№ას-24-24-2012 20 თებერვალი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – გ. ი-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ შ-ის №1 საჯარო სკოლა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ყვარლის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 15 თებერვლის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების – გ. ი-ის, ნ. თ-ის, დ. მ-ისა და ც. მ-ის სარჩელი მოპასუხე შ-ის 31-ე საჯარო სკოლის მიმართ, რომლითაც მან მოითხოვა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა და სამუშაოზე აღდგენა, არ დაკმაყოფილდა (ტომი II, ს.ფ. 245-247).

დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს გ. ი-მა, დ. მ-მა და ნ. თ-მა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი II, ს.ფ. 253-261).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ი-ის, დ. მ-ის, ნ. თ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ყვარლის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 15 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ აპელანტებს სააპელაციო საჩივრით სადავოდ არ გაუხდიათ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, ე.ი. სააპელაციო საჩივარი არ შეიცავდა პრეტენზიას ფაქტობრივი საფუძვლით. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოსარჩელე გ. ი-ი 1962 წლიდან მუშაობდა შ-ის №1 საჯარო სკოლაში დაწყებითი კლასების მასწავლებლად;

2010-2011 სასწავლო წელს შემცირდა როგორც მოსწავლეთა, ისე სასწავლო საათების რაოდენობა;

2010 წლის 1 ივლისს, შ-ის №1 საჯარო სკოლის დირექტორის ბრძანებით მოსარჩელე გ. ი-ი გათავისუფლდა სამსახურიდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ამავე ბრძანებით სკოლის ბუღალტერს დაევალა კანონმდებლობის შესაბამისად რეაგირება;

მოსარჩელე გ. ი-ი იყო შ-ის №1 საჯარო სკოლის სამეურვეო საბჭოს წევრი, მასთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტამდე სამეურვეო საბჭოს მის გათავისუფლებაზე არ უმსჯელია და შესაბამისად დირექტორისათვის თანხმობა არ მიუცია.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების პირობებში სწორი სამართლებრივი შეფასება მიეცა მხარეთა შორის წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობას და ამ ურთიერთობიდან გამომდინარე მხარეთა უფლება-მოვალეობების გათვალისწინებით, სწორად იქნა შეფასებული დამსაქმებლის უფლებამოსილება – სადავოდ გამხდარი, სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შრომის კოდექსის 1-ლი მუხლის 1-ლი ნაწილის დანაწესიდან გამომდინარე, რამდენადაც განსახილველ შემთხვევაში დავა გამომდინარეობდა ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულებაში წარმოშობილი შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობიდან, მასზე უნდა გავრცელებულიყო სპეციალური მოწესრიგება, რაც დადგენილია „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონით. კერძოდ, ვინაიდან საჯარო სკოლასა და მასწავლებელს შორის წარმოშობილი შრომითსამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ საკითხი განსხვავებულად არის მოწესრიგებული „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კნონის 43-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის დანაწესით, უნდა დადგენილიყო კონკრეტულ შემთხვევაში მითითებული ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე საფუძვლის არსებობა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მართალია, კონკრეტულ შემთხვევაში სადავო ბრძანებაში მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი, ასევე, შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-3 პუნქტი, თუმცა ბრძანებაში სამართლებრივი ნორმების არასწორად მითითება თავისთავად არ შეიძლებოდა გამხდარიყო ბრძანების ბათილობის საფუძველი. მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის უნდა შეფასებულიყო, თუ რამდენად არსებობდა სადავო ბრძანების გამოცემისათვის და შესაბამისად გათავისუფლებისათვის, ზემოთ მოხმობილი ნორმით („ზოგადი განათლების შესახებ“ კანონის 43-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტი) დადგენილი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სკოლაში შექმნილი რეალობიდან გამომდინარე, სადავო არ ხდებოდა ის, რომ აუცილებელი გახდა მასწავლებელთა რაოდენობის შემცირება. საქმეში არსებული მასალებით, ასევე მხარეთა ახსნა-განმარტებების საფუძველზე, უდავოდ დგინდებოდა, რომ დაწყებითი კლასების მასწავლებელთა რაოდენობა სადავო ბრძანების გამოცემამდე შეადგენდა 17-ს, ხოლო იმ პირობებში, როდესაც სკოლაში არსებობდა მხოლოდ ორი პირველი კლასი, ერთი მეორე კლასი, ერთი მესამე კლასი, ერთი მეოთხე კლასი და ერთი მეხუთე კლასი, შეიქმნა აუცილებლობა დაწყებითი კლასის მასწავლებლების შემცირებისა, რამდენადაც დაწყებითი კლასების რაოდენობის გათვალისწინებით დაწყებითი კლასების მასწავლებელთა რაოდენობა შეუსაბამოდ მაღალი აღმოჩნდა. საქმეზე დადგინდა, რომ დაწყებითი კლასის მასწავლებლების რაოდენობა შემცირდა 5-მდე.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, იმ ვითარებაში, როდესაც საჯარო სკოლა, დამსაქმებელი დგება შტატების (მასწავლებლების) შემცირების აუცილებლობის წინაშე, დამსაქმებელის მიერ უნდა შეფასდეს, თუ კონკრეტულად რომელ მასწავლებლებთან უნდა შენარჩუნდეს და შესაბამისად, რომელ მასწავლებელთან უნდა შეწყდეს შრომითი ურთიერთობა. სააპელაციო სასამართლომ შენიშნა, რომ რაიმე სპეციალური მოწესრიგება, პროცედურა, რომელიც დაამკვიდრებდა იმ სტანდარტებს და კრიტერიუმებს, რომელთა დაცვითაც განხორციელდებოდა ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში გადაწყვეტილების მიღება სკოლიდან გასათავისუფლებელ (შესამცირებელ) მასწავლებლებთან დაკავშირებით, არც „ზოგადი განათლების შესახებ“ კანონით და არც სკოლის შინაგანაწესით არ არის გათვალისწინებული.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“, „დ“ და „ზ“ ქვეპუნქტებით, 35-ე მუხლის პირველი ნაწილით და 50-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე, სკოლის დირექტორი სხვა უფლებამოსილებებთან ერთად ახორციელებს სკოლის მართვას, შეიმუშავებს საშტატო განრიგს; იგი პასუხისმგებელია სასაწავლო-სააღმზრდელო პროცესის სათანადოდ მომზადებაზე და სკოლის ქონების დაცვაზე, ასევე უფლებამოსილია ვადამდე შეუწყვიტოს მასწავლებელს შრომითი ხელშეკრულება ხელშეკრულების პირობების დარღვევის, სააღმზრდელო საქმინობისათვის შეუფერებელი ქმედების ჩადენის ან კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით არაკვალიფიციურობის დადასტურების შემთხვევაში.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით იკვეთებოდა დამსაქმებლის უფლებამოსილება – სადავოდ გამხდარი, სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემის თაობაზე, რამდენადაც სკოლაში მიმდინარე მოსწავლეთა შემცირების და შესაბამისად საგაკვეთილო საათების ოპტიმიზაციის პირობებში დადგა პედაგოგთა რაოდენობის შემცირების საკითხი. შექმნილ ვითარებაში აღარ არსებობდა სკოლაში გაზრდილი ოდენობით მასწავლებელთა არსებობის საჭიროება. შესაბამისად, სკოლის დირექტორი, როგორც საშტატო განრიგის შემუშავებაზე და სასწავლო პროცესის მართვაზე პასუხისმგებელი პირი, უფლებამოსილი იყო განეხორციელებინა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა მასწავლებლებთან.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა აპელანტ გ. ი-ის დამატებითი სააპელაციო პრეტენზია იმასთან დაკავშირებით, რომ მისი, როგორც სამეურვეო საბჭოს წევრის გათავისუფლებისათვის დირექტორს აუცილებლად სჭირდებოდა სამეურვეო საბჭოს წინასწარი თანხმობა, რაც, აპელანტის განმარტებით, უნდა გამხდარიყო მის მიმართ მიღებული გათავისუფლების ბრძანების ბათილობის საფუძველი. „ზოგადი განათლების შესახებ“ კანონის 43-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ¹“ ქვეპუნქტის თანახმად, საჯარო სკოლის დირექტორი უფლებამოსილია სამეურვეო საბჭოს წევრ მასწავლებელს შრომითი ხელშეკრულება შეუწყვიტოს მხოლოდ სამეურვეო საბჭოს თანხმობის შემთხვევაში. სააპელაციო სასამართლომ დასახელებული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, კონკრეტულ შემთხვევაში ჩათვალა, რომ აღნიშნული ნორმით დადგენილი წესის დაუცველობა არ შეიძლებოდა გამხდარიყო გ. ი-ის გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილობის საფუძველი, ვინაიდან, როგორც საქმეზე მოწმის სახით დაკითხული სამეურვეო საბჭოს წევრების: ნ. მ-ის, ნ. პ-ის, ნ. ქ-ის, ბ. კ-ის და ნ. ნ-ას ჩვენებიდან დადგინდა, მათ გ. ი-ის გათავისუფლების შესახებ რაიმე საწინააღმდეგო პოზიცია არ გააჩნდათ და ისინი ეთანხმებოდნენ დირექტორის ამგვარ გადაწყვეტილებას. ამდენად, კონკრეტულ შემთხვევაში სამეურვეო საბჭოს არ გააჩნდა გ. ი-ის გათავისუფლების შესახებ დირექტორის პოზიციის საპირისპირო პოზიცია, ხოლო მხოლოდ ფორმალური თვალსაზრისით პროცედურის დაუცველობა – წინასწარ სამეურვეო საბჭოს თანხმობის მიუღებლობა, არ შეიძლებოდა გამხდარიყო სადავო ბრძანების ბათილობის საფუძველი, რამდენადაც გ. ი-ის გათავისუფლების შესახებ, როგორც დირექტორის, ასევე სამეურვეო საბჭოს პოზიცია თანხვედრაში იყო.

რაც შეეხებოდა აპელანტების (მათ შორის გ. ი-ის) მითითებას პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევის თაობაზე, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ისინი მოკლებული იყო დამაჯერებლობას, ვინაიდან გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადების გადადების შემდგომ, მოქმედი სამოქალაქო საპროცესო ნორმებით, სასამართლოს არ ეკრძალებოდა მიბრუნებოდა საქმის ზეპირ განხილვას, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ჰქონდა ადგილი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული დანაწესის მიხედვით, საქმის გარემოებების გასარკვევად სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით მიმართოს ამ კოდექსში გათვალისწინებულ ღონისძიებებს. ამავე კოდექსის 222-ე მუხლის თანახმად, მოსამართლეს უფლება აქვს მხარეებს მისცეს შეკითხვები, რომლებიც ხელს შუწყობენ საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სრულად და ზუსტად განსაზღვრას, ამ გარემოებების დასადასტურებლად მტკიცებულებათა გამოვლენასა და სასამართლოში წარდგენას, მათი უტყუარობის გამორკვევას. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასამართლოს ამგვარი საპროცესო ქმედება არ არღვევდა საპროცესო ნორმებით დადგენილ მოწესრიგებას. მითუმეტეს, რომ სასამართლოს მიერ საპროცესო ნორმის დარღვევა ყოველთვის არ შეიძლებოდა გამხდარიყო გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, არამედ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი და რომ, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორი გადაწყვეტილება მიიღო (ტომი II, ს.ფ. 65).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ი-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორი მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითებს შემდეგ გარემოებებზე:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული. ის კრიტერიუმები, რომლითაც იხელმძღვანელა მოწინააღმდეგე მხარემ პედაგოგთა გათავისუფლების მომენტში, არის უკანონო. კერძოდ, გაუგებარია, თუ როდის და როგორ დაადგინა სკოლის დირექტორმა 17 დაწყებითი საფეხურის პედაგოგიდან რომელი იყო სხვაზე კვალიფიციური და პროფესიონალი, ვინაიდან საქმეში არ არსებობს მსგავსი მტკიცებულება და არც სკოლაში მომხდარა რაიმე სახით პედაგოგთა შემოწმება პროფესიონალიზმის კუთხით. მასწავლებლის კვალიფიციურობა დადასტურებული უნდა იყოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით. შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტი კრძალავს ნებისმიერი სახის დისკრიმინაციას, ამ მუხლით სკოლის დირექტორის მიერ კასატორის სამსახურიდან გათავისუფლება საპენსიო ასაკის გამო, ითვლება დისკრიმინაციად. მოქმედი კანონმდებლობით, არსად არ არის გათვალისწინებული, რომ დაუშვებელია საპენსიო ასაკის პირის პედაგოგად მუშობა. უფრო მეტიც, „სახელმწიფო პენსიის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საბიუჯეტო ორგანიზაციაში მხოლოდ სამეცნიერო-საგანმანათლებლო საქმიანობის განხორციელებისას არის შესაძლებელი პირმა ხელფასთან ერთად აიღოს სახელმწიფო პენსია ასაკის გამო. „ზოგადი განათლების შესახებ“ კანონის 61-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანხმად, 2014 წლამდე პედაგოგებს უფლება აქვთ განახორციელონ პედაგოგიური საქმიანობა მასწავლებელთა სასერთიფიკაციო გამოცდების ჩაბარების გარეშეც. სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნულ გარემოებებზე ყურადღება არ გაუამახვილებია და მათზე არ უმსჯელია;

სადავო ბრძანებაში შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტზე, ასევე შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-3 პუნქტზე. სააპელაციო სასამართლომ არ იხელმძღვანელა სპეციალური ურთიერთობის მომწესრიგებელი კანონით, კერძოდ, „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონით, რის გამოც გამოიტანა არასწორი გადაწყვეტილება. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ბრძანებაში სამართლებრივი ნორმების არასწორად მითითება თავისთავად არ შეიძლებოდა გამხდარიყო ბრძანების ბათილობის საფუძველი. აქედან გამომდინარე, დასაქმებულისათვის აღარ არსებობდა რაიმე კანონიერი ბერკეტი, ედავა და მოეთხოვა მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა. აღნიშნული მსჯელობა წინააღმდეგობაშია საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის პირველი პუნქტთან, შედეგად, დასაქმებულს უფლება ერთმევა იდავოს სასამართლოში მისი გათავისუფლების კანონიერებაზე;

კასატორის განმარტებით, როდესაც დამსაქმებელი (სკოლა) შრომით ურთიერთობას წყვეტს მასწავლებელთან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, შრომითი ხელშეკრულების მოშლით, მას ევალება განახორციელოს ის ღონისძიებები, რომლებიც დადგენილია განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის №959 ბრძანებით დამტკიცებული და კასატორის გათავისუფლების მომენტში ძალაში მყოფი „საჯარო სკოლის დირექტორსა და მასწავლებელს შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების სავალდებულო პირობების“ მე-10 მუხლის მე-2, მე-5, მე-6, და მე-7 პუნქტებით;

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონის ნორმა, კერძოდ, „ზოგადი განათლების შესახებ“ კანონის 43-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ¹“ ქვეპუნქტი, რომლიდანაც ნათლად გამომდინარეობს, რომ საჯარო სკოლის დირექტორს მხოლოდ სამეურვეო საბჭოს წინასწარი თანხმობის შემთხვევაში აქვს უფლება, შრომითი ურთიერთობა შეუწყვიტოს სამეურვეო საბჭოს წევრ პედაგოგს. ის გარემოება, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით გამოძახებულ საბჭოს წევრებს პრეტენზია არ გამოუთქვამთ ი-ის გათავისუფლებაზე, არ შეიძლება ჩაითვალოს სამეურვეო საბჭოს თანხმობად, რადგან, ი-ი იმ მომენტში უკვე გათავისუფლებული იყო და დაუშვებელი იყო თანხმობის მიცემა უკვე გათავისუფლებულ პედაგოგზე (ტომი II, ს.ფ. 68-83).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 იანვრის განჩინებით გ. ი-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ი-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ი-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ი-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ გ. ი-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მ. ი-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 16 იანვარი, სალაროს შემოსავლის ორდერი №4790307, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 210 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.