№ას-1680-1666-2011 13 თებერვალი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ვ. მ-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ სოფელ დიღმის საჯარო სკოლა (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 5 ოქტომბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ვ. მ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სსიპ სოფელ დიღმის საჯარო სკოლის მიმართ სოფელ დიღმის საჯარო სკოლის დირექტორის 2008 წლის 21 მარტის ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოსარჩელის მითითებით, იგი დიდხანს მუშაობდა სოფელ დიღმის საჯარო სკოლაში, ხოლო 1990 წლის 21 მაისიდან დაინიშნა დირექტორის მოადგილედ აღმზრდელობით დარგში. სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2008 წლის 21 მარტის ბრძანება იყო უკანონო. ბრძანების გამოცემის საფუძვლად მითითებული გარემოებები არ ყოფილა შესწავლილი, კერძოდ, მოპასუხეს არ დაუდგენია, ნამდვილად დაუზიანდა თუ არა ბავშვს ჯანმრთელობა ცივი იარაღის გამოყენებით. გარდა ამისა, მსგავსი ფაქტის არსებობის შესმთხვევაში, სკოლაში უსაფრთხო გარემოს შექმნა ევალებოდა დირექტორს, ხოლო მისი არყოფნისას – მოადგილეს, რომელიც ასეთად იყო რეგისტრირებული საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში. ვ. მ-ს ამგვარი უფლებამოსილება არ გააჩდა, შესაბამისად, ინციდენტის დროს დირექტორის მოვალეობას არ ასრულებდა.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:
2008 წლის 13 მარტს, სასწავლო საათების მიმდინარეობისას, მოპასუხე სკოლის მოსწავლე მ.ქობილაშვილი დაიჭრა ცივი იარაღით. ინციდენტის დროს, სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელი შ.შ-ი მივლინებით იმყოფებოდა მცხეთის საგანმანათლებლო რესურსცენტრში და მისი მოვალების შესრულება, როგორც დირექტორის მოადგილის მოვალეობის შემსრულებელს, ეკისრებოდა მოსარჩელეს, რომელმაც ვერ უზრუნველყო სკოლის შინაგანაწესის 7.25-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვა. აღნიშნული საფუძველი გახდა ვ. მ-ის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლებისა, თანახმად შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტისა, ხოლო მოსარჩელემ, როგორც მასწავლებელმა, მუშაობა განაგრძო ამავე სკოლაში მასწავლებლის თანამდებობაზე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილებით ვ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. მ-მა.
მოცემულ საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი სასამართლოების მიერ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 5 ოქტომბრის განჩინებით ვ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი გარემოებების გამო:
სააპელაციო პალატამ მიუთითა მოცემულ საქმესთან დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებებსა და მითითებებზე და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ჩათვალა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი ხასიათის საპროცესო დარღვევების გარეშე, ამასთან, არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. მართალია, მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს იძულებით განაცდურის ანაზღაურება, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ ამ საკითხის გადაწყვეტა პირდაპირ უკავშირდება ვ. მ-ის სამსახურიდან განთავისუფლების კანონიერებას, პალატამ მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტის მთავარ გარემოებად მიიჩნია მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კანონიერება. ამ საკითხზე (განთავისუფლების კანონიერება) გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა, რომ მოსარჩელე ვ. მ-ი ასრულებდა რა დირექტორის არყოფნის შემთხვევაში მის უფლებამოსილებას, პასუხისმგებელი იყო სკოლაში მოსწავლეთა და მასწავლებლებისათვის უსაფრთხო გარემოს შექმნაზე, რის უზრუნველყოფაც მან ვერ შეძლო 2008 წლის 13 მარტს, შესაბამისად, სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის მიერ იგი კანონიერად იქნა განთავისუფლებული სკოლის დირექტორის მოადგილის თანამდებობიდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, „ერთ-ერთი მხარის მიერ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევისათვის“. პალატის განმარტებით, საქმის მასალებით დგინდება, რომ დიღმის საშუალო სკოლის (ამჟამად სსიპ სოფელ დიღმის საჯარო სკოლა) დირექტორის 1990 წლის 21 მაისის №146 ბრძანებით სკოლის გეოგრაფიის მასწავლებელი ვ. მ-ი დაინიშნა დირექტორის მოადგილედ აღმზრდელობით დარგში. დიღმის საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის შ. შ-ის 2008 წლის 21 მარტის №206 ბრძანებით დირექტორის მოადგილე აღმზრდელობით დარგში ვ. მ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, დაკისრებულ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულების გამო. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2005 წლის 15 სექტემბრის №448-4 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო სკოლის წესდების“ მე-7 მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სკოლის დირექტორი პერსონალურად აგებს პასუხს სკოლაში მასწავლებლებისა და მოსწავლეებისათვის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის უსაფრთხო გარემოს შექმნაზე. მოპასუხის პოზიცია ემყარებოდა იმ გარემოებას, რომ ვ. მ-ი დირექტორის მოვალეობას ასრულებდა, რის გამოც მთლიანად პასუხისმგებელი იყო სადავო ინციდენტზე. აღნიშნულის საპირისპიროდ, ვ. მ-ი მიუთითებდა, რომ იგი არ იყო რეგისტრირებული განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში დირექტორის მოადგილედ ან დირექტორის არყოფნის შემთხვევაში მისი უფლებამოსილების განხორციელების უფლებამოსილების მქონე პირად, რის გამოც ინციდენტის დღეს დირექტორის მოვალეობას ვერ შეასრულებდა.
სასამართლომ იხელმძღვანელა „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის მე-4 პუნქტით და განმარტა, რომ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, პირი დირექტორის მოადგილედ უნდა იყოს რეგისტრირებული განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში. რაც შეეხება სპეციალურად აღნიშვნას, რომ მას გააჩნია დირექტორის მოვალეობის შესრულების უფლებამოსილება, ამგვარ მოთხოვნას მითითებული ნორმა არ ითვალისწინებს, იმისათვის, რომ ვ. მ-ს დირექტორის მოვალეობა შეესრულებინა, საკმარისი იყო მისი დირექტორის მოადგილედ რეგისტრაცია. 2008 წლის 13 მარტს გაკვეთილების დროს სკოლის მოსწავლემ მიიღო სხეულის დაზიანება. სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელი შ.შ-ი ინციდენტის დღეს – 2008 წლის 13 მარტს არ იმყოფებოდა სკოლაში მივლინების გამო. საქმეში წარმოდგენილი საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს იურიდიული დეპარტამენტის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის წერილით ირკვევა, რომ სოფელ დიღმის საჯარო სკოლის დირექტორის მოადგილის თანამდებობა 2008 წლის 13 მარტამდე ეკავა ვ. მ-ს, რადგანაც ინციდენტის დღეს ვ. მ-ი, დირექტორის არყოფნის გამო, რეალურად ასრულებდა მის უფლებამოსილებას, პალატამ ჩათვალა, რომ სწორედ იგი იყო პასუხისმგებელი სკოლაში მოსწავლეთა და მასწავლებლებისათვის უსაფრთხო გარემოს შექმნაზე. მტკიცების ტვირთი მოცემულ შემთხვევაში ვ. მ-ს ეკისრებოდა და სწორედ მას უნდა დაემტკიცებინა, რომ ინციდენტის დღეს დირექტორის მოვალეობას სხვა პირი ასრულებდა. დიღმის საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელ შ. შ-ის 2008 წლის 21 მარტის №206 ბრძანებით დირექტორის მოადგილე აღმზრდელობით დარგში ვ. მ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, დაკისრებულ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულების გამო. აღნიშნული ბრძანების ფაქტობრივი საფუძველი გახდა 2008 წლის 13 მარტს სკოლის ტერიტორიაზე საგაკვეთილო საათის მიმდინარეობის დროს ამავე სკოლის მოსწავლის ჯანმრთელობისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი. როგორც სადავო ბრძანებაში იქნა მითითებული, წინასწარი მონაცემებით მოსწავლეს მიყენებული ჰქონდა ჭრილობა ცივი იარაღით. სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ ო.ღუდუშაურის სახელობის ეროვნული სამედიცინო ცენტრის სტაციონარის ავადმყოფის სამედიცინო №1503 ბარათზე, რომლითაც ირკვევა, რომ 1991 წელს დაბადებულ მირიან ქობელაშვილს 2008 წლის 13 მარტს სტაციონარში შესვლისას დაესვა კლინიკური დიაგნოზი – მუცლის ღრუში შემავალი ჭრილობა და დადგენილად მიიჩნია, რომ 2008 წლის 13 მარტს დიღმის საჯარო სკოლაში ადგილი ჰქონდა ამავე სკოლის მოსწავლე მირიან ქობელაშვილის ჯანმრთელობის დაზიანებას და, შესაბამისად, არსებობდა დაკავებული თანამდებობიდან ვ. მ-ის განთავისუფლების საფუძველი. მცხეთის რაიონის სოფელ დიღმის საჯარო სკოლის 2006 წლის შინაგანაწესის 7.25 პუნქტის თანახმად, მოსწავლეთა უსაფრთხოებისა და ჯანმრთელობის დაცვასთან დაკავშირებით ამ შინაგანაწესით დადგენილი აკრძალვების შესრულებაზე კონტროლი, შეუსრულებლობის შედეგებზე პასუხისმგებლობა ეკისრება დირექტორის მოადგილეს აღმზრდელობით დარგში. პალატის განმარტებით, აღნიშნული ნორმა დირექტორის მოადგილეს აღმზრდელობით დარგში პასუხისმგებლობას აკისრებს ზოგადად სკოლაში უსაფრთხოების დაცვაზე, გარდა ამისა, პასუხისმგებლობა ზოგადად უსაფრთხოების დაცვაზე ნიშნავს, რომ მოადგილე აღმზრდელობით დარგში ვალდებულია, მიიღოს ყველა შესაძლო ზომა მოსწავლეთა ჯანმრთელობის დაზიანების თავიდან ასაცილებლად, აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ვ. მ-ს 2008 წლის 13 მარტის ინციდენტზე ნებისმიერ შემთხვევაში ეკისრება პასუხისმგებლობა. ბრძანების შესაბამისად, ვ. მ-ის თანამდებობიდან განთავისუფლებას საფუძვლად არა მხოლოდ აღნიშნული ფაქტი დაედო, არამედ დირექტორისათვის ინციდენტთან დაკავშირებით ინფორმაციის წერილობით წარდგენის მოთხოვნის შეუსრულებლობა. აღნიშნული გარემოება კი, ასევე წარმოადგენს საკუთარ ვალდებულებათა არაჯეროვან შესრულებას და, შესაბამისად, პირის სამუშაოდან დათხოვნის საფუძველს. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ ვ. მ-ის გასათავისუფლებლად მოპასუხეს ესაჭიროებოდა სამეურვეო საბჭოს თანხმობა, ვინაიდან სკოლის შინაგანაწესის 8.13 მუხლში კონკრეტულად და ამომწურავად არის მითითებული ის შემთხვევები რა დროსაც სკოლის დირექტორს ესაჭიროება სამეურვეო საბჭოსთან შეთანხმება შრომითი ურთიერთობის შესაწყვეტად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ასეთ შემთხვევას ამ საქმეზე ადგილი არ ჰქონია.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო საკითხის გადაწყვეტისას პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად გამოიყენა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტი, რომლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია ერთ-ერთი მხარის მიერ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა. დასტურდება ვ. მ-ის მხრიდან სკოლის შინაგანაწესით მასზე დაკისრებული მოვალეობების დარღვევის ფაქტი, რის გამოც მისი განთავისუფლება სამსახურიდან კანონიერად მოხდა. შესაბამისად, როგორც თანამდევი შედეგი, არ არსებობს მისთვის იძულებით განაცდურის (ზიანის) ანაზღაურების საფუძველი.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. მ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:
გასაჩივრებული განჩინება არღვევს კანონის მოთხოვნებს, რადგანაც თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ვ. მ-ის სარჩელი, რომელიც ამ უკანასკნელის მიერ გასაჩივრებულ იქნა სააპელაციო წესით. სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა სააპელაციო საჩივარი და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება ვ. მ-ის სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ. გადაწყვეტილების თანახმად, ბათილად იქნა ცნობილი სოფელ დიღმის საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელ შ. შუკმანის 2008 წლის 21 მარტის №206 ბრძანება კასატორის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ, ვ. მ-ი აღდგენილ იქნა სოფელ დიღმის ვ.სონღოლაშვილის სახელობის საჯარო სკოლის დირექტორის მოადგილედ აღმზრდელობის დარგში, ასევე, მას აუნაზღაურდა იძულებით განაცდური ხელფასი _ 3658 ლარი. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრებულ იქნა მოწინააღმდეგე მხარეების მიერ, რაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ივნისის განჩინებით დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ვ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ვ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი სოფელ დიღმის საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელ შ. შ-ის 2008 წლის 21 მარტის №206 ბრძანება დაკავებული თანამდებობიდან ვ.მ-ის გათავისუფლების შესახებ, კასატორს აუნაზღაურდა იძულებით განაცდური ხელფასი 10096.10 ლარი, ხოლო ვ.მ-ის სარჩელი სამსახურში აღდგენის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სსიპ სოფელ დიღმის საჯარო სკოლის მიერ, კვლავ გასაჩივრდა განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში, რაც იმას ნიშნავს, რომ დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2011 წლის 13 ივნისის განჩინებით კი გაუქმდა სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. უზენაესი სასამართლოს 2011 წლის 13 ივნისის განჩინება უკანონოა, რადგან სასამართლოს არ ჰქონდა უფლება გასცდენოდა კასატორის მოთხოვნას, ემსჯელა და გადაეწყვიტა ის საკითხები, რაც მხარის მიერ არ იყო გასაჩივრებული. ეს გარემოება მიუთითებს უზენაესი სასამართლოს მიერ მიკერძოებული და არასამართლიანი გადაწყვეტილების მიღებაზე, რაც გამორიცხავს შეჯიბრებითობის პრინციპის არსებობას, უხეშად არღვევს საქართველოს კონსტიტუციის 85-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, ასევე, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლით გათვალისწინებული სამართლიანი სასამართლოს უფლებას. რაც შეეხება, სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 5 ოქტომბრის განჩინებას, იგი ასევე უკანონოა, რადგანაც მისი მიღება გამომდინარეობდა უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 13 ივნისის განჩინებიდან. სააპელაციო პალატას არ ჰქონდა უფლება, ემსჯელა გათავისუფლების კანონიერებაზე, რადგან მოწინააღმდეგე მხარეს ბრძანების გაუქმების ნაწილში გადაწყვეტილება საკასაციო წესით არ გაუსაჩივრებია და, შესაბამისად, ის შევიდა კანონიერ ძალაში. აღნიშნულთან დაკავშირებული მსჯელობა უკანონოა და წარმოადგენს საქართველოს კონსტიტუციის 85-ე მუხლის მე-3 ნაწილის, ასევე, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლით აღიარებული უფლების უხეშ დარღვევას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 იანვრის განჩინებით ვ. მ-ის საკასაციო საჩივარი ბრძანების ბათილად ცნობისა და სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნის ნაწილში დარჩა განუხილველად საკასაციო საჩივარზე დადგენილი ხარვეზის არასრულად გამოსწორების გამო, შესაბამისად, მხარეს დაუბრუნდა მის მიერვე წარმოდგენილი სახელმწიფო ბაჟი, ამავე განჩინებით იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში, ვ. მ-ი გათავისუფლდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ვ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.