№ას-113-109-2012 20 თებერვალი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – მ. გ-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „გ. ვ-“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 დეკემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ლაშა ამირგულაშვილმა, ვაჟა ლალებაშვილმა და მ. გ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში შპს „გ. ვ-ის“ მიმართ, საქართველოს შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის, მე-6 მუხლის პირველი ნაწილის, მე-7 მუხლისა და 38-ე მუხლის თანახმად, 2011 წლის ივლისის, აგვისტოსა და სექტემბრის 5 დღის ხელფასის ანაზღაურების, ხოლო თანხის სრულ ანაზღაურებამდე 0,07%-ის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
2011 წლის 1 ივნისს მოსარჩელეებმა ზეპირი ფორმით დადეს შრომითი ხელშეკრულება შპს „გ. ვ-თან“, მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობის წარმოშობა დასტურდება დამსაქმებლის მიერ სამუშაოს მიცემით, რომელსაც ასრულებდნენ დასაქმებულები, ასევე შესრულებული სამუშაოსათვის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ანაზღაურების მიღებით. სს „თიბისი ბანკს“ მიერ გაცემული ამონაწერებითა და სახელფასო უწყისებით დასტურდება, რომ ლ.ამირგულაშვილი ახორციელებდა კომპიუტერული ქსელის ტექნიკოსის მომსახურებას და მისი ხელფასი შეადგენდა 375 ლარს, ვაჟა ლალებაშვილი ახორციელებდა აუდიტის მომსახურებას და ანაზღაურება შეადგენდა 625 ლარს, ხოლო მ. გ-ი – იურისტის მომსახურებას, ანაზღაურებით 1500 ლარი. 2011 წლის 5 აგვისტოს, ხელფასის დაგვიანების გამო, მოსარჩელეებს შპს „გ. ვ-ის“ დირექტორისაგან ეცნობათ, რომ დათხოვნილი არიან სამუშაოდან და ივლისის თვის უწყისში დაფიქსირებულები აღარ არიან.
შპს „გ. ვ-მა“ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
2011 წლის 31 მაისს შპს „გ. ვ-სა“ და შპს „ვერე პალასს“ შორის გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების მე-4 მუხლის 4,3 პუნქტით განისაზღვრა შპს „გ. ვ-ის“ ვალდებულება შპს „ვერე პალასის“ პერსონალის დასაქმების თაობაზე, კერძოდ, იჯარის ხელშეკრულების №1 დანართში მითითებულ პერსონალთან დამსაქმებელს უნდა გაეფორმებინა 1-თვიანი, ხოლო №2 დანართში ჩამოთვლილ პერსონალთან – 1-წლიანი ხელშეკრულება, რაც მოპასუხემ სათანადოდ განახორციელა. ვ.ლალებაშვილსა და ლ.ამირგულაშვილთან სწორედ წერილობით გაფორმდა ხელშეკრულებები და დავის დაწყების დროისათვის მათ გაუგრძელდათ ხელშეკრულების ვადა, ხოლო მ.გ-თან გაფორმდა ასევე ერთთვიანი ხელშერკრულება, თუმცა მხარემ მას ხელი არ მოაწერა, ამასთან, ხელშეკრულების მოქმედების ვადის გასვლის შემდგომ დასაქმებულთან ხელშეკრულების მოქმედების ვადა აღარ გაგრძელებულა, მ.გ-ი შპს „ვერე პალასის“ იურისტი იყო და იცავდა ამ უკანასკნელის ინტერესებს, შესაბამისად, მოსარჩელის პრეტენზია უვადო ხელშეკრულების ზეპირი ფორმით დადებისა და ხელფასის ანაზღაურების თაობაზე უსაფუძვლოა. მოპასუხემ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ მხარეთა შორის დადებული იჯარის ხელშეკრულება შეწყვეტილია, რაც გამორიცხავს შპს „გ. ვ-ის“ ვალდებულებას იჯარის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირების დასაქმებაზე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოელგიის 2011 წლის 12 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით ლაშა ამირგულაშვილის სარჩელი შპს „. ვ-ის“ მიმართ არ დაკმაყოფილდა, ამავე კოლეგიის 2011 წლის 12 ოქტომბრის განჩინებით ვაჟა ლალებაშვილის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა, შეწყდა წარმოება საქმეზე ვაჟა ლალებაშვილის სარჩელის გამო, შპს „გ. ვ-ის“ მიმართ სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების თაობაზე, ხოლო 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. გ-მა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 დეკემბრის განჩინებით მ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ მიუთითა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე მ. გ-ი შპს „გ. ვ-ში“ ახორციელებდა იურისტის მომსახურებას და მისი სახელფასო ანაზღაურება შეადგენდა 1500 ლარს, შპს „გ. ვ-ის“ დირექტორი არის სიანგფენგ ლიუ, 2011 წლის 31 მაისს გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე შპს „გ. ვ-მა“ იკისრა ვალდებულება შპს „ვერე პალასში“ დასაქმებული პერსონალი აეყვანა შრომითი ხელშეკრულებით ერთი თვის ვადით, სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელე მ. გ-ის მოსაზრება, რომ მას და მოპასუხე შპს „გ. ვ-ს“ შორის ზეპირი სახით გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი იჯარის ხელშეკრულებით დასტურდება, რომ მოპასუხე შპს „გ. ვ-მა“ იკისრა ვალდებულება, სასტუმრო „ვერე პალასში“ დასაქმებულ პერსონალთან გაეფორმებინა ერთთვიანი შრომითი ხელშეკრულებები, რაც მის მიერ შესრულდა და, შესაბამისად, წარუდგინა მოსარჩელე მ. გ-ს 2011 წლის 1 ივნისით დათარიღებული შრომითი ხელშეკრულება, რომელზედაც მან ხელი არ მოაწერა და გადახაზა არაარსებითი შენიშვნების გამო, ასევე არ იქნა გაზიარებული მარინე გ-ის მოთხოვნა ივლისის, აგვისტოსა და სექტემბრის 5 დღის სახელფასო დავალიანებისა და ხელფასის ყოველი დღის დაყოვნებისათვის 0,07 პროცენტის ანაზღაურების თაობაზე იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელეს მასთან შრომითი ხელშეკრულება არ გაუფორმებია და მის მიერ ივნისის თვის ხელფასის ანაზღაურება მოხდა 2011 წლის 31 მაისის იჯარის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების საფუძველზე. სააპელაციო პალატა არ დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებას, რომ მ. გ-სა და მოპასუხე შპს „გ. ვ-ს“ შორის არ იყო გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება არც წერილობითი ან ზეპირი ფორმით, ამ მიმართებით სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის პირველ ნაწილზე და აღნიშნა, რომ შპს „გ. ვ-ის“ №1 ხელფასის უწყისის თანახმად, მ. გ-ის დარიცხული ხელფასი 2011 წლის ივნისის თვეში შეადგენდა 1500 ლარს. ამასთან, მოპასუხე სადავოდ არ ხდის იმ გარემოებას, რომ მ. გ-ს გადაურიცხა ერთი თვის ხელფასი. პალატის განმარტებით, შრომითი ურთიერთობა წარმოიშობა დასაქმებულის მიერ სამუშაოს შესრულების ფაქტობრივად დაწყების მომენტიდან, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული და ჩათვალა, რომ მ. გ-სა და მოპასუხე შპს „გ. ვ-ს“ შორის დადებული იყო ზეპირი შრომითი ხელშეკრულება. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მ. გ-ის მოთხოვნა ივლისის, აგვისტოსა და სექტემბრის 5 დღის სახელფასო დავალიანებისა და ხელფასის ყოველი დღის დაყოვნებისათვის 0,07 პროცენტის ანაზღაურების თაობაზე, რადგანაც 2011 წლის 31 მაისს შპს „გ. ვ-სა“ და შპს „ვერე პალასს“ შორის გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების 4.3. მუხლის თანახმად, მოიჯარე (შპს „გ. ვ-ი“) ვალდებული იყო, სასტუმროში შესვლიდან ერთი თვის ვადით შრომითი ხელშეკრულებით აეყვანა მეიჯარის (შპს „ვერე პალასის“) სასტუმროში დასაქმებული პერსონალი (დანართი 1, რომელიც წარმოადგენს ამ ხალშეკრულების შემადგენელ ნაწილს). ერთი თვის გასვლის შემდეგ, მას უფლება ჰქონდა, გარდა ძირითადი, ქვემოთ ჩამოთვლილი თანამშრომლებისა, რომლებიც ამ ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში იმავე პირობებით და ხელფასებით რჩებოდნენ მოიჯარის სამსახურში, თავისი შეხედულებისამებრ შეენარჩუნებინა ან გაეთავისუფლებინა დანარჩენი მოსამსახურე პერსონალი, მხოლოდ პერსონალისათვის ამის შესახებ უნდა ეცნობებინა ერთი თვით ადრე. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილით, 102-ე მუხლით, 103-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 105-ე მუხლით და ჩათვალა, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ერთი თვის გასვლის შემდეგ, შპს „გ. ვ-ის“ მიერ მ. გ-თან შრომითი ხელშეკრულების გაგრძელების ფაქტი, შესაბამისად, უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული აპელანტის მოსაზრება, რომ იგი ერთი თვით ადრე არ გაუფრთხილებიათ სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე, რადგან 2011 წლის 31 მაისს შპს „გ. ვ-სა“ და შპს „ვერე პალასს“ შორის გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების 4.3. მუხლის დათქმა სამუშაოდან გათავისუფლებისას ერთი თვით ადრე თანამშრომლის გაფრთხილების თაობაზე უნდა გავრცელებულიყო იმ თანამშრომლის მიმართ, ვისთანაც შპს „გ. ვ-ი“ გააგრძელებდა შრომით ურთიერთობას, რასაც აპელანტთან მიმართებაში ადგილი არ ჰქონია. სასამართლოს განმარტებით, მ. გ-სა და მოპასუხე შპს „გ. ვ-ს“ შორის დადებული ერთთვიანი ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, შპს „გ. ვ-ის“ მიერ მ. გ-ისათვის ივნისის ხელფასის ანაზღაურება მოხდა 2011 წლის 31 მაისის იჯარის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების საფუძველზე. პალატამ მიუთითა შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მესამე ნაწილზე, რომლითაც განსაზღვრულია ხელფასის გადახდის ვადის გადაცილების შემთხვევაში პროცენტის გადახდის დამსაქმებლისათვის დაკისრება და განმარტა, რომ მ. გ-ის მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს დაყოვნებული თანხის 0,07 პროცენტის ანაზღაურების თაობაზე, ვინაიდან მხარეთა შორის არ ყოფილა გაგრძელებული შრომითი ხელშეკრულება და არც მისი ხელფასის ანაზღაურების დაყოვნებას ჰქონია ადგილი.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. გ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია რა, რომ სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ საქმე განიხილა არსებითი საპროცესო დარღვევების გარეშე, არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ, გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების შესახებ განჩინებით დაადგინა ამ მსჯელობის საწინააღმდეგო დასკვნები, კერძოდ, პალატამ მიუთითა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო სამქეთა კოლეგიის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ, ასევე სამართლებრივ უსწორობებზე და არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ მ. გ-სა და შპს „გ. ვ-ს“ შორის არ გაფორმებულა შრომითი ხელშეკრულება შრომის კოდექსის მე-6 მუხლით გათვალისწინებული არც წერილობითი და არც ზეპირი ფორმით. შპს „გ. ვ-ის“ №1 ხალფასის უწყისით დასტურდება, რომ მ. გ-ისათვის დარიცხული ხელფასი 2011 წლის ივნისის თვეში შეადგენდა 1500 ლარს. მოპასუხე სადავოდ არ ხდის, რომ კასატორს გადაურიცხა ერთი თვის ხელფასი. შრომითი ურთიერთობა წარმოიშობა დასაქმებულის მიერ სამუშაოს შესრულების ფაქტობრივად დაწყების მომენტიდან, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. პალატამ ჩათვალა, რომ კასატორსა და მოპასუხეს შორის შრომითი ხელშეკრულება დაიდო ზეპირი ფორმით, ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ 2011 წლის 31 მაისს შპს „გ. ვ-სა“ და შპს „ვერე პალასს“ შორის გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება, რომლის 4.3 მუხლის თანახმად, მოიჯარე ვალდებული იყო, სასტუმროში შესვლიდან ერთი თვის ვადით შრომითი ხელშეკრულებით აეყვანა მეიჯარის მიერ დასაქმბეული პერსონალი. ერთი თვის გასვლის შემდეგ კი მას უფლება ჰქონდა, გარდა ძირითადი თანამშრომლებისა, რომლებიც ამ ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში იმავე პირობებით და ხელფასით დარჩებოდნენ მოიჯარის სამსახურში, თავისი შეხედულებისამებრ შეენერჩუნებინა ან გაეთავისუფლებინა დანარჩენი პერსონალი, რის შესახებაც უნდა ეცნობებინათ ერთი თვით ადრე. ბუნდოვანი და გუგებარია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ერთი თვის გასვლის შემდეგ, გაუგრძელა თუ არა მოპასუხემ შრომითი ხელშეკრულება კასატორს და აცნობა თუ არა მას ამის შესახებ. მოპასუხე არ გამორიცხავს კასატორთან ზეპირი თუ წერილობითი შრომითი ხელშეკრულების არსებობას, საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებები ასევე ადასტურებენ მხარეებს შორის ზეპირი ხელშეკრულების არსებობას, რომლიც დაიდო განუსაზღვრელი ვადით. მიუხედავად იმისა, რომ იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, დადგენილად იქნა მიჩეული პერსონალის სამსახურიდან გათავისუფლებისათვის ერთი თვით ადრე გაფრთხილების აუცილებლობა, აღნიშნული გარემოებისა და შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის იგნორირებით, სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია კასატორის სამსახურიდან გათავისუფლების მიზნით დამსაქმებლის მიერ ერთი თვით ადრე გაფრთხილების აუცილებლობა. უსაფუძვლოა პალატის დასკვნა, რომ მ. გ-სა და მოპასუხე შპს „გ. ვ-ს“ შორის დადებული ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე (რომლის მოქმედების ვადა განსაზღვრული იყო 1 თვით), შპს „გ. ვ-მა“ კასატორს ივნისის თვის ხელფასი აუნაზღაურა 2011 წლის 31 მაისის, იჯარის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების საფუძველზე. მხარეთა შორის არ ყოფილა გაგრძელებული შრომითი ხელშეკრულება და არც მაისის ხელფასის დაყოვნებას ჰქონია ადგილი. პალატამ არ შეაფასა საქმეში არსებული უდავო ფაქტობრივი გარემოებები: წერილობითი მტკიცებულება, სარჩელი, რომლითაც კასატორთან ერთად, ლაშა ამირგულაშვილმა და ვაჟა ლალებაშვილმა ერთი და იმავე საფუძვლით მოსთხოვეს მოპასუხეს მათ სასარგებლოდ დაკისრებოდა სახელფასო დავალიანება ივლისის, აგვისტოსა და სექტემბრის 5 დღისათვის და ხელფასების ყოველი დღის დაყოვნებისათვის 0,07%-ის ანაზღაურება. სარჩელის თანახმად, მოსარჩელეებმა 2011 წლის 1 ივნისს შპს „გ. ვ-თან“ განუსაზღვრელი ვადით დადეს შრომითი ხელშეკრულებები ზეპირი ფორმით, ხელშეკრულების დადების ნამდვილობა დადასტურებულია სამუშაოს ფაქტობრივი შესრულებით, ასევე მოპასუხის მიერ შესრულებული სამუშაოსათვის ხელფასის ანაზღაურებით, შპს „გ. ვ-ის“ სახელფასო უწყისითა და სს „თიბისი ბანკიდან“ წარმოდგენილი ამონაწერებით. 2011 წლის 5 აგვისტოს, ივლისის თვის ხელფასის დაგვიანების მიზეზის გამო დასაქმებულს განემარტა, რომ, ვინაიდან, შრომითი ურთიერთობების შესახებ წერილობითი ხელშეკრულებები არ არსებობდა, მათ არ ევალებოდათ ხელფასების გაცემა, სარჩელის აღძვრის შემთხვევაშიც კი. საქალაქო სასამართლომ შეფასება არ მისცა სარჩელის აღძვრის შემდეგ მოპასუხის მიერ ლალებაშვილისთვის და ამირგულაშვილისთვის სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების ფაქტს, რაც დადასტურებულია მის მიერ წარმოდგენილი შესაგებლითა და გასავლის ორდერებით. სასამართლომ არ შეაფასა მოსარჩელეთა მიერ წარმოდგენილი, შპს „გ. ვ-ის“ ივლისის თვის სახელფასო უწყისი, რომლითაც დასტურდება შრომითი ურთიერთობის გაგრძელება შპს „ვერე პალასის“ ყველა თანამშრომელთან გარდა კასატორის, ლალებაშვილისა და ამირგულაშვილისა, ასევე არ არის შეფასებული შპს „ვერე პალასის“ დირექტორის 2011 წლის 15 სექტემბრის წერილი და შპს „გ. ვ-ის“ დირექტორის 2011 წლის 27 ოქტომბრის წერილი, რომელთა საფუძველზეც დადასტურებულია, რომ მოპასუხე თავს არიდებს დასაქმებულისათვის სახელფასო დავალიანების ანაზღაურებას. გაურკვეველია, რატომ არ იმსჯელა სააპელაციო სასამართლომ მოპასუხის მიერ დადასტურებულ გარემოებაზე, რომ მ. გ-ი სამსახურში დადიოდა 2011 წლის 5 აგვისტომდე, აღნიშნული ფაქტი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილების საკმარის საფუძველს წარმოადგენს მიუხედავად იმისა, იქნებოდა თუ არა საქმეში სხვა მტკიცებულებები. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება და ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვისას დაარღვია ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის ფუნდამენტური პრინციპი – მიუკერძოებელი სასამართლოს უფლება, ასევე მე-13 მუხლი, რომლის თანახმადაც, „კონვენციაში მითითებული უფლებებისა და თავისუფლებების შელახვის შემთხვევაში, თუნდაც ეს დარღვევა მოხდეს სამსახურებრივი მოვალეობის აღსრულების დროს, ყოველი პირის შელახული უფლებანი და თავისუფლებანი უნდა აღადგინოს ეროვნულმა სახელმწიფო ორგანომ“. სასამართლომ არ იხელმძღვანელა ამავე კონვენციის მე-14 მუხლით, რომლითაც დაწესებულია დისკრიმინიაციის აკრძალვა, მე-17 მუხლით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლის ნორმების დარღვევით. პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოპასუხესთან კასატორს დადებული ჰქონდა შრომითი ხელშეკრულება, ხოლო 2011 წლის ივნისში მისთვის დარიცხული ხელფასი შეადგენდა 1500 ლარს. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე, 103-ე მუხლებზე, მაგრამ ამავე კოდექსის 105-ე მუხლზე აპელირებითა და მისი დისპოზოციის იგნორირებით, სასამართლომ შეჯიბრებითობის პრინციპის დარღვევით, მხარეთა მიერ წარმოდგენილი მოთხოვნების, მოსაზრებებისა და მტკიცებულებების უგულებელყოფით, მის მიერვე აღმოჩენილი მტკიცებულებების საფუძველზე გააკეთა მცდარი დასკვნები. სასამართლომ არ მიუთითა მტკიცებულებებზე, რომლითაც დადასტურებული იქნებოდა მხარეებს შორის გაფორმებული ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების ერთი თვის ვადით გაფორმების ფაქტი, რომლის საწინააღმდეგოსაც ადასტურებდა როგორც თავად აპელანტი საქმის გარემოებებზე მითითებით, ამასთან, შპს „გ. ვ-ის“ წარმომადგენელი საერთოდ უარყოფდა რაიმე სახის ხელშეკრულების არსებობას, ამასთანავე, კასატორი ეთანხმება პალატის მითითებას, რომ შპს „გ. ვ-მა“ ერთი თვის შრომითი ურთიერთობის გასვლის შემდეგ არ აცნობა მას ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების გაგრძელებაზე უარი. დაუსაბუთებელია სასამართლოს განმარტება გათავისუფლების თაობაზე მ.გ-ის ერთი თვით ადრე ინფორმირების შესახებ აპელანტის მოსაზრების უსაფუძვლობის შესახებ, რადგან 2011 წლის 31 მაისს შპს „გ. ვ-სა“ და შპს „ვერე პალასს“ შორის გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების დათქმა სამუშაოდან გათავისუფლებისას ერთი თვით ადრე თანამშრომლის გაფრთხილების თაობაზე უნდა გავრცელებულიყო იმ თანამშრომლების მიმართაც, ვისთანაც შპს „გ. ვ-ი“ გააგრძელებდა შრომით ურთიერთობას. სასამართლომ ზემოაღნიშნული დაადგინა არასწორად, რადგანაც დასაქმებულ პირებთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის წესი, იჯარის ხელშეკრულების თანახმად, სრულად შეესაბამება შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით დადგენილ მოთხოვნებს. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ ერთი თვით ადრე შეტყობის ვალდებულება უნდა გავრცელებულიყო მხოლოდ იმ თანამშრომლების მიმართ, ვისთანაც შპს „გ. ვ-ი“ გააგრძელებდა შრომით ურთიერთობას. გაურკვეველია ისიც, თუ რომელ მტკიცებულებებს ეყრდნობა სასამართლო, როცა ასკვნის, რომ შპს „გ. ვ-თან“ შრომითი ურთიერთობა მ. გ-ს გაგრძელებული არ ჰქონია, მაშინ, როცა საქმეში არსებული მასალებიც კი ადასტურებენ, რომ მოპასუხეს განუსაზღვრელი ვადით ჰქონდა დადებული ზეპირი ხელშეკრულება. არასწორია სასამართლოს მოსაზრება, რომ მ. გ-სა და შპს „გ. ვ-ს“ შორის დადებული ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების შესაბამისად, რომლის მოქმედების ვადა განსაზღვრული იყო 1 თვით, მოპასუხის მიერ კასატორისათვის ივნისის თვის ხელფასის ანაზღაურება მოხდა 2011 წლის 31 მაისის იჯარის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების საფუძველზე. სასამართლო ვერ ასაბუთებს, თუმცა ადასტურებს მ. გ-სა და შპს „გ. ვ-ს“ შორის ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების დადებას ერთი თვის ვადით, ხოლო შრომითი ურთიერთობა მხარეთა შორის მოცემული ერთი თვის გასვლის შემდეგ აღარ გაგრძელებულა. ასევე დაუსაბუთებელია სასამართლოს მტკიცება, რომ, ვინაიდან მხარეთა შორის არ ყოფილა გაგრძელებული შრომითი ხელშეკრულება, არც ხელფასის ანაზღაურების დაყოვნებას ჰქონდა ადგილი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 8 თებერვლის განჩინებით მ. გ-ი გათავისუფლდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
მ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.