ბს-381-305-კ-05 22 სექტემბერი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი (მომხსენებელი),

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: ადმინისტრაციული აქტისა და გარიგების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2001წ. 19 თებერვალს ქ. თბილისის პრემიერმა გამოსცა განკარგულება “არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების საკუთრებასა ან სარგებლობაში გადაცემაზე მიწის მართვისა და განკარგვის (საკონკურსო) კომისიის შემაჯამებელი სხდომის ოქმის დამტკიცების შესახებ”, რომლის პირველი პუნქტით დამტკიცდა ქ. თბილისის მიწის მართვისა და განკარგვის (საკონკურსო) კომისიის 2001წ. 11 იანვრის შემაჯამებელი სხდომის ოქმი ¹21, რითაც აუქციონში გამარჯვებულად აღიარებულ იქნა თ. ქ-ი, რომელსაც საკუთრებაში გადაეცა დიდუბის რაიონში, ..... მდებარე ¹38 მიწის ნაკვეთი.

2001წ. 29 ნოემბერს ქ. თბილისის მთავარმა არქიტექტორმა ¹ქ-39, 31.08.01 გეგმარებითი დავალების, ¹ქ-39, 31.08.01 სამშენებლო პასპორტისა და ¹....... , ¹...... , ¹..... საკადასტრო რუკის, ასევე საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის საფუძველზე, გამოსცა ბრძანება ¹20/166 ქ. თბილისში, დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონში, ..... ერთსართულიან ნაგებობაზე სართულისა და მანსარდის დაშენების პროექტის შეთანხმების შესახებ, 16 ბავშვისათვის ბაგა-ბაღის მოსაწყობად.

2002წ. 19 აპრილს ლ. გ-ემ, ზ. ტ-ემ, ნ. კ-ამ და გ. ბ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე თ. ქ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვეს თბილისის პრემიერის 2001წ. 19 თებერვლის ¹135 განკარგულების და თბილისის მთავარი არქიტექტორის 2001წ. 22 ნოემბრის ¹20/166 ბრძანების (რომლითაც თ. ქ-ს მიეცა პროექტი სადავო 116 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ბაგა-ბაღის დაშენებისათვის) გაუქმება შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ ცხოვრობენ მრავალსართულიან სახლებში და რვა კორპუსს აქვს ამ კორპუსებს შორის მდებარე საერთო ეზო. 4 კორპუსი განლაგებულია ..... ქუჩაზე, ხოლო 4 ..... ქუჩაზე, ეს არის საკმაოდ გრძელი და შედარებით ვიწრო ეზო, სადაც იყო არაკაპიტალური ე.წ. ლიფტიორების ოთახი, მაგრამ 1989 წლიდან ეს სამსახური გაუქმდა და ოთახი მიატოვეს. რადგან რვა კორპუსში არსებულ ლიფტებს სჭირდებოდა მომსახურება, მოსარჩელეების განმარტებით, ისინი ელოდნენ ქვეყანაში მდგომარეობის გამოსწორებას და ასეთი სამსახურის საერთო სახსრებით აღდგენას. 2002წ. მარტში მოსარჩელეების ყურადღება მიიპყრო იმ ფაქტმა, რომ ..... მობინადრე თ. ქ-მა დაიწყო “ლიფტიორების ოთახის” ირგვლივ ტერიტორიის შემოღობვა და მშენებლობისათვის მომზადება, ხოლო მოსარჩელეების შეკითხვაზე, თუ რატომ აწარმოებდა სამუშაოებს, მან უპასუხა, რომ მიწა იყიდა და აშენებდა სამსართულიან სახლს. რვასართულიან სახლებს შორის დაუშვებელია ჩაიდგას სამსართულიანი სახლი, რომლის აშენებასაც აპირებს ამავე მისამართზე მცხოვრები თ. ქ-ი. მოსარჩელეების განმარტებით, მათ მიმართეს დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობას, რომელმაც წერილობით აცნობა, რომ არ გაუციათ ნებართვა მშენებლობაზე ან დაშენებაზე, ხოლო, როდესაც ქალაქის მთავარ არქიტექტორს მიმართეს, აღმოჩნდა, რომ თ. ქ-მა შეუკვეთა პროექტი სამსართულიანი ბაგა-ბაღის მშენებლობის შესახებ, რაც განლაგებულია 116 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და არის 296.49 კვ.მ სასარგებლო ფართით, რაც ფაქტობრივად დააბნელებს არა მარტო პირველ სართულს, არამედ მესამე სართულსაც. მის 116 კვ.მ მიწის ნაკვეთში, ასევე, შედის პრივატიზებული ავტოფარეხები, რომელთაგან ერთ-ერთი გ. ბ-ის კერძო საკუთრებაა. საკადასტრო რუკის მიხედვით, თ. ქ-ს აწერია 18 კვ.მ 19/27 ნაკვეთით, ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურში 1999წ. 21 დეკემბრის მონაცემებით _ 25 კვ.მ., ქ. თბილისის პრემიერის 2001წ. 19 თებერვლის ¹135 განკარგულებით _ 38 კვ.მ., ხოლო პროექტი გაკეთებულია 116 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, რაშიც შედის გ. ბ-ის მიერ 1992 წელს პრივატიზებული 18 კვ.მ ავტოფარეხი, ანუ 10 წლის შემდეგ კერძო საკუთრებაში არსებული ავტოფარეხი კონკურსით თუ არქიტექტორის თვითნებობით მიუერთეს თ. ქ-ის სახელზე რეგისტრირებულ მიწის ფართობს და დართეს ნება სამსართულიანი სახლის დაშენებაზე უკვე დანგრეულ ნაგებობაზე, რომელსაც არ გააჩნია საძირკველი და მისადგომი, ფაქტობრივად უნდა დაიწყოს ახალი მშენებლობა და დამატებით დაინგრევა მეზობლების ავტოფარეხები, საყვავილეები და საბავშვო თამაშებისათვის გამოყოფილი ადგილები. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა მიიჩნიეს, რომ არავის ჰქონდა უფლება, გაეყიდა ან ეჩუქებინა მათი ეზო თ. ქ-ისათვის, ამიტომ უნდა შემოწმდეს, რის საფუძველზე მოხდა ამ მიწის რეგისტრაცია ტექბიუროსა და საჯარო რეესტრში თ. ქ-ის სახელზე, რატომ არის სამივე დოკუმენტში სხვაობა, რით ხელმძღვანელობდა ქალაქის მთავარი არქიტექტორი, როდესაც თვითნებურად მიაკუთვნა მას 116 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და დააპროექტა სამსართულიანი სახლი.

მოპასუხე თ. ქ-მა შესაგებლით მიმართა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს, არ ცნო სარჩელი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ მოტივით, რომ მისი მოქმედება იყო კანონიერი.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაინული სასამართლოს 2003წ. 30 იანვრის განჩინებით საქმეზე დაინიშნა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა, რომლის დასკვნით დადგინდა, რომ მიწის მეპატრონეს მოსაგვარებელი აქვს ცხაურის ტიპის ავტოსადგომების აღებისა და ეზოს მოწყობის საკითხები. ექსპერტიზამ დაადგინა, რომ პროექტი დამუშავებული და წარმოდგენილია კარგ კვალიფიციურ დონეზე და რეკომენდაცია მიეცა შესათანხმებლად.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 28 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. გ-ის, ზ. ტ-ის, ნ. კ-ას და გ. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით.

2003წ. 28 ივლისის თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ლ. გ-ის, ნ. კ-ას და გ. ბ-ის მიერ მოპასუხეების: თ. ქ-ის, ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტურის სამსახურის და ქ. თბილისის მიწის მართვისა და განკარგვის კომისიის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიმართ და მოითხოვეს: 1999წ. 2 ნოემბერს გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი ¹...... მოწმობის და 2001წ. ქ. თბილისის პრემიერის მიერAგაცემული ¹135 განკარგულების გაუქმება ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის საფუძველზე. 2004წ. 12 ივლისს აპელანტებმა დაზუსტებული სარჩელით მიმართეს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს და დამატებით მოითხოვეს მშენებლობის საბოლოო აკრძალვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 30 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა გ. ბ-ისა და სხვათა სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 28 ივლისის გადაწყვეტილება და სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. ბათილად იქნა ცნობილი: ქ. თბილისის პრემიერის 2001წ. 19 თებერვლის ¹135 განკარგულების ის ნაწილი, რომლითაც დამტკიცდა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების საკუთრებასა ან სარგებლობაში გაცემაზე მიწის მართვის ან განკარგვის კომისიის 2001წ. 11 იანვრის შემაჯამებელი სხდომის ¹21 ოქმი თ. ქ-ის აუქციონში გამარჯვებულად აღიარების შესახებ თბილისში, ..... მდებარე 38 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის 2001წ. 29 ნოემბრის ¹20/166 ბრძანება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, რაიონული სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო ნორმები. სსკ-ის 393-ე მუხლის მეორე ნაწილის “ა”, “ბ” და 394-ე მუხლის “ე” პუნქტების მოთხოვნები და დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლების შემოწმება შეუძლებელია. ამასთან, რაიონულმა სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 22-ე მუხლი.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად ცნო, რომ ქ. თბილისში, ..... მდებარე 38 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი ქ. თბილისის მთავრობის 2000წ. 30 ნოემბრის ¹19.16.297 დადგენილებით დამტკიცდა ქ. თბილისის ტერიტორიაზე კონკურსის ან აუქციონის წესით გასაცემი მიწის ნაკვეთების ნუსხაში, ხოლო ქ. თბილისის პრემიერის 2001წ. 19 თებერვლის ¹135 განკარგულებით დამტკიცდა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების საკუთრებასა ან სარგებლობაში გაცემაზე მიწის მართვისა და განკარგვის (საკონკურსო) კომისიის 2001წ. 11 იანვრის შემაჯამებელი სხდომის ოქმი ¹21. აღნიშნული ოქმის თანახმად, თ. ქ-ი აღიარებულია გამარჯვებულად ქ. თბილისში, ... მდებარე 38 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე გამართულ აუქციონში.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 66-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ადმინისტრაციული გარიგება არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს საქართველოს კონსტიტუციას და კანონმდებლობას, ხოლო სკ-ის 54-ე მუხლის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს. სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საზოგადოებრივი სარგებლობის მიწის ნაკვეთების განკარგვა მხოლოდ საქართველოს მთავრობის ნებართვით არის შესაძლებელი, თანახმად “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის” შესახებ საქართველოს კანონის მესამე მუხლის მე-4 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტისა. მითითებული ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში მთავრობის ნებართვის გარეშე მოხდა საზოგადოებრივი სარგებლობის 38 კვ.მ მიწის ნაკვეთის განკარგვა, სააპელაციო სასამართლომ დასაბუთებულად მიიჩნია სარჩელი ქ. თბილისის პრემიერის 2001წ. 19 თებერვლის ¹135 განკარგულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის თაობაზე, ვინაიდან აღნიშნული 38 კვ.მ მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენს შეთანხმების დამოუკიდებელ ობიექტს და 116 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ნაგებობის აღმართვაზე პროექტიდან მისი გამოცალკევება დაუშვებელია. თუ მხარე მიიჩნევს, რომ დარჩენილ 78 კვ.მ-ზე ნაგებობის პროექტის დამაბრკოლებელი გარემოება არ არსებობს, მას შეუძლია დადგენილი წესით შეათანხმოს პროექტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივარი მიიჩნია საფუძვლიანად და დააკმაყოფილა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 30 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა თ. ქ-ის, ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის და ქ. თბილისის მთავრობის მიერ, რომლებმაც მოითხოვეს აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება.

კასატორმა თ. ქ-მა განმარტა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა იმ აუცილებელ პირობაზე, კერძოდ, ჰქონდათ თუ არა მოსარჩელეებს კანონით განსაზღვრული მოთხოვნის უფლება მასა და ქალაქის მერიას შორის დადებული გარიგების ბათილად ცნობის თაობაზე და აყენებდა თუ არა მათ პირდაპირ და უშუალო ზიანს. აღნიშნულით სასამართლომ დაარღვია საქმის განხილვის ობიექტურობის პრინციპი და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მოთხოვნები. კასატორმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მოტივაცია უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია, ვინაიდან სასამართლომ ვერ დაასახელა კანონის რომელი ნორმა იქნა დარღვეული თ. ქ-ის მიერ.

კასატორმა _ ქ. თბილისის მთავრობამ მიუთითა იმ გარემოებებზე, რომ სასამართლოს მიერ არ იქნა გაზიარებული და სათანადოდ შეფასებული საქმეში არსებული გარემოს დაცვის და ბუნებრივი რესურსების რეგულირების კომიტეტის 22.11.04წ. ¹01-14/1449 წერილი, სადაც აღნიშნულია, რომ კომიტეტს დამკვეთის ფუნქცია დაეკისრა 2000წ. დეკემბრიდან და წინა წლების საინვენტარიზაციო მასალები კომიტეტში არ მოიპოვება.

ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურმა თავის კასაციაში განმარტა, რომ თ. ქ-ი მოქმედი კანონმდებლობის დაცვით იქნა აღიარებული ქ. თბილისში, ...... ქ. 2-ში მდებარე 38 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე გამართულ აუქციონში გამარჯვებულად და ასევე კანონმდებლობის დაცვით დაუმტკიცდა პროექტი.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობის შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრები ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს და გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 30 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე არსებითად ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ ბათილად ცნო თბილისის პრემიერის 2001წ. 19 თებერვლის ¹135 განკარგულებით დამტკიცებული თბილისში, ... მდებარე 38 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის თ. ქ-ის მიერ პრივატიზაციის შედეგები, რადგან სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო გარიგება ეწინააღმდეგებოდა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ” კანონის მოთხოვნებს, კერძოდ, ამ კანონის მესამე მუხლის მეოთხე პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად: “მხოლოდ საქართველოს მთავრობის ნებართვით არის შესაძლებელი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შემდეგი მიწის ნაკვეთების განკარგვა: საზოგადოებრივი სარგებლობის მიწის ნაკვეთები (მოედნები, ქუჩები, გასასვლელი, გზები, სანაპიროები) და დასასვენებელი ადგილები (პარკები, ტყე-პარკები, სკვერები, ხეივნები, დაცული ტერიტორიები)”.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორთა მითითებას, რომ აღნიშნული ნორმა საქართველოს კონსტიტუციაში 2004წ. 6 თებერვლის ცვლილებებამდე პრაქტიკულად განუხორციელებელი იყო, რადგან საქართველოს მთავრობა, როგორც გადაწყვეტილებაუნარიანი სუბიექტი, ჩამოყალიბდა მხოლოდ ამ კონსტიტუციური ცვლილებების შედეგად და მანამდე რაიმე ნებართვის გაცემა არ შეეძლო. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ 2004წ. 6 თებერვლის კონსტიტუციური ცვლილებების შედეგად საქართველოს მთავრობა მართლაც უფრო ქმედითი ორგანო გახდა, მაგრამ ამ ცვლილებამდე საქართველოს მთავრობა იყო აღმასრულებელი ხელისუფლების სისტემაში შემავალი კონსტიტუციური ორგანო, რომელიც საქართველოს პრეზიდენტის სათათბირო ორგანოს წარმოადგენდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა კასატორთა მოსაზრებას ვერ გაიზიარებს და თვლის, რომ “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ” კანონის მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტი სამართლებრივად არ წარმოადგენდა დეკლარაციული ხასიათის ნორმას და კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში საზოგადოებრივი სარგებლობის ნაკვეთებისა და დასასვენებელი ადგილების პრივატიზებისათვის სავალდებულო იყო საქართველოს მთავრობის ნებართვა, მაგრამ იმის დასადგენად, თუ რამდენად სწორად გამოიყენა სასამართლომ აღნიშნული ნორმა დავის გადასაწყვეტად და ადგილი ხომ არა აქვს სსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ დარღვევას, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საჭიროა მტკიცებულებების დამატებითი გამოკვლევა და ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა, კერძოდ, “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ” კანონის მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის იმპერატიული მითითების მიხედვით, საქართველოს მთავრობის ნებართვა აუცილებელი იყო სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული დასასვენებელი ადგილების: პარკების, ტყე-პარკების, სკვერების, ხეივნების, დაცული ტერიტორიების პრივატიზებისათვის (განკარგვისათვის). ამასთან, “საქართველოს დასახლებულ პუნქტებში გამწვანების ზონების, პარკების, ბაღებისა და სკვერების დაცვის შესახებ” საქართველოს პარლამენტის 1998წ. 17 ივლისის დადგენილება კრძალავს დასახლებულ პუნქტებში გამწვანების ზონების (მწვანე მასივების, პარკების, ბაღების, სკვერების), ასევე მიმდებარე ტერიტორიების ხელყოფას და იქ მშენებლობას.

საქმეში წარმოდგენილია ქ. თბილისის მერიის გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების რეგულირების კომიტეტის 2000წ. 2 ნოემბრის წერილი ¹01-45, რომლითაც კომიტეტი არ ეწინააღმდეგება ..... მდებარე სადავო მიწის ნაკვეთის პრივატიზებას, რადან აღნიშნული ტერიტორია გამწვანებისაგან თავისუფალი იყო. ასევე წარმოდგენილია ამავე კომიტეტის 2004წ. 29 ნოემბრის წერილი ¹01-15/1477, რომლის მიხედვითაც ლიფტიორების უმოქმედო ჯიხურის გვერდით მდებარე სადავო ტერიტორია მდებარეობს გამწვანებულ ზოლში, მაგრამ თავისუფალია მწვანე ნარგავებისაგან. საკასაციო პალატა თვლის, რომ სადავო ტერიტორიის სამართლებრივი სტატუსის დასადგენად საჭიროა დამატებითი მტკიცებულებების გამოთხოვა და იმ ფაქტობრივი გარემოების უტყუარად განსაზღვრა თ. ქ-ის მიერ პრივატიზებული, ..., ლიფტიორების უმოქმედო ჯიხურის მიმდებარე სადავო 38 კვ.მ ნაკვეთი წარმოადგენს თუ არა “სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ” კანონით, ასევე საქართველოს პარლამენტის 1998წ. ზემოაღნიშნულ დადგენილებაში გათვალისწინებულ დასასვენებელ ადგილს: პარკს, სკვერს, ხეივანს, დაცულ ტერიტორიას ან გამწვანებულ ზონას, რასაც არსებითი მნიშვნელობა აქვს სადავო პრივატიზების შესახებ დავის კანონიერად გადაწყვეტისათვის.

საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს აგრეთვე იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს მთავრობის ნებართვა საჭირო იყო მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის პრივატიზებისათვის. საქმეში წარმოდგენილი გეგმა-ნახაზისა და ფოტოსურათების მიხედვით, სადავო ნაკვეთი მდებარეობს საცხოვრებელ კორპუსებს შორის. ამიტომ, საკასაციო პალატის აზრით, სასამართლომ უნდა გამოარკვიოს, ხომ არ წარმოადგენს სადავო ნაკვეთი სკ-ის 208-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ მრავალბინიანი სახლების მესაკუთრეთა საერთო საკუთრებას და უნდა იმსჯელოს, იყო თუ არა სახელმწიფო კომპეტენტური, მოეხდინა ნაკვეთის პრივატიზება. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ აღნიშნული საკითხის გარკვევასაც არსებითი მნიშვნელობა აქვს მიწის პრივატიზების და მისგან გამომდინარე მშენებლობის პროექტის შესახებ დავის სამართლებრივად სწორად გადაწყვეტისათვის.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატის აზრით, ქ. თბილისის მთავრობის ურბანული დაგეგმარების სამსახურის, ქ. თბილისის მთავრობისა და თ. ქ-ის საკასაციო საჩივრები ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს და გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 30 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე აღნიშნული მითითებებით არსებითად ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, რადგან საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა და ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი, სსკ-ის 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. თბილისის მთავრობის, ქ. თბილისის მთავრობის ურბანული დაგეგმარების სამსახურის და თ. ქ-ის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 30 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე არსებითად ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.