ას-1779-1757-2011 9 თებერვალი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს «...კლინიკა»

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ. ც-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ც-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს «...კლინიკის» წინააღმდეგ და მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ მიყენებული მატერიალური ზიანის 12 232 ლარის ანაზღაურებისა და მორალური ზიანის _ 50000 ლარის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, 2010 წლის 10-13 აპრილს იმკურნალა შპს «...კლინიკაში» კუჭის წყლულოვანი დაავადების გამო, მკურნალობისას მას გადაუსხეს სისხლი. 2010 წლის 15 მაისიდან თავი შეუძლოდ იგრძნო (სისუსტე, უმადობა, უსიამოვნო გემოს შეგრძნება..), კლინიკური შესწავლით კი, დაუდგინდა HჩV ინფექციის არსებობა. იმის გათვალისწინებით, რომ 2010 წლის 10 აპრილს კლინიკაში შესვლისას ჩატარებული ბიოქიმიური გამოკვლევების ნორმები შეესაბამებოდა ჰემატოლოგიურ საერთაშორისო ნორმებს, ორგანიზმში არამარტო ჰეპატიტის, ღვიძლის ფუნქციური ბიოქიმიური კვლევების მაჩვენებლების დარღვევაც კი არ შეიმჩნეოდა, მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ მისი HჩV ვირუსით (ჩ ჰეპატიტი) დაინფიცირება მოხდა შპს «...კლინიკაში», რის გამოც მოითხოვა მოპასუხისათვის მატერიალური და მორალური ზიანის დაკისრება მის სასარგებლოდ.

შპს «...კლინიკამ» სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ მოსარჩელე მ. ც-ი დაინფიცირდა «ჩ» ჰეპატიტით შპს “...კლინიკაში” მკურნალობის პერიოდში, რის გამოც სარჩელი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეტა კოლეგიის 2011 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ც-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე შპს «...კლინიკას» მ. ც-ის სასარგებლოდ მატერიალური ზიანის სახით დაეკისრა 12 232 ლარის ანაზღაურება, ხოლო მორალური ზიანის სახით _ 2 000 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «...კლინიკამ», მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით შპს «...კლინიკის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2010 წლის 10 აპრილს მ. ც-ი შპს «ქ. თბილისის სასწრაფო სამედიცინო დახმარების ცენტრის» ბრიგადის მიერ მიყვანილი იქნა შპს «...კლინიკაში» გადაუდებელი მედიცინის დეპარტამენტის მიმღებ განყოფილებაში დიაგნოზით: «გასტრო-ინტენსიური სისხლდენა».

მ. ც-ს 2010 წლის 10 აპრილს ჩაუდგეს ნაზო-გასტრალური ზონდი, ჩაუტარდა კუჭის სხეულის ზედა მესამედის ელქტროკოაგულაცია, რის შედეგადაც სისხლის ჟონვა შეჩერდა.

მ. ც-ს კლინიკაში ყოფნის დროს ჩაუტარდა 7 ტრანსფუზია. გადასხმული სატრანსფუზიო საშუალებები დამზადებულია 7 დონორის სისხლიდან. 6 დონორი (გ. ჯ-ე, მ. ს-ი, მ. ბ-ი, შ. ა-ი, ნ. კ-ე, გ. ხ-ა) წარმოადგენდა აქტიურ დონორს, ერთი დონორი (პ. პ-ო) - რეზერვის დონორს.

მ. ც-ს შპს «...კლინიკაში» მკურნალობისას ღვიძლის ფუნქციურ სინჯებში დარღვევა არ ჰქონია. იგი კლინიკიდან გაეწერა 2010 წლის 13 აპრილს.

შპს «...კლინიკაში» მკურნალობიდან ერთი თვის შემდეგ, 2010 წლის 18 მაისს მ. ც-ს დაუდგინდა დიაგნოზი ახალი მწვავეHHჩV ინფექცია რეპლიკაციის ფაზაში.

დონორ შ. ა-ს დონაციის შემდგომ 2010 წლის 05 მაისს აღმოაჩნდა HHჩV (+) და ღჭ (+) ინფექცია, რის გამოც იგი დაწუნებულ დონორთა რიგში იქნა გადაყვანილი.

მ. ც-ისთვის ჩატარებული ტრანსფუზიის შემდგომ პერიოდში 2010 წლის 22 სექტემბერს ჩატარებული შემოწმების შედეგად დონორ პ. პ-ოს აღმოაჩნდა HHჩV ინფექცია.

მ. ც-ის მიერ მკურნალობისათვის გაწეული ხარჯი შეადგენს 12 232 ლარს, რაც დასტურდება შპს «მ-ოს» მიერ 2011 წლის 14 აპრილს გაცემული ¹3/ც ცნობით.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება კლინიკის მოქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის მიზეზობრივი კავშირის არარსებობის შესახებ და აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილია შპს «...კლინიკის” მიერ განხორციელებულ სამედიცინო ჩარევასა და პაციენტ მ. ც-ის ,,ც” ჰეპატიტით დაინფიცირებას შორის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი და ამ მოქმედებით დამდგარი ზიანის არსებობა. საქმის მასალებით უდავოდ დადგენილია და ეს გარემოება არც მოპასუხე მხარეს გაუხდია სადავოდ, რომ პაციენტ მ. ც-ს შპს «...კლინიკაში” გასტრო-ინტენსიური სისხლდენის საწინააღმდეგო მკურნალობის დაწყებამდე (10.04.2010წ) ღვიძლის ფუნქციურ სინჯებში დარღვევა არ ჰქონია. ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება ემთხვევა აღნიშნული კლინიკიდან გაწერის (13.04.2010წ) შემდგომ პერიოდს. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სახეზე იყო ახალი მწვავე HჩV ინფექცია რეპლიკაციის ფაზაში და, შესაბამისად, ადგილი ჰქონდა მიზეზ-შედეგობრივ კავშირს მოპასუხე საკურნალო დაწესებულებაში მოსარჩელის მკურნალობასა და დამდგარ შედეგს შორის. პალატამ აღნიშნული დასკვნა დააფუძნა შემდეგ გარემოებებს:

საქმის მასალების თანახმად, სასამართლომ გამოარკვია, რომ ,,ინფექციური პათოლოგიის შიდსისა და იმუნლოგიის ცენტრის” მიერ 2010 წლის 18 მაისს მ. ც-ს დაუდგინდა ახალი მწვავე HჩV ინფექცია რეპლიკაციის ფაზაში (ტ.1. ს.ფ. 20).

სამედიცინო დახმარების ხარისხის ექსპერტიზის 2010 წლის 3 აგვისტოს ¹141 დასკვნის თანახმად, შპს «...კლინიკაში» მკურნალობისას მ. ც-ს ღვიძლის ფუნქციურ სინჯებში დარღვევა არ ჰქონია, დაავადება კი, მწვავედ ვითარდება მკურნალობიდან დაახლოებით ერთ თვეში (ტ.1. ს.ფ. 134).

შპს «...კლინიკაში» მ. ც-ს ჩაუტარდა 7 ტრანსფუზია. გადასხმული სატრანსფუზიო საშუალებები დამზადებული იყო 7 დონორის სისხლიდან. 6 დონორი (გ. ჯ-ე, მ. ს-ი, მ. ბ-ი, შ. ა-ი, ნ. კ-ე, გ. ხ-ა) წარმოადგენდა აქტიურ დონორს, ერთი დონორი (პ. პ-ო) - რეზერვის დონორს. აქედან, დონორ შ. ა-ს დონაციის შემდგომ 2010 წლის 05 მაისს აღმოაჩნდა HჩV (+) და ღჭ (+) ინფექცია, რის გამოც იგი დაწუნებულ დონორთა რიგში იქნა გადაყვანილი. მ. ც-ისთვის ჩატარებული ტრანსფუზიის შემდგომ პერიოდში 2010 წლის 22 სექტემბერს ჩატარებული შემოწმების შედეგად დონორ პ. პ-ოს აღმოაჩნდა HჩV ინფექცია.

მოსარჩელემ თავისი სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლად მითითებული გარემოების დასადასტურებლად წარმოადგინა სამედიცინო დახმარების ხარისხის ექსპერტიზის 2010 წლის 3 აგვისტოს ¹141 დასკვნა, რომლის თანახმად, იმის გათვალისწინებით, რომ შპს «...კლინიკაში» მკურნალობისას მ. ც-ს ღვიძლის ფუნქციურ სინჯებში დარღვევა არ ჰქონია, დაავადება კი მწვავედ ვითარდება მკურნალობიდან დაახლოებით ერთ თვეში, სხვა მიზეზების არარსებობის პირობებში, შესაძლოა დაშვებულ იქნას ვარაუდი, რომ ეს უნდა ყოფილიყო ინფექცია დაკავშირებული აღნიშნულ დაწესებულებაში მკურნალობასთან. მაგრამ ამ ვარაუდის ვერიფიკაცია და მითუმეტეს ზუსტი ეპიდემიოლოგიური ჯაჭვის დადგენა კონკრეტული წყაროს გამოსავლენად სადღეისოდ პრაქტიკულად შეუძლებელია.

საქმეში წარმოდგენილი საქართველოს ექიმთა ასოციაციის წევრის, სრული პროფესორის ელზა ვაშაკიძის მიერ ასოციაციის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარისადმი 2010 წლის 28 ივლისს გაგზავნილი ¹139 წერილის თანახმად, ვერ ხდება პაციენტ მ. ც-ის HჩV ინფექციით დაავადების წყაროზე მითითება, ვინაიდან HჩV ინფექციის დროს შემთხვევების კონკრეტული წყაროს დადგენა პრაქტიკულად შეუძლებელია ინკუბაციური პერიოდის დიდი ვარიაბილობის გამო (1-24 კვირა). კონკრეტულად პაციენტ მ. ც-ის დაავადება შესაძლებელია განვითარებულიყო მისი საუნივერსიტეტო კლინიკაში მკურნალობასთან კავშირში (გადაესხა სისხლი, უტარდებოდა მრავლობითი ინვაზიური მანიპულაციები), თუმცა კვლევის არანაირი მეთოდით არაა შესაძლებელი ამ ფაქტის დადასტურება ან უარყოფა.

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს 2010 წლის 06 აგვისტოს შემოწმების აქტის თანახმად, ტრანსფუზიის წინ არ არის მიღებული პაციენტ მ. ც-ის თანხმობა სისხლისა და მისი კომპონენტების გადასხმის ოპერაციაზე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2009 წლის 19 მარტის ¹108/ნ ბრძანების შესაბამისად. ამავე შემოწმების აქტით, არც ერთ დონორს, არა აქვს ჩატარებული ყოველწლიური მთლიანი კლინიკური ანალიზი (გარდა დონორ გ. ჯ-ისა, რომელსაც ჩატარებული აქვს ასეთი გამოკვლევა 2004 წელს). რითაც დაირღვა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 05.12.2000 წლის ¹241/ნ ბრძანების ”სისხლისა და მისი კომპონენტების დონორობის წინააღმდეგ ჩვენებების განსაზღვრის შესახებ” მე-4 თავის მე-20 მუხლის მოთხოვნა (ტ.1. ს.ფ. 154).

პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე სპეციალისტის სახით მოწვეული სს «... ცენტრის» ექიმ ინფექციონისტის ვახტანგ ქერაშვილის განმარტებით, გამოირკვა, რომ «ჩ» ჰეპატიტი განეკუთვნება ისეთ ვირუსებს, რომელთა შეჭრა ორგანიზმში შესაძლებელია ისე მოხდეს, რომ ვერანაირი ხელსაწყოთი და ვერანაირი წინასწარი კვლევით ვერ დადგინდეს ან გამორიცხოს. თუ კვლევის შედეგად დაემთხვა მ. ც-ის და დონორის გენოტიპი, მიუხედავად ამისა დაინფიცირების წყაროს დადგენა ასი პროცენტით ვერ მოხდება, ვინაიდან კვლევისთვის არ არსებობს სისხლის ნიმუში, რომელიც გადაესხა მ. ც-ს და მნიშვნელოვანია ის გარემოებაც, რომ მ. ც-ი მკურნალობს და თუ იგი ამ პერიოდში განიკურნა, ფაქტიურად შეუძლებელი იქნება გენოტიპის დადგენაც. იმ შემთხვევაში თუ არ ემთხვევა მ. ც-ის და დაინფიცირებული დონორი პირების გენოტიპი, შესაძლებელია გამოირიცხოს დაინფიცირების ფაქტი.

დონორების: შ.ა ა-ისა და პ. პროპკოპენკოს გენოტიპის განსაზღვრის მიზნით, საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით დაინიშნა ექსპერტიზა, ექსპერტიზის ჩატარება დაევალა ინფექციური პათოლოგიის, შიდსისა და კლინიკური იმუნოლოგიის სამეცნიერო პრაქტიკულ ცენტრს და გადაეგზავნა საქმის მასალები. თუმცა 2011 წლის 16 მარტს ცენტრის ექსპერტის მიერ საქმე გადმოიგზავნა შეუსრულებელი სახით, რადგან დონორი პ. პ-ო საქმეში აღნიშნულ მისამართზე ვერ აღმოაჩინეს, ხოლო დონორი შ. ა-ი ანალიზის ჩასაბარებლად ექსპერტიზაზე არ გამოცხადებულა.

ამდენად, სასამართლომ უდავოდ მიიჩნია, რომ საკითხის სპეციფიკიდან გამომდინარე, კატეგორიული მტკიცება იმისა, რომ პაციენტის დაინიფიცირება ”ც” ჰეპატიტიტით მოხდა ამა თუ იმ წყაროდან კვლევის თანამედროვე მეთოდებით პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო. ამასთან, სასამართლომ გაითვალისწინა, რომ მოსარჩელე იყო სოციალურად დაუცველი ფიზიკური პირი, ხოლო მოპასუხე - სოლიდური ინტელექტუალური და ფინანსური პოტენციალის მქონე სამედიცინო დაწესებულება, რომელსაც გაცილებით მეტი შესაძლებლობები გააჩნია მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენებაში მისი არაბრალეულობის დასადასტურებლად, თუმცა ამ მიმართულებით, მოპასუხეს თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება არ მოუხდენია. კერძოდ, მას არ მიუღია არანაირი ზომები დონორების (შ. ა-ი, პ. პ-ო) ადგილსამყოფელის დადგენისა და მათი ექსპერტიზაზე წარდგენის მიზნით. ამასთან, ამ ექსპერტიზით, ალბათობის საკმაოდ მაღალი ხარისხით, შესაძლებელია გამორიცხულიყო მოპასუხე კლინიკის ბრალი მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენებაში, თუ დადგინდებოდა, რომ დონორების და მ. ც-ის გენოტიპი იყო სხვადასხვა.

მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ თავის შინაგანი რწმენით შეაფასა რა საქმეში არსებულ და ზემოთმითითებულ მტკიცებულებებში მოყვანილი ფაქტობრივი გარემოებები, ალბათობის მაღალი ხარისხით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მ. ც-ის დაავადება ”ც” ჰეპატიტით გამოწვეული იქნა მოპასუხე კლინიკაში მკურნალობისას მისთვის დაინფიცირებული სისხლის გადასხმამ.

სააპელაციო სასამართლომ ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, 1007-ე მუხლებით, «ადამიანის უფლებებისა და ბიომედიცინის შესახებ» კონვენციის 24-ე მუხლით, რომლის თანახმად, პირს უფლება აქვს ჩარევის შედეგად მიყენებული ზარალისათვის მიიღოს სამართლიანი კომპენსაცია კანონით გათვალისწინებული პირობებისა და პროცედურების დაცვით. ასევე, «პაციენტის უფლებების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-10 მუხლით, რომლის თანახმად, პაციენტს ან მის კანონიერ წარმომადგენელს უფლება აქვს მიმართოს სასამართლოს და მოითხოვოს: ა) კომპენსაცია ქონებრივი და არაქონებრივი ზიანისა, რომლებიც გამოწვეულია: ა.ა) პაციენტის უფლებების დარღვევით; ა.ბ) მცდარი სამედიცინო ქმედებით; ა.გ) სამედიცინო დაწესებულებების ფუნქციონირების ხარვეზებით; ა.დ) სახელმწიფოს მიერ არასწორად განხორციელებული ზედამხედველობითა და რეგულირებით. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 413-ე მუხლებით და საქმის მასალებისა და ფაქტობრივი გარემოებების სრული და ობიექტური შესწავლის შედეგად მიიჩნია, რომ მ. ც-ი დაინფიცირდა სწორედ მოპასუხე სამკურნალო დაწესებულებაში ჩატარებული ტრანსფუზიის დროს, რაც ცხადყოფდა, რომ სახეზე იყო როგორც მატერიალური, ისე მორალური ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების ყველა წინაპირობა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს ,,... კლინიკის” სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლო იყო და დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «...კლინიკამ», მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ დაარღვია დისპოზიციურობისა და შეჯიბრობითობის პრინციპი, კერძოდ, როგორც პირველმა ინსტანციის სასამართლომ ასევე სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება დაასაბუთეს იმ გარემოებაზე დაყრდნობით, რომ კლინიკის მხრიდან არ მოხდა პაციენტის ინფორმირება ტრანსფუზიის (სისხლის გადასხმის) პროცედურის წინ, მაშინ როდესაც პაციენტის არაინფორმირებულობის ფაქტი ტრანსფუზიასთან მიმართებაში სადავო ფაქტობრივ გარემოებად მოწინააღმდეგე მხარეს თავის სარჩელში არ დაუსახელებია. სასამართლომ მხარეთაგან დამოუკიდებლად მოიძია და გამოიკვლია აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება და მიუხედავად იმისა, რომ იგი არანაირ მიზეზშედეგობრივ კავშირში არ იყო დავის საგანთან, დაეყრდნო სწორედ ამ ფაქტს.

კასატორის აზრით, საქმის ძირითად ფაქტობრივ გარემოებასთან დაკავშირებით, მიუხედავად იმისა, რომ არ არსებობდა პირდაპირი მტკიცებულება მასზე, რომ მათ დაინფიცირებული სისხლი გადაუსხეს მოსარჩელეს, სასამართლომ გაიზიარა მ. ც-ის პოზიცია და მიიჩნია, რომ მისი დასნებოვნება კლინიკის ბრალეული ქმედების შედეგად მოხდა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ მიიღო მხედველობაში მათი მხრიდან წარმოდგენილი მტკიცებულებები (დონორთა სისხლის ანალიზის ამონაწერები, დონორთა ანკეტები, სისხლის კომპონენტების დამზადების სარეგისტრაციო ჟურნალებიდან ამონაწერები, სისხლის გადასხმის ოქმები), სადაც ნათლად ჩანს, რომ იმ დროისათვის პაციენტ ც-ზე გადასხმული სისხლი აბსოლუტურად სუფთა იყო და არ ექვემდებარებოდა დაწუნებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 იანვრის განჩინებით პს «...კლინიკის» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ პს «...კლინიკის» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას პს «...კლინიკის» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (711.60 ლარი) 70% _ 498.12 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. პს «...კლინიკის» საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (711.60 ლარი) 70% _ 498.12 ლარი საქართველოს სახელმწიფო ხაზინის (კოდი:220101222) საბიუჯეტო შემოსავლების ¹300773150 სახაზინო კოდით ¹200122900 ანგარიშიდან.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.