საქმე N:ას-1252-1272-2011

№ას-1252-1272-2011 23 თებერვალი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. ჩ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. წ-ა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ჩ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. წ-ას წინააღმდეგ და მოითხოვა ქ. თბილისში, ... მიმდებარე ტერიტორიის მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა და მისთვის გადაცემა შემდეგი საფუძვლებით: სარჩელის თანახმად, მ. ჩ-მა 2008 წლის 29 ოქტომბერს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ქ. თბილისში, ... მიმდებარე ტერიტორიაზე შეიძინა საცხოვრებელი სახლი (საცხოვრებელი ფართით – 20.40 კვ.მ, საერთო ფართობით 44.54 კვ.მ, მიწის ფართობით 369 კვ.მ), და მესაკუთრედ აღირიცხა საჯარო რეესტრში. მოპასუხე მ. წ-ა, ოჯახთან ერთად, სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ცხოვრობს აღნიშნულ ტერიტორიაზე, რითაც მოსარჩელეს უზღუდავს საკუთრების განკარგვას და ფლობას.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მ. ჩ-ს საკუთრების უფლება მოპოვებული აქვს ყალბი დოკუმენტის საფუძველზე, რის გამოც სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 22 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მ. ჩ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. მოპასუხე მ. წ-ას უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მ. ჩ-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისში, ... მიმდებარე ტერიტორიაზე და მოსარჩელეს გამოთავისუფლებული გადაეცა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. წ-ამ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილებით მ. წ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. ჩ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... მიმდებარე ტერიტორიაზე მდებარე უძრავი ქონება (დაზუსტებული ფართობის – 396 კვ.მ., შენობა-ნაგებობის საერთო ფართი 44.54 კვ.მ., საცხოვრებელი ფართი 20.40) საკუთრების უფლებით, 2008 წლის 30 ოქტომბერს, 2008 წლის 29 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, აღირიცხა მოსარჩელე მ. ჩ-ის სახელზე სარეგისტრაციო სამსახურის 30.10.2008წლის გადაწყვეტილების შესაბამისად.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 4 თებერვლის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სარეგისტრაციო სამასახურის 2008 წლის 30 ოქტომბრის რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილება. აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

2011 წლის 27 იანვარს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, სადავო უძრავი ქონება 2011 წლის 31 იანვარს საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით კვლავ აღირიცხა მ. ჩ-ის სახელზე. სააპელაციო სასამართლომ, ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო ქონება 2005 წლის 13 ივლისამდე წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას, ხოლო 2005 წლის 13 ივლისს აღნიშნული ქონება საჯარო რეესტრში აღირიცხა პავლე ბესტაევის სახელზე.

საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს 2007 წლის 25 აპრილის ცნობით (ტ.I, ს.ფ. 56) და მხარეთა ახსნა-განმარტებით (იხ. 2011 წლის 27 მაისის სხდომის ოქმი, ტ. II).სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2003 წლიდან დღემდე სადავო ქონებას ფლობს მ. წ-ა.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს 2007 წლის 25 აპრილის ცნობით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მ. წ-ა და მისი ოჯახის წევრები არიან იძულებით გადაადგილებული პირები (დევნილები), რომლებიც 2003 წლის 11 ივლისიდან სახელმწიფოს მიერ განსახლებული არიან ... მიმდებარე ტერიტორიაზე, რომელიც წარმოადგენს მათ დროებით საცხოვრებელ ადგილს. (ტ. I, ს.ფ. 56).

სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ, კონკრეტულ შემთხვევაში, სადავო უძრავ ქონებაში სახელმწიფოს მიერ მ. წ-ას და მისი ოჯახის წევრების რეგისტრაცია, საკმარისი საფუძველია იმისთვის, რომ აღნიშნულ მისამართზე დევნილების განსახლება მიჩნეულიყო კანონიერად.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, იმისათვის, რომ მესამე პირს, დევნილსა და სახელმწიფოს შორის არსებული სამართალურთიერთობა მოექცეს „იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი წესრიგის ფარგლებში, აუცილებელია დადგენილ იქნეს დევნილთა საწყისი შესახლების მართლზომიერება და კანონშესაბამისობა. საწყისი შესახლების მართლზომიერება გულისხმობს სახელმწიფოს ნებითა და მოქმედებით საცხოვრებელი ფართის დათმობას, ხოლო კანონშესაბამისობაში იგულისხმება სახელმწიფოს მიერ ფართის გამოყოფა კანონის დადგენილი დანაწესის მიხედვით – თავისუფალ მდგომარეობაში, მხოლოდ დევნილთა დროებითი განსახლების მიზნებისათვის, იმგვარად, რომ აღნიშნული ფართით სარგებლობა უნდა ემსახურებოდეს მხოლოდ დევნილთა ბინით უზრუნველყოფას და არ უნდა იქნეს შეცილებული სხვა მესამე პირთა მიერ დევნილთა განსახლების პერიოდში. სახელმწიფო საკუთრების ობიექტში დევნილის განთავსებისას იგულისხმება, რომ იგი აღნიშნულ ობიექტში განთავსებულია მის პირვანდელ საცხოვრებელ ადგილზე დაბრუნებამდე, თუ, რა თქმა უნდა, თვით სახელმწიფო არ უზრუნველყოფს მათთვის ალტერნატიული ფართების ან ფულადი კომპენსაციის შეთავაზებას.

მოცემულ შემთხვევაში პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებულ უძრავ ქონებაში, მ. წ-ა და მისი ოჯახის წევრები რეგისტრირებული იყვნენ 2003 წლის 11 ივლისიდან, იმ პერიოდში, როდესაც აღნიშნული ქონება წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას. სადავო უძრავ ქონებაზე პ.ბ-ის საკუთრების უფლება აღირიცხა მას შემდეგ, რაც აღნიშნულ ქონებას სახელმწიფოს მიერ მინიჭებული ჰქონდა დევნილთა დროებითი განსახლების ობიექტის სტატუსი და იქ რეგისტრირებული იყვნენ დევნილები. ამასთან, პალატამ აღნიშნა, რომ პ.ბ-ს მ. წ-ას მფლობელობა ხსენებულ უძრავ ქონებაზე სადავოდ არასდროს არ გაუხდია.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც აღირიცხა მ. ჩ-ის საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე, დადებულია 2011 წლის 27 იანვარს, აღნიშნული დავის პერიოდში. შესაბამისად, მ. ჩ-ისათვის წინასწარ, საცხოვრებელი სახლის შეძენამდე იყო ცნობილი, რომ პ.ბ-ის საკუთრებაში არსებულ შენობა-ნაგებობებში განსახლებული იყვნენ დევნილები.

იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ იძულებით გადაადგილებული პირების ჩასახლება სადავო შენობაში განხორციელდა სახელმწიფოს ნებით და მისივე საკუთრებაში, ამასთან, უძრავი ქონების შეძენის დროს მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო, რომ სადავო ფართში ჩასახლებული იყვნენ იძულებით გადაადგილებული პირები, პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში უფლებრივად ნაკლიანი ნივთი გადავიდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 494-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე მითითებით, აღნიშნა, რომ სახელმწიფოს მხრიდან მ. წ-ას დროებითი საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფამდე, მესაკუთრე რჩება კანონისმიერი ბოჭვის ფარგლებში და მესაკუთრის უკეთეს უფლებას, მოსთხოვოს მფლობელს ფართის გამოთავისუფლება, ნაკლიანს ხდის კანონისმიერი პირობა. შესაბამისად, იმის გათვალისწინებით, რომ სახელმწიფოს მიერ სადავო ფართზე რეგისტრირებულია მ. წ-ა და მისი ოჯახის წევრები, პალატის მოსაზრებით, მოპასუხეს ჰქონდა სადავო ფართის ფლობის უფლება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სახელმწიფოს მიერ მისთვის დაკისრებული კანონისმიერი ვალდებულება შესრულდა, რის შედეგადაც, ახალი მესაკუთრის საკუთრებაში ისეთ მდგომარეობაში გადავიდა ნივთი, როგორადაც იგი ძველი მესაკუთრის ხელში იყო, ანუ ნაკლიანი და შემძენმა იცოდა, რომ ნაკლიან ნივთს იძენდა, ხოლო ნაკლის გამოსწორება დამოკიდებული იყო არა გამყიდველის ან შემძენის ნებაზე, არამედ კანონისმიერი ჩანაწერის შესაბამისად, სახელმწიფოს შესაძლებლობაზე, დააკმაყოფილოს დევნილი სხვა, ალტერნატიული ფართით.

აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია, რომ მ. წ-ა წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების მართლზომიერ მფლობელს. შესაბამისად, მ. ჩ-ის მოთხოვნა მ. წ-ას მფლობელობიდან უძრავი ქონების გამოხმობის თაობაზე უსაფუძვლო იყო და დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე, 162-ე მუხლებზე, ასევე იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 11 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტსა და ამავე კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ჩ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე და 162-ე მუხლები, მაშინ, როდესაც მ. წ-ა ცნო მართლზომიერ მფლობელად, ვინაიდან იგი უბრალოდ რეგისტრირებული იყო მითითებულ მისამართზე, რომელიც მ. წ-ასთვის ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს არ გამოუყვია. კასატორის მითითითებით სადავო ფართი 1990 წლიდან მართლზომიერ მფლობელობაში, 2005 წლის 13 ივლისიდან საკუთრებაში ჰქონდა პავლე ბესტავევს. ამასთან, სადავო ფართს ლტოლვილთა და განსახლების სტატუსი არ ჰქონდა მინიჭებული, რაც ცხადყოფს, რომ მ. ჩ-ს უფლებრივად ნაკლიანი უძრავი ქონება არ შეუძენია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 04 თებერვლის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 30 ოქტომბრის რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილება. აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

2011 წლის 27 იანვარს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე სადავო უძრავი ქონება 2011 წლის 31 იანვარს საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით კვლავ აღირიცხა მ. ჩ-ის სახელზე. სააპელაციო სასამართლომ, ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო ქონება 2005 წლის 13 ივლისამდე წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას, ხოლო 2005 წლის 13 ივლისს აღნიშნული ქონება საჯარო რეესტრში აღირიცხა პ.ბ-ის სახელზე.

სააპელაციო სასამართლომ, საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს 2007 წლის 25 აპრილის ცნობითა (ტ.I, ს.ფ. 56) და მხარეთა ახსნა-განმარტებით (იხ. 2011 წლის 27 მაისის სხდომის ოქმი, ტ. II) დადგენილად მიოიჩნია ასევე, რომ 2003 წლიდან დღემდე სადავო ქონებას ფლობს მ. წ-ა.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების ანალიზიდან გამომდინარე, ისმის კითხვა: წარმოადგენს თუ არა მ. წ-ა ქ. თბილისში, ... მიმდებარე ტერიტორიაზე მდებარე ფართის მართლზომიერ მფლობელს (დაზუსტებული ფართობი _ 369 კვ.მ. შენობა-ნაგებობის საერთო ფართი 44.54 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართი 20.40).

„იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ“ კანონის შესაბამისად (კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუქტის „დ“ ქვეპუნქტი), ასევე ამ დროს მოქმედი „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5³-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “დ” ქვეპუნქტის საფუძველზე საქართველოს შესაბამის ტერიტორიაზე საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე საქართველოს იურისდიქციის აღდგენამდე არ ხდება დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტებიდან დევნილების გამოსახლება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც დევნილს ფართობი თვითნებურად, კანონის დარღვევით აქვს დაკავებული.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს 2007 წლის 25 აპრილის ცნობითა (ტ.I, ს.ფ. 56) და მხარეთა ახსნა-განმარტებით (იხ. 2011 წლის 27 მაისის სხდომის ოქმი, ტ. II), არ დგინდება ზემოაღნიშნული კანონის შესაბამისად, მ. წ-ასა და მისი ოჯახის წევრების მიერ ამ ფართის სარგებლობის მოპოვების მართლზომიერება.

ის ფაქტი, რომ 2003 წელს აღნიშნული ტერიტორია იყო სახელმწიფოს საკუთრებაში, ხოლო მ. წ-ა და მისი ოჯახი 2003 წლიდან დღემდე სადავო ქონებას ფლობს, არ მიუთითებს მართლზომიერ ფლობაზე. ამდენად, არ შეიძლება გაზიარებულ იქნეს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ რეგისტრაცია წარმოშობს მოპასუხეთა მფლობელობის მართლზომიერ საფუძველს. ამასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს 2007 წლის 25 აპრილის ცნობის საფუძველზე დადგენილი რეგისტრაციის ფაქტით არ დასტურდება მფლობელობის მართლზომიერება. რეგისტრაციის არსებობა არ შეიძლება გახდეს უფლების, მათ შორის, საკუთრების უფლების შეზღუდვის, განკარგვის ან მათი განხორციელების საფუძველი, კერძოდ, „საქართველოს მოქალაქისა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციისა და პირადობის დადასტურების წესის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, „რეგისტრაცია ან რეგისტრაციის არქონა არ შეიძლება გახდეს საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა კონსტიტუციური უფლებებისა და თავისუფლებების შეზღუდვის, მათ შორის, საკუთრების განკარგვის უფლების საფუძველი ან მათი განხორციელების პირობა, გარდა საარჩევნო კანონმდებლობით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.“ (იხ. №ას-347-666-09).

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ საქმის გარემოებები სააპელაციო სასამართლოს მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშეა დადგენილი და საჭირო არ არის მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სამართლებრივად მართებულად არ შეაფასა და მოცემულ საქმეზე მიიღო დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება, რის გამოც მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებით მიღებულ უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება მ. ჩ-ის სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან.

მოცემულ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარეს, მ. წ-ას, მ. ჩ-ის სასარგებლოდ, უნდა დაეკისროს კასატორის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 300 (სამასი) ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. მ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. მ. ჩ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს;

4. მ. წ-ას უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნეს ქ. თბილისში, ... მიმდებარე ტერიტორიაზე მდებარე მ. ჩ-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება და გამოთავისუფლებული გადაეცეს მოსარჩელეს;

5. მოწინააღმდეგე მხარეს მ. წ-ას მ. ჩ-ის სასარგებლოოდ დაეკისროს ამ უკანასკნელის მიერ საკასაციო საჩივარზე წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის გადახდა;

6. გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. სულხანიშვილი