№ას-1831-1804-2011 24 თებერვალი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ნ. გ-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – რ. ჭ-ე, ნ. ჯ-ი (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება
დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. გ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ჯ-ისა და რ. ჭ-ის მიმართ, სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის შესაბამისად, მოპასუხეთა შორის 2010 წლის 28 აპრილს 2030 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის ხელშეკრულების 978 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილში ბათილად ცნობის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოსარჩელე ცხოვრობს ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ კ-ში. 2008 წელს ნ.გ-მა განცხადებით მიმართა ხელვაჩაურის საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას მისი საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ არსებული მიწის მის საკუთრებად აღიარების თხოვნით, რაზეც უარი ეთქვა იმ საფუძვლით, რომ მიწა საკუთრების უფლებით გადაცემული ჰქონდა ამავე სოფელში მცხოვრებ ნ. ჯ-ს. მოსარჩელის მიმართვის საფუძველზე, ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ნ.გ-ის მოთხოვნა და სადავო მიწის გადაცემის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი ხელვაჩაურის საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2007 წლის 21 დეკემბერს ნ. ჯ-ის სახელზე გაცემული №2610 საკუთრების მოწმობა. რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ. აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემულ იქნა სააღსრულებო ფურცელი, თუმცა საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ ვერ აღასრულა გადაწყვეტილება, რადგანაც ამ დროისათვის სადავო მიწა სახელმწიფოს საკუთრებას აღარ წარმოადგენდა, არამედ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 10 ოქტომბრის განჩინების მიღებამდე, 2010 წლის 26 აპრილს ნ. ჯ-მა სადავო მიწის ნაკვეთი მიჰყიდა რ. ჭ-ეს, რაც ასევე დადასტურდა საჯარო რეესტრის მონაცემებით. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხეთა შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებითი გარიგებაა და ნ.ჯ-ს დავის დასრულებამდე არ ჰქონდა უფლება, გაესხვისებინა სადავო მიწა, მან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებისაგან თავის არიდების მიზნით, რ.ჭ-ესთან ისე დადო გარიგება, რომ მხარეებს ამ გარიგებით შედეგის დადგომის სურვილი არ ჰქონიათ, არამედ დადეს მოსაჩვენებლად.
ნ. ჯ-მა სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:
ნ.ჯ-ი დაეთანხმა სარჩელში მითითებულ გარემოებას სასამართლოს მიერ საკუთრების მოწმობის ბათილად ცნობის შესახებ, თუმცა განმარტა, რომ მოსარჩელეს არ დაუდასტურებია მის მიერ მოთხოვნილი ფართი ნასყიდობის ხელშეკრულების რომელ ნაწილს შეეხება, სასამართლოს გადაწყვეტილება სავალდებულო ძალას იძენს მისი კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ, ხოლო სადავო გარიგება დაიდო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, ხოლო ნასყიდობის საგანს ყადაღა ან სხვა უზრუნველყოფის ღონისძიება არ ედო. მართალია, საკუთრების მოწმობა 978 კვ.მ მიწის ნაწილში გაუქმებულია, თუმცა სასამართლოს ადმინისტრაციული დავის განხილვისას ნ.გ-ი მართლზომიერ მფლობელად არ უცვნია და არც მიწა მიუკუთვნებია მისთვის, ამასთან, მართლზომიერების ფაქტს მოსარჩელე მოცემულ შემთხვევაშიც ვერ ადასტურებს, არამედ მიუთითებს მხოლოდ მიწის ნაკვეთის დაკავების ფაქტზე, შესაბამისად, მოპასუხე სადავო მიწაზე პრეტენზიას აცხადებს მოსარჩელის მსგავსად. ნ.ჯ-მა დამატებით აღნიშნა ის გარემოებაც, რომ, რადგანაც ნ.გ-ი სადავო ქონების მართლზომიერი მფლობელი არაა, ის არც სათანადო მოსარჩელეა.
წარმოდგენილი სარჩელი ასევე არ ცნო მოპასუხე რ. ჭ-ემ და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა შემდეგი გარემოებები:
მოსარჩელე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძვლად მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველ ნაწილს, რითაც დასტურდება, რომ გარიგებას მართლსაწინააღმდეგოდ არ მიიჩნევს, რის გამოც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მ მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ის ვალდებული იყო, ემტკიცებინა, რომ სადავო გარიგება არღვევს მის კანონიერ ინტერესს და მოსარჩელე მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების მქონე სუბიექტია, რაც მხარემ ვერ დაასაბუთა. ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებაში არაა აღნიშნული 4000 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან სადავო 978 კვ.მ მიწა რომელ ნაწილს შეადგენს და მოსარჩელის მითითება, რომ რ.ჭ-ის მიერ შეძენილი 2030 კვ.მ მიწა მოიცავს სადავო ტერიტორიას, არასწორია. საჯარო რეესტრის 2010 წლის 1 მარტის ამონაწერის თანახმად, ნ.ჯ-ს საკუთრებაში გააჩნდა 4000 კვ.მ მიწა, ამონაწერითვე დასტურდება ის გარემოება, რომ 2008 წლის 8 აპრილს ზემოაღნიშნული მიწის ნაკვეთი დაიყო ორ ნაწილად: 2009 კვ.მ და 2030 კვ.მ. ნაკვეთებს მიენიჭა საკადასტრო კოდი და სწორედ 2030 კვ.მ მიწა მიჰყიდა მოპასუხეს ნ.ჯ-მა. რ.ჭ-ემ მიწის შეძენისას საკუთრების უფლება შეამოწმა საჯარო რეესტრში, რის გამოც ის, სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის შესაბამისად, კეთილსინდისიერი შემძენია, ამასთანავე, 978 კვ.მ მიწის ნაწილში ნ.ჯ-ის საკუთრების მოწმობის ბათილად ცნობის საფუძვლად სასამართლომ ჩათვალა ის ფაქტი, რომ ნ.ჯ-ს არ ჰქონდა გადახდილი საკუთრების აღიარების საფასური და არ იყო წარმოდგენილი ამ მიწის თვითნებურად დაკავების დამადასტურებელი კანონით გათვალისწინებული მტკიცებულება. მოპასუხის განმარტებით, დაუსაბუთებელია სარჩელში მითითებული გარემოება გარიგების მოჩვენებითად მიჩნევის შესახებ, რადგანაც მას რეალურად მოჰყვა სამართლებრივი შედეგი.
ხელვაჩაურის რაიონული სამართლოს 2011 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2010 წლის 28 აპრილს ნ. ჯ-სა და რ. ჭ-ეს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება 978 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილში. გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ძალაში დარჩა 2011 წლის 30 მარტის №ს/უზრ-31 სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ განჩინება, ხოლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ გაუქმდა 2011 წლის 4 მაისს გაცემული განჩინება სარჩელის უზრუნველყოფით გამოწვეული მოსალოდნელი ზარალის ანაზღაურების უზრუნველყოფის შესახებ და ზ. გ-ს დაუბრუნდა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლობის დეპარტამენტის სპეცანგარიშზე შეტანილი 1000 (ათასი) ლარი.
რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით რ. ჭ-ისა და ნ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა, ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება გაუქმდა და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 30 მარტის განჩინებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიება, ნ. გ-ს დაეკისრა რ. ჭ-ის სასარგებლოდ 1927 ლარის გადახდა, ნ. გ-ს ნ. ჯ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1927 ლარის გადახდა შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 56-ე, 185-ე, 312-ე, 317-ე, 477-ე მუხლებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე, 105-ე მუხლებით და დადგენილად მიიჩნია, რომ, 2010 წლის 28 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, ნ. ჯ-მა რ. ჭ-ეს 100000 ლარად მიჰყიდა ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ კ-ში მდებარე 2030 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, 2010 წლის 28 აპრილს ნ. ჯ-ის მიერ შედგენილი ხელწერილით დასტურდება, რომ მან რ. ჭ-ისაგან მიიღო მიწის ნაკვეთის საფასური 100000 ლარი, საჯარო რეესტრის 2010 წლის 4 მაისის ამონაწერის თანახმად, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეძენილი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა შემძენი რ.ჭ-ე, ხოლო 2010 წლის 1 მარტის ამონაწერის თანახმად, ნ. ჯ-ს საკუთრებაში გააჩნდა 4000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი ...), საჯარო რეესტრის მასალებით ასევე დასტურდება, რომ 2008 წლის 8 აპრილს განხორციელდა ზემოაღნიშნული მიწის ნაკვეთის დაყოფა ორ ნაკვეთად, რომელთაგან ერთი დარეგისტრირდა როგორც 2009 კვ.მ მიწის ნაკვეთად და მიენიჭა საკადასტრო კოდი ..., ხოლო მეორე დარეგისტრირდა 2030 კვ.მ ნაკვეთად და მიენიჭა საკადასტრო კოდი – ... სასამართლომ მიუთითა მოპასუხეთა ახსნა-განმარტებაზე და დადასტურებულად ჩათვალა, რომ მიწის ნაკვეთის შეძენის შემდეგ მისი ფლობა, სარგებლობა და პატრონობა დაიწყო შემძენმა და, მოსარჩელის უკანონო ქმედების გამო მიწის, ნაკვეთის შემძენს ნივთით სარგებლობაში ხელი შეეშალა მისი შეძენიდან ერთი წლის გასვლის შემდეგ. 2009 წლის 13 ნოემბერს ხელვაჩაურის რაიონულმა სასამართლომ დააკმაყოფილა ნ. გ-ის სარჩელი და 978 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილში ბათილად ცნო ნ. ჯ-ის სახელზე გაცემული №2610 საკუთრების უფლების მოწმობა. აღნიშნული გადაწყვეტილება ნ. ჯ-მა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 25 მარტისა და უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 21 ოქტომბრის განჩინებებით, ძალაში დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. დადგენილად იქნა მიჩნეული ის გარემოებაც, რომ მოსარჩელეს სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება მიაჩნია მოჩვენებით გარიგებად, რაც არ იქნა გაზიარებული სასამართლოს მიერ იმ საფუძვლით, რომ გარიგების ბათილობის საფუძველი არ არსებობს. მოცემული გარემოების არარსებობა სასამართლომ დადასტურებულად ჩათვალა ნ. ჯ-სა და რ. ჭ-ეს შორის 2010 წლის 28 აპრილის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების, ასევე 2010 წლის 28 აპრილს ნ. ჯ-ის მიერ შედგენილი ხელწერილთ, რომლითაც დასტურდება, რომ ნ.ჯ-მა რ.ჭ-ისაგან მიიღო მიწის საფასური – 100000 ლარი. სასამართლომ მიუთითა საჯარო რეესტრის 2010 წლის 4 მაისის ამონაწერზე და დადასტურებულად მიიჩნია, რომ 2010 წლის 28 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულება არის ნამდვილი და არა მოჩვენებითი, წინააღმდეგ შემთხვევაში რ. ჭ-ე, როგორც მყიდველი, არ გადაუხდიდა ნასყიდობის საგნის საფასურს ნ. ჯ-ს, ხოლო ნ. ჯ-ი არ გადასცემდა საკუთრებაში ნასყიდობის საგანს, ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ გარიგების მხარეების მოქმედება მიმართული იყო შესაბამისი იურიდიული შედეგის დადგომისაკენ. ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას ნ. ჯ-ი წარმოადგენდა მიწის ნაკვეთის სრულუფლებიან მესაკუთრეს, რაც, თავის მხრივ, გამორიცხავს რ. ჭ-ის არაკეთილსინდისიერებას. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლით, რ. ჭ-ის განმარტებით და მიიჩნია, რომ მისთვის უცნობი იყო მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით ნ. ჯ-სა და ნ. გ-ს შორის არსებული სასამართლო დავის შესახებ, მით უმეტეს, რომ ასეთი დავის არსებობის შესახებ ეჭვის საფუძველს არც საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერები იძლეოდა. რ. ჭ-ის მიერ შეძენილი ქონება არ იყო დაყადაღებული და იგი წარმოადგენდა სახელმწიფოს მიერ ნ. ჯ-ისათვის საკუთრებაში გადაცემული მიწის ნაკვეთის დაყოფის შედეგად წარმოქმნილ მიწის ნაკვეთს. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მეორე ნაწილის, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მეხუთე მუხლის შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ მოჩვენებითი გარიგების მეშვეობით ნ. ჯ-მა შეინარჩუნა საკუთრების უფლება ნ. გ-თან სადაოდ გამხდარი 978 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, რადგან სწორედ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე დაკარგა მან საკუთრების უფლება იმ 2030 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, რომელიც მოცემული ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეიძინა რ. ჭ-ემ.
სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. გ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი და აღნიშნული სამართლებრივი ნორმის არასწორი განმარტების შედეგად, მოჩვენებით გარიგებად არ მიიჩნია 2010 წლის 28 აპრილს ნ. ჯ-სა და რ. ჭ-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. პალატამ, კანონიერ ძალაში შესული უზენაესი სასამართლოს განჩინების მიუხედავად, რომლითაც ნ. ჯ-ის საკუთრების უფლება 978 კვ.მ მიწის ნაწილში გაუქმებული აქვს, მიიჩნია, რომ საქმეში არ არსებობდა მტკიცებულება იმისა, რომ მითითებული გარიგება იყო მოჩვენებითი. მიწის ნაკვეთი ნ. ჯ-ს დარეგისტრირებული ჰქონდა საკუთრებაში 2007 წლიდან და მას ამ დროის განმავლობაში, მისი გასხვისება არც კი უცდია, ხოლო, როდესაც სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება ამ ნაწილში საკუთრების მოწმობის გაუქმების შესახებ და მოპასუხის საკუთრებას რეალური საფრთხე დაემუქრა, ნ. ჯ-მა გამოიყენა კანონით გათვალისწინებული ნორმა და შეიტანა სააპელაციო და საკასაციო საჩივრები. ორი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მიუხედავად, ნ. ჯ-მა მაინც გაასხვისა სადავო ნაკვეთი. პალატამ ჩათვალა, რომ 2030 კვ.მ მიწის შეძენის შემდეგ, რომელშიც შედის სადავო 978 კვ.მ მიწა, რ. ჭ-ე მიწას თითქოს ფლობდა და სარგებლობა და მას ხელი შეეშლა მის დამუშავებაში შეძენიდან მხოლოდ ერთი წლის შემდეგ ნ. გ-ის უკანონო ქმედებების გამო. კასატორის განმარტებით, ის სადავო ნაკვეთით სარგებლობას განაგრძობდა და დღესაც ფლობს მას. მისთვის აღნიშნულ ნაკვეთზე პრეტენზია არავის განუცხადებია და არც რ. ჭ-ე უნახავს ოდესმე. პალატამ აღნიშნა, რომ ნ. ჯ-ს გაუუქმდა სადავო 978 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის ფართობი გახდა სახელმწიფო საკუთრება. აღნიშნული გარემოება დადგენილია საქართველოს ყველა ინსტანციიის სასამართლოს მიერ და, მართალია, სააპელაციო სასამართლომაც მიუთითა აღნიშნულზე, თუმცა მითითებული გარემოება სამართლებრივად არ შეუფასებია. ნ. ჯ-ის მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის გაყიდვა უკანონოა, რადგან მას არ ჰქონდა უფლება, გაეყიდა სახელმწიფოს კუთვნილი მიწა. გაყიდვის მომენტში პირველი ინსტანციისა და სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებები უკვე არსებობდა, რაც ცნობილი იყო მოპასუხისათვის, იგი ადასტურებს ზემოაღნიშნულს. ნ. ჯ-მა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება გააფორმა იმ მიზნით, რომ არ დაეკარგა საკუთრების უფლება კასატორთან სადავოდ გამხდარ 978 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, თუმცა ეს უფლება მას უკვე სასამართლოს გადაწყვეტილებით დაკარგული ჰქონდა, ამიტომ ნ. ჯ-სა და რ. ჭ-ეს შორის 2010 წლის 28 აპრილს დადებული ხელშეკრულება მოჩვენებითია. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმეში არსებული საჯარო რეესტრის ამონაწერითა და თანხის გადახდის ხელწერილით ნასყიდობის ხელშეკრულება ნამდვილია, ამასთან, სასამართლოს შეფასება არ მიუცია იმ გარემოებისათვის, რომ რ. ჭ-ე ნ. ჯ-ის ახლო ნათესავია – ნ. ჯ-ის ქალიშვილი არის რ. ჭ-ის რძალი. იმის გათვალისიწნებით, რომ ნ. ჯ-ს კასატორთან ამ მიწაზე თითქმის ორწლიანი დავა ჰქონდა, დავაში ჩართული იყო მთელი მისი სანათესაო, მათ შორის რ. ჭ-ეც, მართალია, მოჩვენებითი გარიგების დადებისას სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება უკვე არსებობდა, რომელიც ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, შეუქცევადი იყო და ნ. ჯ-მა მხოლოდ უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებამდე მოახერხა ნათესავთან მოჩვენებითი გარიგების დადება, სადაც შემძენი რ. ჭ-ე, მის მიერ თითქოსდა ნაყიდ მიწას არ დაეუფლებია და არც ნ. ჯ-ისათვის მიუცია რაიმე თანხა. თანხის მიღების შესახებ ხელწერილი ასევე მოჩვენებითად შედგა ნათესავებს შორის. ნ. ჯ-ის მფლობელობიდან მის მიერ თითქოსდა გაყიდული 2030 კვ.მ მიწის ფართში შესული სადავო 978 კვ.მ მიწა შემოღობილი აქვს მოსარჩელეს, შესაბამისად, მიწა რ. ჭ-ეს არ გადასცემია. მოპასუხის მიერ სადავო ნაკვეთის მიუღებლობის ფაქტს ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ მყიდველს, რომელმაც თითქოსდა 100000 ლარად შეიძინა მიწა ორი წლის განმავლობაში არ უნახავს შეძენილი ქონება და არც სამართალდამცავი ორგანოებისათვის მიუმართავს ნ. გ-ის მიერ მიწის უკანონოდ ფლობის გამო. არასწორია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მითითება, სადავო მიწის ფართზე სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების არარსებობში შესახებ, რადგანაც ხელვაჩაურის რაიონულმა სასამრთლომ 2009 წლის 3 აპრილის განჩინებით დააკმაყოფილა მოსარჩელის მოთხოვნა და ყადაღა დაადო სადავო მიწის ნაკვეთს, მაგრამ 2009 წლის 5 მაისს იმავე მოსამართლემ გააუქმა ყადაღის გამოყენების შესახებ განჩინება იმ საფუძვლით, რომ სარჩელის უზრუნველყოფით გამოწვეული მოსალოდნელი ზარალის ანაზღაურების მიზნით 5000 ლარის განთავსება საერთო სასამართლოების დეპოზიტზე ქონებრივი მდგომარეობიდან გამომდინარე ნ.გ-მა ვერ შეძლო, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 185-ე და 312-ე მუხლებისა და კონკრეტული გარემოებების ანალიზიდან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ რ. ჭ-ე მართებულად მიიჩნია არაკეთილსინდისიერ შემძენად.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 თებერვლის განჩინებით ნ. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ნ. გ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ზ. გ-ის მიერ №... სალაროს შემოსავლის ორდერით 2012 წლის 1 თებერვალს გადახდილი 2409 ლარის 70% – 1686,3 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ნ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ნ. გ-ს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით ზ. გ-ის მიერ №... სალაროს შემოსავლის ორდერით 2012 წლის 1 თებერვალს გადახდილი 2409 ლარის 70% – 1686,3 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.