საქმე №330100125011509994
საქართველოს უზენაესი სასამართლო
განჩინება
საქართველოს სახელით
საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის
შემოწმების შესახებ
საქმე №949აპ-25 ქ. თბილისი
კ. ი.949აპ-25 23 იანვარი, 2026 წელი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ლალი ფაფიაშვილი (თავმჯდომარე),
მამუკა ვასაძე, ლევან თევზაძე
ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2025 წლის 6 აგვისტოს განაჩენზე თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ნინო მიქავას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და
გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:
1. პირის ბრალდების შესახებ დადგენილებით ი. კ–ის, – პირადი ნომერი: ........, – მიერ ჩადენილი ქმედებები გამოიხატა შემდეგში:
1.1. 2025 წლის 8 აპრილს, ღამის საათებში, თ–ში, ბ–ს მე-.. ქუჩის N..-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ეზოდან, ი. კ–ე ყოფილ მეუღლეს – ნ. მ–ს, ქალისა და მამაკაცის თანასწორობის შეუწყნარებლობის მოტივით დისკრიმინაციის ნიშნით, მამაკაცის უპირატესი როლის წარმოჩენისა და დემონსტრირების მიზნით, დაემუქრა სიცოცხლის მოსპობით. კერძოდ, უთხრა, რომ გამოჭრიდა ყელს. ნ. მ–მა აღნიშნული მუქარა აღიქვა რეალურად და გაუჩნდა მუქარის განხორციელების საფუძვლიანი შიში;
1.1.2. აღნიშნული ქმედებით ი. კ–ემ ჩაიდინა სიცოცხლის მოსპობის მუქარა, როდესაც იმას ვისაც ემუქრებიან, გაუჩნდა მუქარის განხორციელების საფუძვლიანი შიში, ჩადენილი ოჯახის წევრის მიმართ, ქალისა და მამაკაცის თანასწორობის შეუწყნარებლობის მოტივით დისკრიმინაციის ნიშნით, – დანაშაული, გათვალისწინებული საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის (შემდეგში – საქართველოს სსკ-ის) 111,151-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით.
1.2. ოჯახში ძალადობისათვის ნასამართლევი ი. კ–ე, 2025 წლის 3 მარტიდან 2025 წლის 8 აპრილის ჩათვლით, ქალისა და მამაკაცის თანასწორობით შეუწყნარებლობის მოტივით დისკრიმინაციის ნიშნით, მამაკაცის უპირატესი როლის წარმოჩენისა და დემონსტრირების მიზნით, სისტემატიურ შეურაცხყოფას აყენებდა ყოფილ მეუღლეს – ნ. მ–ს, რაც გამოიხატებოდა სისტემატიურ სიტყვიერ შეურაცხყოფაში, რასაც ადგილი ჰქონდა აგრეთვე თ–ში, ბ–ს მე-.. ქუჩის N..-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში. აღნიშნულმა ქმედებამ გამოიწვია ნ. მ–ის ტანჯვა, თუმცა არ მოჰყოლია საქართველოს სსკ-ის 117-ე, 118-ე ან 120-ე მუხლით გათვალისწინებული შედეგი;
1.2.1. აღნიშნული ქმედებით ი. კ–ემ ჩაიდინა ოჯახის ერთი წევრის მიერ ოჯახის სხვა წევრის მიმართ სისტემატური შეურაცხყოფა, რამაც გამოიწვია ტანჯვა და რასაც არ მოჰყოლია საქართველოს სსკ-ის 117-ე, 118-ე ან 120-ე მუხლით გათვალისწინებული შედეგი, ჩადენილი არაერთგზის, ქალისა და მამაკაცის თანასწორობის შეუწყნარებლობის მოტივით დისკრიმინაციის ნიშნით, – დანაშაული, გათვალისწინებული საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით.
1.3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2024 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, ნ. მ–ის მოთხოვნის საფუძველზე, ი. კ–ის მიმართ გამოიცა დამცავი ორდერი, 3 თვით. აღნიშნული ორდერის საფუძველზე, ი. კ–ეს აეკრძალა ყოფილი მეუღლის – ნ. მ–ის – სახლთან, სამსახურთან და იმ ადგილებთან მიახლოება, სადაც ის შესაძლოა ყოფილიყო; მასვე, აეკრძალა ნ. მ–თან ნებისმიერი სახის კომუნიკაცია, როგორც პირადი, აგრეთვე მესამე პირთა მეშვეობით. აღნიშნულის მიუხედავად, ი. კ–ემ არ შეასრულა დამცავი ორდერით გათვალისწინებული მოთხოვნები და ქალისა და მამაკაცის თანასწორობის შეუწყნარებლობის მოტივით დისკრიმინაციის ნიშნით, მამაკაცის უპირატესი როლის წარმოჩენისა და დემონსტრირების მიზნით, 2025 წლის თებერვლის თვიდან 2025 წლის 8 აპრილის ჩათვლით იმყოფებოდა ნ. მ–ის საცხოვრებელ სახლში (მდებარე: თ–ში, ბ–ს მე-.. ქუჩის N..), ჰქონდა მასთან კომუნიკაცია და აყენებდა სისტემატიურ შეურაცხყოფას;
1.3.1. აღნიშნული ქმედებით ი. კ–ემ ჩაიდინა ოჯახის წევრის მიმართ დამცავი ორდერით გათვალისწინებული მოთხოვნებისა და ვალდებულებების შეუსრულებლობა, ჩადენილი ქალისა და მამაკაცის თანასწორობის შეუწყნარებლობის მოტივით დისკრიმინაციის ნიშნით, – დანაშაული, გათვალისწინებული საქართველოს სსკ-ის 111,3811-ე მუხლის პირველი ნაწილით.
2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2025 წლის 19 ივნისის განაჩენით:
2.1. ი. კ–ე საქართველოს სსკ-ის 111,151-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით, საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტითა და საქართველოს სსკ-ის 111,3811-ე მუხლის პირველი ნაწილით წარდგენილ ბრალდებებში გამართლდა;
2.2. საქართველოს სსსკ-ის 92-ე მუხლის თანახმად, ი. კ–ეს განემარტა ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება.
3. აღნიშნული განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა ნინო მიქავამ. აპელანტმა მოითხოვა ი. კ–ის საქართველოს სსკ-ის 111,151-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით, 1261-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტითა და 111,3811-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ დანაშაულთა ჩადენაში დამნაშავედ ცნობა და სამართლიანი სასჯელის განსაზღვრა.
4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2025 წლის 6 აგვისტოს განაჩენით თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2025 წლის 19 ივნისის განაჩენი ი. კ–ის მიმართ დარჩა უცვლელად.
5. აღნიშნული განაჩენი საკასაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა ნინო მიქავამ. კასატორი ითხოვს ი. კ–ის საქართველოს სსკ-ის 111,151-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით, 1261-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტითა და 111,3811-ე მუხლის პირველი ნაწილით წარდგენილ ბრალდებებში დამნაშავედ ცნობას და მისთვის სამართლიანი სასჯელის განსაზღვრას.
6. სასამართლო ითვალისწინებს ზედა ინსტანციის სასამართლოების უფლებას, დაეთანხმონ ქვედა ინსტანციის სასამართლოს დასაბუთებას, საფუძვლების გამეორების გარეშე (იხ., Hirvisaari v. Finland, no. 49684/99, par.30, ECtHR, 25/12/2001); იმ გარემოებას, რომ დასაბუთებული გადაწყვეტილების ვალდებულება არ მოითხოვს მხარეების მიერ მითითებულ ყველა არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემას (იხ. Fomin v. Moldova, no. 36755/06, par. 31, ECtHR,11/11/2011) და ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობის გაზიარება არ არღვევს დასაბუთებული გადაწყვეტილების უფლებას (იხ.,Gorou v. Greece (No.2) no. 12686/03, paras. 37, 41, ECtHR, 20/03/2009).
7. საქართველოს სსსკ-ის 306-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი განიხილება საჩივრისა და მისი შესაგებლის ფარგლებში. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს განაჩენი გაასაჩივრა ბრალდების მხარემ, რომელიც ითხოვს გამართლებული ი. კ–ის დამნაშავედ ცნობას ბრალადწარდგენილი დანაშაულების ჩადენაში და სამართლიანი სასჯელის განსაზღვრას.
8. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება გასაჩივრებული განაჩენის მოტივაციას, რომ ბრალდების მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ არის საკმარისი ი. კ–ის, გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით, დამნაშავედ ცნობისათვის და ითვალისწინებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს განაჩენში მითითებულია იმ ფაქტობრივ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე, რომლებმაც ი. კ–ის წარდგენილ ბრალდებებში გამართლება განაპირობა.
9. საკასაციო სასამართლო კვლავაც აღნიშნავს, რომ ვინაიდან სასამართლოში საქმის განხილვისას დაზარალებულმა ნ. მ–მა (გამართლებულის ყოფილი მეუღლე) ისარგებლა საქართველოს სსსკ-ის 49-ე მუხლით მინიჭებული უფლებით და უარი განაცხადა ახლო ნათესავის – ი. კ–ის (ყოფილი მეუღლის) – წინააღმდეგ ჩვენების მიცემაზე, ხოლო ბრალდების მხარეს არ წარმოუდგენია სხვა არცერთი დამოუკიდებელი, პირდაპირი მამხილებელი მტკიცებულება, – საქმეში არსებული მტკიცებულებების ერთობლიობა არ არის საკმარისი, გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით, გამამტყუნებელი განაჩენის დასადგენად.
10. უტყუარობის კონსტიტუციური პრინციპი მოითხოვს არა მხოლოდ იმას, რომ გამამტყუნებელი განაჩენი უტყუარ (სანდო, გაუყალბებელ) მტკიცებულებებს ეფუძნებოდეს, არამედ იმასაც, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ეჭვგარეშე დასტურდებოდეს პირის ბრალეულობა დანაშაულის ჩადენაში (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2020 წლის 25 დეკემბრის N2/2/1276 გადაწყვეტილება „გიორგი ქებურია საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-77). ამასთან, მტკიცებულებების საკმარისი და დამაჯერებელი ერთობლიობით უნდა დასტურდებოდეს დანაშაულის თითოეული ელემენტის არსებობა ქმედებაში (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 22 იანვრის №1/1/548 გადაწყვეტილება „საქართველოს მოქალაქე ზურაბ მიქაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-41-43).
10.1. ოჯახური დანაშაულის სპეციფიკიდან გამომდინარე, დაზარალებულის ჩვენების არარსებობის ან საქმის მასალებში ბრალდებულის მიმართ დაზარალებულის პრეტენზიის არარსებობის დამადასტურებელი დოკუმენტის არსებობის შემთხვევაშიც, ბრალდებულის პასუხისმგებლობის საკითხი უნდა გადაწყდეს სისხლის სამართლის საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებების საფუძველზე, და უნდა შეფასდეს, რამდენად ქმნის აღნიშნული მტკიცებულებების ერთობლიობა საქართველოს სსსკ-ით გამამტყუნებელი განაჩენის დადგენისთვის საჭირო მტკიცებით სტანდარტს.
11. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს ბრალდების მხარის მტკიცებას, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები (თ. ნ–ას (დეტექტივი) გამოკითხვის ოქმი, 2024 წლის 18 დეკემბრის დამცავი ორდერი, სსიპ საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი ,,112-დან” გამოთხოვილი ინფორმაცია, შეტყობინება) საკმარისია ი. კ–ის მიმართ გამამტყუნებელი განაჩენის დასადგენად.
12. სასამართლო კვლავაც აღნიშნავს, რომ:
12.1. მოწმეები – საქართველოს შსს-ოს თანამშრომლების გამოკითხვის ოქმები/ჩვენებები არის ირიბი, რადგან ისინი ინციდენტის/ების – ი. კ–ის მიერ ნ. მ–ის მიმართ მუქარის ან/და სისტემატური შეურაცხყოფის ან/და დამცავი ორდერით გათვალისწინებული მოთხოვნებისა და ვალდებულებების შეუსრულებლობის – შემსწრენი არ არიან (ისევე, როგორც დეტექტივი თ. ნ–ა, რომლის გამოკითხვის ოქმზეც საკასაციო საჩივარში უთითებს ბრალდების მხარე), ასეთის არსებობის შემთხვევაში, და მომხდარის შესახებ ინფორმაცია გადმოცემით იცის დაზარალებულისაგან. საკასაციო სასამართლო კი ამჯერადაც აღნიშნავს, რომ ირიბი ჩვენებების გამოყენება გამამტყუნებელი განაჩენის დადგენისთვის „შეიძლება დასაშვები იყოს მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევებში, კანონით გათვალისწინებული მკაფიო წესისა და სათანადო კონსტიტუციური გარანტიების უზრუნველყოფის პირობებში და არა მოქმედი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით განსაზღვრული ზოგადი წესით“ (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 22 იანვრის N1/1/548 გადაწყვეტილება „საქართველოს მოქალაქე ზურაბ მიქაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“ , II-52);
12.2. სსიპ საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი ,,112-დან” გამოთხოვილი ინფორმაცია და შეტყობინება შეეხება მხოლოდ 2025 წლის 8 აპრილს შესაძლო მუქარის ფაქტს. შესაბამისად, აღნიშნული მტკიცებულებით არ დასტურდება არც სისტემატური შეურაცხყოფის და არც დამცავი ორდერით გათვალისწინებული მოთხოვნებისა და ვალდებულებების შეუსრულებლობა და უთითებს მხოლოდ კონფლიქტზე.
12.2.1. იმავდროულად, თუ შეტყობინების ინიციატორმა ისარგებლა საქართველოს სსსკ-ის 49-50-ე მუხლებით გათვალისწინებული უფლებით და უარი განაცხადა ჩვენების მიცემაზე შეტყობინება არ წარმოადგენს გამამტყუნებელი განაჩენის საკმარის მტკიცებულებას, როდესაც სისხლის სამართლის საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით (პირდაპირი/გარემოებითი) არ დასტურდება, მათ შორის, შეტყობინებაში მითითებული ინფორმაციის სისწორე/რეალურობა, შეტყობინების იმ პირის მიერ განხორციელება, ვინც არის ასეთად დასახელებული შეტყობინებაში.
12.2.2. მოცემულ შემთხვევაში, მიუხედავად იმისა, რომ შეტყობინება უთითებს გამართლებულზე, როგორც დანაშაულის შესაძლო ჩამდენ პირზე, აღნიშნული მტკიცებულებების პირველწყარო არის მხოლოდ ერთი პირი – დაზარალებული, რომლის დაკითხვის, მისი სანდოობის და მის მიერ სხვადასხვა საგამოძიებო/საპროცესო მოქმედებების ფარგლებში მიწოდებული ინფორმაციის სარწმუნოობის გამოკვლევის შესაძლებლობა არსებითი განხილვის ფარგლებში დაცვის მხარეს (დაზარალებულმა ისარგებლა საქართველოს სსსკ-ის 49-ე მუხლით მინიჭებული უფლებით) არ მიეცა (მაგალითისთვის, იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებები: №1098აპ-24, №1099აპ-24).
12.3. ანალოგიურად, მართალია, შემაკავებელი ორდერი უთითებს გამართლებულზე, როგორც დანაშაულის/ები შესაძლო ჩამდენ პირზე, თუმცა აღნიშნული მტკიცებულებების პირველწყარო არის დაზარალებული, რომლმაც უარი განაცხადა ჩვენების მიცემაზე (იხ.: მაგალითად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2025 წლის 17 ოქტომბრის N661აპ-25 განჩინება);
13. იმავდროულად, ქმედების საქართველოს სსკ-ის 151-ე მუხლით კვალიფიკაციისათვის, სისხლის სამართლის საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით უნდა დასტურდებოდეს დაზარალებულის მიერ მუქარის რეალურობის აღქმა და მუქარის განხორციელების საფუძვლიანი შიში. დაზარალებულის მიერ საქართველოს სსსკ-ის 49-ე მუხლის საფუძველზე, ჩვენების მიცემაზე უარის თქმის პირობებში, წინამდებარე სისხლის სამართლის საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით, არ დასტურდება მითითებული დანაშაულების აუცილებელი კომპონენტი – დაზარალებულის მიერ შიშის განცდა, არც ობიექტური და არც სუბიექტური ტესტით.
14. პირის ბრალდების შესახებ დადგენილებით ბრალდების მხარე ი. კ–ეს ედავება ოჯახის ერთი წევრის მიერ ოჯახის სხვა წევრის მიმართ სისტემატურ შეურაცხყოფას, რამაც გამოიწვია ტანჯვა და რასაც არ მოჰყოლია საქართველოს სსკ-ის 117-ე, 118-ე ან 120-ე მუხლით გათვალისწინებული შედეგი. ქმედების საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით კვალიფიკაციისათვის კი სისხლის სამართლის საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით უნდა დასტურდებოდეს, როგორც სისტემატური შეურაცხყოფა, ასევე – დაზარალებულის ტანჯვა.
14.1. „სისტემატურობა უკავშირდება ძალადობის განხორციელებას გარკვეული პერმანენტულობით, ანუ ქმედება მეორდება გამუდმებით, განუწყვეტლივ, რეგულარულად, რაც ქმნის გარკვეულ სისტემას... შესაბამისად, ძალადობა, როდესაც ქმედებები დროის ინტერვალით საკმაოდ დაშორებულია ერთმანეთისგან, არ შეიძლება მივიჩნიოთ სისტემატურად. სისტემატურობა გამოკვეთილია მაშინ, როდესაც ძალადობრივ ქმედებებს შორის არსებული დროის პერიოდი იმდენად მოკლეა, რომ დაზარალებული კვლავ განიცდის პირველი ქმედებით მიყენებულ ზიანს“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2020წლის 29 მაისის განაჩენი N733აპ-18).
14.2. სასამართლო ასევე ითვალისწინებს, რომ „ფსიქიკური ტანჯვა, მათ შორის, გაგებული უნდა იქნეს, როგორც ხანგრძლივი და აუტანელი ფსიქიკური ტკივილი (განცდები), რომელსაც პირი განიცდის ძალადობის შედეგად“. ამასთან ფსიქიკური ტკივილის ინტენსივობის შეფასება, როგორც წესი, საჭიროებს სპეციალურ ცოდნას.
14.3. მოცემულ შემთხვევაში, სისხლის სამართლის საქმეში არ არის წარმოდგენილი ფსიქოლოგიური ექსპერტიზის დასკვნა (წარმოდგენილია მხოლოდ ფსიქოლოგიური ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ 2025 წლის 9 აპრილის დადგენილება (ტ. N1; ს.ფ. 91)), რომელიც დაადასტურებდა გამართლებულის ქმედებებით დაზარალებულის ტანჯვას, რაც დანაშაულის ობიექტური შემადგენლობის აუცილებელი ნიშანია.
15. საკასაციო სასამართლო, იმავდროულად, ითვალისწინებს, რომ ბრალდების მხარე გამართლებულ ი. კ–ეს დამცავი ორდერით გათვალისწინებული მოთხოვნებისა და ვალდებულებების შეუსრულებლობას ედავება 2025 წლის თებერვლიდან 2025 წლის 8 აპრილის ჩათვლით პერიოდში, მაშინ, როცა:
15.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2024 წლის 18 დეკემბრის დამცავი ორდერის გამოცემის თაობაზე გადაწყვეტილებით, რომელიც ძალაში შედის გამოცემისთანავე და მისი გასაჩივრება არ აჩერებს დამცავი როდერის მოქმედებას, ი. კ–ის მიმართ გამოიცა დამცავი ორდერი, 3 თვით (შესაბამისად, 2025 წლის 18 მარტამდე). აღნიშნული ორდერის საფუძველზე, ი. კ–ეს აეკრძალა ყოფილი მეუღლის ნ. მ–ის სახლთან, სამსახურთან და იმ ადგილებთან მიახლოება, სადაც ის შესაძლოა ყოფილიყო; მასვე, აეკრძალა ნ. მ–თან ნებისმიერი სახის კომუნიკაცია, როგორც პირადად, აგრეთვე მესამე პირთა მეშვეობით.
15.2. პროკურორის მტკიცება, რომ ი. კ–ე 2025 წლის თებერვლიდან 8 აპრილის ჩათვლით იმყოფებოდა დაზარალებულის სახლში, არ დასტურდება არცერთი მტკიცებულებით, ხოლო 2025 წლის 8 აპრილს ი. კ–ის დაზარალებულთან მიახლოვება და კომუნიკაცია, ასეთის დადასტურების შემთხვევაშიც, არ წარმოადგენს სასამართლოს 2024 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით გამოცემული დამცავი ორდერით გათვალისწინებული პირობების დარღვევას.
16. ამდენად, იმის გათვალისწინებით, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, დაზარალებულმა ისარგებლა საქართველოს სსსკ-ის 49-ე მუხლით მინიჭებული უფლებით და უარი განაცხადა ახლო ნათესავის (ყოფილი მეუღლის) – ი. კ–ის – წინააღმდეგ ჩვენების მიცემაზე; ი. კ–ემ თავი არ ცნო დამნაშავედ წარდგენილ ბრალდებებში; სისხლის სამართლის საქმეში წარმოდგენილი მოწმეები უშუალოდ არ შესწრებიან ი. კ–ის მიერ მისთვის ბრალადშერაცხილი დანაშაულებრივი ქმედების (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) ჩადენას; მოწმეთა გამოკითხვის ოქმებში/ჩვენებაში ასახული ინფორმაცია და წერილობითი მამხილებელი მტკიცებულებები სადავო ფაქტებთან დაკავშირებით, ეფუძნება მხოლოდ დაზარალებულის მიერ გავრცელებულ ინფორმაციას, ხოლო დაცვის მხარეს არსებით სასამართლო სხდომაზე არ ჰქონდა აღნიშნული მტკიცებულებების პირველწყაროს დაკითხვის და მის მიერ შესაბამისი საპროცესო და საგამოძიებო მოქმედებების ფარგლებში მიწოდებული ინფორმაციის სარწმუნოობის შემოწმების/შედავების შესაძლებლობა, – მტკიცებულებათა შეფასებისას წარმოშობილი ეჭვი ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა სამართლიანად გადაწყვიტეს ბრალდებულის სასარგებლოდ.
17. სასამართლო ასევე ითვალისწინებს, რომ მტკიცებულებების შეგროვება წარმოადგენს გამოწვევას საქმეებზე, სადაც ძალადობას ადგილი აქვს კერძო გარემოში, მოწმეების გარეშე და ზოგჯერ არ რჩება რაიმე ხელშესახები ნიშანი (Volodina v. Russia, no.41261/170, par.82, ECtHR, 9/07/2019). აღნიშნულის მიუხედავად, მოქმედი კანონმდებლობა ადგენს ერთნაირ მტკიცებით სტანდარტს გამამტყუნებელი განაჩენის დასადგენად დანაშაულის კატეგორიის და საქართველოს სსკ-ით დაცული ობიექტის მიუხედავად.
18. საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის მე-7 პუნქტის იმპერატიულ დანაწესის, საქართველოს სსსკ-ის 269-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, მე-13 მუხლის მე-2 ნაწილისა და 82-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნების გათვალისწინებით, „ბრალდებულს არ უნდა შეერაცხოს დანაშაული მანამ, სანამ მტკიცებულებების საკმარისი და დამაჯერებელი ერთობლიობით არ დადასტურდება დანაშაულის თითოეული ელემენტის არსებობა მის ქმედებაში... დანაშაულებრივი ქმედება უნდა დადასტურდეს გონივრულ ეჭვს მიღმა, უნდა გამოირიცხოს ყოველგვარი გონივრული ეჭვი პირის მიერ დანაშაულის ჩადენასთან დაკავშირებით“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 22 იანვრის №1/1/548 გადაწყვეტილება „საქართველოს მოქალაქე ზურაბ მიქაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-41-43).
19. „როდესაც სასამართლო უარს ამბობს საჩივრის დასაშვებობაზე, ვინაიდან საჩივარი არ აკმაყოფილებს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამართლებრივი საფუძვლები, მცირე დასაბუთებამაც შეიძლება დააკმაყოფილოს კონვენციის მე-6 მუხლის მოთხოვნები“ (Kadagishvili v. Georgia, no. 12391/06, par.175, ECtHR, 14/05/2020).
20. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის შესწავლის შედეგად არ იკვეთება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, ასევე არ იკვეთება საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა. შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.
21. საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-32, მე-33, მე-4 ნაწილებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. დაუშვებლად იქნეს ცნობილი თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ნინო მიქავას საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2025 წლის 6 აგვისტოს განაჩენზე, ი. კ–ის მიმართ;
2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ლ. ფაფიაშვილი
მოსამართლეები: მ. ვასაძე
ლ. თევზაძე
