ბს-399-321-კ-04 6 ივლისი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე),

ი. ლეგაშვილი (მომხსენებელი),

ჯ. გახოკიძე

დავის საგანი: პრივატიზაციის ხელშეკრულების და საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

ვ. ქ-მა სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოპასუხეების: სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და დ. ღ-ის მიმართ და მოითხოვა პრივატიზების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ 2002წ. 3 სექტემბერს სახელმწიფო ქონების მართვის თბილისის სამმართველოს მიერ ჩატარდა კონკურსი თბილისში, ..... მდებარე არასაცხოვრებელი 75,2 კვ.მ-ის პრივატიზების თაობაზე, რომელშიც ამავე სამმართველოს საკონკურსო კომისიის სხდომის ¹323 ოქმის თანახმად, გამარჯვებულად გამოცხადდა მოპასუხე _ დ. ღ-ე. კონკურსში გამარჯვებულსა და სახელმწიფო ქონების მართვის თბილისის სამმართველოს შორის 2002წ. 11 ოქტომბერს გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება და შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი, ხოლო 2002წ. 15 ოქტომბერს დ. ღ-ის სახელზე გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა ¹....... , რომლითაც მას საკუთრებაში გადაეცა თბილისში, ... მდებარე არასაცხოვრებელი 75,2 კვ.მ.

ვ. ქ-მა მიიჩნია, რომ სახელმწიფო ქონების მართვის თბილისის სამმართველო არ იყო უფლებამოსილი, დ. ღ-ისათვის საკუთრებაში გადაეცა ზემოაღნიშნული ფართი და 2003წ. 13 იანვარს სარჩელი აღძრა ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში ქონების მართვის თბილისის სამმართველოსა და დ. ღ-ის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა დ. ღ-ის სახელზე გაცემული ¹....... საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობა, ასევე, ტექაღრიცხვის სამსახურისა და საჯარო რეესტრში განხორციელებული ჩანაწერების გაუქმება.

მოსარჩელის განმარტებით, სადავო არასაცხოვრებელი ფართი, რომელიც საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივ ¹.....-ის ბალანსზე ირიცხებოდა, მას გადაეცა საკუთრებაში 1998წ. 15 სექტემბერს საბინაო-სამშენებლო კოოპერეტივ ¹.......-თან დადებული ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით, რაც რეგისტრირებულ იქნა ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ. ამასთან, მოსარჩელის მითითებით, სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტის თავმჯდომარის 1997წ. 30 აპრილის ¹2/13/255 წერილით დასტურდებოდა, რომ სადავო ფართი არ ირიცხებოდა არც სახელმწიფო ქონების მართვის საპრივატიზებო ნუსხაში და არც საბინაო ტრესტის ბალანსზე. მოსარჩელეს მიაჩნდა, რომ უკანონოდ მოხდა არასაცხოვრებელი ფართის დ. ღ-ისათვის მიყიდვა.

ვ. ქ-ის სარჩელი არ ცნო მოპასუხე დ. ღ-ემ და მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. მისი განმარტებით, საბინაო-სამშენებლო კოოპერტივი არ იყო სადავო ფართის მესაკუთრე და არ შეეძლო იგი გადაეცა ვ. ქ-ისათვის, რადგან იმჟამად მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა სავაჭრო ობიექტებისათვის განკუთვნილ არასაცხოვრებელ ფართზე საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის რაიმე უფლებებს, კერძოდ, 1983წ. საბინაო კოდექსის მე-4 მუხლის მიხედვით, საბინაო ფონდში არ შედიოდა სახლების არასაცხოვრებელი სადგომები, რომლებიც განკუთვნილი იყო სავაჭრო, საყოფაცხოვრებო და არასამრეწველო ხასიათის სხვა საჭიროებისათვის. ამდენად, საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივს არ შეიძლებოდა ჰქონოდა საკუთრების უფლება სადავო ფართზე. ამასთან, 1997წ. 25 ნოემბრიდან საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივები გაუქმებულია, თანახმად სკ-ის 1512-ე მუხლისა, რის გამოც საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივ ¹.....-ს არ შეეძლო 1998წ. 15 სექტემბერს რაიმე გარიგება დაედო, რადგან იგი იმ დროისათვის აღარ არსებობდა. სადავო ფართი, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის ექსპლუატაციაში შესვლის დღიდან, განკუთვნილი იყო სავაჭრო ობიექტებისთვის და წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას, რაც დასტურდება თბილისის მერიის კაპიტალური მშენებლობის სამმართველოს 1995 წლისა და კაპიტალური მშენებლობის საქალაქო სამსახურის 2002წ. წერილებით, კერძოდ, აღნიშნული წერილების მიხედვით, სადავო ფართის ღირებულება თბილისის საქალაქო საბჭოს მიერ იქნა დაფარული სახელმწიფო ბიუჯეტის ხარჯზე. ამასთან, არც ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში და არც სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტში არ მოიპოვებოდა ინფორმაცია სადავო არასაცხოვრებელი ფართის სახელმწიფოს გარდა სხვა პირის კუთვნილების შესახებ, წინააღმდეგ შემთხვევაში, იგი არ იქნებოდა შეტანილი საპრივატიზებო ნუსხაში და არ მოხდებოდა მისი გასხვისება.

კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 9 ივლისის გადაწყვეტილებით ვ. ქ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა მის მიერ.

სააპელაციო წარმოების დროს ვ. ქ-მა დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა სადავო არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზების შესახებ 2002წ. 3 სექტემბრის კონკურსის შედეგების, დ. ღ-ესთან დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების, საჯარო რეესტრის ჩანაწერისა და მოპასუხის სახელზე გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 15 იანვრის განჩინებით ვ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 9 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ... მდებარე სადავო არასაცხოვრებელი ფართი წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. 19 მარტის ¹07.01.103 დადგენილების თანახმად, თბილისის მერიის 1998წ. 13 თებერვლის ¹11 განკარგულებით დამტკიცდა თბილისის მუნიციპალური საკუთრების არასაცხოვრებელი ფართის საპრივატიზაციო ობიექტების ნუსხა, რომელშიც შეტანილი იყო სადავო არასაცხოვრებელი ფართიც, რაც არ გასაჩივრებულა და კანონიერ ძალაშია.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ვ. ქ-ი წარმოადგენდა სადავო ფართის მესაკუთრეს, რადგან ფართზე საკუთრების უფლება არ იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში სკ-ის 183-ე მუხლით დადგენილი წესით. ამასთან, პრივატიზაცია განხორციელდა მაშინ, როდესაც სკ-ის 1512-ე მუხლის შესაბამისად, საბინაო-სამშენებლო ამხანაგობა 1997წ. 25 ნოემბრიდან გაუქმებული იყო.

ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სახელმწიფო ქონების მართვის თბილისის სამმართველოს მიერ სადავო არასაცხოვრებელი ფართის დ. ღ-ის საკუთრებაში გადაცემა განხორციელდა კანონიერად, პრივატიზაციის შესახებ კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, რის გამოც არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ქ-მა, რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება, ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერში ცვლილებების შეტანა, კერძოდ, სადავო ფართის მესაკუთრედ აღრიცხვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 30.09.204წ. განჩინებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ვ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი. გაუქმდა სააპელაციო სასამართლოს 2004წ. 15 იანვრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მასალების მიხედვით ირკვეოდა, რომ თბილისში, ..... მდებარე ¹....... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის საცხოვრებელი სახლის საერთო ღირებულება შეადგენდა 1080800 მანეთს, რასაც არც კასატორი უარყოფდა. სახლის პირველ სართულზე გათვალისწინებული იყო არასაცხოვრებელი 155 კვ.მ-ის (მაღაზიის) განთავსება, რომლის ღირებულება ურთიერთანგარიშსწორების ცნობის მიხედვით შეადგენდა 35560 მანეთს. ურთიერთანგარიშსწორების ცნობა დადასტურებულია ¹3 სამშენებლო სამმართველოს, თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის მშენებლობის სამმართველოს და ¹..... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის მიერ. თბილისის ქალაქის საბჭოს მიერ დაფინანსებული კაპიტალური მშენებლობების ტიტულოვანი სიის მიხედვით ირკვეოდა, რომ ... მშენებარე არასაცხოვრებელი ფართი დაფინანსებულია ქალაქის საბჭოს მიერ. თბილისის მერიის კაპიტალური მშენებლობის სამმართველოს 1995წ. ¹ღ/19 და თბილისის მერიის კაპიტალური მშენებლობის საქალაქო სამმართველოს 2002წ. ¹207/4 ცნობებით ასევე დასტურდება, რომ ¹...... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის საცხოვრებელ კორპუსში განლაგებული არასაცხოვრებელი 151 კვ.მ-ის (მაღაზიის) ღირებულება _ 35560 მანეთი გადახდილია თბილისის საქალაქო საბჭოს მიერ. ამდენად, ..... განთავსებული არასაცხოვრებელი ფართის მშენებლობა თბილისის საქალაქო საბჭოს მიერ იყო დაფინანსებული, ამიტომ იგი ქალაქის საბჭოს (ამჟამად მუნიციპალურ) საკუთრებას წარმოადგენდა და არა ¹...... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივისას.

კასატორის განმარტებით, არასაცხოვრებელი ფართის ნაწილში განთავსებული იყო საბურთალოს სასურსათო ვაჭრობის მაღაზია ¹19. საქმეში წარმოდგენილი იყო 1985-89 წლების საბანკო ქვითრები, რომლის მიხედვითაც საბურთალოს რაივაჭრობა და ¹19 მაღაზია ¹...... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივს უხდიდნენ კომუნალური მომსახურების ღირებულებას და საიჯარო ქირას,'ვინაიდან ..... მდებარე არასაცხოვრებელი ფართის მშენებლობის დაფინანსებას თბილისის საქალაქო საბჭო ახორციელებდა, შესაბამისად, მისი მესაკუთრე საქალაქო საბჭო (სახელმწიფო) იყო და არა ¹...... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივი, ამიტომ საბურთალოს სასურსათო ვაჭრობის ¹19 მაღაზიას იჯარის ხელშეკრულება მესაკუთრესთან უნდა დაედო და არა კოოპერატივთან. საკასაციო პალატის აზრით, დავის არსებითად სწორად გადაწყვეტისთვის საჭიროა აღნიშნული საკითხის დამატებით გამოკვლევა. ამასთან, კასატორი თავდაპირველადაც აღნიშნავდა და საკასაციო საჩივარშიც მიუთითებდა, რომ 1995 წელს მაღაზიის მიერ დაკავებული 70 კვ.მ ფართი პრივატიზებულ იქნა შრომითი კოლექტივის მიერ და შემდგომ დ. ღ-ემ გაყიდა იგი, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარე დ. ღ-ე განმარტავდა, რომ 2002წ. სექტემბერში მის მიერ პრივატიზებულ 75,2 არასაცხოვრებელ კვ.მ-ში განთავსებული იყო არა ¹19, არამედ ¹56 მაღაზია, მაგრამ აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში წარმოდგენილი არ არის. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998წ. ¹07.01.103 დადგენილებით დამტკიცებულ საპრივატიზებო ობიექტთა ნუსხაში სხვა მაღაზიებისაგან განსხვავებით არ არის დაკონკრეტებული, რომელი მაღაზიის არასაცხოვრებელი ფართი იყიდება ..... და რამდენი კვ. მეტრი. საპრივატიზებო ობიექტის ამგვარი სრულყოფილი მონაცემი არც თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს საპრივატიზებო მასალებში მოიპოვებოდა. ამიტომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის არსებითად ხელახლა განხილვისას დამატებით მტკიცებულებათა მოპოვებით უნდა დაედგინა, რამდენი მაღაზია იყო განთავსებული ..... მდებარე არასაცხოვრებელ ფართზე და რომელი მაღაზია მდებარეობდა დ. ღ-ის მიერ პრივატიზებულ სადავო ფართში (მე-19 თუ 56-ე), ვისთან ჰქონდა მაღაზიას სახელშეკრულებო (იჯარა) ურთიერთობა და რა სამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებოდა ¹..... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივთან.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 3 თებერვლის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ვ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი. რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა ვ. ქ-ის სარჩელი. ბათილად იქნა ცნობილი ..... მდებარე არასაცხოვრებელი 75.2 კვ.მ-ის პრივატიზება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ თბილისის ქალაქის საბჭოს მიერ იყო დაფინანსებული ..... მდებარე არასაცხოვრებელი ფართი. ასევე დადგენილი იყო, რომ ¹..... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის საცხოვრებელ კორპუსში განთავსებული 151 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის ღირებულება _ 35560 მანეთი მთლიანად გადახდილი იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს მიერ. შესაბამისად, არასაცხოვრებელი ფართი წარმოადგენდა ქალაქის საბჭოს (მუნიციპალურ) საკუთრებას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-3 მუხლის მე-8 პუნქტის საფუძველზე ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველო უფლებამოსილი იყო, მოეხდინა არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზება, მაგრამ პრივატიზება განხორციელდა “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-7 მუხლის მე-8 პუნქტის და მე-9 მუხლის მე-2 ნაწილისა და “სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ” დებულების მე-2 მუხლის მე-8 პუნქტის “გ” ქვეპუნქტის მოთხოვნათა დარღვევით, კერძოდ, ... მდებარე არასაცხოვრებელი 75.2 კვ.მ-ის პრივატიზების შესახებ “თბილისის უწყებანში” გამოქვეყნებულ ინფორმაციაში კონკურსის პირობებში მითითებულ იქნა, რომ “კონკურსში გამარჯვებული ვალდებულია, წარმოადგინოს ცნობები ობიექტზე დარიცხული საიჯარო და სხვა სახის დავალიანების დაფარვის შესახებ”. სასამართლოში საქმის განხილვისას ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს წარმომადგენელმა განმარტა, რომ ობიექტს საიჯარო და სხვა სახის დავალიანებები არ ჰქონდა. აღნიშნული ინფორმაციის შედეგად კი კონკურსში მონაწილეობა არავის მიუღია და საპრივატიზებო ობიექტის ღირებულება შემცირდა 50%-ით, რაც მიიჩნია კანონდარღვევად და პრივატიზების ბათილად ცნობის საფუძვლად. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომ და დ. ღ-ემ, რომლებიც ითხოვენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებას ვ. ქ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ. მოწინააღმდეგე მხარე ვ. ქ-მა სასამართლოს წარუდგინა შესაგებელი, რომლითაც არ ცნობს საკასაციო საჩივრებს და ითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა-კანონიერების შემოწმებისა და საკასაციო საჩივრის მოტივების გაცნობის შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და დ. ღ-ის საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება ვ. ქ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

ვ. ქ-ი რაიონულ სასამართლოში აღძრული სარჩელით ითხოვდა სახელმწიფო მართვის სამმართველოს მიერ 2002წ. 15 ოქტომბერს გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი ¹...... მოწმობის ბათილად ცნობას და საჯარო რეესტრში 2002წ. 22 ოქტომბერს მოხდენილი ¹....... რეგისტრაციის გაუქმებას.

საქმის სააპელაციო სასამართლოს განხილვის დროს ვ. ქ-მა დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა სადავო არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზების შესახებ 2002წ. 3 სექტემბრის კონკურსის შედეგების, დ. ღ-ესთან დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების, საჯარო რეესტრის ჩანაწერისა და მოპასუხის სახელზე გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობა, ხოლო 28.01.05წ. სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე კვლავ დააზუსტა სარჩელის საგანი და არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზების ბათილად ცნობა მოითხოვა. ვ. ქ-ი თავისი სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ სადავო არასაცხოვრებელი ფართი, რომელიც ¹.... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ბალანსზე ირიცხებოდა, მას გადაეცა საკუთრებაში 1998წ. 15 სექტემბერს ¹..... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივთან დადებული ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით და დაარეგისტრირა ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურში. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, მიაჩნდა, რომ სადავო ფართის პრივატიზება განხორციელდა უკანონოდ. ფართის განკარგვა მოახდინა არამესაკუთრემ-სახელმწიფო ქონების მართვის თბილისის სამმართველომ.

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილად ცნო, რომ ქ. თბილისში, ..... მშენებარე არასაცხვორებელი ფართი დააფინანსა ქალაქის საბჭომ. აღნიშნულ მისამართზე მდებარე კორპუსში განთავსებული არასაცხოვრებელი ფართის ღირებულება _ 35560 მანეთი გადაიხადა თბილისის საქალაქო საბჭომ. სადავო ფართი წარმოადგენდა მუნიციპალურ საკუთრებას და შესაბამისად, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველო უფლებამოსილი იყო მოეხდინა ფართის პრივატიზება.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების დადგენით, სააპელაციო პალატამ უარყო ის საფუძველი, რომლითაც ვ. ქ-ი ითხოვდა სადავო ფართის პრივატიზების ბათილად ცნობას, რადგან მოთხოვნა ეფუძნებოდა იმ გარემოებებზე მითითებას, რომ მოსარჩელე წარმოადგენდა ფართის მესაკუთრეს ¹...... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივთან გაფორმებული 15.09.1998წ. პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე და სადავო ფართის პრივატიზება მოახდინა არამესაკუთრემ. სააპელაციო სასამართლომ ქ. თბილისში, ..... მდებარე არასაცხოვრებელი 75,2 კვ.მ ფართის პრივატიზების ბათილად ცნობის საფუძვლად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ პრივატიზებისას დაირღვა “სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ” დებულების მე-2 მუხლის მე-8 პუნქტის “გ” ქვეპუნქტის მოთხოვნა, რაც იმაში გამოიხატა, რომ “თბილისის უწყებანში” გამოქვეყნდა არასწორი ინფორმაცია, რომლის გამო კონკურსში მონაწილეობა არავის მიუღია და საპრივატიზებო ობიექტის ღირებულება შემცირდა 50%-ით.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებული საფუძვლით სადავო პრივატიზების ბათილად ცნობა ეწინააღმდეგება სსკ-ის მე-4 მუხლით განსაზღვრულ მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპს, რომლის თანახმად: მხარეები სარგებლობენ უფლებით დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები; მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.

როგორც უკვე აღინიშნა, ვ. ქ-ი თავისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას ითხოვდა იმ საფუძვლით, რომ იგი წარმოადგენდა სადავო ფართის მესაკუთრეს და ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველო არ იყო უფლებამოსილი, მოეხდინა მისი კუთვნილი ფართის პრივატიზება. საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ ვ. ქ-ის მიერ სარჩელის საგნის რამდენჯერმე დაზუსტების მიუხედავად, მან შეცვალა სარჩელის საფუძველი, მიუთითა პრივატიზების დროს ინფორმაციის არასწორად გამოქვეყნებაზე და არასწორი ინფორმაციის გამოქვეყნების გამო, მან, როგორც პოტენციურმა მყიდველმა, ვერ მიიღო მონაწილეობა გამოცხადებულ კონკურსში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული პრივატიზება ბათილად ცნო იმ საფუძვლით, რომლის მიმართ მხარეს არ გააჩნდა სამართლებრივი ინტერესი, რადგან სადავო პრივატიზების ბათილად ცნობის შედეგად აღდგება პრივატიზაციამდე არსებული მდგომარეობა, კერძოდ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 19.03.98წ. ¹7.01.103 დადგენილებით დამტკიცებულ საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხაში შეტანილია ..... მდებარე კორპუსის არასაცხოვრებელი ფართი, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ სადავო ფართი წარმოადგენს მუნიციპალურ საკუთრებას და მისი განკარგვის უფლებამოსილება გააჩნდა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები ვ. ქ-ს სადავოდ არ გაუხდია და კანონით დადგენილ ვადაში საკასაციო საჩივრით არ გაუსაჩივრებია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება. სსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე კი სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი საკასაციო პრეტენზია. იმის გათვალისწინებით, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველო და დ. ღ-ე წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრებით სადავოდ ხდიან სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას სადავო პრივატიზებისას “სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ” დებულების ნორმების დარღვევის შესახებ და შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები მხოლოდ ამ ნაწილშია გასაჩივრებული. საკასაციო პალატა სსსკ-ის 248-ე მუხლის გათვალისწინებით, მოკლებულია შესაძლებლობას, შეამოწმოს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი გარემოებები გაუსაჩივრებელ ნაწილში.

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული პროცესის მონაწილე მხარეები სარგებლობენ სსკ-ის მე-4 მუხლით მინიჭებული უფლებებით. ამასთან, სასამართლოს უფლება აქვს, საკუთარი ინიციატივით მოიპოვოს დამატებითი მტკიცებულებები, მაგრამ საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ადმინისტრაციული პროცესის აღნიშნული ერთ-ერთი პრინციპი სასამართლოს ანიჭებს უფლებამოსილებას დამატებითი მტკიცებულებების მოძიებისა და გამოთხოვის შესახებ, რაც არავითარ შემთხვევაში არ აძლევს სასამართლოს უფლებას მოსარჩელის ნაცვლად, საკუთარი ინიციატივით შეცვალოს სარჩელის საფუძველი და შესაბამისად, იმსჯელოს მასზე. სასამართლოს მიერ განსახილველი სარჩელის საგნის ან სარჩელის საფუძვლის საკუთარი ინიციატივით შეცვლა წარმოადგენს სამართალწარმოების ძირითადი პრინციპების უგულებელყოფას და სამოქალაქო და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსების მე-4 მუხლით უზრუნველყოფილი შეჯიბრებითობის პინციპის დარღვევას, რაც ამავე კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს წარმოადგენს, რის გამოც უნდა დაკმაყოფილდეს წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება ვ. ქ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ შემდეგ გარემოებათა გამო:

როგორც ზემოთ უკვე აღინიშნა ვ. ქ-ი ქ. თბილისში ..... მდებარე კორპუსის არასაცხოვრებელი ფართის დ. ღ-ის სახელზე პრივატიზების ბათილად ცნობას ითხოვდა იმ მოტივით, რომ ¹..... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივთან 15.09.1998წ. გაფორმებული ბინის პრივატიზების ხელშეკრულების საფუძველზე, იგი წარმოადგენდა სადავო ფართის მესაკუთრეს და ქ. თბილისის ქონების მართვის სამმართველო არ იყო უფლებამოსილი, მოეხდინა ამ ფართის პრივატიზება, რომელიც ამ უკანასკნელს არ ეკუთვნოდა. საქმეზე წარმოდგენილი სარჩელით და სააპელაციო სასამართლოს სხდომებზე დაზუსტებული მოთხოვნებით ვ. ქ-ს არ მიუთითებია სადავო პრივატიზების ბათილად ცნობის სხვა საფუძველზე. სააპელაციო სასამართლოს 2005წ. 3 თებერვლის გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილით დადგენილია, რომ სადავო ფართი, მდებარე ქ. თბილისში, ..., წარმოადგენდა მუნიციპალურ საკუთრებას და ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველო უფლებამოსილი იყო, მოეხდინა ფართის პრივატიზება “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” შესახებ კანონის მე-3 მუხლის მე-8 პუნქტის შესაბამისად.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ უარყოფილ იქნა ის საფუძველი, რომელზე დაყრდნობითაც ვ. ქ-ი ითხოვდა სადავო პრივატიზების ბათილად ცნობას. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება სადავო ფართის მუნიციპალურ საკუთრებად მიჩნევის შესახებ გასაჩივრებული არ არის ვ. ქ-ის მიერ, რაც, საკასაციო პალატის აზრით, წარმოადგენს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ის გარემოება, რომ ვ. ქიზიკურაშვილმა საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივთან 15.09.1998 წელს გააფორმა ფართის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, არ ცვლის დავის არსს, ვინაიდან სკ-ის 1512-ე მუხლის თანახმად, საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივები, როგორც იურიდიული პირები გაუქმებულად ჩაითვალა კოდექსის ამოქმედების დღიდან (25.11.97წ.)

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და დ. ღ-ის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 3 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ვ. ქ-ის სარჩელი ქ. თბილისში, ..... მდებარე არასაცხოვრებელი ფართის დ. ღ-ის სახელზე პრივატიზების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდეს;

4. ვ. ქ-ს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის _ 40,8 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა;

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.