¹ 3კ/653-01 14 სექტემბერი, 2001 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. წიქვაძე (თავმჯდომარე),

რ. ნადირიანი, მ. გოგიშვილი

სარჩელის საგანი: ჯანმრთელობის ვნებით მიყენებული ზიანის და სახლზე მიყენებული ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

1991 წლის 6 მაისს ვ. ი-ძემ ზ. კ-შვილის წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მისი სახლის მეორე ნახევარში ცხოვრობს მოპასუხე ზ. კ-შვილი. მან ღვარსადენები განზრახ ამოკეტა, წყალი მიუშვა სახლის მის ნახევარს და სახლის მისი ნაწილის პირველი სართული მთლიანად დააზიანა.

აღნიშნულის გამო მოსარჩელემ მოითხოვა მიყენებული ზიანის განსაზღვრა და მოპასუხისათვის დაკისრება.

მოპასუხის წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მოპასუხე ზ. კ-შვილს ღვარსადენები განზრახ არ ამოუვსია და არც განზრახ დაუზიანებია მოსარჩელის წილი სახლის პირველი სართული. მოპასუხე 1987 წლის 10 აგვისტოდან პატიმრობაშია და რა თქმა უნდა მას არ შეეძლო დაეზიანებინა სახლი. მოსარჩელის ბრალით ისინი 1987 წლიდან იძულებული გახდნენ მიეტოვებინათ აღნიშნული სახლი და ცხოვრობენ სხვა რაიონში.

1991 წლის 26 ივნისს ქ. ქუთაისის სასამართლომ დანიშნა ექსპერტიზა სახლზე მიყენებული დაზიანების გამომწვევი მიზეზებისა და ღირებულების განსაზღვრის მიზნით.

ექსპერტიზამ დაადგინა, რომ სახლის დაზიანება შეიძლება გამოწვეული ყოფილიყო სახურავიდან ჩამონადენი და ზედაპირული წყლების ზემოქმედების შედეგად, თუ კი ღვარსადენები იქნებოდა დაზიანებული. ზიანი შეადგენდა 2496 მანეთს.

სახლის და ღვარსადენების დაზიანების მოცულობის განსაზღვრის მიზნით 1991 წლის 27 აგვისტოს კვლავ დაინიშნა ექსპერტიზა.

ექსპერტის დასკვნით დაზიანების მოცულობა და ღირებულება უცვლელი დარჩა, ამასთან ექსპერტმა მიუთითა, რომ შემოწმების დროს ღვარსადენები წესრიგში იყო. დაზიანება შეიძლება გამოწვეული ყოფილიყო ზემოთ მითითებული კომუნიკაციების უწესრიგობის გამო. ამასთან, ექსპერტმა მიუთითა, რომ მოსარჩელის ეზოში ავტომანქანის რეცხვის შედეგად დაღვრილი წყალი ვერ გამოიწვევდა ასეთ დაზიანებას.

1991 წლის 23 დეკემბერს სასამართლომ იმის გარკვევის მიზნით, თუ რამ გამოიწვია სახლის სარდაფის იატაკის დაზიანება, დანიშნა სასამართლო საინჟინრო-ტექნიკური და სასამართლო გეოლოგიური ექსპერტიზა. ექსპერტთა დასკვნით დადგინდა, რომ სარდაფის იატაკის დაზიანება შეიძლება გამოწვეულიყო სანიაღვრე არხის ჩაკეტვის გამო.

1992 წლის 17 აგვისტოს ქ. ქათაისის სასამართლომ სარჩელი დატოვა განუხილველად იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელე მოითხოვდა საქმის განხილვის გადადებას ხანგრძლივი დროით და აცხადებდა, რომ თუ მისი მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდებოდა, იგი საერთოდ არ გამოცხადდებოდა სასამართლო პროცესზე.

1992 წლის 2 დეკემბერს ვ. ი-ძემ ახალი სარჩელით, იგივე მოთხოვნით, მიმართა იმავე სასამართლოს, ხოლო 1993 წლის 23 იანვარს ვ. ი-ძემ ზ. კ-შვილის წინააღმდეგ შეიტანა ახალი სარჩელი.

ახალ სარჩელში მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ზ. და მ. კ-შვილებმა 1987 წლის 10 აგვისტოს მოახდინეს მასზე თავდასხმა და მიაყენეს სხეულის მძიმე ხარისხის დაზიანება. კერძოდ, სახლის დაზიანებასთან წამოჭრილ, დავის ნიადაგზე ზ. კ-შვილმა თავში ჩაარტყა წერაქვი, ხოლო მ. კ-შვილმა ხორბლით სავსე სამლიტრიანი ქილა და დაჭრა დანით. მიყენებული ტრავმის გამო იგი ვერ მუშაობს. ხელფასის მიუღებლობით მიადგა 20000 მანეთის ზიანი, ექიმებში დახარჯა 5000 მანეთი, წამლებში – 3000 მანეთი და მოითხოვა სულ 45000 მანეთის ანაზღაურება.

1993 წლის 2 აპრილს შედგენილი ექსპერტის აქტით დადგენილ იქნა, რომ სადავო შენობაზე მიყენებული ზიანი გადაანგარიშების შედეგად ამ დროისათვის შეადგენდა 272608 მანეთს.

1993 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ნ. კ-შვილს (ზ. კ-შვილის მეუღლე). ზ. კ-შვილი 1987 წელს დანაშაულის ჩადენის შემდეგ სულიერად დაავადდა და შეფარდებული ჰქონდა იძულებითი მკურნალობა. მის კანონიერ წარმომადგენლად საქმეში ჩაბმული იყო მისი მეუღლე ნ. კ-შვილი) დაეკისრა ზ. კ-შვილის ბრალით მიყენებული ზიანის 273186 მანეთის გადახდა. ჯანმრთელობის ვნების გამო ზიანის ანაზღაურების ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რადგან მოსარჩელემ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულებანი. გარდა ამისა, სასამართლომ მიიჩნია, რომ გაშვებული იყო ხანდაზმულობის ვადაც, რადგან შემთხვევა 1987 წლის 10 აგვისტოს მოხდა, ხოლო სარჩელი შეტანილ იქნა 1991 წელს, ანუ 3 წლის შემდეგ.

მოსარჩელის საკასაციო საჩივრის საფუძველზე საქმე 1993 წლის 9 სექტემბერს განიხილა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა სასამართლო კოლეგიამ. გაუქმდა ამ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

1994 წლის 4 აგვისტოს მოცემული საქმის წარმოება შეჩერდა. 1999 წელს ზ. კ-შვილის მიმართ აღძრული სისხლის სამართლის საქმე ხანდაზმულობის გამო შეწყდა.

1999 წლის 16 დეკემბერს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში მოსარჩელემ შეიტანა ახალი სასარჩელო განცხადება, რომლითაც ჯანმრთელობის ვნების გამო მიყენებული ზიანისათვის იმავე პირებისაგან მოითხოვა 5000000 ლარის ანაზღაურება.

1999 წლის 26 დეკემბერს ამ საქმის წარმოება განახლდა და 2000 წლის 11 იანვრის განჩინებით საქმის განმხილველმა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლემ თუმცა აიცილა საქმის განხილვა და დაადგინა საქმის განსახილველად საოლქო სასამართლოში გადაგზავნა, მაგრამ მოცემული საქმე კვლავ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს წარმოებაში დარჩა 2000 წლის 4 მაისამდე. 2000 წლის 4 მაისის განჩინებით, იმ მოტივით, რომ დავის საგანი 5 მილიონ ლარს შეადგენდა, საქმე დაექვემდებარა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს.

საქმის განხილვის დროს, ვინაიდან ნ. კ-შვილი გარდაიცვალა და ზ. კ-შვილის კანონიერი წარმომადგენლის საქმეში მონაწილეობის საკითხი გაურკვეველი იყო, 2000 წლის 23 აგვისტოს საქმე შეჩერდა წარმოებით საპროცესო წარმომადგენლის საკითხის გადაწყვეტამდე.

2000 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებით ზ. კ-შვილის საპროცესო წარმომადგენლად დაინიშნა მისი შვილი მ. კ-შვილი.

2001 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილებით ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიამ სარჩელი არ დააკმაყოფილა.

სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელის სახლის ნაწილი დაზიანებული იყო სახურავიდან ჩამონადენი და ზედაპირული წყლის მოქმედებით, რაც სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის საფუძველზე არ შეიძლება ბრალად შერაცხოდა მოპასუხეს, ხოლო ჯანმრთელობის ვნების გამო მიყენებული ზიანის, 5 მილიონი ლარის, ანაზღაურების ნაწილში მოთხოვნის დასადასტურებლად მოსარჩელემ ვერანაირი მტკიცება ვერ წარმოადგინა. ამასთან მიუთითა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 995-ე მუხლის შესაბამისად სულით ავადმყოფის მიერ მიყენებულ ზიანზე პასუხი მისმა წარმომადგენელმა უნდა აგოს, მაგრამ დადგენილი იყო, რომ ზ. კ-შვილი დაავადდა დანაშაულის ჩადენის შემდეგ და ამდენად მის მიერ მიყენებულ ზიანზე პასუხისმგებლობა წარმომადგენელს არ ეკისრებოდა. საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით თვით მ. კ-შვილს მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენება არ უდასტურდებოდა.

2001 წლის 22 მაისს მოსარჩელემ საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს. კასატორმა ითხოვა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს 2001 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განხილვისათვის დაბრუნება იმ მოტივით, რომ სასამართლო ვალდებული იყო საქმეზე მის მიერ წარდგენილი დოკუმენტების შესაბამისად მოეხდინა ზიანის ოდენობის განსაზღვრა და დახმარებოდა მოსარჩელეს სათანადო მტკიცებულებების მოპოვებასა და სასამართლოში წარდგენაში.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საკასაციო საჩივრის ფარგლებში გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა განმარტებანი და მიაჩნია, რომ მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საოლქო სასამართლოს მიერ დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ სახლის ვ. ი-ძის ნაწილი მართლაც დაზიანებულია 1987 წელს, მაგრამ იგი გამოწვეულია არა ზ. კ-შვილის ბრალეული მოქმედებებით, არამედ სახლის სახურავიდან ჩამონადენი და ზედაპირული წყლის მოქმედებით. მითითებული ფაქტობრივი გარემოება საოლქო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია ამ საქმეზე 1991 წლის 5 აგვისტოს, 1991 წლის 10 ოქტომბერს, 1992 წლის 26 ივნისს ჩატარებული ექსპერტის დასკვნების და ქუთაისის ავტოქარხნის რაიონის არქიტექტორის 1987 წლის 8 იანვრის დასკვნით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

მოცემულ შემთხვევაში საოლქო სასამართლოს სათანადო ექსპერტის და სპეციალისტების დასკვნებით დადგენილი აქვს შენობის დაზიანების გამომწვევი მიზეზები და მოპასუხის არაბრალეულობა. ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი არ შეიძლება გახდეს მარტოოდენ მოსარჩელის ზოგადი მითითება მოპასუხის ბრალეულობის შესახებ. საკასაციო საჩივარში მის მიერ მითითებული პრეტენზია, თითქოს არსებობს ექსპერტთა დასკვნა, რომ შენობის დაზიანება გამოწვეული იყო მოპასუხის მიერ ღვარსადენის გაუქმებით, საქმის მასალებით არაა დადგენილი, ამიტომ არ წარმოადგენს დასაბუთებულ საკასაციო პრეტენზიას და ამ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი ვერ გახდება. ამასთან, აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ სახლის დაზიანება დაფიქსირებულია 1987 წელს, ხოლო სარჩელი ზიანის ანაზღაურების შესახებ სასამართლოში შეტანილია სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ 1991 წლის 6 მაისს.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ზემოთაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით საოლქო სასამართლომ სწორად მიუთითა, რომ მოპასუხე არ იყო ვალდებული აენაზღაურებინა სახლზე მიყენებული ზიანი, რადგან საქმეში არსებული მასალებით მის მხრივ მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით სახლის დაზიანება არ დასტურდებოდა.

სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის შესაბამისად (მხარეები თანახმანი იყვნენ საქმე განხილულიყო ახალი სამოქალაქო კოდექსის მოთხოვნათა შესაბამისად), ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება პირს მხოლოდ მაშინ წარმოეშობა, თუ იგი სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს. ამიტომ საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ამ ნაწილში საოლქო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება სწორია და უცვლელად უნდა დარჩეს, მითუმეტეს, ამ ნაწილში სარჩელი აშკარად ხანდაზმულია.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, ჯანმრთელობის ვნებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დაკმყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, დაუსაბუთებელია და უნდა გაუქმდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საოლქო სასამართლომ მოსარჩელე ვ. ი-ძის სარჩელი ჯანმრთელობის ვნების გამო ზიანის ანაზღაურების ნაწილში არ დააკმაყოფილა იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელემ ვერ დაასაბუთა, თუ რა რაოდენობის ზიანი განიცადა მან. მოსარჩელემ სარჩელში არ მიუთითა მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდნენ გარემოებებს, რომლებზეც მოსარჩელე ამყარებდა თავის მოთხოვნებს. მისი სარჩელით ვერ დგინდებოდა, თუ რა ოდენობის ხარჯი გასწია მოსარჩელემ მკურნალობისათვის და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე, 178-ე მუხლების გამოყენებით მიიჩნია, რომ სარჩელი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

მართალია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებით და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები, ხოლო ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომელზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნას და შესაგებელს, მაგრამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საქმის გასარკვევად სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით მიმართოს ამ კოდექსში გათვალისწინებულ ღონისძიებებს. მითუმეტეს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 222-ე მუხლის შესაბამისად სასამართლოს უფლება აქვს მხარეს მისცეს შეკითხვები, რომლებიც ხელს შუწყობენ საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა სრულად და ზუსტად განსაზღვრას, ამ გარემოებების დასადასტურებლად მტკიცებულებათა გამოვლენასა და სასამართლოში წარდგენას, მათი უტყუარობის გამოკვლევას.

მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე სარჩელში და სასამართლო პროცესზე მიუთითებდა რა, რომ ჯანმრთელობის ვნებით მიყენებული ზიანი 5 000000 ლარით იმიტომ განისაზღვრა, რომ მან მოპასუხეთა ბრალით მიყენებული ტრავმის გამო მკურნალობისთვის ექიმებს გადაუხადა გარკვეული თანხა, დაკარგა სამუშაო, დღესაც ინვალიდია და უმუშევარია; მკურნალობისათვის გადაიხადა გარკვეული თანხა და ამჟამადაც ყოველდღიურ მკურნალობას საჭიროებს; სასამართლო უფლებამოსილი იყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მეორე ნაწილის და ამავე კოდექსის 222-ე მუხლის შესაბამისად მოსარჩელისათვის მიეცა ისეთი შეკითხვები, რომლებიც ხელს შეუწყობდა საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების დასადასტურებლად მტკიცებულებათა გამოვლენას და სასამართლოში წარდგენას.

მართალია საოლქო სასამართლომ ამ მიმართებით სათანადო შეკითხვა გაუგზავნა იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის რეგიონალურ დეპარტამენტს და მიიღო პასუხი, რომ მოსარჩელეს დაკარგული ჰქონდა შრომის უნარი 70%-ით და შეუძლებელი იყო მკურნალობის ხარჯების დადგენა 1987 წლიდან 1995 წლამდე პრერიოდისა, მაგრამ შემდეგი პერიოდის ხარჯების დადგენა შესაძლებელი იყო მკურნალობის ადგილიდან წარმოდგენილი საბუთების საფუძველზე ინვალიდთა და ხანდაზმულთა სამკურნალო და სარეაბილიტაციო რეგიონალურ კლინიკური ცენტრის მიერ, მაგრამ საოლქო სასამართლოს ამ მიმართებით სხვა ღონისძიებები არ განუხორციელებია. საოლქო სასამართლომ მოსარჩელის განცხადება მკურნალობის ხარჯების განსაზღვრის მიზნით სასამართლო პროცესზე ინვალიდთა და ხანდაზმულთა სამკურნალო და სარეაბილიტაციო რეგიონალური კლინიკური ცენტრიდან სპეციალისტის მოწვევის შესახებ უყურადღებოდ დატოვა. საოლქო სასამართლომ ასევე შეფასების გარეშე დატოვა საქმეში მოთავსებული ცნობები, ავადმყოფობის ისტორიის ასლები და მოსარჩელის მიერ მიღებული წამლების რეცეპტები.

აღნიშნული მოქმედება წარმოადგენს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მეორე ნაწილით და ამავე კოდექსის 222-ე მუხლით სასამართლოსათვის მინიჭებული უფლებების განუხორციელებლობას. ამ უფლებათა განხორციელების გარეშე სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელემ ვერ წარმოადგინა სათანადო მტკიცებულებები, დაუსაბუთებელია. გარდა ამისა, საოლქო სასამართლომ რატომღაც თავის გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ ზ. კ-შვილის ქმედობისათვის პასუხი არ უნდა ეგო მ. კ-შვილს, რადგან ზ. კ-შვილს მეურვედ დანიშნული იყო მისი მეუღლე, (რომელიც შემდგომ გარდაიცვალა) და არა მ. კ-შვილი.

საოლქო სასამართლომ ამ შემთხვევაში ერთმანეთისაგან ვერ განასხვავა საპროცესო წარმომადგენლობა, რაც გათვალისწინებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 101-ე მუხლში და სულით ავადმყოფის მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ სამოქალაქო კოდექსის 995-ე მუხლის მოთხოვნები, რომლის შესაბამისადაც სულით ავადმყოფის მიერ მართლსაწინააღმდეგო მოქმედების ჩადენის შედეგად გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება ეკისრება მის მეთვალყურეს, გარდა იმ შემთხთევისა, როცა შეუძლებელია ამ ზიანის თავიდან აცილება.

მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ გვაქვს სამოქალაქო კოდექსის 995-ე მუხლით გათვალისწინებული ვითარება. დადგენილია, რომ ზიანის მიყენების დროს ზ. კ-შვილი ქმედუნარიანი იყო და იგი ფსიქიურად დაავადდა შემდეგ. ამ გარემოებას არც მოსარჩელე არ უარყოფს და იგი ჯანმრთელობის ვნების გამო ზიანის ანაზღაურებას მ. კ-შვილისაგან იმიტომ კი არ მოითხოვს, რომ იგი ზ. კ-შვილის პროცესუალური წარმომადგენელია, არამედ იმიტომ, რომ ჯანმრთელობის ვნების მიყენებაში ბრალი ზ. კ-შვილთან ერთად მ. კ-შვილსაც მიუძღვის. იგი თავის სარჩელებში აღნიშნავს, რომ დანით, სამლიტრიანი სიმინდით სავსე ქილით სხეულის დაზიანება მას მიაყენა მ. კ-შვილმა, ხოლო წერაქვით დაზიანება ზ. კ-შვილმა.

აქედან გამომდინარე საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითებული მტკიცება, რომ მ. კ-შვილს არ უნდა დაკისრებოდა ზიანის ანაზღაურება, რადგან ზ. კ-შვილის მეურვე მისი აწ გარდაცვლილი მეუღლე იყო, დაუსაბუთებელია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” პუნქტის შესაბამისად გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმაოდ დასაბუთებული.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ გადაწყვეტილება სარჩელზე ჯანმრთელობის ვნების მიყენების გამო ზიანის, 5 მილიონი ლარის, ანაზღაურებაზე უარის თქმის შესახებ არაა დასაბუთებული, რაც მოცემულ საქმეზე ამ ნაწილში მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე და 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ვ. ი-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

გაუქმდეს ამ საქმეზე ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2001 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილება ვ. ი-ძის ჯანმრთელობის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანის, 5 მილიონი ლარის, დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს კოლეგიას. დანარჩენ ნაწილში ამ საქმეზე ქუთაისის საოლქო სასამართლოს 2001 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.