¹ 3კ/551-01 27 ივნისი, 2001 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. წიქვაძე (თავმჯდომარე),

ლ. გოჩელაშვილი, რ. ნადირიანი

სარჩელის საგანი: შესრულებული სამუშაოების ღირებულების ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

1999 წლის 2 აპრილს შპს “ტ.-მ” ფოთის ნავსადგურის წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ქ. ფოთის სასამართლოს და მოითხოვა 515 800 ლარის ანაზღაურება.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მხარეებს შორის 1997 წლის 1 თებერვალს დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე სხვადასხვა სახის სამუშაოები შეუსრულა დამკვეთს, რომელმაც სამუშაოს ნაწილის ღირებულება გადაიხადა. 1998 წლის 5 ოქტომბრისათვის გადაუხდელმა თანხამ შეადგინა 138 899 ლარი, რაც, ინფლაციის გათვალისწინებით, სარჩელის შეტანის დროისათვის 515800 ლარს შეადგენს და მოითხოვა მითითებული თანხის ანაზღაურება.

მოპასუხემ სარჩელი ცნო მხოლოდ 138899 ლარის ფარგლებში და მიუთითა, რომ მხარეებს შორის 1998 წლის 5 ოქტომბრის შეთანხმების აქტით დავალიანება, საჯარიმო სანქციების გარეშე, განისაზღვრა 138899 ლარით და მასზე საჯარიმო სანქციების და ინფლაციის გათვალისწინება გამორიცხულია, მითუმეტეს, რომ ლარს ინფლაცია არ განუცდია.

ქ. ფოთის სასამართლოს 1999 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა და ფოთის საზღვაო ნავსადგურს შპს “ტ.-ის” სასარგებლოდ დაეკისრა 582396 ლარის გადახდა.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ 1999 წლის 18 აგვისტოს განჩინებით არ დააკმაყოფილა ფოთის ნავსადგურის სააპელაციო საჩივარი და უცვლელად დატოვა ქ. ფოთის სასამართლოს მიერ ამ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება.

1999 წლის 23 სექტემბერს ფოთის ნავსადგურმა საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 1999 წლის 8 დეკემბრის განჩინებით გაუქმდა ამ საქმეზე ქუთაისის საოლქო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება და საქმე მითითებებით ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2001 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებით ფოთის ნავსადგურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, მაგრამ ქ. ფოთის სასამართლოს 1999 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილებაში შეტანილ იქნა ცვლილება; ნაცვლად 582396 ლარისა, ფოთის ნავსადგურს გადასახდელად დაეკისრა 463646,66 ლარი. მასვე გადასახდელად დაეკისრა ადვოკატის ხარჯები - 3256 ლარი და სახელმწიფო ბაჟის გადაუხდელი თანხა - 4000 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის 1997 წლის 1 თებერვალს დაიდო ხელშეკრულება. ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის, ხელშეკრულების 5.2.1 პუნქტის თანახმად, პირგასამტეხლო დაწესდა 0,1% ოდენობით. ამავე ხელშეკრულების 2.9-ე მუხლის შესაბამისად, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ მათ შორის ანგარიშსწორება მოხდებოდა გადახდის მომენტისათვის ფულადი კურსის ინფლაციის გათვალისწინებით. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ 1998 წლის 5 ოქტომბერს მხარეთა შორის გაფორმდა შეთანხმების აქტი. მითითებული აქტით დადგინდა, რომ ამ დროისათვის სანქციების გარეშე ფოთის ნავსადგურის დავალიანება შპს “ტ.-ის” მიმართ შეადგენდა 138899 ლარს. სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია ამ დავალიანებაზე პირგასამტეხლოს და ინფლაციის გავრცელება. საქმეზე ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით და სამოქალაქო კოდექსის 389-ე, 405-ე, 411-ე და 412-ე მუხლების გამოყენებით, ფოთის ნავსადგურს საბოლოო ჯამში გადასახდელად დააკისრა 463646,66 ლარი.

2001 წლის 13 აპრილს ფოთის ნავსადგურმა საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, მოითხოვა ამ საქმეზე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება შემდეგი საფუძვლებით:

1. სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება მიიღო სამოქალაქო კოდექსის 389-ე, 405-ე, 411-ე და 412-ე მუხლების საფუძველზე, რაც კასატორის მოსაზრებით უკანონოა, ანუ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

2. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლო არასწორად დაეყრდნო ამ საქმეზე ჩატარებულ ექსპერტიზის დასკვნას, რადგან დასკვნა ეყრდნობა მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 8 მარტის ¹ 136 დადგენილებას “უცხოურ ვალუტასთან საქართველოს რესპუბლიკის ეროვნული ფულის კურსის ცვლილებით გამოწვეული კურსებს შორის სხვაობის ასახვის შესახებ”. მისი მოსაზრებით, აღნიშნული დადგენილება განსაზღვრავს ეროვნული ფულადი ერთეულის უცხოურ ფულთან მიმართებაში კურსთაშორის სხვაობის ასახვის მხოლოდ ბუღალტრულ საკითხებს, ანუ იმას, თუ როგორ უნდა იქნეს ბუღალტრულად ასახული ეროვნული ფულის კურსის ცვლილებებით გამოწვეული საკურსო სხვაობები და მას არავითარი სამართლებრივი კავშირი არა აქვს სამოქალაქო ბრუნვის სუბიექტებს შორის წარმოშობილი ვალდებულებების შესრულების წესის განსაზღვრასთან.

3. სააპელაციო სასამართლომ არასწორი განმარტება მისცა მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების 2.9 მუხლში მითითებულ პირობას, რომლის მიხედვით გადახდა უნდა მომხდარიყო “გადახდის მომენტისათვის ფულადი კურსის ინფლაციის გათვალისწინებით”. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული მითითება გააიგივა ეროვნული ფულის კურსის ცვლილებასთან აშშ დოლართან მიმართებაში, მაშინ, როცა ხელშეკრულება აშშ დოლართან შესაბამისობაში გადახდას არ ითვალისწინებდა.

4. მისივე მოსაზრებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მოახდინა მათზე პირგასამტეხლოს დაკისრება, რადგან ხელშეკრულების 5.2.1 მუხლით მართლაც იყო გათვალისწინებული პირგასამტეხლო გადაუხდელი თანხის 0,1% ოდენობით, მაგრამ გაანგარიშების დროს ექსპერტმა არასწორად გაიანგარიშა გადაუხდელი 138899 ლარის მითითებული პროცენტი.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საკასაციო საჩივრის ფარგლებში გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა წარმომადგენლების განმარტებანი და მიაჩნია, რომ ამ საქმეზე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორი განმარტება მისცა კანონს.

სააპელაციო სასამართლომ, მართალია, საქმეზე სწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, მაგრამ არასწორი შეფასება მისცა მათ და გამოიტანა იურიდიულად დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მოცემული დავის გადაწყვეტის დროს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 405-ე, 411-ე, 412-ე და 389-ე მუხლები, რადგან სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლი განსაზღვრავს ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში დამატებითი ვადის დაწესებას; მოცემულ შემთხვევაში კრედიტორის მიერ დამატებითი ვადის დაწესებას ადგილი არ ჰქონია. სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლი პასუხისმგებლობას აწესებს ზიანის ანაზღაურებისათვის, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში კრედიტორს ვალდებულების შეუსრულებლობით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნა არ ჰქონია. სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლი განსაზღვრავს იმ ზიანს, რომელზეც ვრცელდება ანაზღაურების მოვალეობა, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში კრედიტორს, არც ზიანის ანაზღაურება მოუთხოვია და ცხადია, არც ის ზიანი განსაზღვრულა, რომელზეც შესაძლო ანაზღაურება უნდა გავრცელებულიყო. სააპელაციო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო კოდექსის 389-ე მუხლის გამოყენებაც არასწორია. აღნიშნული მუხლი არეგულირებს ფულადი ერთეულის კურსის შეცვლისას ფულად ვალდებულებით ურთიერთობებს, მაგრამ აღნიშნული როდი ნიშნავს იმას, რომ კანონის მითითებული ნორმა გამოიყენება ლარით გადახდის ვალდებულებითი ურთიერთობის მოწესრიგების დროს, მაშინ, როცა არც კურსი და არც ვალუტა არ შეცვლილა.

ფულის კურსის და ვალუტის შეცვლის დროს ფულადი ვალდებულებების გადახდის შესახებ სამოქალაქო კოდექსის 389-ე მუხლის განმარტება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ გააკეთა 2000 წლის 5 აპრილს მიღებულ გადაწყვეტილებაში სააქციო საზოგადოება “ქ.-ის” და სს “პ.-ს” შორის დავასთან დაკავშირებით საკასაციო საჩივრის განხილვის დროს.

აქედან გამომდინარე საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატას სამოქალაქო კოდექსის 389-ე მუხლზე დაყრდნობით და ინფლაციის გათვალისწინებით არ უნდა მოეხდინა მოპასუხისათვის თანხების გადასახდელად დაკისრება, რადგან აღნიშნულ მუხლში მითითებულია, რომ, თუ გადახდის ვადის დადგომამდე გაიზარდა ან შემცირდა ფულის ერთეული (კურსი) ან შეიცვალა ვალუტა, მოვალე ვალდებულია გადაიხადოს იმ კურსით, რომელიც შეესაბამება ვალდებულის წარმოშობის დროს. ვალუტის შეცვლისას გადაცვლით ურთიერთობებს საფუძვლად უნდა დაედოს ის კურსი, რომელიც ვალუტის შეცვლის დღეს არსებობდა ფულის ამ ერთეულებს შორის. პალატას მიაჩნია, რომ კასატორის მოსაზრება ამ ნაწილში სწორია.

მითითებული კანონის მოთხოვნიდან გამომდინარე, ფულის ერთეულის გაზრდა ან შემცირება თავისთავად გულისხმობს ფულის რეფორმას, რაც ფულის სისტემის განმტკიცებისათვის გატარებული სახელმწიფო საკანონმდებლო აქტია, რომლის შედეგად ქვეყანაში ფულის მოქმედი სისტემიდან სხვა სისტემაზე გადასვლა ხდება. ამ დროს მიმოქცევიდან ამოიღება გაუფასურებული ფული და მის ადგილს იკავებს ახალი ფული, იცვლება ფულის ერთეული, ან მისი ოქროს შემცველობა, რის შემდეგ დგინდება ფულადი ერთეულის, ფულის ნიშნის ფორმა და ეროვნული ვალუტის კურსი. ფულის კურსი კი ნიშნავს ერთი ქვეყნის ფულის ერთეულის ღირებულებას გამოხატულს სხვა ქვეყნის ფულის ერთეულით. ფულის კურსის დადგენა გაიგივებულია მის კოტირებასთან, რაც უცხოური ვალუტის საბაჟო ფასების დადგენას ნიშნავს. ამასთან, უნდა აღინიშნოს, რომ ვალუტის შეცვლა გულისხმობს ქვეყანაში არსებული ფულის ნიშნის შეცვლას.

აღიარებული პრაქტიკით, ფულადი ვალდებულებების შესრულების დროს მოქმედებს ეგრეთწოდებული ნომინალური პრინციპი. ე.ი. პრინციპი იმის შესახებ, რომ ვალი ნომინალურად იმ თანხაში უნდა დაიფაროს, რომლის შესაბამისადაც იყო დადებული ხელშეკრულება.

პალატა თვლის, რომ ფულადი ვალდებულების შესრულების დროს სამოქალაქო კოდექსის 389-ე მუხლის გამოყენება შესაძლებელია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა ადგილი აქვს დენონიმაციას, ანუ ფულის ერთეულის (კურსის) გაზრდას ან შემცირებას, ასევე, ვალუტის შეცვლას და ეროვნული ვალუტის ჰიპერინფლაციას. მაგალითად, დენომინაცია განიცადა საბჭოთა კავშირის დროს მანეთმა, როდესაც 10 მანეთის ნომინალი შეიცვალა 1 მანეთის ნომინალით. ვალუტის შეცვლას ადგილი ჰქონდა მაშინ, როდესაც რუსული რუბლი შეიცვალა კუპონით, ხოლო შემდეგ კუპონი - ლარით.

რაც შეეხება ჰიპერინფლაციას, აღნიშნული თავისთავად ნიშნავს საქონლის ფასებისა და მიმოქცევაში არსებული ფულის მასის უაღრესად სწრაფ ზრდას, რომელიც იწვევს ფულადი ერთეულის მკვეთრ გაუფასურებას, საგადასახადო ბალანსის მოშლას და ნორმალური სამეურნეო კავშირების დარღვევას. ამ დროს მიმოქცევის სფეროში სახელმწიფო უშვებს დიდი რაოდენობის ფულს, რომელიც რეალურ საქონელბრუნვის საჭიროებას აღემატება, რასაც მოსდევს ფულის კურსის მკვეთრი გაუარესება, ოქროს საბაზრო ფასების ზრდა. ვინაიდან ქართული ეროვნული ვალუტის – ლარის მიმართ ზემოთ მითითებულ პროცესებს არ ჰქონია ადგილი, ფულადი ვალდებულებების შესრულების დროს დაუშვებელია სამოქალაქო კოდექსის 389-ე მუხლის გამოყენება.

ამ მუხლის გამოყენება დაუშვებელია ასევე ფულის კურსის ნორმალური გაუარესების დროს, რადგან აღნიშნული პროცესი ყველა ქვეყანაში აღინიშნება. ლარის კურსის დაცემის კრიტერიუმად არ შეიძლება აღებულ იქნეს რომელიმე უცხოურ ვალუტასთან მისი შეფარდება, რადგან, როგორც ცნობილია, ლარის კურსი უცხოურ ვალუტასთან შეფარდებაში მერყეობს: ზოგი ქვეყნის ვალუტასთან შეფარდებაში მცირდება, მაგრამ ზოგიერთი ქვეყნის ვალუტასთან შეფარდებაში - იზრდება.

სამოქალაქო კოდექსის 383-ე მუხლის მიხედვით ფულადი ვალდებულება გამოიხატება ეროვნულ ვალუტაში. მხარეებს შეუძლიათ ვალდებულება დაადგინონ უცხოურ ვალუტაში, თუ კანონით ეს აკრძალული არ არის. მართალია, კანონით აკრძალული არაა, მხარეთა მიერ ფულადი ვალდებულების დადგენა აშშ დოლარითაც, მაგრამ ფულადი ვალდებულება აშშ დოლარის გადახდით რომ გამოიხატოს, აუცილებელია ასეთი ვალდებულების შესახებ მხარეებს თავისი ნება დაფიქსირებული ჰქონდეთ ხელშეკრულებაში.

მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში, ვინაიდან მხარეებს ხელშეკრულებაში ფულადი ვალდებულებები დაფიქსირებული აქვთ მხოლოდ ეროვნულ ვალუტაში, გადახდაც ეროვნული ვალუტით – ლარით უნდა მოხდეს.

პალატას მიაჩნია, რომ ინფლაციის და კურსის განსაზღვრის მიზნით სააპელაციო სასამართლოს, ასევე არ უნდა გამოეყენებინა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 8 მარტის ¹ 136 დადგენილება, “უცხოური ვალუტასთან საქართველოს რესპუბლიკის ეროვნული ფულის კურსის ცვლილებებით გამოწვეულ კურსებს შორის სხვაობის ასახვის შესახებ”, რადგან, ჯერ ერთი, იგი განსაზღვრავდა ეროვნული ფულის კურსის ცვლილებას უცხოეთის ვალუტასთან მიმართებაში ბუღალტრულ ანგარიშთა გეგმის 83-ე საბალანსო ანგარიშის (მომავალი ანგარიშების) ცალკე სუბანგარიშში კურსთა შორის სხვაობის ასახვის წესს და მეორეც, იგი არ წარმოადგენდა სამოქალაქო ბრუნვის სუბიექტებს შორის წარმოშობილი ვალდებულებების შესრულების წესის განსაზღვრას.

მოცემულ შემთხვევაში ხელშეკრულების 2.1 მუხლში მითითება იმის შესახებ, რომ ვადების დარღვევის შემთხვევაში მხარეებს შორის ანგარიშსწორება მოხდება გადახდის მომენტისათვის ფულადი კურსის ინფლაციის გათვალისწინებით, არ მიუთითებს იმაზე, რომ გადახდის დროს გადახდა მოხდება ეროვნული ვალუტის რომელიმე სხვა ქვეყნის ვალუტასთან შეფარდებით.

ამრიგად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორი განმარტება მისცა კანონს.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ 1998 წლის 5 ოქტომბრისათვის ფოთის ნავსადგურის დავალიანება, სანქციების გარეშე, შეადგენდა 138899 ლარს. დადგენილია, რომ მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების შესაბამისად, პირგასამტეხლოს ოდენობა შეადგენდა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე გადაუხდელი თანხის 0,1%. სააპელაციო სასამართლოს მიერ, ასევე, დადგენილია, რომ 1998 წლის 5 ოქტომბრის შეთანხმების აქტი არ წარმოადგენდა ახალ ხელშეკრულებას და მასზე ვრცელდება მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების 2.9 მუხლის მოთხოვნა, ვალდებულების შეურულებლობისათვის ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე პირგასამტეხლოს სახით გადაუხდელი თანხის 0,1% გადახდის შესახებ.

სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის შესაბამისად, მხარეებს შორის 1998 წლის 5 ოქტომბერს გაფორმებული შეთანხმების აქტი არ არის ვალის აღიარება. იგი, მხარეებს შორის 1997 წლის 1 თებერვალს დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ვალდებულებითი ურთიერთობის ფარგლებში ვალდებულების ნაწილის შესრულების დეტალიზაციაა და ხელშეკრულებით არსებული ვალდებულებითი ურთიერთობის შინაარსიდან გამომდინარეობს, ამიტომ მასზე გამოიყენება სახელშეკრულებო წესები, ის წესები, რაც გათვალისწინებული იყო მხარეებს შორის 1997 წლის 1 თებერვალს.

მართალია, მხარეებს შორის ნარდობის ხელშეკრულება დადებულია 1997 წლის 1 თებერვალს, ანუ მაშინ, როცა მოქმედებდა ძველი სამოქალაქო კოდექსი, რომლის შესაბამისადაც, პირგასამტეხლოსათვის დაწესებული იყო შემცირებული 6 თვიანი ვადა და მოსარჩელის მიერ სარჩელის წარდგენის დროს მითითებული ვადა უკვე გასული იყო, მაგრამ, ვინაიდან 1997 წლის 1 თებერვალს დადებული სახელშეკრულებო ურთიერთობებზე მხარეებს უფლება - მოვალეობები წარმოეშვათ 1997 წელს 25 ნოემბრის შემდეგ, სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, 1997 წლის 25 ნოემბრის შემდეგ წარმოშობილ უფლება-მოვალეობებზე, ანუ პირგასამტეხლოს ანაზღაურების ვალდებულებაზე გამოიყენება ახალი სამოქალაქო კოდექსი. ახალი სამოქალაქო კოდექსი პირგასამტეხლოსათვის შემცირებულ სასარჩელო ხანდაზმულობას არ ითვალისწინებს. ასეთ ურთიერთობებზე ახალი სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ხანდაზმულობის ვადა 3 წელია.

მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულებით აღნიშნული შეთანხმების აქტი არ წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის 428-ე მუხლით გათვალისწინებულ ნოვაციას და აქედან გამომდინარე, თავისთავად, არასწორია კასატორის მოთხოვნა მისთვის გადასახდელად მხოლოდ შეთანხმების აქტში მითითებული თანხების დაკისრების შესახებ.

სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე მუხლების პირველი ნაწილების შესაბამისად, კრედიტორი უფლებამოსილია მოითხოვოს შესრულება, რადგან ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულების არსებობა (მხარეებს შორის არსებობს 1997 წლის 1 თებერვლის ხელშეკრულება) და ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია, მოსთხოვოს მოვალეს ხელშეკრულების შესრულება. მოცემულ შემთხვევაში შპს “ტ.-ი” უფლებამოსილია, ფოთის ნავსადგურს მოსთხოვოს ძირითადი დავალიანების _ 138899 ლარის გადახდა, მისი გადაუხდელობის გამო, ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 0,1% ჩათვლით.

დადგენილია, რომ 1998 წლის 5 ოქტომბერს განსაზღვრული ძირითადი ვალის _ 138899 ლარის გადაუხდელობაზე ვადაგადაცილება ამ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილ ბოლო გადაწყვეტილებამდე, ანუ 2001 წლის 2 მარტამდე შეადგენს 879 დღეს, ამიტომ, გადაუხდელობის გამო, პირგასამტეხლო მითითებულ დღეებზე შეიძლება გავრცელდეს. იგი სულ შეადგენს 122092,22 ლარს, რაც ძირითად დავალიანებასთან – 138899 ლართან ერთად გადასახდელად უნდა დაეკისროს ფოთის ნავსადგურს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

ფოთის ნავსადგურის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

გაუქმდეს ამ საქმეზე ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2001 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.

შპს “ტ.-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ: ფოთის ნავსადგურს შპს “ტ.-ის” სასარგებლოდ დაეკისროს 260991,22 ლარი და ადვოკატის ხარჯები - 3256 ლარი.

გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.