№ას-1819-1793-2011 23 თებერვალი 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ს. რ-ა“

მოწინააღმდეგე მხარე - ი/მ „ნ. მ-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საიჯარო ქირის დავალიანების გადახდის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ს. რ-ამ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი/მ „ნ. მ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა მხარეებს შორის 2005 წლის 18 აპრილს დადებული საიჯარო ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილი საიჯარო ქირის დავალიანების თანხის მოპასუხისათვის დაკისრება, სულ 49 679.67 ლარის ოდენობით

მოპასუხემ სარჩელი ნაწილობრივ ცნო და შესაგებელში განმარტა, რომ საიჯარო ურთიერთობა შეწყვეტილია 2007 წლის 24 სექტემბრიდან და დავალიანება აღნიშნული დღისათვის შეადგენდა 8112.75 ლარს, თუმცა მასში არ იყო გათვალისწინებული 3700 ლარის გადახდა, შესაბამისად, გადასახდელი ქირა შეადგენს 4 412. 75 ლარს, დანარჩენ ნაწილში კი, მოთხოვნა უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია.

სამტრედიის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს „ს. რ-ის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე, ი/მ „ნ. მ-ს“ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 16 919.32 ლარის გადახდა.

რაიონული სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

შპს „ს. რ-ამ“ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოპასუხისათვის დამატებით 32 760.35 ლარის დაკისრება.

ი/მ „ნ. მ-მა“ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს ”ს. რ-ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ი/მ „ნ. მ-ის“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა სამტრედიის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს ”ს. რ-ის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდ, ი/მ „ნ. მ-ს“ შპს ”ს. რ-ის” სასარგებლოდ დაეკისრა 8112,75 ლარის გადახდა, შპს ”ს. რ-ას“ ი/მ „ნ. მ-ის“ სასარგებლოდ, დაეკისრა მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი - 352,16 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

შპს ”ს. რ-ის” ბალანსზე რიცხული ძირითადი საშუალებების რეალიზაციისა და დროებით სარგებლობაში გადაცემის, ძირითადი საშუალებების ჩამოწერის შედეგად მიღებული ჯართის რეალიზაციის მუდმივმოქმედი ერთობლივი სააუქციონო და საკონკურსო კომისიის მიერ 2005 წლის 30 მარტს ორგანიზებულ კომერციულ კონკურსში, იჯარის ფორმით გაცემის მიზნით, გატანილ იქნა შპს ”ს. რ-ის” ბალანსზე რიცხული შენობის 300 კვ.მ. ფართი.

საკონკურსო კომისიის 2005 წლის 3 მარტის №13/3 ოქმისა და შპს ”ს. რ-ის” გენერალური დირექტორის 08.04.2004 წლის ბრძანების თანახმად, კონკურსში გამარჯვებულად აღნიშნული ფართის იჯარაზე გამოცხადდა ი/მ „ნ. მ-ი“.

2005 წლის 18 აპრილს მხარეებს შორის გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება №1 რ-ის სამტრედიის წარმომადგენლობის ადმინისტრაციულ შენობაში 300 კვ.მ. ფართის იჯარით გადაცემაზე. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 5 წლით - 2010 წლის 18 აპრილამდე, საიჯარო ქირა განისაზღვრა 346 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით დღგ-ს ჩათვლით, ამასთან საიჯარო ფართი რეალურად გადაეცა მოიჯარეს, რაზედაც მიღება ჩაბარების აქტი არ შემდგარა. (2005 წლის 18 აპრილის იჯარის ხელშეკრულების 1.2. პუნქტი).

2007 წლის 3 იანვარს, მხარეთა შეთანხმებით, 2005 წლის 18 აპრილის საიჯარო ხელშეკრულებაში შევიდა ცვლილება, კერძოდ, შეიცვალა საიჯარო ქირის ოდენობა და არსებულის ნაცვლად, ერთ კვადრატულ მეტრზე ქირა განისაზღვრა 1.97 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით, სულ ყოველთვიურად, საიჯარო ქირა _ 591 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით. დასახელებული ხელშეკრულება ყველა სხვა პირობასთან ერთად ითვალისწინებდა ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის პირობებს, კერძოდ 5.2 პუნქტის შესაბამისად, მოიჯარეს უფლება აქვს ვადამდე მოშალოს ხელშეკრულება, რის შესახებაც 2 თვით ადრე წერილობით აცნობებს მეიჯარეს. ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის თაობაზე მეორე მხარის ინფორმირების ვალდებულება განმტკიცებულია ხელშეკრულების 7.2 პუნქტშიც, სადაც აღნიშნულია, რომ მხარეებმა ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის შესახებ ერთმანეთს უნდა აცნობონ ერთი თვით ადრე.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის შპს ”ს. რ-ის” წარმომადგენლის მითითება იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე სავალდებულო იყო ორივე მხარის მიერ ხელმოწერილი წერილობითი დოკუმენტის შექმნა, რადგან აღნიშნული წესით ხდებოდა ხელშეკრულებაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანა. აღნიშნულ მოსაზრებასთან დაკავშირებით პალატამ მიუთითა, რომ ხელშეკრულების 7.1 და 7.2. პუნქტებით გამიჯნული იყო მხარეთა ვალდებულებები ხელშეკრულებაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანისა და ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის შესახებ. კერძოდ, ხელშეკრულების 7.1. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულებაში ცვლილებისა და დამატებების შეტანის წესია განმარტებული, რაც სავალდებულოდ უნდა განხორციელდეს წერილობითი ფორმით და ხელმოწერილი უნდა იყოს ორივე მხარის მიერ, ხოლო ამავე ხელშეკრულების 7.2 პუნქტით ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის თაობაზე მხარეთა იმპერატიულ ვალდებულებას წარმოადგენს არა ახალი წერილობითი ხელშეკრულების შექმნა არამედ მეორე მხარის ინფორმირება ერთი თვით ადრე ხელშეკრულების ვადამდე მოშლის შესახებ. ამავე ხელშეკრულების 5.2. პუნქტით კი დაკონკრეტებულია მოიჯარის მხრიდან ხელშეკრულების ვადამდე მოშლის წესი, რომლის თანახმადაც: ”მოიჯარეს უფლება აქვს ვადამდე მოშალოს ხელშეკრულება, რის შესახებაც 2 თვით ადრე წერილობით აცნობებს მეიჯარეს. აღნიშნულთან მიმართებაში სააპელაციო პალატამ აღნიშნა შემდეგი: საქმის მასალების თანახმად, ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე მიმართვამდე ი.მ ნ. მ-მა, 2007 წლის 14 მარტს და 29 მაისს წერილობით მიმართა შპს ”ს. რ-ის” ხელმძღვანელობას მძიმე ფინანსური და ეკონომიური მდგომარეობის გამო 198 კვ.მ. საიჯარო ფართის მეიჯარისათვის დაბრუნებისა და საიჯარო ურთიერთობის მხოლოდ დარჩენილ 102 კვ.მ. ფართზე გაგრძელების თაობაზე. ამის შემდგომ 2007 წლის 17 ივლისს ნ.მიგინეიშვლმა მიმართა შპს ”ს. რ-ას” გენერალურ დირექტორს, სადაც განმარტავდა, რომ მას არ ჰქონდა იჯარის თანხის გადახდის შესაძლებლობა, რის გამოც ითხოვდა მასთან, როგორც მეიჯარესთან ხელშეკრულების შეწყვეტას. აქვე მოიჯარე მიუთითებდა, რომ საიჯარო ფართზე მითითებული თარიღისათვის არსებული დავალიანება უმოკლეს ვადაში იქნებოდა დაფარული (ს.ფ.51.) საპასუხოდ მითითებული წერილისა, ს.ფ. 52-ზე წარმოდგენილია შპს ”ს. რ-ის” ქონების მართვის სააგენტოს წერილი, რომლითაც მეიჯარე ნ.მ-ს ატყობინებს, რომ მ-ის შეტყობინება, ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე რ-ამ მიიღო 2007 წლის 24 ივლისს, შესაბამისად ხელშეკრულება შეწყდება 24 სექტემბერს (ე.ი. ორი თვის შემდეგ) ამასთან მითითებულ წერილშიმეიჯარე იტყობინებოდა, რომ იმ დროისათვის დავალიანება შეადგენდა 6640,63 ლარს, რომლის გადახდის გრაფიკიც უნდა წარმოედგინა მოიჯარეს, წინააღმდეგ შემთხვევაში შპს ”ს. რ-ა” მიმართავდა სასამართლოს (ს.ფ.52).

ს.ფ. 53-ზე წარმოდგენილია შპს ”ს. რ-ის“ მომდევნო წერილი ნ.მ-ისადმი, დათარიღებული 2007 წლის 27 სექტემბერს. მითითებული წერილის შინაარსიდან ირკვევა, რომ 2007 წლის 27 სექტემბრის მდგომარეობით საიჯარო დავალიანების თანხა შეადგენს 8112,75 ლარს. ამასთან რ-ა ატყობინებს მ-ს, რომ მისი წერილის პასუხად, (აქ იგულისხმება მ-ის მიერ 17 ივლისს გაგზავნილი წერილი) ხელშეკრულების 5.2. პუნქტზე დაყრდნობით მ-ს, როგორც მოიჯარეს განესაზღვრა 2-თვიანი ვადა ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის, და რომ მან სწრაფად უნდა დაფაროს დავალიანება”.შპს ”ს. რ-ას” მითითებული წერილების ნამდვილობა პირველი ინსტანციის სასამართლოში სასამართლოში სადაოდ არ გაუხდია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ ნ. მ-ის მიერ, საიჯარო ხელშეკრულება შეწყდა ვადაზე ადრე, კერძოდ, 2007 წლის 24 სექტემბრისათვის, აღნიშნულის თაობაზე ხელშეკრულების 5.2. პუნქტის დაცვით, მან წერილობით აცნობა მეიჯარეს 2 თვით ადრე. და ხელშეკრულების თაობაზე მეიჯარემ თანხმობა განაცხადა, ამასთან ამცნო მ-ს, რომ ეზრუნა არსებული დავალიანების სწრაფად დაფარვაზე.

რაც შეეხება გადასახდელი საიჯარო ქირის ოდენობას, ორივე მხარის მიერ მიცემული განმარტებით, ი.მ. ნ. მ-ის აღიარებით, სააპელაციო სასამართლომ უდაოდ დადგენილა მიინია, რომ 2007 წლის 24 სექტემბრის მდგომარეობით, ანუ ხელშეკრულების შეწყვეტის დროისათვის, ი.მ. ნ. მ-ის საიჯარო ქირის დავალიანება შპს ”ს. რ-ას” მიმართ შეადგენდა 8112,75 ლარს. ამასთან, დადგენილად ჩათვალა, რომ 2010 წლის 30 ივნისიდან საიჯარო ფართი აღარ წარმოადგენდა შპს ”ს. რ-ის” საკუთრებას, იგი ამოიღეს ბალანსიდან და საკუთრებაში გადასცეს შპს ”რ. ფროფერთი მენეჯმენტს”, ასევე უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ მხარეთა შორის მიღება-ჩაბარების აქტი არ გაფორმებულა, არც საიჯარო ქირის გადაცემისას და არც ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდგომ 2007 წლის 24 სექტემბერს.

სააპელაციო პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ფაქტობრივად სწორედ ამ პერიოდიდან, 2007 წლის ივლისიდან ი.მ. ნ.მ-ი აღარ ფლობდა საიჯარო ფართს. მან მისი მიწერილობებით ამცნო კიდევაც მეიჯარეს, რომ იიგი ვეღარ აწარმოებდა საქმიანობას იჯარით აღებულ ფართში.

ზემოთაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ნ. მ-ის მხრიდან საიჯარო ფართის გადაცემის დაყოვნებას ადგილი არ ჰქონია.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი დასაბუთებისას მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 316.1-ე, 317.1-ე, 581.2-ე, 561-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დადგენილი იყო, რომ მხარეთა შორის დადებული იჯარის ხელშეკრულების 5.2. მუხლის მიხედვით, მოიჯარის ინიციატივით ხელშეკრულების მოშლის შემთხვევაში ვადა შეადგენდა 2 თვეს, ამასთან, 24.09.2007 წელს, მხარეთა შორის საიჯარო ურთიერთობა შეწყდა, რომლის ინიციატორი მხარეც მოიჯარე იყო, და რაზედაც წერილობითი თანხმობა მეიჯარემაც განაცხადა.

რაც შეეხება საიჯარო ქირის დავალიანების ოდენობას, ს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლზე მითითებით, საქმეში არსებული მტკიცებულებებისა და თავად ი.მ. ნ. მ-ის აღიარების საფუძველზე, პალატა უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს ”ს. რ-ის” მიმართ ი.მ. ნ. მ-ის საიჯარო დავალიანება 2007 წლის 24 სექტემბრისათვის, ანუ ხელშეკრულების შეწყვეტის დროისათვის შეადგენდა 8112,75 ლარს, შესაბამისად, ამ ნაწილში შპს ”ს. რ-ის” სარჩელი საფუძვლიანი იყო და დაკმაყოფილებას ექვედებარებოდა, ხოლო დანარჩენ ნაწილში, მოთხოვნა, როგორც დაუსაბუთებელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო შემდეგ გარემოებათა გამო: პალატის მითითებით, შპს ”საქართელოს რ-ა” ითხოვდა ი.მ. ნ. მ-ისათვის 2010 წლის აპრილამდე საიჯარო ქირის გადახდას და აღნიშნული დავალიანების გადაუხდელობის გამო მასზე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირგასამტეხლოს დაკისრებას. აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317.1-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ საიჯარო დავალიანების ანაზღაურების მოთხოვნის შემთხვევაში მხარეთა შორის უნდა არსებობდეს საიჯარო ურთიერთობა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი იმ ფაქტობრივი გარემოების ვითარებაში, რომ შპს ”ს. რ-ასა” და ი.მ. ნ. მ-ს შორის საიჯარო - სამართლებრივი ურთიერთობა შეწყდა 2007 წლის 24 სექტემბრისათვის, პალატის მოსაზრებით, უსაფუძვლო იყო მოსარჩელის მოთხოვნა 2007 წლის 24 სექტემბრის შემდგომ პერიოდზე საიჯარო ქირის დავალიანებისა და პირგასამტეხლოს მოთხოვნის თაობაზე.

აპელანტის, შპს „ს. რ-ას” მითითება იმის თაობაზე, რომ საიჯარო ურთიერთობის გაგრძელების დამადასტურებელია ნ. მ-ის მიერ თანხის 1000 ლარის გადახდა 2007 წლის 4 ოქტომბერს, (იხ.ს.ფ.58), სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა, რადგან წარმოდგენილ მტკიცებულებაში ე.წ. ”საგადასახადო დავალებაში” (ს.ფ.58) გადახდის დანიშნულების გრაფაში მითითებული იყო - საიჯარო ქირის დავალიანება, პერიოდის მითითების გარეშე, მაშინ როცა მსგავს ”საგადასახადო დავალებაში” რომლებიც განთავსებულია ს.ფ.55-57-ზე, ყველგან იყო მითითება იმის თაობაზე, თუ რა პერიოდის დავალიანების დასაფარად ხდებოდა თანხის შეტანა, როგორც ირკვევა ი.მ. მ-ი პერიოდულობით იხდიდა 2006 წლის დავალიანებას, ასევე მან 2007 წ. 2 მაისს გადაიხადა 2007 წლის იანვრის თვის გადასახადი (იხ.ს.ფ.57).

პალატის განმარტებით, მტკიცების ტვირთი იმისა, რომ 2007 წლის ოქტომბერში განხორციელებული გადახდა (ს.ფ.58) სწორედ ოქტომბრის თვის საიჯარო ქირა იყო (რაც თავისთავად იმის დასტური იქნებოდა, რომ ოქტომბრის თვეშიც გრძელდებოდა საიჯარო ურთიერთობა) მოსარჩელეს ეკისრებოდა, რისი დადასტურებაც მან ვერ შეძლო.

ს. რ-ის” მითითება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 594-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც ”თუ მოიჯარე საიჯარო ურთიერთობის დამთავრების შემდგომ არ დააბრუნებს იჯარით აღებულ ქონებას, მაშინ მეიჯარეს შეუძლია მოითხოვოს დათქმული საიჯარო ქირის გადახდა ქონების დაბრუნების დაყოვნებისათვის”, პალატამ ასევე არ გაიზიარა და მიიჩნია, რომ, დაუდასტურებელი იყო იჯარით აღებული ქონების დაყოვნება, ან არ გადაცემა ი.მ. მ-ის მხრივ.

პალატამ აღნიშნა, რომ მიღება-ჩაბარების აქტი, არც საიჯარო ფართის გადაცემისას შემდგარა მხარეთა შორის, რაც იმის დასტური იყო, რომ მხარეებმა თავიანთი კონკლიუდენტური მოქმედებით გადაუხვიეს ხელშეკრულებაში გაკეთებულ დათქმას მიღება - ჩაბარების აქტის შედგენის თაობაზე. ამდენად, პალატის განმარტებით, მიღება- ჩაბარების აქტის არ არსებობა ვერ გახდებოდა იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ ი.მ. მ-ის მხრიდან ადგილი ჰქონდა საიჯარო ფართის გადაცემის დაყოვნებას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს. რ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, არასწორი იყო სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება ხელშეკრულების ფორმასთან დაკავშირებით, ვინაიდან მხარეთა შორის გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულების 7.2 პუნქტით გათვალისწინებული პუნქტით გათვალისწინებული პირობა არ ითვალისწინებდა ხელშეკრულების შეწყვეტის წერილობით გაფორმების ვალდებულებად, ამიტომ, კასატორის აზრით, უსაფუძვლოა, რომ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების 7.1 პუნქტით გათვალისწინებული წესი არ ვრცელდება 7.2-ით გათვალისწინებულ წესზე.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია დადგენილად, რომ თითქოს შპს „ს. რ-ამ“ წერილობით უპასუხა განცხადებაზე ი/მ „ნ. მიგინეიშვლს“, სადაც თითქოს შპს „ს. რ-ა“ აღნიშნავდა, რომ მოიჯარის შეტყობინება ხელშეკრულების თაობაზე მიიღო 2007 წლის 24 ივლისს და, შესაბამისად, ხელშეკრუელბა შეწყვეტდა მოქმედებას 2007 წლის 14 სექტემბერს. კასატორის აზრით, ასევე არ შეესაბამებოდა სიმართლეს, სასამართლოს მითითება მასზე, რომ თითქოს შპს „ს. რ-ას“ სადავოდ არ გაუხდია მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი გაურკვეველი წარმომავლობის წერილი, რასაც სააპელაციო პალატა მსჯელობისას დაეყრდნო.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლო არასწორად განმარტავს საქმესთან დაკავშირებულ გარემოებებს, კერძოდ, ფართის დაბრუნებასთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ მოიჯარემ ამცნო შპს „ს. რ-ას“, რომ ის ფართით აღარ სარგებლობდა, შესაბამისად, მოიჯარის მხრიდან ფართის დაყოვნებას ადგილი არ ჰქონია. კასატორის მითითებით, აღნიშნული გარემოება, პალატამ ისე მიიჩნია დადგენილად, რომ რაიმე მტკიცებულებაზე მითითება არ გაუკეთებია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 იანვრის განჩინებით შპს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2078.35 ლარი) 70% _ 1454.84 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ს. რ-ას“ დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2078.35 ლარი) 70% _ 1454.84 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.