ას-1837-1810-2011 9 თებერვალი, 2012 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ ლ. ა-ა

მოწინააღმდეგე მხარე – ჰ. გ-ა, ნ. ჯ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – სარჩელში _ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, თანხის დაკისრება _ შეგებებულ სარჩელში: იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. ა-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ჰ. გ-ასა და ნ. ჯ-ის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და თანხის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგი დასაბუთებით: 1998 წლიდან საქმიანი ურთიერთობა ჰქონდა მოპასუხე ჰ. გ-ასთან, თავდაპირველად მისგან იქირავა არაკომერციული ფართი ქ. თბილისში ვ-ას გამზირ 52-ში. პერიოდულად მოპასუხის ეკონომიკური მდგომარეობა უარესდებოდა, რის გამოც იგი იძულებული იყო ვალი აეღო, რისი გადახდაც უჭირდა, მან ვალი აიღო სხვადასხვა კომერციული ბანკებიდან, ასევე ფიზიკური პირებისაგან. 1999 წელს ვეღარ მოახერხა ვალების გასტუმრება. ნაცნობისაგან კვლავ ისესხა თანხა, რის სანაცვლოდ იპოთეკით დაიტვირთა მის საკუთრებაში არსებული 17 კვ.მ არაკომერციული ფართი. 1999 წელს დადებული იპოთეკის ხელშეკრულება, რომელიც ერთი წლით დაიდო, ორჯერ იმავე ვადით გაგრძელდა. სულ მისმა ვალმა შეადგინა 24000 აშშ დოლარი. ვინაიდან მან არ შეასრულა დაკისრებული ვალდებულება, მოსარჩელემ მიმართა სამართალდამცავ ორგანოებს, რაზედაც სსკ-ის 180-ე მუხლით დაიწყო წინასწარი გამოძიება. პროკურორის დადგენილებით დანაშაულის არარსებობის გამო შეწყდა საქმე. ამავე პოლიციის განყოფილებაში წარმოებაში იყო ჰ. გ-ას განცხადება 2010 წლის იანვარში მისი საკუთრებიდან გამოსახლების თაობაზე, სადაც მოპასუხე ჰ. გ-ა ადასტურებს წერილობით 24000 აშშ დოლარის ვალის არსებობას. ჰ. გ-ამ გამოსახლების მოთხოვნით მიმართა საქალაქო სასამართლოს. მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა ამავე წლის ივნისში. მას შემდეგ რაც თაღლითობის საქმე შეწყდა, ჰ. გ-ამ თავის საკუთრება ნ. ჯ-ს მიჰყიდა, რომელთანაც იგი არარეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფება. მათ დადეს თვალთმაქცური და მოჩვენებითი გარიგება.

ნ. ჯ-მა და ჰ. გ-ამ სარჩელი არ ცნეს და შეგებებული სარჩელით მოითხოვეს იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ზიანის ანაზღაურება შემდეგი დასაბუთებით: 1999 წლის 19 ივლისს 2500 ლარის სესხის უზრუნველსაყოფად გაფორმდა იპოთეკის ხელშეკრულება 17 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე, რომელშიც ლ. ა-მა გახსნა კომერციული დანიშნულების ობიექტები. დაახლოებით ამავე პერიოდიდან უკანონოდ დაიკავა ამავე ფართის მომიჯნავე 19,78 კვ.მ ფართი სადაც ასეევე ეწეოდა კომერციულ საქმიანობას და იღებდა სოლიდურ შემოსავალს. ვინაიდან წლების განმავლობაში იგი ვალდებულებას არ ასრულებდა, იძულებული გახდა 2010 წლის 18 ივნისს ნოტარიუს ნინო ხოფერიას სადეპოზიტო ანგარიშზე განეხორციელებინა სესხის დეპონირება. მიუხედავად არაერთი მოთხოვნისა, ლ. ა-ამ არ გაათავისუფლა იპოთეკით დატვირთული და უკანონოდ დაკავებული უძრავი ქონება, აღნიშნულის შემდეგ არაერთხელ მიმართა სამართალდამცავ ორგანოებს აღეკვეთათ მისი საკუთრების უკანონო ხელყოფა. 2010 წლის 24 ნოემბერს იგი პოლიციამ იძულებით გამოასახლა 19,78 კვ.მ ფართიდან, ხოლო 17 კვ.მ ფართს დღემდე ფლობს, რითაც განიცდის მნიშვნელოვან მატერიალურ ზიანს.

მოპასუხემ შეგებებულ სარჩელში, ლ. ა-მა სარჩელი არ ცნო და განმატა, რომ მათ შორის მართლაც გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის გაუქმებას და ფართიდან გამოსახლებასაც ითხოვდა ჰ. გ-ა. არც სასამართლომ და არც პოლიციამ არ დააკმაყოფილა მისი მოთხოვნები ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო, ხოლო მას შემდეგ რაც იპოთეკის თანხა დეპოზიტზე დაირიცხა, ნ. ჯ-მა მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს იპოთეკის მოხსნის მოთხოვნით, რაზედაც მიიღო უარი იმ მოტივით, რომ იპოთეკის ხელშეკრულება, გარდა ძირითადი ვალდებულების შესრულებისა, 2500 ლარის გადახდისა, მოიცავდა დამატებით ვალდებულების შესრულებასაც, რომელიც დღემდე მესაკუთრეს არ შეუსრულებია, შესაბამისად, მოთხოვნა იპოთეკის ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე შესრულების პირობით უსაფუძვლოა. მათ ნასყიდობის საგანი შეაფასეს 95000 ლარად. მოპასუხეებს წლების განმავლობაში გაქირავებული აქვთ ზემოთხსენებულ მისამართზე არსებული ფართები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილებით ლ. ა-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ჰ. გ-ასა და ნ. ჯ-ის შეგებებულ სარჩელს დაკმაყოფილებაზე ეთქვა უარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ა-ამ და ჰ. გ-ამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ლ. ა-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ჰ. გ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1999 წლის 19 ივლისს ერთი წლის ვადით, ერთი მხრივ ჰ. გ-ას და მეორე მხრივ - ლ. ა-ას შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლითაც ლ. ა-ას მიერ ჰ. გ-ასთვის გადაცემული სესხის, 2500 ლარის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა ჰ. გ-ას საკუთრებაში არსებული ქ. თბილისში, ვ-ას გამზირ №52-ში მდებარე 17 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი. სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება არ მოიცავდა მხარეთა შეთანხმებას პროცენტსა და პირგასამტეხლოზე. იპოთეკის ხელშეკრულებით მხარეებმა გამოხატეს ნება იპოთეკის საგნის დროებით იპოთეკარ ლ. ა-ასათვის გადაცემის თაობაზე, უძრავ ნივთზე იპოთეკის უფლება დადგენილი წესით რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში. ლ. ა-ა იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმებიდან დღემდე ფლობს და სარგებლობს იპოთეკის საგნით. 2000 წლის 6 სექტემბერს ერთი მხრივ ლ. ა-ას და მეორეს მხრივ ჰ. გ-ას შორის გაფორმდა სესხის ხელშეკრულება, რომლითაც ლ.ა ა-ასაგან ჰ. გ-ამ ისესხა 14 370 აშშ დოლარი ერთი წლის ვადით ხელშეკრულებაში აღნიშნულია, რომ სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა ჰ. გ-ას საკუთრებაში არსებული ქ. თბილისში, ვ-ას გამზირ №52 მდებარე 17 კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართი, თუმცა საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება, რომ ქ. თბილისში, ვ-ას გამზირ №52-ში მდებარე 17 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე საჯარო რეესტრში იპოთეკა არ დარეგისტრირებულა და, ამდენად, არც წარმოშობილა. 2001 წლის 20 სექტემბერს ერთი მხრივ, ლ. ა-ასა და მეორე მხრივ ჰ. გ-ას შორის გაფორმდა სესხის ხელშეკრულება, რომლითაც ლ.ა ა-ასაგან, ჰ. გ-ამ ისესხა 8 000 აშშ დოლარი ერთი წლის ვადით. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებით ჰ. გ-ას სარჩელი მოპასუხე ლ. ა-ას მიმართ იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის და მისი გაუქმების თობაზე არ დაკმაყოფილდა. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი იქნა ფაქტი მასზე, რომ მოსარჩელე ჰ. გ-ას გადაწყვეტილების მიღების მომენტში არ ჰქონდა მოპასუხისათვის 2500 ლარი დაბრუნებული, რაც საფუძვლად დაედო იპოთეკის გაუქმების მოთხოვნით აღძრული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას. ჰ. გ-ამ ნოტარიუს ნინო ხოფერიას დეპოზიტზე შეიტანა 2 500 ლარი კრედიტორ ლ. ა-ას ვალის დაფარვის მიზნით. იპოთეკის ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულება მოვალე ჰ. გ-ამ შეასრულა ნოტარიუსის ანგარიშზე თანხის დეპონირებით რითაც იგი გათავისუფლდა თანხის გადახდისაგან. 2010 წლის 17 მაისი ნასყიდობის ხელშეკრულებით ჰ. გ-ამ ქ. თბილისში, ვ-ას გამზირ №52 –ში მდებარე 17 კვ.მ არა საცხოვრებელი ფართი, მიჰყიდა ნ. ჯანგულშვილს. უძრავ ნივთზე ნ. ჯ-ის საკუთრების უფლება აღირიცხა საჯარო რეესტრში. 2000 წლის 6 სექტემბერს ლ. ა-ასა და ჰ. გ-ას შორის დადებული სესხის ხელშეკრულების (14 370 აშშ დოლარის სესხის თანხაზე) მოქმედების ვადა იწურებოდა 2001 წლის 6 სექტემბერს, ხოლო 2001 წლის 20 სექტემბერს ამავე მხარეებს შორის 8 000 აშშ დოლარის თაობაზე დადებული ხელშეკრულების მოქმედების ვადა დამთავრდა 2002 წლის 20 სექტემბერს.

სამოქალაქო კოდექსის 128-ე, 129-ე , 130-ე და 137-ე მუხლების თანახმად, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ ხანდაზმულობის ვადაში მოიაზრება დრო, რომლის განმავლობაშიც უფლებამოსილ პირს შეუძლია თავისი უფლების რეალიზაცია ან დაცვა. ხანდაზმულობის ინსტიტუტის სპეციფიკურობა იმაში მდგომარეობს, რომ დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ მოთხოვნის უფლება ობიექტურად არსებობს, თუმცა იგი განუხორციელებელია, ანუ ამ უფლების რეალიზება სრული მოცულობით დამოკიდებულია მოთხოვნის ადრესატის ნება-სურვილზე. ლ.ა აგაჩანოვა ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლად უთითებს 2010 წლის 8 ოქტომბრის ვაკე-საბურთალოს რაიონული პროკურატურის დადგენილებას, რომლითაც შეწყდა წინასწარი გამოძიება სისხლის სამართლის ქმედების არარსებობის გამო და საქართველოს შსს ქ. თბილისის მთავარი სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს სამმართველოს პოლიციის მეორე განყოფილების უფროსის სახელზე ჰ. გ-ას მიერ დაწერილ განცხადებას უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ. ლ.ა ა-ას განმარტებით, ზემოაღნიშნულ დოკუმენტებში ჰ. გ-ამ აღიარა ვალის არსებობა.

სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ ვალის არსებობის აღიარება არის ცალმხრივი და აბსტრაქტული ხელშეკრულება, რომლის თანახმად ერთი მხარე მეორის სასარგებლოდ დამოუკიდებლად კისრულობს გარკვეულ შესრულებას. ამდენად, ვალის არსებობის აღიარება თავად არის ხელშეკრულება. იგი ცალმხრივი ხელშეკრულებაა, ვინაიდან პირს, ვინც აღიარა ვალის არსებობა, წარმოეშობა შესრულების ვალდებულება, ხოლო იმ პირს, რომლის სასარგებლოდაც განხორციელდა ვალის არსებობის აღიარება, უფლება აქვს მოითხოვოს შესრულება. აბსტრაქტული ხელშეკრულებაა იმიტომ, რომ იგი დამოუკიდებელია ძირითადი ვალდებულებითი ურთიერთობისაგან, რომლის არსებობა მხარეებისათვის შეიძლება სადავოც კი იყოს. ვალის არსებობის აღიარება ქმნის ახალ დამოუკიდებელ მოთხოვნას, რომლის მიზანი არ არის ძირითადი ვალდებულებიდან გამომდინარე შესრულების მოთხოვნა. შესაბამისად, ვალის აღიარება ვალდებულების წარმოშობის დამოუკიდებელი საფუძველია. ვალის აღიარებად მხოლოდ მოვალის ერთმნიშვნელოვანი და ნათლად გამოვლენილი ნება ჩაითვლება, თუ წერილობითი დოკუმენტებიდან ან მისი მოქმედებიდან ნათლად არ ირკვევა, რომ მოვალე ვალს აღიარებს, ყოველგვარი ეჭვი მის სასარგებლოდ უნდა გადაწყდეს. ვალის აღიარებად ასევე არ ჩაითვლება მხარეთა მოლაპარაკებები საკითხის გადაწყვეტის თაობაზე, თუ მოლაპარაკებების დროს მოვალემ სრულიად ნათლად არ აღიარა ვალის არსებობა. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ მითითებულ დოკუმენტებში არ ფიქსირდება ჰ. გ-ას მიერ გამოვლენილი ნება ლ.ა ა-ას სასარგებლოდ ვალის აღიარების და სამომავლოდ მისი გადახდის შესახებ. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატა დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას იმის შესახებ, რომ 2000 წლის 6 სექტემბრისა და და 2001 წლის 20 სექტემბრის სესხის ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე მოთხოვნები ხანდაზმულია და არ არსებობს ამ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების შესრულების მოთხოვნით ლ. ა-ას მიერ აღძრული სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

სამოქალაქო კოდექსის 286-ე, 316-ე, 317-ე, 623-ე და 624-ე მუხლების შესაბამისად, პალატამ განმარტა, რომ იპოთეკის ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულება მოვალე ჰ. გ-ამ შეასრულა ნოტრიუსის ანგარიშზე თანხის დეპონირებით და იგი გათავისუფლდა კრედიტორის წინაშე იპოთეკის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებისაგან - ვალდებულება შეწყდა ნოტარიუსის ანგარიშზე თანხის დეპონირებით.

სამოქალაქო კოდექსის 404-ე და 411-ე მუხლის მუხლის თანახმად, პალატამ მიიჩნია, რომ ჰ. გ-ას სარჩელი ქ. თბილისში, ვ-ას გამზირ №52-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე გაფორმებული იპოთეკის ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე უნდა დაკმაყოფილდეს. ლ. ა-ა იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმებიდან 1999 წლის 19 ივლისიდან დღემდე ფლობს და სარგებლობს იპოთეკის საგნით, რომელიც წარმოადგენს ქ. თბილისში, ვ-ას გამზირ №52-ში მდებარე 17 კვ.მ კომერციულ ფართს. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ იმ პირობებში, როდესაც ფაქტობრივად ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სარგებელი - ფართით სარგებლობის უფლების იპოთეკარისათვის დათმობა, მოვალემ სრულად უზრუნველყო, უსაფუძვლოა მოსარჩელის მოთხოვნა ვალდებულების დროულად შეუსრულებლობის შედეგად მისთვის მიყენებული ზიანის - მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების თაობაზე. რაც შეეხება ლ.ა ა-ას მოთხოვნას ჰ. გ-ას და ნ. ჯ-ს შორის გაფორმებულ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას, როგორც მოჩვენებით და თვალთმაქცურ გარიგებას სამოქალაქო კოდექსის 50-ე და 56 მუხლის შესაბამისად, პალატამ განმარტა, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ მხარეებს შორის გარიგება დაიდო სხვა ხელშეკრულების დაფარვის მიზნით ან იმ განზრახვის გარეშე, რომ ხელშეკრულებას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს.

სამოქალაქო კოდექსის 114-ე, 1106-ე 1158-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად, იურიდიულ შედეგებს წარმოშობს მხოლოდ რეგისტრირებული ქორწინება. შესაბამისად, თანაცხოვრების პერიოდში შეძენილი ქონება მეუღლეთა თანასაკუთრებად იქცევა, მხოლოდ ქორწინების რეგისტრაციის პირობებში. ის გარემოება, რომ ჰ. გ-ა და ნ. ჯ-ი რეგისტრირებულ ქორწინებაში არ იმყოფებიან, მხარეთა შორის სადავო არ არის, შესაბამისად, 2010 წლის 17 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილად ვერ იქნება ცნობილი როგორც წარმომადგენლის მიერ საკუთარ თავთან დადებული გარიგება. შესაბამისად არ არსებობს 2010 წლის 17 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ა-ამ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება შემდეგი დასაბუთებით: შეგებებული სარჩელით თანამოპასუხეები ითხოვდნენ ქირის გადახდასა და იპოთეკის ხელშეკრულების გაუქმებას. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით უარი ეთქვათ შეგებებული სარჩელის დაკმყოფილებაზე, ხოლო მისი მოთხოვნა განსაზღვრული ზიანის ანაზღაურების ნაწილში დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. სააპელაცო საჩივარი შეიტანა თანამოპასუხე ჰ. გ-ამ, რომელსაც იპოთეკით დატვირთული ნივთი 2010 წლის 17 მაისს მიჰყიდა ნ. ჯ-ს, რომელიც წარმოადგენს იპოთეკის ხელშეკრულების დამდები პირის უფლებამონაცვლეს, შესაბამისად, ნივთის გასხვისების შემდეგ ახალი მესაკუთრე გახლავთ უფლებამოსილი მოითხოვოს იპოთეკის გაუქმება ანუ აპელანტი მოთხოვნის უფლებით არის ნ. ჯ-ი და არა ჰ. გ-ა. საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილება ნ. ჯ-ის მოთხოვნის ნაწილში კანონიერ ძალაშია შესული. ამასთან იპოთეკის ხელშეკრულება ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურებასაც იპოთეკის თანხის დაბრუნების ვადის გადაცილების შემთხვევაში, რაზედაც პირველი ინსტანციის სასამართლომ იმსჯელა და ზიანის სახით განსაზღვრა თანხა. ზიანის აუნაზღაურებლობის მოტივით საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ იპოთეკის გაუქმებაზე უარი განაცხადა. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ჰ. გ-ას ჰქონდა 24000 აშშ დოლარი, მაგრამ მოთხოვნა ხანდაზმულად ჩათვალა, რაც უკანონოა, სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლით მოთხოვნის უფლების სხვაგვარად აღიარების არსებობის შემთხვევაში ან და ვალდებული პირის წინაშე თუ პროცენტის თანხის ნაწილს უფებამოსილი პირი იხდის მაშინ ხანდაზმულობა წყდება. პოლიციის განყოფილებაში ჰ.გ-ამ აღიარა ვალის 24000 აშშ დოლარის არსებობა. 2010 წლის 18 ივნისს ჰ. გ-ამ ნოტარიუსის დეპოზიტზე შეიტანა თანხა მის სასარგებლოდ. სადეპოზიტო ანგარიშზე შეტანით აღიარებული და დადასტურებულია ვალის ნაწილის გადახდა. ზემოთ ჩამოთვლილ პირობათა გამო სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლით ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილია. რის გამოც მისი მოთხოვნა აბსოლუტურად კანონიერია და იგი უნდა დაკმაყოფილდეს სრულად ვალის მოთხოვნის ნაწილში. რაც შეეხება მოპასუხეთა შორის დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნას იგი უნდა დაკმაყოფილდეს ძირითადი მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ა-ას მიერ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე თანხის დაკისრება. კასატორმა სადავოდ გახადა სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლის გამოყენების კანონიერება. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ლ. ა-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ლ. ა-ას უნდა დაუბრუნდეს ი/მ ლ. ა-ას მიერ 2012 წლის 16 იანვარს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _6000 ლარის 70% _ 4200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. ა-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ლ. ა-ას დაუბრუნდეს ი/მ ლ. ა-ას მიერ 2012 წლის 16 იანვარს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _6000 ლარის 70% _ 4200 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.