ბს-353-283-კ-05 22 სექტემბერი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი (მომხსენებელი),

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: ბინის გამოყოფა და დამხმარე სათავსის პრივატიზება.

აღწერილობითი ნაწილი:

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტმა 1998წ. 16 ივლისს გამოსცა დადგენილება ¹14.11.310, რომლის მე-3 პუნქტის თანახმად ..... სახლის მე-6 სადარბაზოს სხვენ-სართულზე მცხოვრებ ლ. ი-ას დაუმტკიცდა ამავე სახლის მე-3 სართულზე მოქ. კ-ას გარდაცვალების გამო გამოთავისუფლებული 12,0 კვ.მ ფართობი, რომელიც რაიონული გამგეობის ნებართვით 1988 წლიდან ჰქონდა დაკავებული.

ნ. ლ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა 1998წ. 16 ივლისის ¹14.11.310 დადგენილების გაუქმება და ქ. თბილისის ..... მდებარე სახლის მესამე სართულზე არსებულ 12 კვ.მ ბინაზე მესამე პირის _ ლ. ი-ას სახელზე გამოწერილი საბინაო ორდერის ბათილად ცნობა იმ მოტივით, რომ სადავო 12 კვ.მ არის მისი ბინის მომიჯნავე ფართი და ამ ფართის ლ. ი-აზე გადაცემით შეილახა მისი უფლებები. მთაწმინდის რაიონის სასამართლომ 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილებით დააკმაყოფილა ნ. ლ-ის სარჩელი; გააუქმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹214.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტი _ ლ. ი-ასათვის ქ. თბილისში, ... მდებარე სახლის მესამე სართულზე არსებული 12 კვ.მ ოთახის დამტკიცების შესახებ, მისგან გამომდინარე ყველა შედეგებით – ორდერის გამოწერითა და აღნიშნული პრივატიზაციის გაუქმებით.

1999წ. 28 დეკემბერს ლ. ი-ამ განცხადებით მიმართა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე იმ მოტივით, რომ რაიონის სასამართლოს მიერ დარღვეულია სსკ-ის 70-78-ე მუხლებით გათვალისწინებული სასამართლო შეტყობინებისა და სასამართლოში გამოცხადების წესი; იგი, როგორც ერთ-ერთი მხარე, არ იყო მიწვეული საქმის განხილვაში მონაწილეობისათვის, რაც, ამავე კოდექსის 422-ე მუხლის “ბ” პუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილების ბათილობის საფუძველს წარმოადგენს.

კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულმა სასამართლომ 2000წ. 1 თებერვლის განჩინებით ბათილად ცნო ქ. თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1999წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილება და განაახლა საქმის წარმოება.

ნ. ი-ამ, როგორც მესამე პირმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით, სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა ნ. ლ-ის მიერ 1993 წელს განხორციელებული ბინის პრივატიზების გაუქმება და ნ. ლ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. შემდგომ ლ. ი-ამ გაზარდა მოთხოვნა და დამატებით მოთხოვა მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილების გაუქმება, რომლითაც ნ. ლ-ის ოჯახს სადავო 12 კვ.მ დამხმარე სათავსად გადაეცა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 25 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹24.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტი მისგან გამომდინარე ყველა შედეგით – ლ. ი-აზე გამოწერილი ორდერისა და 1998წ. 29 ივლისის ბინის პრივატიზების ხელშეკრულების გაუქმებით და მთაწმინდის რაიონის გამგეობისათვის სადავო 12 კვ.მ ოთახის თავისუფალ მდგომარეობაში ჩაბარებით. 2000წ. 25 მაისის გადაწყვეტილებით ასევე დაკმაყოფილდა მესამე პირის, ლ. ი-ას, დამოუკიდებელი სარჩელი, ბათილად იქნა ცნობილი მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილება და ნაწილობრივ გაუქმდა 1995წ. 26 ივლისს ნ. ლ-ეზე გაფორმებული ..... მდებარე ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომელიც ეხებოდა დამხმარე სათავსების პრივატიზებას. მთაწმინდის რაიონის გამგეობას დაევალა სადავო 12 კვ.მ-ის განაწილების თაობაზე ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა. რაიონულმა სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქ. თბილისის მერიის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹ ¹24.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტი ლ. ი-ასათვის სადავო 12 კვ.მ დამტკიცების შესახებ და მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილება, რომლის შესაბამისად სადავო ფართი გადაეცა მოსარჩელე ნ. ლ-ეს, საქმის არსებითი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე და ზედაპირულად იქნა მიღებული. რაიონულმა სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ ნ. ლ-ის ბინის პრივატიზების ხელშეკრულებაში დამხმარე სათავსების ფართი არაზუსტად იყო მითითებული და გამგეობის მიერ სადავო ფართზე გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ შესაძლებელი გახდებოდა ხელახალი პრივატიზების ხელშეკრულების გაფორმება.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ი-ამ, ნ. ლ-ემ და მთაწმინდის რაიონის გამგეობამ. საქმე არაერთგზის განიხილეს სააპელაციო და საკასაციო პალატებმა.

ბოლოს, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ლ. ი-ას, ნ. ლ-ისა და კრწანისი-მთაწმინდის რაიონის გამგეობის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹14.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტი მისგან გამომდინარე სამართლებრივი შედეგებით, ასევე ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის მერიის საქალაქო მმართველობის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სასამართლო კოლეგიამ დადგენილად ცნო, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹14.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტის თანახმად, ქ. თბილისში, ..... სახლის მე-6 სადარბაზოს სხვენ-სართულზე მცხოვრებ ლ. ი-ას “დაუმტკიცდა” ამავე სახლის მე-3 სართულზე მოქ. კ-ას გარდაცვალების გამო, გამოთავისუფლებული 12 კვ.მ-ის ოთახი, რომელიც რაიონული გამგეობის სიტყვიერი ნებართვით ჰქონდა დაკავებული 1988 წლიდან, ამ დადგენილებით მიღებულია გადაწყვეტილება ორდერის გაწერის შესახებ ლ. ი-ას ოჯახის 4 წევრზე. აღნიშნულის საფუძველზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის მიერ 1998წ. 28 ივლისს გაიცა ორდერი.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მთაწმინდის რაიონის გამგეობის სიტყვიერი ნებართვა არ შეიძლება წარმოადგენდეს მოქალაქისათვის ბინის გამოყოფის საფუძველს, ვინაიდან 1988 წელს, როდესაც მთაწმინდის რაიონის გამგეობამ ზეპირსიტყვიერად ნება დართო ლ. ი-ას დაეკავებინა ქ. თბილისში, ....., საცხოვრებელი სახლის მე-3 სართულზე მდებარე 12 კვ.მ ოთახი, მოქმედებდა საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი, რომელიც ითვალისწინებდა გამოთავისუფლებული იზოლირებული საცხოვრებელი სადგომის განაწილების წესს (მუხლი 56.2). მოცემული დებულებებით გამგეობისათვის ამგვარი უფლებამოსილების მინიჭება გათვალისწინებული არ არის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹14.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტი ლ. ი-ასათვის ქ. თბილისში, ..... მდებარე საცხოვრებელი სახლის მესამე სართულზე არსებული 12 კვ.მ-ის ოთახის გამოყოფის დამტკიცების თაობაზე კანონსაწინააღმდეგოა და ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი, ვინაიდან დადგენილების გასაჩივრებული პუნქტი დაფუძნებული იყო ბინის გამოყოფის შესახებ გამგეობის სიტყვიერ ნებართვაზე, რაც ეწინააღმდეგებოდა იმ დროისათვის მოქმედ საბინაო კოდექსის დებულებებს.

2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ მიღებულ იქნა საბინაო საკითხთა კომისიის წინადადება და ქ. თბილისში, ... გამოთავისუფლებული 12 კვ.მ-ის ერთი ოთახი დამხმარე სათავსად მიეცა მოქ. ნ. ლ-ის ოჯახს, რითაც ბინა გახდა მთლიანად იზოლირებული. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 2000წ. 13 იანვრის ¹9 გადაწყვეტილება მიღებულია იმ დროისათვის მოქმედი ქ. თბილისის 1999წ. 15 ივლისის ¹06.01.115 დადგენილების დარღვევით, ვინაიდან ამ დადგენილებით რაიონულ გამგეობას მიენიჭა ადგილობრივ საკუთრებაში არსებული თავისუფალი საცხოვრებელი ფართობის მოქალაქეებისათვის მიკუთვნების საკითხის გადაწყვეტის უფლებამოსილება. მოცემულ შემთხვევაში კი გამგეობამ საცხოვრებელი 12 კვ.მ., როგორც დამხმარე ფართი, გადასცა ნ. ლ-ეს მაშინ, როდესაც აღნიშნული 12 კვ.მ ოთახი პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე აღრიცხული იყო მოქ. ლ. ი-ას სახელზე. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო ფართი ლ. ი-ას მიერ დღემდე არ არის გამოთავისუფლებული. ამდენად, ქ. თბილისში, ... მდებარე სახლის მესამე სართულზე არსებული 12 კვ.მ-ის ოთახი გამგეობის გადაწყვეტილების გამოტანისას არ წარმოადგენდა თავისუფალ საცხოვრებელ ფართს და შესაბამისად, გამგეობა არ იყო უფლებამოსილი, მიეკუთვნებინა ლ. ლ-ისათვის აღნიშნული საცხოვრებელი ფართი, როგორც დამხმარე ფართი. სააპელაციო სასამართლომ გაითვალისწინა ისიც, რომ კრწანისი-მთაწმინდის რაიონის გამგეობის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი სადავო საცხოვრებელი ფართის დამხმარე ფართში ჩარიცხვის შესახებ შესაბამისი მტკიცებულება.

სასამართლო კოლეგიამ ლ. ი-ას დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნა 1995წ. 26 ივლისს საბინაო-საექსპლოატაციო უბანსა და ნ. ლ-ეს შორის დადებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე დაუსაბუთებლად და უსაფუძვლოდ მიიჩნია, ვინაიდან ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17.1 მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელემ ვერ მიუთითა სადავო პრივატიზაციის ბათილობის კანონით გათვალისწინებული საფუძვლები და ვერ წარმოადგინა აღნიშნული მოთხოვნის საფუძვლიანობის დამადასტურებელი მტკიცებულებები.

მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რაიონულმა სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, რაც სსკ-ის 393.2 მუხლის “ა” პუნქტის საფუძველზე გადაწყვეტილების კანონის დარღვევით მიღებულად მიჩნევის საფუძველია, რის გამოც სააპელაციო საჩივრები დააკმაყოფილა ნაწილობრივ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 6 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ი-ამ და მოითხოვა აღნიშნული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ, სარეზოლუციო ნაწილის მე-3 და მე-4 პუნქტების გაუქმება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ლ. ი-ას დამოუკიდებელი სარჩელი დარჩენილ ნაწილში, კერძოდ ნ. ლ-ესა და საბინაო-საექსპლუატაციო უბანს შორის 1995წ. 26 ივლისს გაფორმებული დამხმარე სათავსების პრივატიზაციის ბათილად ცნობა და დამხმარე სათავსოების საერთო სარგებლობაში დატოვება შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორის განცხადებით, 1998წ. 16 ივლისის ¹14.11.310 დადგენილების მე-3 პუნქტის თანახმად, ქ. თბილისში, ....., მე-3 სართულზე მდებარე მოქალაქე რ. კ-ას გამოთავისუფლებული 12 კვ.მ ერთოთახიანი ბინა მოქმედი კანონმდებლობის დაცვით დაუმტკიცდა ლ. ი-ას ოთხსულიან ოჯახს. მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის 1998წ. 16 ივლისის დადგენილების შესაბამისად ლ. ი-ას 1998წ. 28 ივლისს გამოეწერა ორდერი, ხოლო 1998წ. 29 ივლისს გაუკეთდა ბინის პრივატიზაცია და რეგისტრაცია მარეგისტრირებელ ორგანოში. ამგვარად, ლ. ი-ამ განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ქმედებები და გახდა ბინის მესაკუთრე აღნიშნული ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, თუ აღნიშნული ქმედებები განხორციელებულია ამ კოდექსის ამოქმედებამდე, მაშინ ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა არ შეიძლება, გარდა მე-60 მუხლის I ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევისა, რასაც მოცემულ შემთხვევაში არ შეიძლება ჰქონდეს ადგილი, რადგან ადმინისტრაციული აქტი შესრულებულია და ბინა 1988 წლიდან იმყოფება ლ. ი-ას კანონიერ მფლობელობასა და საკუთრებაში. ადმინისტრაციული აქტი გამოცემულია უფლებამოსილი პირის მიერ, არ ეწინააღმდეგება კანონს და დაცულია მისი მომზადებისა და გამოცემისათვის იმ დროისათვის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები.

კასატორმა ასევე არ გაიზიარა სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ თითქოს ლ. ი-ას დამოუკიდებელი სარჩელი 1995წ. 26 ივლისს ნ. ლ-ესა და საბინაო-საექსპლუატაციო უბანს შორის გაფორმებული ბინის და დამხმარე სათავსების პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ იყო დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლო. ეს იქიდანაც კარგად ჩანს, რომ ლ. ი-ას ბინასა და იქვე მეზობლად მცხოვრებ ნ. ლ-ის ბინას გააჩნიათ საერთო დამხმარე სათავსები და რომ ნ. ლ-ემ 1995წ. 26 ივლისს არასწორად მოახდინა დამხმარე სათვასების პრივატიზაცია უკვე ლ. ი-ას ოჯახის სადავო ბინაში ცხოვრების დროს.

საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992წ. 11 აგვისტოს ¹825 დადგენილებით “საქართველოს რესპუბლიკაში პრივატიზებული საბინაო ფონდის ტექნიკური მომსახურებისა და რემონტის ჩატარების ორგანიზაციისა და გაწეული დანახარჯების დაფარვის შესახებ” დროებითი დებულების მე-2 პუნქტის შესაბამისად, პრივატიზაციას, აგრეთვე, დაექვემდებარა კეთილმოუწყობელი ბინები, რომლებსაც გააჩნიათ საერთო სარგებლობის დამხმარე სათავსები, მათი საერთო სარგებლობაში დატოვების პირობით. ნ. ლ-ემ კი საბინაო საექსპლუატაციო სამსახურის ხელშეწყობით მოახდინა დამხმარე საერთო სათავსების საკუთრებაში პრივატიზაცია, რაც დაუშვებელი და კანონსაწინააღმდეგოა. ამრიგად, კასატორმა მიიჩნია, რომ სარჩელი დასაბუთებულია და აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნებს და ლ. ი-ამ სასამართლოს წარუდგინა შესაბამისი მტკიცებულებანი, რომელთა მოპოვებაც შესძლო და მიუთითა იმ გარემოებებზე, რომლებიც მეტყველებდა მისი სარჩელის საფუძვლიანობაზე.

მოწინააღმდეგე მხარემ, ნ. ლ-ემ, საკასაციო საჩივარი არ ცნო, უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ი-ას საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ. შესაბამისად, ნაწილობრივ უნდა გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 6 დეკემბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში და საქმე ამ ნაწილში არსებითად ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლოსათვის სავალდებულოა სააპელაციო პალატის მიერ საქმის მასალებზე დაყრდნობით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის მე-3 სართულზე არსებული სადავო 12 კვ.მ-ის ოთახი, როგორც საცხოვრებელი ბინა, თავდაპირველად ეკავა მოქალაქე კ-ს. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის სადავო ¹14.11.310 დადგენილების მესამე პუნქტის თანახმად, ქ. თბილისში, ..., მე-6 სადარბაზოს სხვენ-სართულზე მცხოვრებ მოქალაქე ლ. ი-ას დაუმტკიცდა სახლის მეორე სართულზე მოქალაქე კ-ის გარდაცვალების გამო გამოთავისუფლებული 12 კვ.მ-ის ოთახი, რომელიც 1988 წლიდან რაიონული გამგეობის სიტყვიერი ნებართვით ჰქონდა დაკავებული. ამავე დადგენილების თანახმად, ლ. ი-ას ოჯახის 4 წევრზე 1998წ. 28 ივლისს გაიცა საცხოვრებელი სადგომის ორდერი ¹...... .

სააპელაციო პალატამ სრულად დააკმაყოფილა ნ. ლ-ის სარჩელი თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. ¹14.11.310 დადგენილების მე-3 პუნქტის ბათილად ცნობის შესახებ, შესაბამისი სამართლებრივი შედეგებით და ლ. ი-ასათვის 12 კვ.მ-ის ოთახის გამოყოფა (დამტკიცება) კანონსაწინააღმდეგოდ მიიჩნია, ვინაიდან დადგენილების სადავო პუნქტი ეფუძნებოდა ბინის გამოყოფის შესახებ გამგეობის სიტყვიერ ნებართვას, რაც ეწინააღმდეგებოდა იმჟამად მოქმედ საბინაო კოდექსის დებულებებს, რასაც საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველი დავის საგანს წარმოადგენს 1998წ. 16 ივლისის თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის დადგენილება ლ. ი-ასათვის 12 კვ.მ ფართობის ოთახის გამოყოფის შესახებ, 1988 წელს მთაწმინდის რაიონის გამგეობის სიტყვიერი ნებართვით სადავო ოთახის ლ. ი-ასათვის გამოყოფა ნ. ლ-ეს სადავოდ არ გაუხდია. 1998წ. 16 ივლისისათვის, სადავო დადგენილების გამოცემის მომენტისათვის, საქართველოს საბინაო კოდექსი გაუქმებული იყო ახალი სკ-ის ამოქმედებასთან დაკავშირებით 1997წ. 25 ნოემბრიდან, რის გამოც დავის გადაწყვეტისას უკვე გაუქმებულ საბინაო კოდექსზე მითითება, საკასაციო პალატის აზრით, უმართებულოა.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ლ. ი-ასათვის სადავო 12 კვ.მ ფართის საცხოვრებელი ოთახის გამოყოფისას, ანუ 1998წ. 16 ივლისის თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის სადავო დადგენილების გამოცემისას, მოქმედებდა “ქ. თბილისში მოქალაქეთა საცხოვრებელი ფართობებით უზრუნველყოფის დროებითი ღონისძიებების შესახებ” ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 2 აპრილის ¹07.12.113 დადგენილება, რომლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის განკარგულებაში არსებული საცხოვრებელი ფართობების მოქალაქეებზე გამოყოფა-დამტკიცების საკითხს ამზადებდა საბინაო გაერთიანება, რაც განიხილებოდა მუნიციპალიტეტის საბინაო საკითხთა კომისიაზე და დასამტკიცებლად წარედგინებოდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტს. საქმეში წარმოდგენილია ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საბინაო საკითხთა კომისიის 1998წ. 23 ივნისის ოქმი ¹11/16, რომლის მიხედვითაც კომისიამ დააკმაყოფილა ლ. ი-ას თხოვნა ..., მე-6 სადარბაზოს მე-3 სართულზე კ-ას ყოფილი 12 კვ.მ-ის ოთახის 4 სულზე გამოყოფის შესახებ. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 16 ივლისის ¹14.11.320 სადავო დადგენილებაშიც მითითებულია, რომ მუნიციპალიტეტის კაბინეტმა მიიღო და დააკმაყოფილა საბინაო საკითხთა კომისიის წინადადება ლ. ი-ასათვის 12 კვ.მ-ის ოთახის დამტკიცების შესახებ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ ხელახლა უნდა გამოიკვლიოს და იმსჯელოს საქმეში არსებულ წერილობითი მტკიცებულებებზე და იმჟამად მოქმედი, 1998წ. 2 აპრილის დადგენილებით დამტკიცებული “დროებითი ღონისძიებების” თანახმად, გადაწყვიტოს ლ. ი-ასათვის სადავო 12 კვ.მ-ის გამოყოფა-დამტკიცების, შესაბამისად, მის 4-სულიან ოჯახზე გაცემული საბინაო ორდერის კანონიერების საკითხი.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ლ. ი-ას უარი ეთქვა ნ. ლ-ესა და საბინაო-საექსპლოატაციო უბანს შორის 1995წ. 26 ივლისს დადებული ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე. პრივატიზაციის სადავო ხელშეკრულებით, “საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსუსყიდლოდ გადაცემის) შესახებ” მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. ¹107 დადგენილების საფუძველზე, ნ. ლ-ემ განახორციელა ... მდებარე სადავო 111 კვ.მ სამოთახიანი ბინის პრივატიზაცია, ასევე სამზარეულოს, საპირფარეშოსა და შემოსასვლელი ჰოლის პრივატიზება. ბინის პრივატიზაციის შემდგომ შესრულებული ბინის გეგმის მიხედვით სამზარეულო, საპირფარეშო და დერეფანი, ბუნებრივია, აღრიცხულია ნ. ლ-ის საკუთრებად. საქმეში არის ამავე სახლის სხვა გეგმა-ნახაზიც, სადაც აღნიშნული ფართი საერთო სარგებლობის ობიექტად არის მითითებული და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2003წ. 23 აპრილის განჩინებით სააპელაციო პალატას მიეთითა აღნიშნული მტკიცებულების სათანადო გამოკვლევის შესახებ.

საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992წ. 11 აგვისტოს ¹825 დადგენილებით დამტკიცებული “დროებითი დებულების” (რომელიც საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის ზემოაღნიშნულ ¹107 დადგენილებასთან ერთად წარმოადგენს ბინის პრივატიზების მარეგულირებელ ნორმატიულ აქტს) მე-2 პუნქტის მე-2 აბზაცის თანახმად: “პრივატიზებას ექვემდებარება აგრეთვე კეთილმოუწყობელი ბინები, რომლებსაც გააჩნიათ საერთო სარგებლობის დამხმარე სათავსები (სამზარეულო, სანიტარული კვანძები, დერეფანი), მათი საერთო სარგებლობაში დატოვების პირობით”. აღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ¹825 დადგენილებაში მითითებული დამხმარე სათავსების ნ. ლ-ის მიერ პრივატიზების საკითხი და უზენაესი სასამართლოს განჩინებაში მითითებული წერილობითი მტკიცებულება (ბინის გეგმა-ნახაზი) საჭიროებს დამატებით შესწავლასა და გამოკვლევას.

ამდენად, საკასაციო პალატის აზრით, ლ. ი-ას საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. ¹14.11.310 დადგენილებისა და ნ. ლ-ის მიერ დამხმარე სათავსების პრივატიზების ნაწილში უნდა გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 6 დეკემბრის გადაწყვეტილება და ამ ნაწილში საქმე ზემოაღნიშნული მითითებებით ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, რადგან საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა და ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი. სსკ-ის 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. ი-ას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 6 დეკემბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე გადაწყვეტილების გამოტანისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.