¹3კ/687-01 12 ოქტომბერი, 2001 წ., ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: მ. წიქვაძე (თავმჯდომარე),
რ. ნადირიანი,მ. გოგიშვილი
სარჩელის საგანი: უნებართვოდ დაკავებული ფართიდან გამოსახლება, ამ ფართის მესაკუთრედ ცნობა.
აღწერილობითი ნაწილი:
1999 წლის 21 იანვარს კოოპერატივ “გ-ის” თავჯდომარე ვ. ლ-შვილმა მოპასუხე მ. ბ-შვილის წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ყვარლის რაიონის სასამართლოს.
მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ყვარლის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1988 წლის 25 სექტემბრის ნებართვის საფუძველზე ადგილმრეწველობის ყვარლის საწარმოო კომბინატის ტერიტორიაზე კოოპერატივის საჭიროებისათვის 1989 წელს ააშენა საფირმო მაღაზია “გ-ი”. ნაგებობა ჩაირიცხა კოოპერტივ “გ-ის” ბალანსზე. მითითებული მაღაზია ფუნქციონირებდა 1994 წლამდე. აღნიშნულის შემდეგ კოოპერატივის მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობის გამო მაღაზიის ფუნქციონირება შეწყდა.
1996 წელს მაღაზია თვითნებურად დაიკავა მ. ბ-შვილმა.
1997 წელს ყვარლის სასამართლომ განიხილა მ. ბ-შვილის სარჩელი მაღაზიის პრივატიზაციის გაუქმებასთან დაკავშირებით. მან აღნიშნული მაღაზიის დავასთან დაკავშირებით მოითხოვა სასამართლოს საქმეში მხარედ ჩაება, მაგრამ მისი მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. ყვარლის სასამართლოს გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით, მან როგორც თანამოპასუხემ, საკასაციო საჩივარიც კი შეიტანა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში, მაგრამ უშედეგოდ. უზენაესმა სასამართლომ საქმე ისევ ყვარლის რაიონის სასამართლოს დაუბრუნა, რომელმაც საქმეში მხარედ არ ჩააბა და შელახა მისი ინტერესები.
მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხის გამოსახლება სადავო მაღაზიიდან.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და 1999 წლის 8 თებერვალს შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს.
შეგებებული სარჩელის ავტორმა მიუთითა, რომ მოსარჩელის სარჩელის მოთხოვნა არასწორი იყო, რადგან მას არ გააჩნდა მშენებლობის ხარჯთაღრიცხვა და აქტი მიწის ნაკვეთის გამოყოფის შესახებ. სადავო მაღაზია აშენებულია ადგილმრეწველობის კომბინატის ყოფილი ხელმძღვანელის მიერ ადგილმრეწველობის კომბინატის ნაკვეთზე. არსებობს ყვარლის საქალაქო საკრებულოს გამგეობის 1992 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილება, რომლითაც სს “დ-ს” (რომელიც ადგილმრეწველობის კომბინატის უფლებამონაცვლე გახდა) უფლება მიეცა გაეხსნა კომერციული მაღაზია ამავე ორგანიზაციის შენობაში. აღნიშნული მაღაზია “დ-მა” მას მიაქირავა 1995 წელს 2000 წლამდე. მანვე მიუთითა, რომ უზენაესი სასამართლოს 1997 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით რაიონის სასამართლოს დაევალა, გაერკვია, ჰქონდა თუ არა ვ. ლ-შვილს სადავო მაღაზიაზე მოთხოვნის უფლება. რაიონის სასამართლომ კი დაადგინა, რომ ვ. ლ-შვილს არ გააჩნდა მოთხოვნის უფლება. სადავო ნაგებობა არ ჩაითვალა ადგილმრეწველობის კომბინატის საკუთრებად და იგი ამოირიცხა პრივატიზაციიდან.
ვინაიდან მაღაზიის მფლობელობის პერიოდში მან 3050 ლარის ღირებულების სარემონტო სამუშაოები ჩაუტარა მაღაზიას, ამიტომ გააჩნია მისი შესყიდვის უპირატესი უფლება და მოითხოვა სადავო ფართის მესაკუთრედ ცნობა.
ყვარლის რაიონის 1999 წლის 13 აპრილს გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: დადასტურებულ იქნა კოოპერატივ “გ-ის” მიერ კომბინატის ტერიტორიაზე 12კვ.მ. ფართის აშენებისა და საკუთრების უფლებით ფლობის ფაქტი. არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა მ. ბ-შვილის დაკავებული ფართიდან გამოსახლების შესახებ იმ მოტივით, რომ ამ ფართის მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში არ იყო რეგისტრირებული მოსარჩელე.
შეგებებულ სარჩელთან დაკავშირებით რაიონის სასამართლოს არანაირი გადაწყვეტილება არ მიუღია.
მ. ბ-შვილის სააპელაციო საჩივრის საფუძველზე საქმე 1995 წლის 26 ივლისს განიხილა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ, რომელმაც გააუქმა ამ საქმეზე რაიონული სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნა რაიონულ სასამართლოს.
ყვარლის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო. შეგებებული სარჩელის ავტორის მოთხოვნაც არ იქნა დაკმაყოფილებული მოთხოვნის უსაფუძვლობის გამო.
ვ. ლ-შვილის სააპელაციო საჩივრის საფუძველზე (რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით შეგებებული სარჩელის ავტორს სააპელაციო საჩივარი არ შეუტანია) სააპელაციო სასამართლოს 2000 წლის 21 ივნისის განჩინებით გაუქმდა ამ საქმეზე რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილება კოოპერატივ “გ-ის” სარჩელის ნაწილში და საქმე ხელახალი განხილვისათვის გაეგზავნა რაიონულ სასამართლოს.
რაიონულ სასამართლოში ვ. ლ-შვილმა გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნა და მ. ბ-შვილის გამოსახლებასთან ერთად მოითხოვა ამ მაღაზიის ამშენებლად და მესაკუთრედ ცნობა.
რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე ცნობილ იქნა ყვარლის საწარმოო კომბინატთან ერთად სადავო მაღაზიის თანაამშენებლად ორი კედლისა და ჭერის მშენებლობაში, სარჩელის დანარჩენი ნაწილის დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა.
რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა, რომ სადავო ფართის პრივატიზაცია გაუქმდა 1998 წელს და სადავო ფართი დაუბრუნდა სახელმწიფო ქონების მართვის ყვარლის განყოფილებას, რომელიც სამოქალაქო კოდექსის 572-ე მუხლის შესაბამისად გახდა გამქირავებლის უფლებამონაცვლე (სადავო ფართი 1995 წელს კომბინატის ხელმძღვანელობას მიკუთვნებული ჰქონდა მოპასუხისათვის). აქედან გამომდინარე, ამ ქონების მართვასთან დაკავშირებით საკითხის გადაწყვეტა ქონების მართვის განყოფილების კომპეტენციაში შედის.
მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი 2001 წლის 2 მაისს განიხილა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატამ, რომელმაც გააუქმა ყვარლის რაიონის სასამართლოს გადაწყვეტილება და მიიღო ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი არ დააკმაყოფილა უსაფუძვლობისა და ხანდაზმულობის ვადის გასვლის მოტივით.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ კოოპერატივი “გ-ი” ვერ იქნებოდა სადავო ნაგებობის მესაკუთრედ ცნობილი, რადგან მოსარჩელე თვითონვე მიუთითებდა, რომ შენობა აგებული იყო უპროექტოდ, ანუ უნებართვოდ. მანვე მიუთითა, რომ მიწის ტერიტორიის გამოყოფა არ ნიშნავდა მშენებლობის ნებართვას. მოსარჩელეს არ გააჩნდა ნებართვა, ექსპლოატაციაში მიღების აქტი და სხვა.
მოსარჩელეებმა ასევე ვერ დაადასტურეს სადავო 12 კვ.მ. მაღაზიის მთლიანი აშენების ფაქტი. დადგინდა, რომ მათ მიერ აშენებული იყო მაღაზიის წინა და უკანა მხარე, ხოლო დანარჩენ ორ კედლად გამოყენებულ იქნა ადგილმრეწველობის კომბინატის შენობების კედლები. მოსარჩელისა და კომბინატიის თანაამშენებლად ცნობა, სააპელაციო სასამართლოს აზრით, დაუშვებელი იყო, რადგან ძველი სამოქალაქო კოდექსის 112-ე მუხლი ითვალისწინებდა სახელმწიფოსა და მოქალაქის, კოოპერატიული და სხვა საზოგადოებრივი ორგანიზაციის ქონებაზე საერთო საკუთრების მოსპობას.
სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად მოსარჩელის მოთხოვნა უკანონო მფლობელიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ ჩათვალა იმ მოტივით, რომ ამის უფლება მხოლოდ მესაკუთრეს გააჩნია.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ძველი სამოქალაქო კოდექსის 75-ე მუხლით დადგენილია ხანდაზმულობის ვადა, რომელიც ამავე კოდექსის მე-80 მუხლის შესაბამისად იწყება იმ დღიდან, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო თავისი უფლების დარღვევის შესახებ. მოცემულ შემთხვევაში კოოპერატივი “გ-ი” თვითონვე მიუთითებს, რომ სადავო ობიექტს 1995 წლის ივლისიდან დაეუფლა მ. ბ-შვილი.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელეს სასამართლოსათვის უნდა მიემართა ხანდაზმულობის სამწლიან ვადაში, თუკი მიიჩნევდა, რომ დაირღვა მისი უფლება.
2001 წლის 12 ივნისს მოსარჩელემ საკასაციო საჩივარით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს. კასატორმა მოითხოვა ამ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლით:
კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ, ვინაიდან აპელანტს სადავოდ არ გაუხდია სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა, დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა. გადაწყვეტილება არ შეამოწმა სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში. ამით იგი გაცდა მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებს.
კასატორმა მიუთითა, რომ ამ საკითხთან დაკავშირებით მან დავა დაიწყო 1997 წელს, რის გამოც ხანდაზმულობის დინების ვადა შეჩერდა. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება უკანონო და დაუსაბუთებელია.
კასატორის მოსაზრებით სააპელაციო სასამართლო არ დაეყრდნო საქმეში წარმოდგენილ მასალებს და მიიღო დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო პალატა საკასაციო საჩივრის ფარგლებში გაეცნო საქმის მასალებს და მოისმინა მხარეთა განმარტებანი, მიიჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ აშენებულ იქნა სადავო მაღაზიის ორი კედელი, დანარჩენ ორ კედლად გამოყენებული იყო ადგილმრეწველობის კომბინატის შენობის კედლები. აქედან გამომდინარე, არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ თითქოს დაუშვებელი იყო სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) 112-ე მუხლის შესაბამისად სახელმწიფოსა და მოქალაქის, კოოპერატიული ორგანიზაციისა და სხვა საზოგადოებრივი ორგანიზაციის ქონებაზე საერთო საკუთრების არსებობა, რადგან მითითებული მუხლი მხოლოდ საერთო საკუთრების მოსპობას ითვალისწინებდა.
ზემოთ მითითებული კანონის შესაბამისად ქონება შეიძლება ეკუთვნოდეს საერთო საკუთრების უფლებით ორ ან რამდენიმე კოლმეურნეობას, სხვა კოოპერატიულ და საზოგადოებრივ ორგანიზაციას, ან სახელმწიფოს დარჩეს, ან რამდენიმე კოლმეურნეობას და სხვა კოოპერატიულ და სხვა საზოგადოებრივ ორგანიზაციას, ანდა რამდენიმე მოქალაქეს.
მართალია, ამავე კოდექსის 119-ე მუხლის შესაბამისად სახელმწიფოსა და მოქალაქის, კოოპერატიული და სხვა საზოგადოებრივი ორგანოზაციისა და მოქალაქის ქონებაზე საერთო წილადი საკუთრების უფლება ისპობა, მაგრამ მისი მოსპობისათვის დადგენილია გარკვეული ვადები და პირობები (გაყოფა, გამოყოფა, გამოსყიდვა და სხვა).
მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე წარმოადგენდა რა იურიდიულ პირს, მითითებული კოდექსის 112-ე მუხლის შესაბამისად, მას თანასაკუთრებაში შეეძლო ჰქონოდა საკუთრება სხვა იურიდიულ პირთან ერთად და ამავე კოდექსის 119-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობების, ანუ საერთო წილად საკუთრებაზე უფლების მოსპობის აუცილებლობა არ არსებობდა. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და არასწორად განმარტა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) 112-ე მუხლი.
მოცემულ საქმეზე რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და არც სააპელაციო სასამართლომ უარყო, რომ სადავო ფართის პრივატიზაცია გაუქმდა 1998 წელს და სადავო ფართი დაუბრუნდა სახემწიფო ქონების მართვის ყვარლის განყოფილებას, ანუ დადგნილად მიიჩნია, რომ სადავო ფართი საქმის განხილვის დროს სახელმწიფოს საკუთრების წარმოადგენდა.
იმ შემთხვევაში, როცა სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო მაღაზიის ნაწილის ამშენებელი მოსარჩელე იყო, ხოლო მის მესაკუთრეს სახელმწიფო წარმოადგენდა, სარჩელი უსაფუძვლოდ არ უნდა მიეჩნია. ამასთან, სადავო ფართზე საკუთრების საკითხის გარკვევის დროს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის შესაბამისად საქმეში უნდა ჩაება სათანადო მოპასუხე (სარჩელი შეტანილი იყო, როგორც სადავო ფართიდან ბ-შვილის გამოსახლების, ისე სადავო ფართის მესაკუთრედ ცნობის შესახებ), ანუ საქმეში მოპასუხედ უნდა ჩაბმულიყო ამ ფართის მესკუთრედ მიჩნეული სახელმწიფო ქონების მართვის ყვარლის რაიონული განყოფილება, რადგან, თუ საქმის განხილვისას სასამართლო დაადგენდა, რომ სარჩელი აღძრული იყო არა იმ პირის წინააღმდეგ, რომელმაც პასუხი უნდა აგოს სარჩელზე, მას შეეძლო მოსარჩელის თანხმობით შეეცვალა თავდაპირველი მოპასუხე სათანადო მოპასუხით (იგულისხმება ისიც, რომ სხვა მოპასუხესთან ერთად საქმეში ჩაებას სათანადო მოპასუხეც). თუ მოსარჩელე უარს იტყვის საქმეში სათანადო მოპასუხის ჩაბმაზე, მაშინ სასამართლო უარს ეტყვის მოსარჩელეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.
სარჩელის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის მიუხედავად, სასამართლოს უფლება არა აქვს, რომ მოთხოვნა, დარღვეული უფლების აღდგენის შესახებ, არ მიიღოს, რადგან სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) 78-ე მუხლის შესაბამისად მოთხოვნა, დარღვეული უფლების დაცვის შესახებ, უნდა მიღებულ იქნეს განსახილველად სასამართლოს მიერ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის მიუხედავად. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლო ვალდებული იყო საქმეში ჩაება სათანადო მხარე, ანუ საქმის განხილვის დროს სადავო ქონების მესაკუთრე და მოსარჩელის მხრივ საქმეში მის ჩაბმაზე უარის თქმის შემთხვევაში საქმე გადაეწყვიტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის შესაბამისად.
სწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) 75-ე და მე-80 მუხლის შესაბამისად (სარჩელის შეტანის უფლება მოსარჩელეს წარმოეშვა 1995 წლიდან, როცა ობიექტს დაეუფლა ბ-შვილი), მოსარჩელეს სასამართლოსათვის უნდა მიემართა ხანდაზმულობის სამწლიან ვადაში.
სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია, სადავო ობიექტთან დაკავშირებით მოსარჩელის მიერ 1996-97 წლებში სასამართლოსათვის მიმართვა ხომ არ წარმოადგენდა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) 83-ე მუხლის და სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლის შესაბამისად ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტის საფუძველს. დადგენილია, რომ მოსარჩელემ განცხადებით 1996-97 წლებში მიმართა სასამართლოს, როცა სარჩელის შეტანის ხანდაზმულობის ვადა გასული არ იყო. ახალი სამოქალაქო კოდექსის 138-ე მუხლის შესაბამისად კი სარჩელის შეტანის ხანდაზმულობის დინების შეწყვეტის საფუძველს, სარჩელის შეტანის გარდა, სასამართლოსათვის განცხადებით მიმართვაც წარმოადგენს.
საქმეში მოიპოვება ყვარლის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება, რომელიც კანონიერ ძალაშია შესული. ამ გადაწყვეტილებით პრივატიზაციიდან ამოირიცხა გარკვეული ფართი, მაგრამ სასამართლოს არ დაუდგენია, ამოირიცხა თუ არა სადავო ფართი და ამ საკითხთან დაკავშირებით მიღებული გადაწყვეტილება ხომ არ წამორმოადგენდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლით გათვალისწინებულ ისეთ ფაქტს, რომელიც არ საჭიროებდა მტკიცებას, ანუ ამ გადაწყვეტილებით სადავო ფართზე მესაკუთრედ ხომ არ ყოფილა ცნობილი სხვა პირი და ამით უარი ხომ არ ეთქვა ამ საქმეში მოსარჩელედ წარმოდგენილი მხარის მოთხოვნას, სადავო ფართზე მესაკუთრედ ცნობის შესახებ, ანუ სააპელაციო სასამართლოს უნდა გაერკვია, 1998 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილებით უკვე გადაწყვეტილი ხომ არ იყო სადავო ფართის მესაკუთრის საკითხი.
სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დაწესებულით სხვა საკითხებთან ერთად კანონმდებელმა ხაზი გაუსვა იმ გარემოებას, რომ უნდა არსებობდეს ზღვრული ვადები, რომლის ფარგლებშიც შესაძლებელია საქმის ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევა და დასაბუთებული გადაწყვეტილების მიღება. კანონმდებელმა ამ გარემოებას საფუძვლად ის მოსაზრება დაუდო, რომ ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ შეუძლებელი ხდება საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტების დადგენა და აღდგენა. პირები, რომლებსაც წარედგინება მოთხოვნა თავის დასაცავად, აღარ ფლობენ აუცილებელ მტკიცებულებებს.
აქედან გამომდინარე, სარჩელის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის დროს სასამართლოს მითითება სარჩელის საფუძვლიანობა-უსაფუძვლობაზე თავისთავად დაუსაბუთებელს ხდის გადაწყვეტილებას, რადგან ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო მხარეს ობიექტურად არა აქვს საშუალება, წარადგინოს სათანადო მტკიცება ან სათანადო შესაგებელი. ამ დროს სასამართლოს არ შეუძლია დაადგინოს, თუ რის გამოა სარჩელი საფუძვლიანი ან უსაფუძვლო, რადგან ხანდაზმულობის ვადა გასულია და მტკიცებათა შეგროვებისა და წარდგენის ობიექტური საფუძვლები მოსპობილია, ანუ მოსპობილია დარღვეული უფლების აღდგენისა და მოთხოვნაზე შესაგებლის წარდგენის საშუალებები.
იმის გამო, რომ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლა სარჩელის წარდგენამდე არის სარჩელზე უარის თქმის საფუძველი, სასამართლო ვალდებული არაა, მიუთითოს სარჩელზე უარის თქმის სხვა პირობებზე (დაუსაბუთებელობა, უსაფუძვლობა და ა.შ.).
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” პუნქტის შესაბამისად გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილება იურიდიულად საკმაოდ არ არის დასაბუთებული ან დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ გადაწყვეტილების სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის, სარჩელის უსაფუძვლობისა და სათანდო მხარის საქმეში ჩაუბმელობის გამო იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც ამ საქმეზე მიღებული განჩინების გაუქმებისა და საქმის ხელახლა განხილვისათვის დაბრუნების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენს.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
გაუქმდეს ამ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2001 წლის 2 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შესაბამის პალატას.
განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
