ას-1751-1732-2011 2 თებერვალი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – ლ. ს-ი
მოწინააღმდეგე მხარე _ თ. მ-ი
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 სექტემბრის განჩინება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება და თ. მ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – თანხის დაკისრება (ლ. ს-ის სარჩელით), ზიანის ანაზღაურება (თ. მ-ის სარჩელით)
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ლ. ს-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. მ-ის მიმართ თანხის დაკისრების შესახებ შემდეგი დასაბუთებით: 2000 წლის 7 მარტს მასა და თ. მ-ს შორის დაიდო სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რითაც ლ. ს-მა თ. მ-ს ასესხა 1800 აშშ დოლარი, სესხით სარგებლობის ვადა შეადგენდა 2 წელს, სესხი იყო უპროცენტო. მოპასუხემ დროულად ვერ შეასრულა მიერ ვალდებულება. 2004 წლის ბოლოს კი, მოსარჩელემ მიიღო შეტყობინება ნოტარიუს ოთარ ზოიძისაგან, რომ 2004 წლის 6 დეკემბერს თ. მ-ისაგან ნოტარიუსმა მიიღო თანხა დეპოზიტზე არსებული ვალდებულების დეპონირების გზით შეწყვეტის მიზნით. ამ პერიოდისათვის თ. მ-ს ლ. სამებალაშვილის სასარგებლოდ გადასახდელი აქვს არა მხოლოდ 1800 აშშ დოლარი, არამედ მასზე დარიცხული პროცენტიც ყოველთვიური საპროცენტო განაკვეთის 3%-ის ოდენობით. მოპასუხე თ. მ-მა წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ 2000 წლის 7 მარტს გაფორმებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების საფუძველზე მან ლ. ს-ისაგან აიღო 1800 აშშ დოლარი, აღნიშნული თანხა უნდა დაებრუნებინა 2002 წლის 7 მარტს, ვინაიდან ლ. ს-ი თავად აყოვნებდა თანხის მიღებას, მოპასუხის მიერ მოხდა აღნშნული თანხის დეპონირება, შესაბამისად, ძირითადი ვალდებულება შესრულდა 2004 წლის 6 დეკემბერს, რაც დგინდება თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით. მოპასუხემ არ მიიღო დეპონირებული თანხა და ნოტარიუს ოთარ ზოიძის მიერ 2007 წლის 10 დეკემბრის სანოტარო აქტით დეპონირებული თანხა დაუბრუნდა თ. მ-ს. შესაბამისად, მოსარჩელის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ შესრულებული არ არის ძირითადი სასესხო ვალდებულება 1800 აშშ დოლარის ოდენობით, მოკლებულია როგორც სამართლებრივ ასევე ფაქტობრივ საფუძვლებს, ასევე უსაფუძვლოა მოსარჩელის მოთხოვნა ვადაგადაცილებაზე ძირითადი თანხის 3%-ის გადახდის მოთხოვნაზე.
მოპასუხე თ. მ-მა სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: 2000 წლის 7 მარტს გაფორმებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების საფუძველზე მან ლ. ს-ისაგან აიღო 1800 აშშ დოლარი, აღნიშნული თანხა უნდა დაებრუნებინა 2002 წლის 7 მარტს, ვინაიდან ლ. ს-ი თავად აყოვნებდა თანხის მიღებას, მოპასუხის მიერ მოხდა აღნშნული თანხის დეპონირება, შესაბამისად, ძირითადი ვალდებულება შესრულდა 2004 წლის 6 დეკემბერს, რაც დგინდება თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით. მოპასუხემ არ მიიღო დეპონირებული თანხა და ნოტარიუს ოთარ ზოიძის მიერ 2007 წლის 10 დეკემბრის სანოტარო აქტით დეპონირებული თანხა დაუბრუნდა თ. მ-ს, შესაბამისად, მოსარჩელის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ შესრულებული არ არის ძირითადი სასესხო ვალდებულება 1800 აშშ დოლარის ოდენობით, მოკლებულია როგორც სამართლებრივ, ასევე ფაქტობრივ საფუძვლებს. უსაფუძვლოა მოსარჩელის მოთხოვნა ვადაგადაცილებაზე ძირითადი თანხის 3%-ის გადახდის მოთხოვნაზე.
თ. მ-მა სარჩელი აღძრა ლ. ს-ის მიმართ და მოითხოვა ზიანის ანაზღაურება შემდეგი საფუძვლებით: 2000 წლის 7 მარტს ლ. ს-სა და თ. მ-ს შორის გაფორმდა სესხის ხელშეკრულება 2 წლის ვადით. სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა მის საკუთრებაში არსებული ქ. თბილისში, ა-ის გამზირ #120-122-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა, მხარეთა ურთიერთშეთანხმებით ლ. სამებალაშვილს 2 წლის ვადით დროებით მფლობელობაში გადაეცა იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონება. 2004 წლის 6 დეკემბერს თ. მ-მა შეასრულა 2000 წლის 7 მარტის სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულება ფულადი თანხის დეპონირებით. ე.ი 2004 წლის 6 დეკემბრიდან ლ. ს-ი უკანონოდ ფლობს თბილისში, ა-ის გამზირ #120-122-ში მდებარე საცხოვრებელ ბინას, სარგებლობაში ხელს უშლის მას, რითაც აყენებს მატერიალურ ზიანს. მატერიალური ზიანი გამოიხატება ყოველთვიურად ქირის- 100 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის მიუღებლობით. აღნიშნული ფართის ქირავნობის საბაზრო ღირებულება 100 დოლარია და, რომ არა მოპასუხის მხრიდან ამგვარი უკანონო ქომედება, მოსარჩელე გააქირავებდა ფართს და მიიღებდა შესაბამის სარგებელს.
მოპასუხე ლ. ს-მა სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: 2004 წლის 6 დეკემბერს მართლაც შეიტანა თ. მ-მა ნოტარიუსის სადეპოზიტო ანგარიშზე ის თანხა, რომელიც განკუთვნილი იყო ლ. ს-ისათვის, მაგრამ ესარაა დეპონირება. ნოტარიუსის წერილში საუბარია იმის თაობაზე, რომ თანხა ლ. ს-ს გადაეცემოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი იგი თ. მ-ს დაუბრუნებდა იპოთეკით დატვირთულ უძრავ ქონებას, რამდენადაც დეპონირებული ქონების კრედიტორისათვის გადაცემა განპირობებულ იქნა საპასუხო მოქმედების შესრულების ვალდებულებით, ამდენად მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს დეპონირება, ხოლო იმ შემთხვევაში კი, თუ გათვალისწინებული იქნება, რომ ვალდებულების შეწყვეტა არ არსებობდა, ცხადია არც საცხოვრებელი ბინის დაბრუნების ვალდებულება იარსებობს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ლ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხე თ. მ-ს ლ. ს-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1188 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა, თ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ლ. ს-ს თ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 3600 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა.
საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-მა, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და აღნიშნულ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ლ. ს-ის სარჩელის დაკმაყოფილება და თ. მ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
აღნიშნული საქმე განხილულ იქნა ზემდგომი ინსტანციების სასამართლოების მიერ და ბოლოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 სექტემბრის განჩინებით ლ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2000 წლის 7 მარტს ლ. ს-სა და თ. მ-ს შორის დაიდო სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების თანახმად, ლ. ს-მა თ. მ-ს ასესხა 1800 აშშ დოლარი ორი წლის ვადით. ამავე ხელშეკრულებით სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა და ლ. ს-ს დროებით მფლობელობაში გადაეცა თ. მ-ის საკუთრებაში ქ. თბილისში, ა-ის გამზირ #120-ში მეორე სართულზე არსებული 24 კვ.მ ერთი ოთახი .2004 წლის 6 დეკემბერს ნოტარიუსმა ოთარ ზოიძემ წერილით მიმართა ლ. ს-ს. წერილში მითითებული იყო, რომ მან თ. მ-ისაგან მიიღო დეპოზიტი 1800 აშშ დოლარის ოდენობით მხარეთა შორის 2000 წლის 7 მარტს დადებული სასესხო-საიპოთეკო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების საფუძველზე. აღნიშნულ თანხას ლ. ს-ი მიიღებდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ იგი შეასრულებდა 2000 წლის 7 მარტის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილ ვალდებულებას _ თ. მ-ს დაუბრუნებდა მისგან სარგებლობის უფლებით მიღებულ საცხოვრებელ ბინას, მდებარე ქ. თბილისი, ა-ის გამზირ #120. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა და გაუქმებულ იქნა ლ. ს-სა და თ. მ-ს შორის 2000 წლის 7 მარტის სესხის ხელშეკრულებით თ. მ-ის საკუთრებაში არსებულ ქ. თბილისში, ა-ის გამზირ #120-122-ში, მდებარე საცხოვრებელ ბინაზე, გამოთხოვილ იქნა ლ. ს-ის უკანონო მფლობელობიდან თ. მ-ის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა მდებარე და აღნიშნული უძრავი ქონება გამონთავისუფლებული მდგომარეობაში ჩაჰბარდა თ. მ-ს. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ძალაში დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება, ხოლო უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 მაისის განჩინებით განუხილველი დარჩა ლ. ს-ი საკასაციო საჩივარი.
ქ. თბილისში ა-ის გამზირ #120-122-ში მდებარე თ. მ-ის კუთვნილი ბინიდან ლ. ს-ი გამოასახლეს 2009 წლის 26 იანვარს. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტის მითითება მასზე, რომ თითქოსდა პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად დაადგინა ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება. სააპელაციო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, იმ დროისათვის და იმ მომენტამდე გაცილებით ადრე ჰქონდა გამოთავისუფლებული მას აღნიშნული ბინა და თ. მ-ს სრული შესაძლებლობა ჰქონდა ესარგებლა ხსენებული ბინით.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აპელანტი, მართალია, უთითებდა, რომ 2009 წლის 26 იანვრამდე გაცილებით ადრე ჰქონდა მას გამოთავისუფლებული სადავო ბინა (აპელანტის წარმომადგენლის განცხადებით 2004 წლიდან. იხ. თბილისის სააპელაციო სასამართლოში 2010 წლის 6 მაისის სასამართლო სხდომის ოქმი, ტ. III, ს.ფ. 38) და თ. მ-ს სრული შესაძლებლობა ჰქონდა ესარგებლა ხსენებული ბინით, თუმცა აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულება, სამოქალაქო საპროცესო კდოექსის 102-ე მუხლის მოთხოვნათა გათვალისწინებით, მის მიერ სასამართლოში ვერ იქნა წარდგენილი. ამასთან, სასამართლომ მიუთითა, რომ აპელანტი - იპოთეკით დატვირთული ბინიდან გამოსახლების საკითხზე 2009 წლამდე დავობდა უძრავი ქონების მესაკუთრესთან.
ნოტარიუს ოთარ ზოიძის მიერ 2007 წლის 10 დეკემბრის სანოტარო აქტით თ. მ-ს უკან დაუბრუნდა მის მიერ იმავე ნოტარიუსის სადეპოზიტო ანგარიშზე 2004 წლის 6 დეკემბერს განთავსებული თანხა. ქ. თბილისში, დ. ა-ის გამზირი #120-122-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართის ყოველთვიური საიჯარო ქირა 2005 წლის 24 იანვრიდან 2006 წლის 24 დეკემბრამდე თვეში შეადგენდა 100 აშშ დოლარს.
სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ ვინაიდან თ. მ-ის მიერ 2000 წლის 7 მარტის სასესხო-საიპოთეკო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ძირითადი ვალდებულება (1800 აშშ დოლარის ოდენობით თანხის დაბრუნება) შესრულებულ იქნა დეპონირებით, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 434-ე მუხლის საფუძველზე, შეწყვეტილ იქნა მხარეთა შორის არსებული ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა. რაც შეეხება აპელანტის მითითებას იმის თაობაზე, რომ თ. მ-ის მიერ ნოტარიუს ოთარ ზოიძის სადეპოზიტო ანგარიშზე თანხის განთავსება და ლ. ს-ისათვის მისი მიღების შეთავაზება არ უნდა ჩათვლილიყო დეპონირებად, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში, ნოტარიუსის მხრიდან მოხდა თანხის მიღების განპირობება, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა იქიდან გამომდინარე, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებაში (რაც უცვლელად იქნა დატოვებული როგორც სააპელაციო ასევე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ) სასამართლომ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად მიიჩნია, რომ თ. მ-მა 2004 წლის 6 დეკემბერს 2000 წლის 7 მარტის სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულება შეასრულა დეპონირებით. ამასთან, ვინაიდან ძირითადი ვალდებულება მოვალის მიერ შესრულდა, შესაბამისად, გაუქმებულ იქნა ლ. ს-სა და თ. მ-ს შორის 2000 წლის 7 მარტის სესხის ხელშეკრულებით თ. მ-ის საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ ბინაზე, მდებარე ქ. თბილისი, დ. ა-ის გამზირი #120-122, წილობრივი მონაცემებით 24/ რეგისტრირებული იპოთეკა და გამოთხოვილ იქნა ლ. ს-ის უკანონო მფლობელობიდან თ. მ-ის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა.
სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის ,,ბ~ პუნქტზე მითითებით დადგენილად მიიჩნია, რომ თ. მ-ის მიერ ვალდებულების შესრულება მოხდა დეპონირებით, რაც თავის მხრივ სამოქალაქო კოდექსის 434-ე მუხლის საფუძველზე, მხარეთა შორის ვალდებულების შეწყვეტის სამართლებრივი საფუძველს წარმოადგენდა.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე, არ გაიზიარა ლ. ს-ის მითითება იმის თაობაზე, რომ რამდენადაც თ. მ-მა შენახვის ვადის გასვლასთან ერთად უკან გაითხოვა მის მიერ `დეპონირებული~ თანხა, უნდა ჩათვლილიყო, რომ შენახვას ადგილი არ ჰქონია. აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატამ განმარტა, რომ საქმეში წარდგენილი ნოტარიუს ოთარ ზოიძის მიერ 2007 წლის 10 დეკემბერს შედგენილი კრედიტორისათვის ფულის გადაცემის შეუძლებლობისა და მოვალისათვის ფულის დაბრუნების შესახებ მოწმობის მე-7 პუნქტში მითითებულია, რომ 2007 წლის 10 დეკემბერს მოვალის თხოვნით მას გადაეცა დეპოზიტზე განთავსებული თანხა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 440-ე მუხლის მე-2 ნაწილის და 441-ე მუხლის საფუძველზე, რომლის თანახმად, შესრულების საგნის შენახვის ვადა შეადგენს სამ წელს, ამავე კოდექსის 440-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, მოვალეს უფლება აქვს შენახული საგანი კრედიტორის მიერ მის მიღებამდე უკანვე გამოითხოვოს, თუ მან თავიდანვე უარი არ თქვა უკან დაბრუნებაზე. თუ მოვალე უკან ითხოვს საგანს, მაშინ ითვლება, რომ შენახვა არ შემდგარა. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მოვალეს შეუძლია ჩაბარებული საგანი უკან დაიბრუნოს, თუ კრედიტორი უარს ამბობს მასზე, ან თუ გავიდა 441-ე მუხლით განსაზღვრული ვადა. აღნიშნული საფუძვლებით მოვალის მიერ შენახული საგნის უკან დაბრუნებისას კი დასახელებული ნორმა არ მიუთითებს იმის თაობაზე, რომ შენახვა არ შემდგარა. მოცემულ შემთხვევაში, პალატამ აღნიშნა, რომ მოვალის მიერ დეპოზიტზე განთავსებული თანხის უკან დაბრუნება მოხდა სწორედ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 440-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 441-ე მუხლების საფუძველზე და არა - ამავე კოდექსის 440-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ 2000 წლის 7 მარტს ლ. ს-სა და თ. მ-ს შორის გაფორმებული სასესხო-საიპოთეკო ხელშეკრულების თანახმად, მსესხებელმა თ. მ-მა სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დატვირთა და დროებით მფლობელობაში გადასცა გამსესხებელს _ ლ. ს-ს საცხოვრებელი ბინა, მდებარე ქ. თბილისი, დ. ა-ის გამზირი #120, შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ ლ. ს-ს თ. მ-ის ბინაში ცხოვრების უფლება ჰქონდა მხოლოდ ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სასამართლომ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად მიიჩნია ის, რომ თ. მ-ის მიერ ვალდებულება შესრულებულ იქნა დეპონირებით 2004 წლის 6 დეკემბერს, ხოლო იმის გამო, რომ არ არსებობდა ძირითადი ვალდებულება, შესაბამისად, უნდა გაუქმებულიყო მისი უზრუნველყოფის საშუალებაც. სწორედ დასახელებული გარემოებების გათვალისწინებით, თ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, კერძოდ _ გაუქმებულ იქნა ლ. ს-სა და თ. მ-ს შორის 2000 წლის 7 მარტის სესხის ხელშეკრულებით თ. მ-ის საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ ბინაზე, მდებარე ქ. თბილისი, დ. ა-ის გამზირი #120-122, წილობრივი მონაცემებით 24 რეგისტრირებული იპოთეკა და ასევე გამოთხოვილ იქნა ლ. ს-ის უკანონო მფლობელობიდან თ. მ-ის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა, მდებარე ქ თბილისი, დ. ა-ის გამზირი #120-122. აღნიშნული გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით და შემდეგ _ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2008 წლის 23 მაისის განჩინებით. განსახილველ შემთხვევაში დადგინდა, რომ ლ. ს-ი აღნიშნული ბინიდან გამოსახლებულ იქნა მხოლოდ 2009 წლის 26 იანვარს. აღნიშნული გარემოება კი ადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ ლ. ს-ი ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე უკანონოდ ფლობდა თ. მ-ის საკუთრებაში არსებულ ბინას, მდებარე ქ. თბილისი, დ. ა-ის გამზირი #120-122.
სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივ დასკვნებს და მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 361-ე, 403-ე (ძველი რედაქცია), 404-ე, 623-ე და 624-ე მუხლებით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლო იყო და არ არასებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების სამართლებრივი საფუძვლები.
საპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით თავისი სარჩელის დაკმაყოფილება და თ. მ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არაწორად მიიჩნია დადგენილად ის გარემოება, რომ 2009 წლის 26 იანვარს განხორციელდა ლ. ს-ის მიმართ იძულებითი აღსრულება და სწორედ ამ დროს მოხდა თ. მ-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის გამოთხოვა ლ. ს-ის უკანონო მფლობელობიდან, მაშინ, როდესაც თავად შეგებებული სარჩელის ავტორი თავის მოთხოვნას ამყარებდა იმ გარემოებაზე, რომ 2009 წლის 26 იანვრამდე ლ. ს-ს არ დაუბრუნებია მფლობელობაში არსებული ბინა და, რომ ეს ბინა ამ დრომდე იმყოფებოდა ლ. ს-ის უკანონო მფლობელობაში. ამდენად, აღნიშნული შედეგია სასამართლოს მხრიდან პროცესუალური დარღვევისა, რაც თავის მხრივ, გამოიხატება მტკიცებულების არტასრულყოფილ გამოკვლევასა და მტკიცების ტვირთის არასწორად განაწილებაში, რაც გახდა მიზეზი არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანისა.
კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ იმსჯელა იმ ფაქტებთან დაკავშირებით, რაზეც აღნიშნულია გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივ უსწორობაზე საუბრისას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი ლ. ს-ი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
