ას-1769-1749-2011 9 თებერვალი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ მ. მ-ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. მ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ სამკვიდროდან წილის მიკუთვნება, სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. მ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. მ-ის მიმართ 2008 წლის 15 ივლისს ნოტარიუს ი.შ-ის მიერ გაცემული ¹2-83 სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობისა და ქ.თბილისში, ჭ-ის პირველ ჩიხში მდებარე ¹13 სახლის 1/4-ის მესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მ. მ-ა დაიბადა 1956 წლის 25 მარტს, მისი მშობლები იყვნენ ო. მ-ი და ლარისა მ-ა. 1960 წლის 16 დეკემბერს ო. მ-მა შეიძინა ქ.თბილიში, ჭ-ის პირველ ჩიხში მდებარე ¹13 სახლის 1/3 ნაწილი. მოსარჩელის მშობლები რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ 1944 წლის 1 თებერვლიდან. 1991 წლის 23 აგვისტოს გარდაიცვალა ო.მ-ი, რომლის სახელზეც ირიცხებოდა ზემოაღნიშნული უძრავი ქონება. სამკვიდრო ქონება ლ.მ-ის გარდაცვალებამდე მემკვიდრეებს, მათ შორის მოსარჩელეს არ აღურიცხავთ. მიუხედავად სამკვიდროზე უფლების აღურიცხაობისა, ლარისა მ-ა დაეუფლა ქონებას. ლარისა მ-ა გარდაიცვალა 1997 წლის 16 ივლისს. დედის დაკრძალვის ხარჯების გაწევაში დიდი წვლილი შეიტანა მოსარჩელემ. სამგლოვიარო ცერემონიის ვიდეოჩანაწერით, რომელიც გაიმართა სადავო მისამართზე, დასტურდება მოსარჩელის მიერ სამკვიდროს დაუფლების ფაქტი, კერძოდ, დედის გარდაცვალების შემდგომ, ძმასთან შეთანხმებით, მოსარჩელე დაეუფლა რა სამკვიდრო ქონებას _ სახლის ერთ ოთახსა და იქ არსებულ მოძრავ ქონებას, მ.მ-ამ მოძრავი ნივთების ნაწილი წაიღო ქ.თბილისში, ... მასივის ...მიკრორაიონის ... კორპუსში მდებარე ¹56 ბინაში, სადაც ასევე ცხოვრობს მოსარჩელე ოჯახთან ერთად. მოსარჩელის მიერ ამ მისამართზე გადატანილი ერთ-ერთი ნოხი აღბეჭდილია ზემოხსენებულ ჩანაწერში. მ.მ-ას მიერ სამკვიდრო ქონების დაუფლების ფაქტს ასევე დაადასტურებენ მოწმეები. მიუხედავად მხარეთა შეთანხმებისა, მოპასუხე ლ. მ-მა 2008 წლის 15 ივლისს მიმართა ნოტარიუსს და ინფორმაციის არასწორად მიწოდების გამო მთლიან სამკვიდროზე მიიღო სამკვიდრო მოწმობა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილება, რომელიც კანონიერ ძალაშია შესული, ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მ. მ-ას ქ.თბილისში, ჭ-ის პირველ ჩიხში მდებარე სამკვიდრო არ მიუღია, ამასთან ლ. მ-მა, 2008 წლის 15 ივლისს, კანონით დადგენილი წესით მოიპოვა სამკვიდრო მოწმობა სადავო ქონებაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. მ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით მ. მ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება შემდეგი გარემოებების გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ო. მ-ი და ლარისა მ-ა რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ 1944 წლის 1 თებერვლიდან 1979 წლის 14 თებერვლამდე. ო. მ-ი გარდაიცვალა 1991 წლის 23 აგვისტოს, ხოლო ლარისა მ-ა - 1997 წლის 16 ივნისს. მოდავე მხარეები ო. და ლარისა მ-ების პირველი რიგის მემკვიდრეები _ შვილები არიან. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. მ-ას სარჩელი მოპასუხე ლ. მ-ის მიმართ ქ.თბილისში, ჭ-ის პირველი ჩიხის ¹13-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/4 წილის მესაკუთრედ ცნობისა და ნოტარიუს ი. შ-ის მიერ 2008 წლის 15 ივლისს (რეესტრის ¹2-83) ო. მ-ის სამკვიდრო ქონებაზე ლ. მ-ის სახელზე გაფორმებულ კანონისმიერ სამკვიდრო მოწმობაში შესაბამისი ცვლილებების შეტანის შესახებ არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. საქალაქო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით, რომელიც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის «ბ» ქვეპუნქტის საფუძველზე მოცემული საქმის მიმართ პრეიუდიციული მნიშვნელობისაა, დადგენილ იქნა, შემდეგი:

_ ო. მ-ის სახელზე გარდაცვალების დროისათვის ირიცხებოდა ქ.თბილისში, ჭ-ის პირველი ჩიხის ¹13-ში მდებარე უძრავი ქონების ნაწილი;

_ ლ. მ-ი, ნოტარიუს ი. შ-ის მიერ 2008 წლის 15 ივლისს (რეესტრის ¹2-83) ო. მ-ის სამკვიდრო ქონებაზე მის სახელზე გაფორმებული კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე საჯარო რეესტრში აღირიცხა სადავო ქონების მესაკუთრედ;

_ მ. მ-ას, მამის სამკვიდროს მიღების მიზნით, სამკვიდროს გახსნის ადგილის სანოტარო ორგანოსათვის კანონით დადგენილ ვადაში არ მიუმართავს;

_ მ. მ-ა მამის სამკვიდროში ცხოვრობდა 1980 წლამდე, ხოლო ამ მისამართზე რეგისტრირებული იყო 1983 წლამდე;

პალატამ მიუთითა ქ.თბილისის საქარხნო რაიონის სახალხო სასამართლოს 1979 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილებაზე, რომლის თანახმადაც, ო. მ-ის სარჩელი ლარისა მ-ის მიმართ ბინის ფართის გამოყოფის შესახებ დაკმაყოფილდა და ო. მ-ს მიეცა ლიტ «მ» ბინის 26,98 კვ.მ ¹1 საცხოვრებელი ოთახი, 9,8 კვ.მ ¹5 სათავსი, 5,6 კვ.მ ¹4 სათავსი, ხოლო მოპასუხე ლარისა მ-ს 16,59კვ.მ ¹2 ოთახი, 17,50 კვ.მ ¹6 სათავსი, 35 კვ.მ ¹3 სათავსი, მოეწყო ¹5 და ¹6 სათავსების გამყოფი ტიხარი, ამოიქოლა ¹5 და ¹6 სათავსებს შორის გამავალი კარები, ¹5 სათავსში ფანჯრების მაგივრად გაკეთდა კარები. დამხმარე სათავსები, ასევე ლიტ «ა» და ლიტ «დ» ბინები დარჩა საერთო სარგებლობაში. ქ.თბილისის საქარხნო რაიონის სახალხო სასამართლოს 1979 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილება არ აღსრულებულა და ქ.თბილისში, ჭ-ის პირველი ჩიხის ¹13-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/3 ნაწილი გარდაცვალების დროისათვის კვლავ ირიცხებოდა ო. მ-ის სახელზე.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 1504-ე მუხლით და აღნიშნა, რომ მ. მ-ა სარჩელით ითხოვს დედის, ლარისა მ-ას, სამკვიდრო ქონებიდან წილს, რომელიც გარდაიცვალა 1997 წლის 16 ივნისს, შესაბამისად, სამკვიდრო გაიხსნა ახალი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და სამკვიდროს მიღებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხები უნდა მოწესრიგდეს სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედ) და «საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსის» შესაბამისი ნორმებით. ამასთან, მხარეები საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის გამოყენებაზე არ შეთანხმებულან. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედ) 539-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც სამკვიდრო ქონებად მიიჩნევა გარდაცვლილის საკუთრებაში გარდაცვალების დროისათვის არსებული ქონება. ამდენად, პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ სადავო ქონება არ წარმოადგენს 1997 წლის 16 ივნისს გარდაცვლილი მ. მ-ას სამკვიდრო მასაში შემავალ ქონებას საქართველოს სსრ «საქორწინო და საოჯახო კოდექსის» 21-ე მუხლისა და 22-ე მუხლის ბოლო წინადადების შესაბამისად. პალატამ ასევე მიუთითა საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის საპროცესო კოდექსის 359-ე მუხლზე, რომლითაც განსაზღვრული იყო სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების ხანდაზმულობის საკითხი. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ქ.თბილისის საქარხნო რაიონის სახალხო სასამართლოს 1979 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილება არ აღსრულებულა _ გადაწყვეტილებით გამოყოფილი ფართი არ აღრიცხულა ლარისა მ-ას სახელზე და ქ.თბილისში, ჭ-ის პირველი ჩიხის ¹13-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/3 ნაწილი ო. მ-ის გარდაცვალების მომენტისათვის კვლავ ირიცხებოდა მის საკუთრებად (ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებაზე მიუხედავად მ. მ-ას თანასაკუთრების უფლებისა, რომლის რეალიზებაც მას არ მოუხდენია) სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო ქონება ლარისა მ-ას სამკვიდრო მასაში შემავალს არ წარმოადგენდა, რის გამოც პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად არ დააკმაყოფილა მ. მ-ას სარჩელი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრა მ. მ-ამ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებით ვერ დგინდება, რომ სასარჩელო მოთხოვნა _ მოსარჩელისათვის დედის სამკვიდრო ქონების გადაცემასთან დაკავშირებით მოსმენილი და განხილული იყო პირველი ინსტანციისა და სააპელაციო სასამართლოებში. სასამართლო გადაწყვეტილებებში არ არის მემკვიდრეობის მიღების თაობაზე გამოტანილი დასკვნები, შესაბამისად, სახეზეა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი. სასამართლოს არ უმსჯელია და სათანადო შეფასება არ მიუცია მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებზე, მოწმეთა ჩვენებებებსა და ახსნა-განმარტებებზე, მოსარჩელის პრეტენზიაზე ლარისა მარტოროსოვას მემკვიდრედ ცნობასთან დაკავშირებით. გასაჩივრებული განჩინებით არ ირკვევა ცნობილ იქნა თუ არა მ. მ-ა ლარისა მარტოროსოვას მემკვიდრედ, ხოლო, თუ არ იქნა იგი ასეთად აღიარებული, მნიშვნელ.ნია სასამართლომ რომელი ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებებით იხელმძღვანელა. პალატა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს, თუმცა სასამართლოს დადგენილი გარემოებები სათითაოდ არ შეუფასებია. ის ფაქტები რაზეც არ უმსჯელია პირველი ინსტანციის სასამართლოს, მ.მ-ამ სადავოდ სააპელაციო საჩივრით გახადა, თუმცა სასამართლომ გვერდი აუარა მ. მ-ას თხოვნას ლარისა მ-ას მემკვიდრედ ცნობის თაობაზე და მიიღო კანონსაწინააღმდეგო გადაწყვეტილება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დარღვეულია მ. მ-ას უფლება მისი მოთხოვნის სასამართლო წესით განხილვის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის შესაბამისადაც, სასამართლოს უფლება ჰქონდა, მისი შეხედულებისამებრ არასარწმუნოდ მიეჩნია ცალკეული მტკიცებულებები და არ გაეზიარებინა ისინი, მაგრამ ასეთ შემთხვევაში, სასამართლოს განჩინებაში უნდა აეხსნა და განემარტა კონკრეტულად რა მოსაზრებებით ხელმძღვანელობდა თითიეული მტკიცებულების შეფასების დროს. პალატას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში არ შეუმოწმებია საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების სისწორე, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლის მოთხოვნების დარღვევის ნაწილში. პირველი ინსტანციის სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-3-ე ნაწილის თანახმად, ვალდებული იყო, გადაწყვეტილების აღწერილობით ნაწილში სრულყოფილად მიეთითებინა მის მიერ დადგენილი გარემოებები, მტკიცებულებები, რომლებსაც ემყარებოდა მისი დასკვნები და მოსაზრებანი, რომლებითაც თავადვე უარყოფდა ამა თუ იმ მტკიცებულებას, რომელიც მოსარჩელის მიერ იქნა წარმოდგენილი და განხილული სასამართლო სხდომის დროს. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ჩამოყალიბებული არ იყო კანონის შესაბამისად, თუმცა ზემდგომმა სასამართლომ, მიუხედავად აპელანტის მითითებისა, შეფასების გარეშე დატოვა აღნიშნული. სასამართლოს სამართლებრივი დასაბუთება ემყარება შემდეგ გარემოებებს: 1979 წლის 30 ივლისის სასამართლო გადაწყვეტილება საერთოდ არ მიიჩნევა უფლების დამდგენ დოკუმენტად; გადაწყვეტილების საფუძველზე მეუღლეთა შორის საკუთრების გაყოფას ადგილი არ ჰქონია და ლარისა მ-ას არ წარმოშობია საკუთრების უფლება უძრავ ქონებაზე, თუმცა მას არ მოუხდენია მისი რეალიზაცია. პალატის მითითებას, რომ ლ.მ-ას გააჩნია თანასაკუთრების უფლება ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებაზე, ეთანხმება კასატორიც, თუმცა ამ შემთხვევაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების, 385-ე, 393-ე, 394-ე მუხლების შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მოქმედებები არ განხორციელდა კანონიერად. გასაჩივრებული განჩინების შინაარსიდან გამომდინარე, საქმე ექვემდებარებოდა უკან დაბრუნებას ან სააპელაციო სასამართლოს უნდა მიეღო ახალი გადაწყვეტილება, ვინაიდან პალატამ გადაწყვეტილება დააფუძნა სამართლებრივ საფუძვლებს, რომელსაც უარყოფდა საქალაქო სასამართლო. საქმის არაკვალიფიციურად განხილვით დაირღვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანის საფუძვლები. პალატამ პრაქტიკულად შეცვალა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება 1979 წლის 30 ივლისის თბილისის საქარხნო რაიონის სასამართლო გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით და მიიჩნია, რომ მ. მ-ას დედას გააჩნდა თანასაკუთრების უფლება ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებაზე, თუმცა სასამართლოს შემდგომი მსჯელობა გაუგებარია, ვინაიდან იგი ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სამართლებრივ შეფასებას. ქონების გაყოფა დასტურდება 1979 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილების აღწერილობით, სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილებში ჩამოყალიბებული მსჯელობით, სადაც პირდაპირ არის მითითებული, რომ მხარეს უფლება მიეცა, გააჩნდეს ინდივიდუალურ საკუთრებაში საცხოვრებელი ბინების გარკვეული წილი, რომელიც ერთ ნაწილში გამოიხატა კვადრატული მეტრობით (რეალური წილი), ხოლო მეორე ნაწილი დაფიქსირდა წილობრივად (იდეალური წილი), ქორწინების პერიოდში შეძენილ საცხოვრებელ ბინებზე თანაბარი უფლებების აღიარებით, ამდენად, სასამართლოს მოსაზრება, რომ ქონება არ გაყოფილა, დაუსაბუთებელია. 1979 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილებით დადასტურდა, რომ უძრავი ქონება შეძენილ იქნა ო. და ლარისა მ-ების მიერ ქორწინების განმავლობაში, რაც ნიშნავს იმას, რომ ორივე შემძენს გააჩნდა ამ საგანზე საკუთრების უფლება. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება, ერთი მხრივ, ადასტურებს თითოეული მხარის წილობრივ უფლებას უძრავ ქონებაზე, ხოლო, მეორე მხრივ, იცავს მათ სამომავლო ურთიერთპრეტენზიისაგან. სასამართლო გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა ლარისა მ-ას საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე წილობრივ უფლებასთან დაკავშირებით. უფლებას, რომელიც ლ.მარტოროსოვას გააჩნდა სასამართლო გადაწყვეტილებამდე, არ შეიძლება შეეხოს ხანდაზმულობის ვადა, ვინაიდან ლარისა და ო. მარტოროსოვებმა საკუთრება გაიყვეს განქორწინებიდან სამი წლის განმავლობაში, ანუ განქორწინებიდან 6 თვეში და საკუთრების უფლების დამდგენი დოკუმენტის მიმართ, როგორიცაა: სამკვიდრო მოწმობა, ნასყიდობა, ჩუქება ან სხვა ტიპის გარიგებები, მათ შორის სასამართლო გადაწყვეტილებები, არ შეიძლება გახდეს საკუთრების უფლების დაკარგვის საფუძველი ამ უფლების გამოყენების ხანდაზმულობის გამო, ვინაიდან, ამ უფლების მიმართ ხანდაზმულობის ვადა არც ძველი და არც ახალი კანონმდებლობით არ არის გათვალისწინებული. პალატის მოსაზრება, რომ ლარისა მ-ას საკუთრების უფლების რეალიზაციაზე უნდა გავრცელდეს ხანდაზმულობის ვადა, ანტიკონსტიტუციურია, რაც არღვევს სამოქალაქო კოდექსის 393-ე მუხლით დადგენილ მოთხოვნებს. სასამართლომ უგულებელყო კასატორის მიერ დედის სამკვიდროს მიღების ფაქტი. მოპასუხის განმარტება, რომ მოძრავი ნივთები აწ გარდაცვლილმა ლ.მ-ამ დაუტოვა მეორე დას, სინამდვილეს არ შეესაბამება, რადგანაც უდავო გარემოებაა, რომ ლ.მ-ა სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა რეგისტრაციის ადგილის მიხედვით და ფლობდა აღნიშნულ მოძრავ ნივთებს, მტკიცებულების სახით წარმოდგენილი მოძრავი ნივთები გამოყენებული იყო ასევე გარდაცვალების ცერემონიის დროს, ლ.მ-ას გარდაცვალების შემდეგ მოძრავი ნივთები დედის სახლიდან წაიღო მ.მ-ამ, მოპასუხეს, როგორც ნივთების მესაკუთრეს, ხელი არ შეუშლია დისათვის წაეღო ისინი. სასამართლო პროცესზე წარმოდგენილმა მოწმებმა განაცხადეს, რომ ნივთები არა ლარისა მ-ას, არამედ მისი დის საკუთრება გახლდათ და აღნიშნული ნივთების არამართლზომიერი მფლობელობიდან გამოთხოვის თაობაზე რაიმე პრეტენზიას ადგილი არ ჰქონია. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მხარეთა მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით მოსარჩელის მტკიცება სამკვიდროს მიღებასთან დაკავშირებით დადასტურებულად უნდა იქნას მიჩნეული. ლარისა მ-ას მიერ აღებული სესხის დაფარვის დამადასტურებელი დოკუმენტით, რომელიც სადავოდ არ გამხდარა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ და წარმოდგენილია საქმეში, ასევე დადასტურებულია მოსარჩელის მიერ სამკვიდროს მიღების ფაქტი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის განჩინებით მ. მ-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. მ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელ.ნია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელ.ნი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელ.ნი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. მ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ მ. მ-ას უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 1302.05 ლარის 70% _ 911.435 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მ. მ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ მ. მ-ას (პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 911.435 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.