№ას-1820-1794-2011 27 თებერვალი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს „ჰ-ი“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ბ. ჩ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ბ. ჩ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ჰ-ის“ მიმართ წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულების დარღვევით მიყენებული ზიანის – 1500 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
2008 წლის 24 ივნისს მოსარჩელესა და შპს „ჰ-ს“ შორის გაფორმდა წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის მე-4 პუნქტით განისაზღვრა შპს „ჰ-ის“ ვალდებულება მხარეთა მიერ შეთანხმებულ მდგომარეობაში მყოფი ბინის გადაცემის ვალდებულება მოსარჩელის მიერ 19000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ. ბ.ჩ-ემ შეასრულა თანხის გადახდის ვალდებულება, თუმცა შპს „ჰ-მა“ დაარღვია ხელშეკრულების მე-6 პუნქტი, რაც გამოიხატა შემდეგში: შპს „ჰ-ი“ ვალდებული იყო, საცხოვრებელი სახლი აეშენებინა შესაბამისი ნებართვის მიღებიდან არა უგვინეს 24 თვისა. ქ.ბათუმის მერიამ მშენებლობის ნებართვა გასცა 2008 წლის 26 სექტემბერს №01-22/1043 ბრძანების საფუძველზე, მოპასუხემ კი, მის მიერ ნაკისრი ვალდებულების შესრულების ვადას გადააცილა, რის გამოც, მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების მე-9 პუნქტის შესაბამისად, მოსარჩელემ მოითხოვა ყოველი ვადაგადაცილებული თვისათვის 500 ლარის ანაზღაურება სახლის ექსპლოატაციაში შესვლასა და მოსარჩელისათვის საკუთრებაში გადაცემამდე, იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხეს ვალდებულება უნდა შეესრულებინა არა უგვიანეს 2010 წლის 26 სექტემბრისათვის, მოპასუხეს უნდა დაეკისროს 1500 ლარის ანაზღაურება. მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნული მოთხოვნით მან შპს „ჰ-საც“ მიმართა 2010 წლის 1 ნოემბერს, თუმცა მისგან პასუხი არ მიუღია.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა შემდეგი:
მოპასუხის განმარტებით, მას ვალდებულ;ების შესრულების ვადა არ დაურღვევია, რადგანაც მშენებლობის სანებართვო მოწმობის თანახმად, შპს „ჰ-ი“ უფლებამოსილია, მშენებლობა აწარმოოს 2012 წლის ბოლომდე, შესაბამისად, მოსარჩელის მოსაზრება ვალდებულების შეუსრულებლობის თაობაზე უსაფუძვლოა. მხარეს ხელშეკრულების საფუძველზე, უფლება აქვს, ნებისმიერ დროს შეწყვიტოს ხელშეკრულება, რაც მოსარჩელეს არ განუხორციელებია და მისი მოთხოვნა ემსახურება მხოლოდ უსაფუძვლო გამდიდრებას, მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო მშენებლობის პროექტის ვადის გაგრძელების თაობაზე, რადგანაც აღნიშნულის შესახებ ეცნობა ყველა მობინადრეს ერთდროულად.
ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილებით ბ. ჩ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ბ. ჩ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ხელვაჩაურის რაონული სასამარლოს 2011 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ბ. ჩ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს ჰ-ს ბ. ჩ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1500 ლარის, ასევე 150 ლარის გადახდა ბ. ჩ-ის სასარგებლოდ მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი თანხის სანაცვლოდ შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2008 წლის 24 ივნისს, შპს „ჰ-სა“ და ბ. ჩ-ეს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად ამ უკანასკნელმა 19 000 აშშ დოლარად შეიძინა ასაშენებელ მრავალფუნქციურ საცხოვრებელ სახლში 38 კვ.მ ფართი. 2008 წლის 24 ივნისის ხელშეკრულების 6.1 პუნქტის თანახმად, შპს „ჰ-ი“ ვალდებული იყო, პროექტის დამტკიცებიდან და შესაბამისი ნებართვის მოპოვებიდან 24 თვეში აეშენებინა საცხოვრებელი სახლი. 2008 წლის 26 სექტემბერს, პროექტის დამტკიცების შემდეგ, ქ.ბათუმის მერიამ შპს „ჰ-ის“ სახელზე გასცა მშენებლობის ნებართვა. 2010 წლის 26 სექტემბრისათვის, ანუ მშენებლობის ნებართვის გაცემიდან 24 თვეში, საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა არ დასრულებულა. ქ.ბათუმის მერიის მიერ, 2010 წლის 8 ოქტომბერს, ქ.ბათუმში, ჭ-ის ქ. №81,83, 85, 87, 89 და ა-ის ქ. №33-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მშენებლობაზე კვლავ გაიცა სანებართვო მოწმობა დამატებით ორი წლის ვადით. პალატის მითითებით, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მოსარჩელის თანხმობას მშენებლობის სანებართვო მოწმობის მიღების შესაბამისად მხარეთა შორის 2008 წლის 24 ივნისს გაფორმებული ხელშეკრულების ვადის 2012 წლის ოქტომბრამდე გაგრძელების შესახებ. ამავე ხელშეკრულების 9.1.„გ“ ქვეპუნქტით კი, ვალდებულების დროულად შეუსრულებლობის შემთხვევისათვის მხარეებმა გაითვალისწინეს გარკვეული სანქცია, რომელიც ხელშეკრულებაში იწოდა ზიანის ანაზღაურებად და მისი ოდენობა დადგენილია 500 ლარით, ყოველი ვადაგადაცილებული თვისათვის. პალატის მოსაზრებით, დასახელებული დათქმა ხელშეკრულებაში მისი სამართლებრივი ბუნებით, პირგასამტეხლოზე შეთანხმებაა და არა ზიანის ანაზღაურების თაობაზე შეთანხმება, რადგანაც, სასამართლოს განმარტებით, წინასწარ ზიანის ოდენობის განსაზღვრა არ არის შესაძლებელი, ხოლო, თუ რა ზიანი მიადგა მხარეს ხელშეკრულების შეუსრულებლობითა თუ მისი არაჯეროვანი შესრულებით მტკიცების საგანია, ანუ ხელშეკრულებაში მითითებული სანქციის – 500 ლარის ზიანად შეფასება არაგონივრული და სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 361-ე მუხლებით მიიჩნია, რომ 2008 წლის 24 ივნისის მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულება შპს „ჰ-მა“ დაარღვია. სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს სანივთო უზრუნველყოფის ღონისძიებებს, კერძოდ, მოთხოვნის უზრუნველყოფის დამატებით საშუალებებს. სამოქალაქო კოდექსის 416-417-ე მუხლებით მხარეებს შეუძლიათ ვალდებულების შესრულების უზრუნველსაყოფად ხელშეკრულებით გაითვალისწინონ ისეთი დამატებითი საშუალება, როგორიცაა პირგასამტეხლო, რომელიც ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის ერთ-ერთ დამატებითი საშუალებაა, მხარეთა შეთანხმებით დადგენილი ფულადი თანხაა, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვენი შესრულების დროს. 2008 წლის 24 ივნისის ხელშეკრულების 9.1.„გ“ ქვეპუნქტით, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების დარღვევისათვის მხარეთა მიერ განისაზღვრა პირგასამტეხლოს ოდენობა ყოველი ვადაგადაცილებული თვისათვის 500 ლარის ოდენობით. მოსარჩელე ითხოვს მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრებას მხოლოდ 1500 ლარის ოდენობით, რაც მოიცავს ვალდებულების დარღვევის მხოლოდ სამთვიან პერიოდს. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლზე და აღნიშნა შემდეგი: ხელშეკრულების ღირებულებაა 19 000 აშშ დოლარი. აღნიშნული გარემოებებისა და მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების თანახმად, რომლითაც გათვალისწინებული იყო ხელშეკრულების დარღვევისათვის პირგასამტეხლო და მისი ოდენობა, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს სახით 1500 ლარის დაკისრების თაობაზე გონივრული და სამართლიანია და იგი უნდა დაკმაყოფილდეს.
სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ჰ-მა“, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:
მოცემულ დავაზე უდავოდ დადგენილი გარემოებაა, რომ შპს „ჰ-მა“ იკისრა სახლის აშენების ვალდებულება და მისი დასრულების ვადა გაგრძელდა 2012 წლის ბოლომდე, მშენებლობის ვადის გაგრძელების თაობაზე ცნობილი იყო მხარისათვის, რაც არც ამ უკანასკნელს გაუხდია სადავოდ, მშენებლობის ვადის გაგრძელების თაობაზე ინფორმირებული იყვნენ სხვა მობინადრეებიც, რაც დასტურდება მათი უმრავლესობის ხელმოწერით, ეს ინფორმაცია განთავსებული იყო სამშენებლო ობიექტზეც. ბ.ჩ-ის ინფორმირებას ადასტურებს ქ.ბათუმის მერიის წერილიც. აღნიშნული გარემოება არ იქნა ასახული სასამართლო სხდომის ოქმებში, ამასთან, არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულება, უფრო მეტიც, სასამართლოს განმარტებით, ხელშეკრულების მოქმედების ვადის გაგრძელების თაობაზე ბ.ჩ-ის ინფორმირებისა და მისი თანხმობის დამადასტურებელი დოკუმენტი საქმის მასალებში არ მოიპოვება, სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა არასწორია და არ გამომდინარეობს საქმის მასალებიდან. სასამართლომ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, მხარეს მიაკუთვნა ის, რაც მას არ მოუთხოვია, რადგანაც 2008 წლის 24 ივნისის ხელშეკრულების 9,1,„გ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულია, ვალდებულების არადროული შესრულების გამო, ზიანის ანაზღაურება, რაც არ შეესაბამება მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის მოთხოვნებს, მხარე მოითხოვდა სწორედ ზიანის და არა პირგასამტეხლოს ანაზღაურებას, სასამართლომ ამ მიმართებით, არასწორად განმარტა და არასწორადვე გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 416-ე და 417-ე მუხლები, აღნიშნულით კი დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლი, ამასთანავე, არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 366-ე მუხლი, რომლითაც განსაზღვრულია ვალდებულების შესრულების ვადა. ამავე კოდექსის მე-400 მუხლის თანახმად, მოვალეს ვალდებულების შესრულების ვადა არ დაურღვევია. შპს „ჰ-მა“ წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს ასევე დაურთო მტკიცებუებები 2 ფურცლად.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 თებერვლის განჩინებით შპს „ჰ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ჰ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ჰ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.
საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოცემული დავა, მისი საგნის ღირებულების გათვალისწინებით, მაგისტრატი მოსამართლის განსჯადია, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-14 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, მაგისტრატი მოსამართლეები პირველი ინსტანციით განიხილავენ ქონებრივ დავებს, თუ სარჩელის ფასი არ აღემატება 2000 ლარს. ამავე კოდექსის 39-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მაგისტრატი მოსამართლის განსჯად საქმეზე სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა ყველა ინსტანციის სასამართლოში შეადგენს ამ მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი ოდენობის ნახევარს.
საქმეში წარმოდგენილი სახელმწიფო ბაჟის საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენში ჩარიცხვის დამადასტურებელი მტკიცებულებებით დგინდება, რომ შპს „ჰ-მა“, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გადაიხადა 300 ლარი. ამავე ნორმის მე-2 ნაწილით კი, დადგენილია ამ თანხის განახევრების აუცილებლობა, შესაბამისად, მხარემ ზედმეტად გადაიხადა 150 ლარი (300/2=150).
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ არ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო ნორმა, რომელიც არეგულირებს სასამართლო წარმოების დროს წარმოშობილ ურთიერთობას, სასამართლო იყენებს საპროცესო სამართლის იმ ნორმას, რომელიც აწესრიგებს მსგავს ურთიერთობას (კანონის ანალოგია), ხოლო თუ ასეთი ნორმაც არ არსებობს, სასამართლო ემყარება სამოქალაქო საპროცესო სამართლის ზოგად პრინციპებს (სამართლის ანალოგია). იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ კანონმდებლობა მსგავს შემთხვევას არ არეგულირებს, საკასაციო პალატა თვლის, რომ ზედმეტად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის დაბრუნების სამართლებრივ საფუძვლად უნდა მიუთითოს ამავე კოდექსის 42-ე მუხლზე, რომლითაც განსაზღვრულია შემდეგი: თუ სარჩელის აღძვრის მომენტში შეუძლებელია დავის საგნის ღირებულების ზუსტად განსაზღვრა, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობას წინასწარ განსაზღვრავს მოსამართლე, შემდეგ კი ხდება დამატებით გადახდევინება ან ზედმეტად გადახდილის უკან დაბრუნება საქმის გადაწყვეტისას დადგენილი სარჩელის ფასის შესაბამისად, ამდენად, პალატა თვლის, რომ შპს „ჰ-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ №632 საგადახდო დავალებით 2012 წლის 13 იანვარს ზედმეტად გადახდილი 150 ლარი, ხოლო, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ასევე უნდა დაუბრუნდეს დარჩენილი სახელმწიფო ბაჟის – 150 ლარის 70% – 105 ლარი.
კასატორ შპს „ჰ-ს“ ასევე უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 3 (სამი) ფურცლად, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
შპს „ჰ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ შპს „ჰ-ს“ (საიდენტიფიკაციო №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) მის მიერ №632 საგადახდო დავალებით 2012 წლის 13 იანვარს ზედმეტად გადახდილი 150 ლარი, ასევე დარჩენილი სახელმწიფო ბაჟის – 150 ლარის 70% – 105 ლარი. კასატორს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 3 (სამი) ფურცლად. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.