3კ/613-01 26 ოქტომბერი, 2001 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. წიქვაძე (თავმჯდომარე),

რ. ნადირიანი,მ. გოგიშვილი

სარჩელის საგანი: წილის დათმობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2000 წლის 26 სექტემბერს შპს “ი-ას” პარტნიორთა კრებამ გადაწყვიტა, რომ ვალის დაფარვის მიზნით დაეთმოთ თავიანთი წილები მესამე პირებისათვის. იმავე დღეს მოპასუხეებსა და მესამე პირებს შორის დაიდო წილის დათმობის ხელშეკრულებები, რომლის თანახმად მოპასუხეებმა საზოგადოების წილთა 100% დაუთმეს მესამე პირებს. ხელშეკრულებები დამოწმდა სანოტარო წესით და 2000 წლის 27 სექტემბერს დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს დადგენილებით სამეწარმეო რეესტრში შეტანილ იქნა სათანადო ცვლილებები. კერძოდ, “ი-ის” წილთა 100% მფლობელებად რეგისტრირებულ იქნენ მესამე პირები, თითოეული 25% მფლობელად.

2000 წლის 11 ოქტომბერს მოსარჩელეებმა სარჩელით მიმართეს სასამართლოს მოპასუხეების (მეუღლეების) მიმართ და მოითხოვეს წილის დათმობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელეები სარჩელში მიუთითებდნენ, რომ მოპასუხეები არიან მათი მეუღლეები, საზოგადოების წილები შეძენილი ჰქონდათ ერთად ცხოვრების პერიოდში. მოპასუხეებმა თავიანთი წილები გაასხვისეს მათთან შეთანხმების გარეშე, რაც სამოქალაქო კოდექსის 1160-ე მუხლის თანახმად, წილთა გასხვისების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველია.

მოპასუხეებმა სარჩელი ცნეს და განმარტეს, რომ მათთვის ცნობილი იყო, რომ საკუთრების განკარგვისათვის საჭირო იყო მეუღლეთა თანხმობა, მაგრამ გარიგების დადებისას მათთვის არავის მოუთხოვია მეუღლეთა თანხმობა. მათ მინდობილობით ან დავალების ხელშეკრულებით არ ჰქონდათ მინიჭებული წილთა ცალმხრივი განკარგვის უფლება.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მოსარჩელეების სასარჩელო მოთხოვნა, ბათილად იქნა ცნობილი 2000 წლის 26 სექტემბრის წილის დათმობის ხელშეკრულებები, ასევე, გაუქმდა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 27 სექტემბრის დადგენილება. ეს გადაწყვეტილება მხარეთა მიერ არ გასაჩივრებულა, იგი შევიდა კანონიერ ძალაში, რის საფუძველზეც სამეწარმეო რეესტრში შევიდა ცვლილებები და შპს “ი-ა” წილთა 100% მფლობელებად სამეწარმეო რეესტრში ისევ რეგისტრირებულ იქნენ მოპასუხეები.

2000 წლის 31 ოქტომბერს მესამე პირებმა განცხადებით მიმართეს სასამართლოს და მოითხოვეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ ისინი არ იყვნენ მოწვეულები საქმის განხილვაში.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 21 ნოემბრის განჩინებით ბათილად იქნა ცნობილი 2000 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და განახლდა საქმის წარმოება, ხოლო 2000 წლის 11 დეკემბრის განჩინებით შპს “ლ-ი”, შპს “მ-დ”, შპს “ე-დ” და შპს “ო-კ” ჩაბმულ იქნენ საქმეში მესამე პირებად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით.

მესამე პირებმა მოითხოვეს შპს “ი-ას” სამეწარმეო რეესტრში პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა. მათი განმარტებით, წილების გასხვისება მოხდა “მეწარმეთა შესახებ” კანონით დადგენილი წესით.

მოსარჩელეებმა არ ცნეს მესამე პირთა სასარჩელო მოთხოვნა და განმარტეს, რომ 2000 წლის მაისის თვეში “ს-თან” დადებული სესხის ხელშეკრულების უზრუნველსაყოფად მათმა მეუღლეებმა დააგირავეს თავიანთი წილები. გირავნობის გაფორმებისას ისინი მივიდნენ ნოტარიუსში და მეუღლეთა მიერ წილების დაგირავებაზე განაცხადეს თანხმობა. აქედან გამომდინარე, მოპასუხეებისათვის ცნობილი იყო, რომ წილების გასხვისებისათვის საჭირო იყო მათი თანხმობა, მიუხედავად ამისა, მოპასუხეებმა მათი თანხმობის გარეშე გაასხვისეს წილები. აღნიშნული საფუძვლებით მოსარჩელეებმა მოითხოვეს სარჩელის დაკმაყოფილება.

მოპასუხეებმა სარჩელი ცნეს, ხოლო მესამე პირების სასარჩელო მოთხოვნა არ ცნეს. კ. გ-შვილმა განმარტა, რომ მათი მეუღლეებისათვის ცნობილი იყო წილების აუქციონზე გაყიდვის ფაქტი და მათგან თანხმობა მიღებული ჰქონდათ. მეუღლეებმა ასევე იცოდნენ, რომ ისინი ყიდდნენ თავიანთ წილებს, არ იცოდნენ მხოლოდ, თუ ვისთან გაფორმდა წილის გასხვისების ხელშეკრულება. ბოლო წუთამდე თვითონაც არ იცოდნენ, ვისთან გააფორმებდნენ ხელშეკრულებას. აუქციონზე მონაწილეობას იღებდნენ მესამე პირებიც. ისინი მოლაპარაკებას აწარმოებდნენ, რის გამოც ყოველ წუთს ვერ ახერხებდნენ მეუღლეებისათვის დარეკვას. მესამე პირებზე იმ პირობით გაასხვისეს წილები, რომ მოლაპარაკების თანახმად იგი დარჩებოდა გენერალური დირექტორის თანამდებობაზე. წილების შემძენებმა იცოდნენ, რომ საჭირო იყო მეუღლეთა თანხმობა, რომელიც შემდეგ უნდა გაფორმებულიყო, მაგრამ მესამე პირებმა მოატყუეს და გაათავისუფლეს თანამდებობიდან, რის გამოც იძულებულნი იყვნენ უარი ეთქვათ მეუღლეთა თანხმობაზე.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეებს უარი ეთქვათ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. დაკმაყოფილდა მესამე პირების სასარჩელო მოთხოვნა და სამეწარმეო რეესტრში აღდგა პირვანდელი მდგომარეობა, კერძოდ, სამეწარმეო რეესტრში შპს “ი-ის” წილთა 100% მფლობელებად რეგისტრირებულ იქნენ მესამე პირები. ეს გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 2 მარტის განჩინებით.

სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ მოცემულ საქმეზე მართებულად განახლდა საქმის წარმოება, რადგან მესამე პირები, როგორც დაინტერესებული მხარეები, არ იყვნენ მოწვეული საქმის განხილვაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის შესაბამისად.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საზოგადოებაში პარტნიორის წილი არის მეუღლეთა თანასაკუთრება და მისი განკარგვა შესაძლებელია მათი ურთიერთშეთანხმებით. სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ წილების გასხვისების ხელშეკრულებები დადებულ იქნა “მეწარმეთა შესახებ” კანონით დადგენილი წესით. ამასთან, სასამართლომ მიუთითა, რომ როდესაც ერთი მეუღლე განკარგავს თანაზიარ საკუთრებას, იგულისხმება, რომ მეორე მეუღლეც თანახმაა და საჭირო არ არის ამ უკანასკნელის მინდობილობა გარიგების დასადებად. ყოველი ასეთი გარიგების დროს ისპობა მეორე მეუღლის თანხმობის მოთხოვნის აუცილებლობა. სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ მეუღლეებისათვის ცნობილი იყო წილების გაყიდვის შესახებ, მათთვის ცნობილი არ იყო მხოლოდ წილების შემძენების ვინაობა.

ამდენად, სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო, რომ წილების გასხვისება მოხდა სამოქალაქო კოდექსის 1160-ე მუხლის შესაბამისად.

კასატორი მოითხოვს სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას შემდეგი საფუძვლებით:

1. სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლი, რომლის თანახმად, გადაწყვეტილება დაინტერესებული მხარის განცხადებით ბათილად შეიძლება იქნეს ცნობილი, თუ ერთ-ერთი მხარე არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაში. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ მესამე პირები უკანონოდ მიიჩნია დაინტერესებულ მხარედ, რადგან ისინი არ იყვნენ საქმეში მხარედ ჩაბმული.

2. ურთიერთწინააღმდეგობრივია სასამართლოს მსჯელობა. კერძოდ, სასამართლო ერთგან უთითებს, რომ წილი არ არის მეუღლეთა თანასაკუთრება, ხოლო მეორეგან – წილის განკარგვა მოხდა სამოქალაქო კოდექსის 1160-ე მუხლის შესაბამისადო, რის გამოც კასატორს მიაჩნია, რომ გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია.

სამოტივაციო ნაწილი:

პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, მოისმინა მხარეთა განმარტებები და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დაინტერესებული მხარის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ ერთ-ერთი მხარე არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაში.

მოცემულ საქმეზე მოპასუხეებსა და მესამე პირებს შორის წილის გასხვისების ხელშეკრულების საფუძველზე დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 27 დეკემბრის დადგენილებით სამეწარმეო რეესტრში შპს “ი-ას” წილთა 100% წილის მესაკუთრეებად რეგისტრირებულ იქნენ მესამე პირები. ამავე სასამართლოს 2000 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი წილის დათმობის ხელშეკრულებები და გაუქმდა 2000 წლის 27 დეკემბრის დადგენილება, რის საფუძველზეც სამეწარმეო რეესტრში საზოგადოების წილთა 100% მესაკუთრეებად კვლავ რეგისტრირებულ იქნენ მოპასუხეები. აღნიშნული საქმის განხილვისას მესამე პირები არ იყვნენ საქმეში ჩაბმული, თუმცა სარჩელი ეხებოდა მათი საკუთრების უფლებას. ამ გადაწყვეტილებით მათ ჩამოერთვათ საკუთრების უფლება წილებზე და თავისთავად ისინი იქცნენ გადაწყვეტილების მხარეებად.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორების მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სასამართლომ მესამე პირები უკანონოდ მიიჩნია დაინტერესებულ მხარეებად.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ შეუძლიათ შეიტანონ მხარეებმა და მესამე პირებმა, აგრეთვე იმ პირებმა, რომლებიც მართალია, არ იყვნენ ჩაბმული საქმეში არც მხარეებად და არც მესამე პირებად, მაგრამ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგა შედეგი მათ მიმართ, რომლის შესახებ მათ მხოლოდ ამ გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ გაიგეს, მაშასადამე, სასამართლო გადაწყვეტილებამ აქცია ისინი დაინტერესებულ მხარეებად.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ შპს-ის პარტნიორის წილი არ წარმოადგენს მეუღლეთა თანასაკუთრებას და მისი განკარგვისათვის არ არის საჭირო მათი ურთიერთშეთანხმება.

“მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46-ე მუხლის მიხედვით, შპს-ის პარტნიორთა უმნიშვნელოვანეს უფლებას შეადგენს წილის გასხვისების უფლება. საზოგადოების წილად მიიჩნევა უფლებებისა და მოვალეობების ერთობლიობა, რომელიც პირს აქვს შპს-ის წევრობიდან გამომდინარე. შესაბამისად, წილის ნასყიდობა არის უფლების ნასყიდობა. წილის გასხვისებით ხდება უფლების გასხვისება.

სამოქალაქო კოდექსის 147-ე მუხლის თანახმად, ქონების ცნება მოიცავს ყველა ნივთს და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეს, რომელთა ფლობა, სარგებლობა და განკარგვა შეუძლიათ ფიზიკურ პირებს და რომელთა შეძენაც შეიძლება შეუზღუდავად, თუკი ეს აკრძალული არ არის კანონით ან არ ეწინააღმდეგება ზნეობრივ ნორმებს. გამომდინარე აქედან, სამოქალაქო კოდექსი ქონებად აღიარებს არამარტო ნივთებს, არამედ არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეებსაც.

სამოქალაქო კოდექსის 152-ე მუხლის თანახმად, არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე არის ის მოთხოვნები და უფლებები, რომლებიც შეიძლება გადაეცეს სხვა პირებს, ან გამიზნულია საამისოდ, რომ მათ მფლობელს შეექმნას მატერიალური სარგებელი, ანდა მიენიჭოს უფლება, მოსთხოვოს სხვა პირებს რაიმე. ვინაიდან შპს-ში წილი პარტნიორს უფლებას აძლევს მიიღოს საზოგადოების წლიური მოგების პროცენტი (დივიდენდი), იგი არის ქონებრივი უფლება და, მაშასადამე – ქონების ნაწილი.

ამდენად, მეუღლეთა საერთო საკუთრებაში სხვა ქონებასთან ერთად შეიძლება იყოს შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებაში (ასევე, “მეწარმეთა შესახებ” კანონით გათვალისწინებულ სხვა სამეწარმეო საზოგადოებაში) ერთ-ერთი მეუღლის წილიც, რომელიც შეძენილია რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში (სსკ 1158-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

“მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46-ე მუხლი განამტკიცებს წილთა თავისუფალი გასხვისების პრინციპს კანონით განსაზღვრული შეზღუდვების გათვალისწინებით. ასეთია, მაგალითად, სანოტარო ფორმა, დანარჩენი პარტნიორების თანხმობა (თუ ამას საზოგადოების წესდება ითვალისწინებს) და ა.შ. თუმცა საზოგადოების წესდება შეიძლება ითვალისწინებდეს წილის გასხვისების სხვა შეზღუდვებსაც. წილის გასხვისება ყოველთვის ხდება სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულების საფუძველზე. გარდა ამისა საზოგადოების წესდება შეიძლება განსაზღვრავდეს წილის გასხვისებისათვის აუცილებელ წინაპირობებს, რომელთა არსებობის დროს შეიძლება წილის გასხვისება. “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46.4 მუხლი ასეთ შესაძლო პირობად თვლის საზოგადოების ნებართვას ან პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებას.

“მეწარმეთა შესახებ” კანონით დადგენილი შეზღუდვები არ გამორიცხავს კანონით გათვალისწინებული სხვა შეზღუდვების არსებობას. ვინაიდან “მეწარმეთა შესახებ” კანონი არ ითვალისწინებს წილის გასხვისებისას რაიმე დათქმას მეუღლეთა საერთო ქონების განკარგვასთან მიმართებაში, მასზე ვრცელდება საოჯახო სამართლის ყველა ის ნორმა, რომელიც მეუღლეთა თანასაკუთრების სამართლებრივ რეჟიმს აწესრიგებს, მათ შორის სამოქალაქო კოდექსის 1159-1160-ე მუხლებით განმტკიცებული მოთხოვნა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების ურთიერთშეთანხმებით განკარგვის თაობაზე. აღნიშნული მოსაზრების მართებულობას ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46.1 მუხლით გათვალისწინებული ისეთი უფლება პარტნიორისა, როგორიცაა წილის მემკვიდრეობით გადაცემა, წესრიგდება სამართლის შესაბამისი დარგით – მემკვიდრეობის სამართლით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, თუ ერთ-ერთი მეუღლე შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების პარტნიორია და წილი შეძენილია რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში, ამ წილის გასხვისება მას შეუძლია მხოლოდ მეორე მეუღლის თანხმობით.

სამოქალაქო კოდექსის 1160-ე მუხლის შესაბამისად მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების განკარგვა შეუძლია ორივე მეუღლეს ან ერთ-ერთ მათგანსაც. როცა ერთი მეუღლე განკარგავს თანასაკუთრებას, საკუთრების განმკარგავ მეუღლეს უნდა გააჩნდეს მეორე მეუღლის თანხმობა თანასაკუთრების განკარგვის თაობაზე.

მოცემულ საქმეზე დადგენილია, რომ მოპასუხეებმა სესხის უზრუნველყოფის მიზნით მეუღლეებთან შეთანხმების საფუძველზე დააგირავეს თავიანთი წილები. მოსარჩელეებისათვის ცნობილი იყო, რომ მოპასუხეების მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობა გამოიწვევდა გირავნობის საგნის ანუ წილების რეალიზაციას, რაზედაც მოსარჩელეებმა თანხმობა განაცხადეს. დადგენილია, რომ მოპასუხეებმა ვერ შეასრულეს სესხის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები, რის გამოც მათი წილები იყიდებოდა აუქციონზე, რაც ცნობილი იყო მოსარჩელეებისათვის. აუქციონზე მონაწილეობას იღებდნენ მესამე პირები. მოპასუხეთა განმარტებით მეუღლეებისათვის ცნობილი იყო, რომ ისინი ყიდნენ თავიანთ წილებს, მაგრამ არ იცოდნენ წილების შემძენების ვინაობა, რადგან წილების გასხვისების დროს საკითხის გადაწყვეტისას ყოველ წუთს ვერ ახერხებდნენ მათთან დაკავშირებას.

აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებიდან ირკვევა, რომ საზოგადოების წილების უფლებრივი დატვირთვა მოხდა მოსარჩელეთა ნებართვით, ამ წილების დაგირავების დროს მათთვის ცნობილი იყო, რომ მოპასუხეები ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში უფლებამოსილი იყვნენ ეწარმოებინათ გირავნობის საგნის (წილების) რეალიზაცია, რაზედაც წილების დაგირავების დროს ერთხელ უკვე მიღებული ჰქონდათ ნებართვა და მოსარჩელეების დამატებითი ნებართვა აღარ იყო საჭირო. ამასთან ირკვევა, რომ მოსარჩელეებისათვის ცნობილი იყო წილების გაყიდვის შესახებ, რაზედაც ისინი თანახმა იყვნენ. პალატას მიაჩნია, რომ გარიგების კონტრაჰენტის ვინაობის არცოდნა ამ შემთხვევაში არ შეიძლება გახდეს გარიგების ბათილობის საფუძველი.

სამოქალაქო კოდექსის 99-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, თუ გარიგების ნამდვილობა დამოკიდებულია მესამე პირის თანხმობაზე, მაშინ როგორც თანხმობა, ასევე უარი შეიძლება გამოითქვას, როგორც ერთი ისე მეორე მხარის წინაშე. ამავე მუხლის II ნაწილის თანახმად, თანხმობას არ სჭირდება გარიგებისათვის დადგენილი ფორმის დაცვა. სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, საგნის განკარგვა არაუფლებამოსილი პირის მიერ ნამდვილია, თუკი იგი ხორციელდება უფლებამოსილი პირის წინასწარი თანხმობით.

აღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, თანხმობა ცალმხრივი გარიგებაა და მოითხოვს ნების გამოვლენის მიღებას. თანხმობის ფორმა თავისუფალია და იგი არაა დამოკიდებული ძირითადი გარიგების ფორმაზე. ამიტომ თანხმობა ნებისმიერი ფორმით შეიძლება განხორციელდეს ზეპირად, წერილობით, კონკლუდენტური მოქმედებით და ა.შ. მოცემულ საქმეზე დადგენილია და მხარეებიც ადასტურებენ, რომ საზოგადოების წილების დაგირავებაზე მოსარჩელეებმა ნოტარიუსთან განაცხადეს თანხმობა, იცოდნენ, რომ წილები იყიდებოდა და მათ არ გამოუთქვამთ პრეტენზია და თანახმა იყვნენ ამაზე. მათ სარჩელი აღძრეს მხოლოდ იმისათვის, რომ მესამე პირებმა პირობა დაარღვიეს, გაანთავისუფლეს დირექტორის თანამდებობიდან კ. გ-შვილი.

ამდენად, პალატას მიაჩნია, რომ წილების გასხვისების ხელშეკრულებები ნამდვილია, რადგან იგი განხორციელდა უფლებამოსილი პირების წინასწარი თანხმობით და საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის იმ მოსაზრებას, რომ საზოგადოების წილების განკარგვა მოხდა მეუღლეთა ურთიერთშეთანხმებით, რის გამოც არ არსებობს განჩინების გაუქმების საფუძველი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ. ბ-შვილის, მ. გ-ძის და ნ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელად დარჩეს ამ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2001 წლის 2 მარტის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.