ყ.-კ.” შეგებებულ სარჩელს უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო.

შპს “ყ.-კ.” წარმომადგენელმა ა. ბ-ემ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელეების მოთხოვნების უარყოფა უსაფუძვლობის გამო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს “ყ.-კ.” წარმომადგენლის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა გ. ც-შვილისა და ს. კ-ძის სარჩელი.

შპს “ყ.-კ.” დაეკისრა გ. ც-შვილის სასარგებლოდ 15 998.37 აშშ დოლარის შესაბამისი ექვივალენტი ლარებში, ხოლო ს. კ-ძის სასარგებლოდ 32.219 აშშ დოლარის შესაბამისი ექვივალენტი ლარებში.

ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მოსარჩელეების მოთხოვნა გადაწყვეტილების დაუყონებლივ აღსრულების შესახებ და გადაწყვეტილება დაუყონებლივ მიეცა აღსასრულებლად გ. ც-შვილისა და ს. კ-ძისათვის სამი თვის ხელფასის მიკუთვნების ნაწილში.

შპს “ყ.-ს.” შეგებებულ სარჩელს შრომის ხელშეკრულების 3.3 პუნქტის ბათილად ცნობის თაობაზე უარი ეთქვა უსაფუძვლობის გამო.

ამ გადაწყვეტილებით შპს “ყ. ს.” ნება დაერთო დაყადაღებული ქონებით სარგებლობის და შესაბამისად უცვლელად იქნა დატოვებული ისანი-სამგორის რაიონის სააღსრულებო ბიუროს მიერ 2000 წლის 13 დეკემბრის სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე განხორციელებული იძულებითი ღონისძიებები, გარდა იძულებითი აუქციონისა.

სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის “ბ” პუნქტი და 38-ე მუხლი. სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციით მოცემული შრომითი დავის სამართლებრივი რეგულირება უნდა მოხდეს მოქმედი შრომის კანონმდებლობით და არა სამოქალაქო კოდექსით, ვინაიდან განსახილველი სამართლებრივი ურთიერთობა შრომითი სამართლებრივი ხასიათისაა და არა სამოქალაქო სამართლებრივი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება, რომ გ. ც-შვილისა და ს. კ-ძის დათხოვნის საფუძველი გახდა მათი შეუსაბამობა დაკავებულ თანამდებობასთან არასაკმარისი კვალიფიკაციის გამო;

პალატის აზრით, მტკიცება იმისა, რომ ადმინისტრაციამ კანონის მოთხოვნათა დაცვით მოახდინა მუშაკების განთავისუფლება სამუშაოდან, არ წარმოადგენს ხელშეკრულების (კონტრაქტის) 3.3. პუნქტის გამოუყენებლობის საფუძველს, თუმცა ამ საფუძვლით შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტის დროს მუშაკის ბრალი გამორიცხულია. კონტრაქტის გაფორმებისას მუშაკის კვალიფიკაცია ადმინისტრაციას აკმაყოფილებდა, რასაც ადასტურებს მათთან გაფორმებული შრომითი კონტრაქტი, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციამ უნდა შეასრულოს ნაკისრი ვალდებულება და აუნაზღაუროს მუშაკებს სრული ხელფასის ჯამური ოდენობა ხელშეკრულების ვადის მთელი დარჩენილი ნაწილისათვის.

სააპელაციო პალატამ ასევე მიიჩნია, რომ მოცემული დავის მოსაწესრიგებლად არ უნდა იქნეს გამოყენებული შრომის კანონთა კოდექსის 214¹ მუხლი, ვინაიდან ეს ნორმა არეგულირებს იმ ფულადი მოთხოვნების დაკმაყოფილების წესს, რომელიც მუშაკს დათხოვნის დღისათვის ერგება ანუ იმ სამუშაოს შრომით ანაზღაურებას ეხება, რომელიც მან კონტრაქტის შეწყვეტამდე პირადი შრომით შეასრულა და არა იმ ფულად მოთხოვნებს, რომლებიც მან უნდა მიიღოს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შემდეგ.

კასატორ შპს “კ.-ს.” წარმომადგენელი მოითხოვს თბილისის საოლქო სასამართლოს სააპელაციო პალატის 2001 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებას იმ საფუძვლით, რომ:

1. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა შრომის კანონთა კოდექსის 214¹ მუხლი. აღნიშნული ნორმა ადგენს, რომ ფულადი მოთხოვნების საკითხებზე შრომის დავის განხილვისას გარდა მოთხოვნისა იმის შესახებ, რომ გადაუხადონ მუშაკს საშუალო ხელფასი იძულებით გაცდენილი პერიოდისათვის ან ხელფასის სხვაობა დაბალხელფასიანი სამუშაოს შესრულების დროისათვის, ორგანოს რომელიც განიხილავს დავას უფლება აქვს გამოიტანოს გადაწყვეტილება იმის შესახებ, რომ გადაუხადონ მუშაკს თანხა რომელიც მას ერგება მხოლოდ არაუმეტეს ერთი წლისათვის, ხოლო დათხოვნისას გამოყენებული შვებულებისათვის ფულადი კომპენსაციის საკითხებზე – არაუმეტეს 2 სამუშაო წლისათვის: კასატორის აზრით აღნიშნული კანონის ნორმა პირდაპირ არ მიუთითებს, რომ იგი არ ვრცელდება იმ შრომით ურთიერთობებზე, რომლებიც დაკავშირებულია შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტასთან და მხოლოდ იმ სამუშაოს შრომით ანაზღაურებას ეხება, რომელიც მუშაკმა კონტრაქტის შეწყვეტამდე პირადი შრომით შეასრულა, კანონი მუშაკის მიერ შრომითი საქმიანობის შესრულებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს გამონაკლისის სახით გამოყოფს და მათზე არ ავრცელებს ანაზღაურების შეზღუდვის მოთხოვნას. კასატორთა აზრით არასწორია სააპელაციო პალატის მიერ კანონის ნორმის იმგვარი ინტერპრეტაცია, რომ მან დააწესოს რაიმე შეზღუდვები მუშაკის მიერ შესრულებული შრომის ანაზღაურებაზე; ნორმის მიზანია დაიცვას ადმინისტრაციის უფლებები და ინტერესები იმ სამართლებრივ ურთიერთობებში, რომლებიც ცდება ჩვეულებრივი შრომითი საქმიანობის ფარგლებს, (სხვადასხვა სახის კომპენსაციები, შრომითი გარანტიები, გასასვლელი დახმარებები და ა.შ.)

კასატორის აზრით სადაო შრომითი ურთიერთობა სწორედ შრომის კანონთა კოდექსის 214¹ მუხლით უნდა მოწესრიგდეს და არა შრომის კონტრაქტის 3.3. მუხლით და შესაბამისად უნდა აუნაზღაურდეთ ერთი წლის ხელფასის ოდენობა;

2. კასატორი ასევე მიიჩნევს, რომ შრომითი კონტრაქტის 3.3. მუხლი ეწინააღმდეგება შრომის კანონთა კოდექსის მოთხოვნებს. მიუღებელი და წარმოუდგენელია ადმინისტრაცია ჰპირდებოდეს მუშაკს ხელფასის ჯამური ოდენობის გადახდას, როდესაც არსებობს მუშაკის განთავისუფლების კანონიერი საფუძველი ან დგინდება მისი ბრალეულობა: კონტრაქტის 3.3. მუხლის ინტერპრეტირებისას გონივრულობისა და სამართლიანობის პრინციპებით უნდა ეხელმძღვანელა სასამართლოს.

3. კასატორი თვლის, რომ შრომის ხელშეკრულება კერძო სამართლებრივი გარიგებაა, შესაბამისად მასზე უნდა გავრცელდეს გარიგების შესახებ არსებული ნორმები, რომელიც სამოქალაქო კოდექსშია მოცემული; სამოქალაქო კანონმდებლობა უნდა გამოიყენებოდეს შრომითი ხელშეკრულების ბათილობის საკითხთან დაკავშირებით, წინააღმდეგ შემთხვევაში შესაძლოა დავაკანონოთ იძულებით, მოტყუებით და შეცდომით დადებული შრომითი გარიგებები.

სამოტივაციო ნაწილი:

პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, საკასაციო საჩივარს, მოუსმინა მხარეებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

პალატა იზიარებს კასატორის მოტივაციას, რომ სააპელაციო სასამართლომ დავის გადასაწყვეტად არასწორად გამოიყენა მხოლოდ შრომის კანონთა კოდექსის ნორმები; შრომის სამართალი კერძო სამართლის სისტემის ნაწილია; სამოქალაქო სამართალი ზოგადი კერძო სამართალია; სამოქალაქო კოდექსით განმტკიცებული ნორმები და ინსტიტუტები არ შემოიფარგლება მხოლოდ სამოქალაქო სამართლით და ვრცელდება კერძო სამართლის სხვა დარგებზეც; აქედან გამომდინარე საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატას უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის ნორმები გარიგებათა შესახებ, მიუხედავად კასატორის მოტივაციის ნაწილობრივ გათვალისწინებისა, ვერ იქნება გაზიარებული მისი მოთხოვნა მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების 3.3 მუხლის, ბათილ გარიგებად, ცნობის შესახებ.

სამართლებრივად დაუსაბუთებელია კასატორის მოტივაცია იმის თაობაზე, რომ სადავო ხელშეკრულება მართლსაწინააღმდეგო, ამორალური და არსებითი შეცდომით დადებული გარიგებაა; სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის მიხედვით, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესს და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს, საჯარო წესრიგის დარღვევაში ივარაუდება კანონით დადგენილი წესებისა და აკრძალვების დარღვევა; მოქმედი კანონმდებლობით არ არსებობს აკრძალვა, რომელიც კერძო სამართლის სუბიექტს შეზღუდავს, თავისუფლად დადოს გარიგება დასაქმებულთან ხელფასის ანაზღაურების თაობაზე. გარიგება, ხელშეკრულების დარჩენილი ვადის ხელფასის ჯამური ანაზღაურების შესახებ არ შეიძლება ზნეობის საწინააღმდეგო გარიგებად ჩაეთვალოს, რადგან იგი არ არის ზნეობრივი ნორმების საწინააღმდეგო. საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის მე-6 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად საწარმოს ადმინისტრაციას უფლება აქვს მუშაკისათვის საკუთარი სახსრების ხარჯზე დაადგინოს კანონმდებლობასთან შედარებით დამატებითი შრომითი და სოციალური შეღავათები რასაც ადგილი აქვს მოცემულ შემთხვევაში.

კონტრაქტის სადავო 3.3. მუხლი არ შეიძლება აგრეთვე არსებითი შეცდომის საფუძველზე დადებულ ბათილ გარიგებად ჩაითვალოს. სამოქალაქო კოდექსის 73-ე მუხლის “გ” პუნქტის თანახმად საფუძველში შეცდომა გულისხმობს, ერთი მხრივ, მოტივში შეცდომას და, მეორე მხრივ, ნების გამოვლინებაში შეცდომას; საფუძველში შეცდომა ითვალისწინებს ისეთ გარემოებებს, რომელიც ხელშეკრულების აუცილებელ საფუძვლად მიიჩნევა არამარტო მხარეთა სუბიექტური აზრით, არამედ ობიექტური აზრითაც, ბრუნვის კეთილსინდისიერების პოზიციებიდან; მხარეთა შორის დადებული კონტრაქტის 3.3. მუხლით გათვალისწინებული კონტრაქტის შეწყვეტის შემთხვევაში დარჩენილი დროის ჯამური ანაზღაურებაზე შეთანხმება პირობა კი არ არის, არამედ გარკვეული შრომითი ფუნქციის განხორციელებისა და მისთვის განსაზღვრული გასამრჯელოს გადახდის ვალდებულებაა. სადავო მუხლი ბათილად ვერ ჩაითვლება ობიექტური პირობების გამოც, ვინაიდან მხარეები კანონიერად მოქმედებდნენ ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპიდან გამომდინარე. სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის შესაბამისად, კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის შეთანხმებით განსაზღვრული კომპენსაციის მიცემის წესი და ოდენობა კანონით აკრძალული არ არის და გამომდინარე, აღნიშნულიდან, არ არსებობს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული გარიგების ბათილობის საფუძვლები.

პალატა იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა შრომის კანონთა კოდექსის 214¹ მუხლი. მაგრამ ვერ გაიზიარებს კასატორის მოტივს, რომ ამ მუხლის თანახმად თითქოს შრომის ხელშეკრულების მხარეებს უფლება არ ჰქონდათ თავისუფლად განესაზღვრათ შრომის ანაზღაურების ოდენობა. ვინაიდან, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ შრომის კანონთა კოდექსის 214¹ მუხლით არ არეგულირებს ხელფასის შრომის ანაზღაურებას, რომელიც მუშაკმა პირადი შრომით შეასრულა და არც შრომის კონტრაქტით დადგენილ გადასახდელებს, არამედ კანონით დადგენილ ფულად კომპენსაციებს, რომელიც დაკავშირებულია დათხოვნილი მუშაკის თავდაპირველ სამუშაოზე აღდგენის შემთხვევებთან.

პალატა ასევე ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ კონტრაქტის სადავო 3.3 მუხლი ეწინააღმდეგება შრომის კანონთა კოდექსის მოთხოვნებს. შრომის კანონთა კოდექსის მე-6 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად დამსაქმებელს უფლება აქვს დასაქმებულისათვის საკუთარი სახსრების ხარჯზე დაადგინოს კანონმდებლობასთან შედარებით დამატებითი შრომითი და სოციალური შეღავათები, რასაც ადგილი აქვს მოცემულ შემთხვევაში.

სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისთვის აუცილებელია სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება. ამავე კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით კი ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

პალატა თვლის, რომ მხარეთა შორის დადებული კონტრაქტის 3.3. მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება, ადმინისტრაციამ უნდა შეასრულოს და სააპელაციო პალატამ სწორად დააკისრა შპს “კ.-ს.” გ. ც-შვილსა და ს. კ-ძის სასარგებლოდ კონტრაქტით გათვალისწინებული ხელფასის ჯამური ოდენობა ხელშეკრულების ვადის მთელი დარჩენილი ნაწილისათვის;

საკასაციო საჩივარში მითითებული კანონის დარღვევას არა აქვს ადგილი და არ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების კანონიერი საფუძველი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

შპს “კ.-ს.” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელი.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.