საქართველოს უზენაესი სასამართლო
განჩინება
საქართველოს სახელით
საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის
შემოწმების შესახებ
საქმე №786აპ-25 2 თებერვალი, 2026 წელი
კ–ა გ., №786აპ-25 ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:
მერაბ გაბინაშვილი (თავმჯდომარე),
ნინო სანდოძე, ლევან თევზაძე
ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2025 წლის 10 ივლისის განაჩენზე თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული პროკურატურის პროკურორ მადონა ურუშაძისა და მსჯავრდებულ გ. კ–ას ინტერესების დამცველი ადვოკატის – მ. ნ–ის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხი და
გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:
1. წარდგენილი ბრალდების არსი:
1.1. გ. კ–ა ცნობილ იქნა ბრალდებულად საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის (შემდგომში – საქართველოს სსკ-ის) 1261-ე მუხლის პირველი ნაწილით (გენდერული დისკრიმინაციის ნიშნით, ოჯახის ერთი წევრის მიერ ოჯახის სხვა წევრის მიმართ ძალადობა, რამაც გამოიწვია ფიზიკური ტკივილი და რასაც არ მოჰყოლია საქართველოს სსკ-ის 117-ე, 118-ე ან 120-ე მუხლით გათვალისწინებული შედეგი), საქართველოს სსკ-ის 111,151-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტითა (გენდერული დისკრიმინაციის ნიშნით, სიცოცხლის მოსპობის მუქარა, როდესაც იმას, ვისაც ემუქრებიან, გაუჩნდა მუქარის განხორციელების საფუძვლიანი შიში, ჩადენილი ოჯახის წევრის მიმართ) და საქართველოს სსკ-ის 111, 187-ე მუხლის პირველი ნაწილით (გენდერული დისკრიმინაციის ნიშნით, ოჯახის ერთი წევრის მიერ ოჯახის სხვა წევრის მიმართ სხვისი ნივთის დაზიანება, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია) გათვალისწინებული დანაშაულების ჩადენისთვის, რაც გამოიხატა შემდეგით:
2024 წლის 21 ნოემბერს, დაახლოებით 01:00 საათზე, ქ. თ–ში, პ–ს ქუჩის №..-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, გ. კ–ამ, გენდერული დისკრიმინაციის ნიშნით შეუწყნარებლობის მოტივით, მამაკაცის ქალზე ბატონობისა და კონტროლის პრინციპით, ეჭვიანობის ნიადაგზე წარმოშობილი კონფლიქტისას, ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენა ყოფილ მეუღლეს – მ. კ–ას. კერძოდ, არაერთხელ დაარტყა ხელი ორივე მხარში და ფეხი ჩაარტყა მარჯვენა ფეხის არეში, რა დროსაც, დაზარალებულმა განიცადა ფიზიკური ტკივილი.
2024 წლის 21 ნოემბერს, დაახლოებით 01:00 საათზე, ქ. თ–ში, პ–ს ქუჩის №..-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, გ. კ–ამ, გენდერული დისკრიმინაციის მოტივით, საზოგადოებაში დამკვიდრებული შეხედულებების მორჩილებისა და მამაკაცის უპირატესობის დემონსტრირების მიზნით, ასევე, მამაკაცის ქალზე ბატონობისა და კონტროლის პრინციპით, ეჭვიანობის ნიადაგზე წარმოშობილი კონფლიქტისას, დანის დემონსტრირებით, სიცოცხლის მოსპობით დაემუქრა ყოფილ მეუღლეს – მ. კ–ას, კერძოდ, უთხრა, რომ ყელს გამოჭრიდა და მოკლავდა. აღნიშნული ქმედების შედეგად, დაზარალებულს გაუჩნდა მუქარის განხორციელების საფუძვლიანი შიში.
2024 წლის 21 ნოემბერს, დაახლოებით 01:00 საათზე, ქ. თ–ში, პ–ს ქუჩის №..-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, გ. კ–ამ, გენდერული დისკრიმინაციის ნიშნით შეუწყნარებლობის მოტივით, კერძოდ კი ქალის, როგორც მამაკაცის მიმართ დაქვემდებარებული სუბიექტის აღქმით, ფიზიკური ძალადობისა და მუქარის შემდეგ, აგურის დარტყმით დააზიანა ყოფილი მეუღლის – მ. კ–ას კუთვნილი ავტომანქანის – „TOYOTA RAV 4-ის“, სახელმწიფო ნომრით: ........., უკანა მარჯვენა ფრთა, რითაც დაზარალებულს მიაყენა 500 ლარის მნიშვნელოვანი ქონებრივი ზიანი.
2. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება:
2.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2025 წლის 1 მაისის განაჩენით:
გ. კ–ა ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის პირველი ნაწილითა და საქართველოს სსკ-ის 111,151-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებებში;
გ. კ–ა ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 111,187-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისთის და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 2 წლით. საქართველოს სსკ-ის 59-ე მუხლის მე-5 ნაწილის საფუძველზე, ბოლო განაჩენით დანიშნულ სასჯელს დაემატა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 აპრილის განაჩენით დანიშნული სასჯელის მოუხდელი ნაწილი – ჯარიმა 1100 ლარი და საბოლოოდ, განაჩენთა ერთობლიობით, გ. კ–ას განესაზღვრა 2 წლით თავისუფლების აღკვეთა და ჯარიმა 1100 ლარი. ამასთან, გ. კ–ას ამოერიცხა გენდერული დისკრიმინაციის (ქალისა და მამაკაცის თანასწორობის შეუწყნარებლობის) მოტივზე მითითება.
2.2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2025 წლის 1 მაისის განაჩენი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატაში გაასაჩივრეს თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა – მადონა ურუშაძემ და მსჯავრდებულ გ. კ–ას ინტერესების დამცველმა ადვოკატმა – მ. ნ–ემ. ბრალდების მხარემ მოითხოვა გასაჩივრებულ განაჩენში ცვლილების შეტანა, გ. კ–ას დამნაშავედ ცნობა ყველა წარდგენილ ბრალდებაში და მისთვის სამართლიანი, მკაცრი სასჯელის დანიშვნა. დაცვის მხარემ მოითხოვა გამამართლებელი განაჩენის დადგენა.
3. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება:
3.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2025 წლის 10 ივლისის განაჩენით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2025 წლის 1 მაისის განაჩენი დარჩა უცვლელად.
3.2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2025 წლის 10 ივლისის განაჩენი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში გაასაჩივრეს თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა – მადონა ურუშაძემ და მსჯავრდებულ გ. კ–ას ინტერესების დამცველმა ადვოკატმა – მ. ნ–ემ. ბრალდების მხარემ მოითხოვა გასაჩივრებულ განაჩენში ცვლილების შეტანა, გ. კ–ას დამნაშავედ ცნობა ყველა წარდგენილ ბრალდებაში და მისთვის მკაცრი, სამართლიანი და კანონიერი სასჯელის დანიშვნა. დაცვის მხარემ მოითხოვა გამამართლებელი განაჩენის დადგენა.
4. კასატორების არგუმენტები:
4.1. ბრალდების მხარის განმარტებით, დაზარალებულის მიერ ჩვენების მიცემაზე უარი წარმოადგენს ოჯახში ძალადობის მსხვერპლთა კლასიკურ ქცევას. პროკურორის მტკიცებით, ბრალად წარდგენილი დანაშაულების ჩადენა დადასტურებულია ისეთი მტკიცებულებებით როგორიცაა: საგამოძიებო ექსპერიმენტის (ვითარების აღდგენის) ოქმი, დანაშაულის შეტყობინება („112-ში“ განხორციელებული ზარის ჩანაწერი), დაზარალებულად ცნობის დადგენილებაზე დაზარალებულის ხელმოწერა, მოწმეების – ქ. გ–ს, თ. ნ–ს, ს. მ–ს, თ. ჟ–ს ჩვენებები და ფსიქოლოგიური ექსპერტიზის დასკვნა.
4.2. დაცვის მხარის განმარტებით, სასამართლომ სათანადოდ არ შეაფასა შემთხვევის ადგილზე გასვლისას და დათვალიერებისას შედგენილი ოქმები, რომლებსაც ხელს აწერს დაზარალებული, რომლის დაკითხვაც არ მომხდარა; დანაშაულის იარაღი – აგურის ნატეხი ამოღებულ იქნა საპროცესო ნორმების დარღვევით, კერძოდ, ამოღება მოხდა გამომძიებლის და არა ექსპერტის მიერ, მაშინ, როდესაც მისი დათვალიერება და აღწერა მოითხოვდა სპეციალურ ცოდნას; ბრალდების მხარემ არ ჩაატარა ქიმიური და დაქტილოსკოპიური ექსპერტიზები, არ გამოიკვლია მანქანასა და აგურზე არსებული მიკრონაწილაკები, დადგენილი არ არის ნამდვილად ამოღებული აგურის გამოყენებით დაზიანდა თუ არა ავტომანქანა; არ არსებობს პირდაპირი მოწმე, რომელიც დაადასტურებდა მსჯავრდებულის მიერ დანაშაულის ჩადენას. გარდა ამისა, ადვოკატის განმარტებით, სასამართლომ მსჯავრდებულს არასწორად შეუფარდა ჯარიმა და იმავდროულად, ხსენებულ სასჯელთან მიმართებით არ გამოიყენა „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2024 წლის 17 სექტემბრის კანონი.
5. საკასაციო სასამართლოს შეფასებები:
5.1. საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საკასაციო საჩივრები და მიაჩნია, რომ ისინი ვერ აკმაყოფილებს საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის (შემდგომში – საქართველოს სსსკ-ის) 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, კასატორები ვერ ასაბუთებენ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ვერცერთ საფუძველს, რის გამოც, საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.
5.2. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას გ. კ–ას საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის პირველი ნაწილითა და საქართველოს სსკ-ის 111,151-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებებში გამართლების შესახებ და აღნიშნავს, რომ მითითებულ ეპიზოდებთან მიმართებით საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ არის საკმარისი გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით გ. კ–ას მიმართ გამამტყუნებელი განაჩენის გამოსატანად, კერძოდ:
5.3. დაზარალებულმა მ. კ–ამ ისარგებლა მისთვის კანონით მინიჭებული უფლებით და საქართველოს სსსკ-ის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, უარი განაცხადა ახლო ნათესავის წინააღმდეგ ჩვენების მიცემაზე. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ იმ პირობებში, როდესაც დაზარალებულს არ დაუდასტურებია სსიპ – საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრ „112-ში“ განხორციელებული სატელეფონო ზარის აუდიოჩანაწერში გადმოცემული ინფორმაცია, მხოლოდ აღნიშნული ჩანაწერი საფუძვლად ვერ დაედება გამამტყუნებელ განაჩენს. ამასთან, ზემოაღნიშნული მუხლებით პირის მსჯავრდებისათვის საკმარის მტკიცებულებად ვერც ფსიქოლოგიური ექსპერტიზის დასკვნა გამოდგება, მით უფრო, რომ ხსენებული დასკვნის თანახმად, დაზარალებულის მდგომარეობა ფსიქოლოგიურ ტანჯვად არ შეფასდა. დაზარალებულად ცნობის დადგენილებაზე დაზარალებულის ხელმოწერა კი არარელევანტურია მტკიცების თვალსაზრისით. საკასაციო სასამართლო ასევე არ იზიარებს საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმის იმ ნაწილს, სადაც გადმოცემულია დაზარალებულის მიმართ ძალადობისა და მუქარის ფაქტები, ვინაიდან აღნიშნული თავისი შინაარისთ წარმოადგენს გამოკითხვისას მიღებული ინფორმაციის განმეორებას, რომლის სასამართლოში დადასტურებაზეც დაზარალებულმა უარი განაცხადა.
5.4. საკასაციო სასამართლო ასევე არ იზიარებს ბრალდების მხარის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებულ მოწმეთა ჩვენებებს და აღნიშნავს, რომ მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებებთან დაკავშირებით მათ მიერ სასამართლოსათვის მიწოდებული ინფორმაცია წარმოადგენს ირიბ ჩვენებას, რისი გამოყენებაც შეიცავს პირის ბრალეულობასთან დაკავშირებით მცდარი აღქმის შექმნის საფრთხეს და, ამდენად, შეიძლება დასაშვები იყოს მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევებში, კანონით გათვალისწინებული მკაფიო წესისა და სათანადო კონსტიტუციური გარანტიების უზრუნველყოფის პირობებში და არა მოქმედი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით განსაზღვრული ზოგადი წესით (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილება „საქართველოს მოქალაქე ზურაბ მიქაძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“ 22/01/2015, II-37, II-52). შესაბამისად, საკანონმდებლო რეგულაციის არარსებობის პირობებში ირიბი ჩვენებების გამოყენება გამამტყუნებელი განაჩენის დადგენისთვის დაუშვებელია.
5.5. საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნასა და ექსპერტის ჩვენებას, რომელთა თანახმად, მართალია, დადასტურდა დაზარალებულის სხეულზე მსუბუქი ხარისხის დაზიანების (მარჯვენა ბარძაყის მიდამოში ნაჭდევის) არსებობა, თუმცა, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადასტურებული არ არის დაზიანების მიყენების ვითარება და გარემოებები.
5.6. სასამართლო ითვალისწინებს ოჯახში ძალადობის მსხვერპლთა განსაკუთრებულ მოწყვლადობას და იმ სირთულეებს, რაც უკავშირდება მტკიცებულებების შეგროვებას, როდესაც „ძალადობას ადგილი აქვს კერძო გარემოში“ (Volodina v Russia, no.41261/17, §82, ECtHR, 09/07/2019). აღნიშნულის მიუხედავად, მოქმედი კანონმდებლობა ადგენს ერთნაირ მტკიცებით სტანდარტს გამამტყუნებელი განაჩენის დასადგენად დანაშაულის კატეგორიის მიუხედავად და არ ითვალისწინებს უფრო დაბალი მტკიცებითი სტანდარტის გამოყენებას ოჯახური დანაშაულის კატეგორიას მიკუთვნებულ საქმეებზე. საკასაციო სასამართლო კვლავაც აღნიშნავს, რომ მტკიცებულებები, რომლებიც საფუძვლად ედება გამამტყუნებელ განაჩენს, პირველ რიგში უნდა შეფასდეს მათი უტყუარობისა და საკმარისობის თვალსაზრისით. საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის მე-7 პუნქტის იმპერატიული დანაწესის თანახმად, გამამტყუნებელი განაჩენი უნდა ემყარებოდეს მხოლოდ უტყუარ მტკიცებულებებს და ყოველგვარი ეჭვი, რომელიც კანონის შესაბამისად ვერ დადასტურდება, ბრალდებულის სასარგებლოდ უნდა გადაწყდეს. საქართველოს სსსკ-ის 269-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, არ შეიძლება გამამტყუნებელ განაჩენს საფუძვლად დაედოს ვარაუდი, ხოლო სსსკ-ის მე-13 მუხლის მე-2 ნაწილისა და 82-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გამამტყუნებელი განაჩენი უნდა ეფუძნებოდეს მხოლოდ ერთმანეთთან შეთანხმებულ, აშკარა და დამაჯერებელ მტკიცებულებათა ერთობლიობას, რომელიც გონივრულ ეჭვს მიღმა ადასტურებს პირის ბრალეულობას, რაც საქართველოს სსსკ-ის მე-3 მუხლის მე-13 ნაწილის თანახმად, გულისხმობს მტკიცებულებათა ისეთ ერთობლიობას, რომელიც ობიექტურ პირს დაარწმუნებს პირის ბრალეულობაში.
5.7. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, წარმოდგენილ სისხლის სამართლის საქმეში არსებული მტკიცებულებებით უტყუარად არ დასტურდება გ. კ–ას მიერ საქართველოს სსკ-ის 1261-ე მუხლის პირველი ნაწილითა და საქართველოს სსკ-ის 111,151-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულების ჩადენა, რის გამოც, მტკიცებულებათა შეფასებისას წარმოშობილი ეჭვი სამართლიანად გადაწყდა ბრალდებულის სასარგებლოდ.
5.8. საკასაციო სასამართლო ასევე სრულად ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას გ. კ–ას საქართველოს სსკ-ის 111, 187-ე მუხლის პირველი ნაწილით წარდგენილ ბრალდებაში მსჯავრდების შესახებ და აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული განაჩენი ბრალდების ამ ეპიზოდში ეფუძნება კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით, სრულყოფილად და ობიექტურად გამოკვლეულ, ერთმანეთთან შეთანხმებულ, აშკარა და დამაჯერებელ მტკიცებულებათა ერთობლიობას, რომელიც გონივრულ ეჭვს მიღმა ადასტურებს მსჯავრდებულის მიერ მისთვის მსჯავრადშერაცხილი ქმედების ჩადენას, კერძოდ: შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმით დასტურდება, რომ შავი ფერის ავტომობილს – „ტოიოტა რავ 4-ს“, სახელმწიფო ნომრით: ....., მარჯვენა უკანა ფრთაზე გააჩნია დაზიანება: აქვს ჩაღრმავებები და საღებავი – აქერცლილი. საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმის თანახმადაც, მ. კ–ამ მიუთითა თავის საკუთრებაში არსებული ავტომობილისკენ, რომელსაც დაზიანებული ჰქონდა უკანა მარჯვენა ფრთა, ქვედა მხარე, ასევე, მიუთითა იქვე, მიწაზე დაგდებულ აგურის ნატეხზე, რომელიც ამოღებულ იქნა ნივთმტკიცების სახით. სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნით დადგინდა, რომ ავტომანქანის დაზიანებით მიყენებული მატერიალური ზიანის ოდენობა, აღდგენითი სამუშაოების გათვალისწინებით, შეადგენა 500 ლარს.
5.9. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს დაცვის მხარის პოზიციას საგამოძიებო ექსპერიმენტის დროს აგურის ნატეხის ამოღებისას საპროცესო ნორმების დარღვევის შესახებ და აღნიშნავს, რომ, ერთი მხრივ, საპროცესო კანონმდებლობა სავალდებულოდ არ მიიჩნევს საგამოძიებო ექსპერიმენტში ექსპერტის მონაწილეობას, ხოლო, მეორე მხრივ, აგურის ნატეხის ამოღება არ წარმოადგენს ისეთ საგამოძიებო მოქმედებას, რაც აუცილებლად საჭიროებს სპეციალური ცოდნის მქონე პირის ჩართულობას. დაცვის მხარის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებული ნორმა (საქართველოს სსსკ-ის 144-ე მუხლის პირველი ნაწილი), რომლის დარღვევაზეც აპელირებს კასატორი, მიემართება სრულიად განსხვავებულ საკანონმდებლო მოწესრიგებას (ექსპერტიზის დანიშვნის საფუძველს) და არა – საგამოძიებო ექსპერიმენტში ან სხვა საგამოძიებო მოქმედებაში ექსპერტის მონაწილეობის წესს.
5.10. ამასთან, საკასაციო სასამართლო კვლავაც აღნიშნავს, რომ ბრალდების მხარის მიერ კონკრეტული საგამოძიებო ან საპროცესო მოქმედებების ჩაუტარებლობა ვერაფრით შეფასდება დაცვის სასარგებლო მოცემულობად, ვინაიდან სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებისთანავე პროცესი მიმდინარეობდა მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპების დაცვით. დაცვის მხარეს ჰქონდა ბრალდების მხარესთან თანასწორი შესაძლებლობა, თავად ეზრუნა სასამართლოსათვის წარსადგენი მტკიცებულებების მოცულობაზე, ჩაეტარებინა სასურველი საგამოძიებო თუ საპროცესო მოქმედებები და არ ყოფილიყო საპროცესო მოწინააღმდეგის იმედად.
5.11. რაც შეეხება ადვოკატის არგუმენტს მსჯავრდებულისათვის ჯარიმის თითქოსდა არასწორად შეფარდების შესახებ, საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას და აღნიშნავს, რომ ვინაიდან თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 23 აპრილის განაჩენით გ. კ–ასათვის შეფარდებული სასჯელი – ჯარიმა 1100 ლარი – არ აღსრულებულა, ბოლო განაჩენით დანიშნული სასჯელისათვის წინა განაჩენით დანიშნული სასჯელის მოუხდელი ნაწილის დამატება სრულად შეესაბამება როგორც საქართველოს სსკ-ის 59-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, ისე კონკრეტული საქმის ინდივიდუალური გარემოებების გათვალისწინებით, სასჯელის პროპორციულობის პრინციპს. ამასთან, „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2024 წლის 17 სექტემბრის კანონის მე-9 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობისა და სასჯელისაგან გათავისუფლება არ ვრცელდება სასჯელის სახით დანიშნულ ჯარიმაზე.
5.12. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები სრულყოფილად, ობიექტურად და სამართლებრივად სწორად შეაფასა (მათ შორის, გენდერული დისკრიმინაციის (ქალისა და მამაკაცის თანასწორობის შეუწყნარებლობის) მოტივის ამორიცხვის ნაწილში), რის გამოც, არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ სასჯელის დანიშვნისას სრულად გაითვალისწინა კონკრეტული საქმის ინდივიდუალური გარემოებები, სასჯელის მიზნების მიღწევის შესაძლებლობანი და გ. კ–ას შეუფარდა კანონიერი და სამართლიანი, მუხლის სანქციის შესაბამისი სასჯელი, რომელიც აკმაყოფილებს სასჯელის პროპორციულობის მოთხოვნას, უზრუნველყოფს სასჯელის მიზნების მიღწევას და არ ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.
5.13. საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს ზედა ინსტანციის სასამართლოების უფლებას, დაეთანხმონ ქვედა ინსტანციის სასამართლოს დასაბუთებას საფუძვლების გამეორების გარეშე (Hirvisaari v. Finland, no. 49684/99, §30, ECtHR, 25/12/2001). ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობის გაზიარება არ არღვევს დასაბუთებული გადაწყვეტილების უფლებას (Gorou v. Greece (No. 2) no. 12686/03, §37, §41, ECtHR, 20/03/2009).
5.14. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს მიერ განმარტებულია, რომ, როდესაც საკასაციო სასამართლო საჩივრის დასაშვებობის სამართლებრივი საფუძვლების არარსებობის გამო უარს ამბობს საჩივრის დასაშვებობაზე, მცირე დასაბუთებამაც შეიძლება დააკმაყოფილოს კონვენციის მე-6 მუხლის მოთხოვნები (Kadagishvili v. Georgia, no. 12391/06, §175, ECtHR, 14/05/2020).
5.15. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან არ არსებობს საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის რომელიმე საფუძველი, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.
5.16. საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-32, მე-33, მე-4 ნაწილების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლომ
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. დაუშვებლად იქნეს ცნობილი თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული პროკურატურის პროკურორ მადონა ურუშაძისა და მსჯავრდებულ გ. კ–ას ინტერესების დამცველი ადვოკატის – მ. ნ–ის საკასაციო საჩივრები;
2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე მერაბ გაბინაშვილი
მოსამართლეები: ნინო სანდოძე
ლევან თევზაძე
