ბს-435-416(კ-06) 7 ნოემბერი, 2006

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა

კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლ. ლაზარაშვილი,

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: დამალული ქონების დეკლარაციის რეგისტრაციაში გატარების დავალება.

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

მ. ც-ემ სარჩელი აღძრა ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხე ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა მოპასუხის დავალდებულება 2005წ. 19 სექტემბერს დაფარული ქონების დეკლარაციის რეგისტრაციაში გატარების თაობაზე.

საქმის გარემოებები:

მოსარჩელემ 2005წ. 7 სექტემბერს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას განცხადებით მიმართა, რომლითაც მოითხოვა მის მიერ 2005წ. 7 სექტემბერს დეკლარაციაში მითითებული დაფარული ქონების, რომელზედაც გადახდილ იქნა კანონით გათვალისწინებული 1%-იანი გადასახადი, რეგისტრაციაში გატარება. 2005წ. 15 სექტემბერს მოსარჩელის მიერ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციაში შევსებულ დეკლარაციაში დაშვებული იყო ხარვეზი, რაც 2005წ. 19 სექტემბერს მოსარჩელემ შეავსო და ახალი დეკლარაცია წარუდგინა საგადასახადო ინსპექციას რეგისტრაციის მიზნით.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

2005წ. 19 სექტემბერს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილემ ვ. ვ-ემ მოსარჩელეს უარი უთხრა მის მიერ შევსებული დეკლარაციით წარდგენილი დაფარული ქონების რეგისტრაციაზე, იმ საფუძვლით, რომ დეკლარაცია არ შეესაბამებოდა «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონს. კერძოდ, «ამინისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულების და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» 5.3 მუხლის თანახმად, ქონებრივ დეკლარაციაში აისახება დეკლარაციის შევსების მომენტისთვის პირის ქონებრივი და ფინანსური მდგომარეობა დაფარული ქონების ჩათვლით. ამასთან, «ამინისტიისა და არადეკლარირებული საგადსახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონით გათვალისწინებული დაფარული ქონების (შემოსავლის) დეკლარირება-ლეგალიზაციის ზოგიერთი ღონისძიების შესახებ საქართველოს მთავრობის 2005წ. 26 თებერვლის ¹34 დადგენილების მე-2 პუნქტის თანახმად, პირმა დაფარული ქონების ლეგალიზაციის მიზნით დეკლარაცია უნდა წარადგინოს საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ დეკარაციაში მუდმივ საცხოვრებელ ადგილად მითითებული იყო ქ. თბილისი, ......... და შესაბამისად, მას უნდა მიემართა თბილისის საგადასახადო ინსპექციისთვის. ამასთან, წარმოდგენილ დეკლარაციაში მითითებული უნდა ყოფილიყო მონაცემები უძრავი ქონების, ფულადი სახსრების, ფასიანი ქაღალდების, საწარმოში წილობრივი მონაწილეობის ან სხვა ქონების თაობაზე და არა შესრულებული სამუშაოების შესახებ, როგორც აღნიშნული იყო დეკლარაციის პირველ ნაწილში.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები:

«ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის 5.3. მუხლის თანახმად‚ საგადასახადო ორგანო დეკლარაციისა და 1%-იანი გადასახადის გადახდის ქვითრის წარდგენის შემდეგ დეკლარაციას ატარებს რეგისტრაციაში, დეკლარანტს უკან უბრუნებს დეკლარაციისა და ქვითრის დამოწმებულ ასლებს და დაუყოვნებლივ გასცემს შესაბამის ცნობას. ამასთან, მითითებული მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად, მაკონტროლებელ და სამართალდამცავ ორგანოს ეკრძალებათ ამ კანონის შესაბამისად ლეგალიზებული ქონებრივი მდგომარეობის, მათ შორის, დაფარული ქონების (შემოსავლის) ნებისმიერი ფორმით რევიზია, ხოლო მოსარჩელის მიერ გამოჩენილი და წარდგენილი დაფარული უძრავი ქონება, რომელზედაც გადახდილი იქნა სახელმწიფო ბაჟი ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ, რეგისტრაციაში არ გატარდა უკანონოდ.

საქალაქო სასამართლოს სხდომაზე მოპასუხე ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ არ ცნო სარჩელი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006წ. 18 იანვრის გადაწყვეტილებით მ. ც-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო, რაც საქალაქო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

2005წ. 19 სექტემბერს მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას ფიზიკურ პირთა მიერ 1993-2003 წლებში არადეკლარირებული ქონების ლეგალიზაციის შესახებ დეკლარაციის რეგისტრაციაში გატარების მოთხოვნით. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 19 სექტემბრის ცნობის თანახმად, მოსარჩელის მიერ წარდგენილი დეკლარაცია და 1%-იანი გადასახადის გადახდის ქვითარი რეგისტრაციაში არ გატარდა იმ საფუძვლით, რომ დეკლარაცია უნდა შეიცვალოს მონაცემების უძრავი ქონების ფულადი სახსრების, ფასიანი ქაღალდების, საწარმოში წილობრივი მონაწილეობის ან სხვა ქონების თაობაზე და არა შესრულებული სამუშაოების შესახებ.

საქალაქო სასამართლომ გამოიყენა «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის მე-2 მუხლის «ბ» ქვეპუნქტით და განმარტა, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი არ იქნა მტკიცებულებები, რომ ჩადენილი დანაშაულის შედეგად მიიღო საკუთრებაში ქონება ან საინვესტიციო საქმიანობის ხელშეწყობისა და გარანტიების შესახებ კანონიდან გამომდინარე წარედგინა დაფარული ქონების დეკლარაცია, რის გამოც მოსარჩელე არ განეკუთვნებოდა იმ პირთა წრეს, რომელზედაც ვრცელდებოდა «არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის მოქმედება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ც-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:

აპელანტმა 2005წ. 7 სექტემბერს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას განცხადებით მიმართა, რომლითაც მოითხოვა მის მიერ 2005წ. 7 სექტემბერს დეკლარაციაში მითითებული დაფარული ქონების, რომელზედაც გადახდილ იქნა კანონით გათვალისწინებული 1%-იანი გადასახადი, რეგისტრაციაში გატარება, რაზედაც ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ უკანონოდ უარი განუცხადა. «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის მე-2 მუხლის «ბ» და «გ» პუნქტების თანახმად‚ აპელანტმა დეკლარირება გაუკეთა ქონებას, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის 5.8. მუხლის საფუძველზე მოწინააღმდეგე მხარეს უფლება არ ჰქონდა‚ დაფარული ქონება (შემოსავალი) შეემოწმებინა ნებისმიერი ფორმით. ამასთან, საგადასახადო ორგანო დეკლარაციისა და 1%-იანი გადასახადის გადახდის ქვითრის წარდგენის შემდეგ დეკლარაციას ატარებს რეგისტრაციაში, დეკლარანტს უკან უბრუნებს დეკლარაციისა და ქვითრის დამოწმებულ ასლებს და დაუყოვნებლივ გასცემს შესაბამის ცნობას, რაც არ განუხორციელებია.

მოპასუხემ _ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ არ ცნო აპელაცია შემდეგ გარემოებათა გამო:

«ამინისტიისა და არადეკლარირებული საგადსახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონით გათვალისწინებული დაფარული ქონების (შემოსავლის) დეკლარირება-ლეგალიზაციის ზოგიერთი ღონისძიების შესახებ საქართველოს მთავრობის 2005წ. 26 თებერვლის ¹34 დადგენილების მე-2 პუნქტის თანახმად, პირმა დაფარული ქონების ლეგალიზაციის მიზნით დეკლარაცია უნდა წარადგინოს საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ დეკარაციაში მუდმივ საცხოვრებელ ადგილად მითითებული იყო ქ. თბილისი, ........ და‚ შესაბამისად, მას უნდა მიემართა თბილისის საგადასახადო ინსპექციისთვის. ასევე, ზემოთ აღნიშნული დადგენილებით დამტკიცებული ფიზიკური პირის მიერ 1992-2003 წლებში არადეკლარირებული ქონების ლეგალიზების შესახებ, დეკლარაციის ფორმა ითვალისწინებს: 1. ფიზიკური პირის საკუთრებაში არსებული არაეკონომიკური დანიშნულების უძრავი ქონება: მიწის ნაკვეთი, საცხოვრებელი სახლი, აგარაკი, ავტოფარეხი, სხვა უძრავი ქონება; 2. ფიზიკური პირის ფულადი სახსრები; 3. ფიზიკური პირის ფასიანი ქაღალდები 4. საწარმოში წილობრივი მონაწილეობა. 5. სხვა ქონება. ანუ წარმოდგენილ დეკლარაციაში მითითებული უნდა ყოფილიყო მონაცემები უძრავი ქონების, ფულადი სახსრების, ფასიანი ქაღალდების, საწარმოში წილობრივი მონაწილეობის ან სხვა ქონების თაობაზე და არა შესრულებული სამუშაოების შესახებ, როგორც აღნიშნული იყო დეკლარაციის პირველ ნაწილში. ამასთან, დეკლარაციაში მ. ც-ემ ასახა მხოლოდ დაფარული ქონება, მაშინ როცა საქართველოს კანონის «ამინისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულების და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» 5.3 მუხლის თანახმად, ქონებრივ დეკლარაციაში აისახება დეკლარაციის შევსების მომენტისთვის პირის ქონებრივი და ფინანსური მდგომარეობა დაფარული ქონების ჩათვლით‚ ანუ დეკლარაციაში უნდა ასახულიყო მთლიანი და არა მხოლოდ დაფარული ქონება, რაც მოსარჩელის მიერ ასევე არ ყოფილა განხორციელებული, რაც კიდევ ერთი საფუძველი გახდა მისთვის დეკლარაციის რეგისტრაციაზე უარის თქმის.

სააპელაციო სასამართლოს 2006წ. 11 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ც-ის წარმომადგენლის ა. ც-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, შესაბამისად, გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მ. ც-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

ხელვაჩაურის რ-ნის სოფელ ........ საბაჟო ტერმინალის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებული 1.2. ჰა მიწის ნაკვეთზე, მ. ც-ემ საკუთარი ძალებით 1999 წლიდან აწარმოვა სხვადასხვა სამშენებლო სამუშაო, კერძოდ, ააშენა ავტოგასამართი სადგური და მოაწყო ავტოსადგომი. აპელანტის ახსნა-განმარტების თანახმად, მშენებლობა მან აწარმოა აჭარის ა/რ ყოფილ მეთაურ, ა. ა-თან სიტყვიერი შეთანხმების საფუძველზე. შედგა შეთანხმება, რომ ავტოგასამართი სადგურის, ავტოსადგომის აშენებისა და ტერიტორიული შემოღობვის შემდეგ მის მიერ შესრულებული სამუშაოების ღირებულება ჩაითვლებოდა მის საკუთრებად, რითაც გახდებოდა შპს «ტ-ის» წილობრივი (ქონებრივი) მესაკუთრე. სამუშაოების დასრულების შემდეგ მან უარი მიიღო წილის პროცენტულ განსაზღვრასა და ქონებრივი მესაკუთრეობის გაფორმებაზე. აჭარის ა/რ-ში პოლიტიკური მდგომარეობის შეცვლის შემდეგ მ. ც-ემ შეძლო მის მიერ გაწეული ხარჯებით აშენებული ქონების დაბრუნება, თუმცა ქონება, რომელიც არ იყო სათანადო სამართლებრივი დოკუმენტებით რეგისტრირებული და აღრიცხული მის სახელზე, ითვლებოდა დამალულ ქონებად და «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის საფუძველზე გადაწყვიტა დაფარული ქონების აღიარება და ლეგალიზაცია. შპს «ე-ის» დასკვნით, მ. ც-ის მიერ ხელვაჩაურის რ-ნის სოფ. ......, საბაჟო ტერმინალის მიმდებარე ტერიტორიის 1.2 ჰა მიწის ნაკვეთზე შესრულებული სამშენებლო სამონტაჟო სამუშაოთა ღირებულება შეადგენს 960.112 ლარს. მ. ც-ემ «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის 5.2 «ა» მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, 2005წ. ბოლომდე, კერძოდ, 2005წ. 7 სექტემბერს‚ საგადასახადო ორგანოში წარადგინა დეკლარირებული დაფარული ქონების საბაზრო ღირებულების 1%-ის ოდენობით ერთჯერადი გადასახადის გადახდის ქვითარი 9602.00 ლარზე და ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 15 სექტემბრის და 2005წ. 18 სექტემბრის წერილებით მ. ც-ეს უარი ეთქვა საგადასახადო ორგანოში დეკლარაციისა და 1%-იანი გადასახადის რეგისტრაციაში გატარებისა და შესაბამისი ცნობის მიღებაზე. აღნიშნული წერილებით უარის თქმის საფუძვლად მითითებულია დეკლარაციის არასწორი შევსება, კერძოდ, საგადასახადო ორგანოს მოსაზრებით, წარდგენილი დეკლარაცია არ შეიცავს მონაცემებს უძრავი ქონების, ფულადი სახსრების, ფასიანი ქაღალდების, საწარმოში წილობრივი მონაწილეობის ან სხვა ქონების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის 4.2, 4.4., 5.3, მე-8 მუხლები და განმარტა, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მოსაზრება მ. ც-ის მიერ დეკლარაციის არასრულყოფილად შევსების მოტივით დაფარული ქონების ლეგალიზაციაზე უარის თქმის შესახებ იყო უსაფუძვლო, რამდენადაც აღნიშნული კანონის მიზანს წარმოადგენდა არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების გამოვლენისა და აღიარების მიზნით ამგვარი შემოსავლის (ქონების) ლეგალიზაციის პირობებისა და წესის განსაზღვრა. საქმის მასალების თანახმად, მ. ც-ემ დეკლარირება გაუკეთა უძრავ ქონებას, რომლის საბაზრო ღირებულება იყო 960112 ლარი, ხოლო დეკლარაციის სხვა გრაფები მის მიერ შევსებული არ ყოფილა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია, რომ დეკლარაციის რიგი გრაფების შეუვსებლობის მოტივით დეკლარაცია რეგისტრაციაში გატარებას არ ექვემდებარებოდა და განმარტა, რომ ზემოაღნიშნული კანონის 5.8. მუხლის თანახმად, მაკონტროლებელ და სამართალდამცავ ორგანოებს უფლება არ ჰქონდათ კანონის შესაბამისად ლეგალიზებული ქონებრივი მდგომარეობის, მათ შორის, დაფარული ქონების შესაბამისი ფორმით რევიზიისა.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის მოქმედება ვრცელდებოდა არა მარტო იმ პირთა მიმართ, რომლებმაც დანაშაულებრივი გზით შეიძინეს (მიიღეს) საკუთრებაში ქონება, არამედ საგადასახადო კოდექსითა და სხვა საკანონმდებლო აქტებით განსაზღვრულ გადასახადის გადამხდელებზე, აგრეთვე, საგადასახადო აგენტებზე, საქართველოს რეზიდენტ და არარეზიდენტ ფიზიკურ და იურიდიულ პირებზე, რომლებმაც 2004წ. 1 იანვრამდე არ განახორციელეს საგადასახადო ვალდებულებათა დეკლარირება ან/და გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასაციის მიზეზი:

სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომლიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს მთავრობის 2005წ. 26 თებერვლის ¹34 დადგენილება «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» საქართველოს კანონით გათვალისწინებული დაფარული ქონების (შემოსავლების) დეკლარირება-ლეგალიზაციის ზოგიერთი ღონისძიებების შესახებ». მითითებული დადგენილების მე-2 პუნქტის თანახმად, პირმა დაფარული ქონების (შემოსავლის) ლეგალიზაციის მიზნით დეკლარაცია უნდა წარადგინოს საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით, ხოლო მ. ც-ის წარდგენილ დეკლარაციაში მუდმივ საცხოვრებელ ადგილად მითითებული იყო ქ. თბილისი, ......., რის გამოც მას უნდა მიემართა თბილისის საგადასახადო ინსპექციისათვის. ამასთან, აღნიშნული დადგენილების თანახმად, დეკლარაცია უნდა შეიცავდეს მონაცემებს უძრავი ქონების, ფულადი სახსრების, ფასიანი ქაღალდების, საწარმოში წილობრივი მონაწილეობის ან სხვა ქონების თაობაზე, ნაცვლად შესრულებული სამუშაოების შესახებ, რაც წარმოადგენდა დეკლარაციის რეგისტრაციაზე უარის თქმის საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის 5.3. მუხლი, რომლის თანახმად, ქონებრივ დეკლარაციაში აისახება დეკლარაციის შევსების მომენტისათვის პირის ქონებრივი და ფინანსური მდგომარეობა დაფარული ქონების (შემოსავლის) ჩათვლით, ანუ დეკლარაციაში უნდა ასახულიყო დეკლარანტის მთლიანი და არა მხოლოდ დაფარული ქონება.

საკასაციო სასამართლოს 2006წ. 18 ოქტომბრის განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3. მუხლის «ა» და «გ» პუნქტების საფუძველზე ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად /აბსოლუტური და პროცესუალური კასაცია/.

საკასაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე კასატორის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენელმა მხარი დაუჭირა საკასაციო საჩივარს და მოითხოვა მისი დაკმაყოფილება.

მოწინააღმდეგე მხარის მ. ც-ის წარმომადგენელმა ა. ც-ემ არ ცნო ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების და საქმის სასამართლო განხილვის შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციიის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, უნდა გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 11 აპრილის გადაწყვეტილება და საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებული უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, მ. ც-ის სარჩელი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ და სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად უნდა იქნას ცნობილი ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006წ. 19 სექტემბრის გადაწყვეტილება ლეგალიზების რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ, გამოცემის მომენტიდან და მოპასუხე ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას საქმის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად უნდა დაევალოს ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას დაარღვია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393.2 და 394.,,ე” მუხლების მოთხოვნები, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გადაწყვეტილება იურიდიული თვალსაზრისით დაუსაბუთებელია.

სსსკ-ის 407.2. მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია (შედავება).

კონკრეტულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო პრეტენზია ნაწილობრივ დასაბუთებულია, ვინაიდან გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მოპასუხე ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას ისე დაევალა მ. ც-ის დაფარული ქონების დეკლარაციის რეგისტრაციაში გატარება, რომ სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა რეგისტრაციისთვის მთელი რიგი არსებითი გარემოებების არსებობა-არარსებობის თაობაზე. კერძოდ, იყო თუ არა სახეზე 2004წ. 24 დეკემბრის «ამინისტიისა და არადეკლარირებული საგადასასახდო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» საქართველოს კანონით დადგენილ იმ გარემოებათა ერთობლიობა, რის გამოც კონკრეტულ სამართალურთიერთობაზე უნდა გავრცელდეს აღნიშნული კანონის ნორმები.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, საქმის მასალებით, დადგენილია, რომ სადავო ქონებას, რომლის რეგისტრაციასაც მოსარჩელე ითხოვს, წარმოადგენს ხელვაჩაურის რ-ნის სოფელ ......... მდებარე ავტოგასამართი სადგური, ავტოსადგომი, 1090 ცალი რკინა-ბეტონის ფილა და სხვა კომუნიკაციები. მითითებული ობიექტები მდებარეობს შპს «ტ-ის» ტერიტორიაზე. თუმცა, არც საქმის მასალებით და არც მხარეთა განმარტებით არ დგინდება შპს «ტ-ის» და იმ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის ვინაობა, რომელზეც სადავო ქონება მდებარეობს, ასეთის დამადასტურებელი მტკიცებულებები საქმის მასალებში წარმოდგენილი არ არის და მითითებულ გარემოებაზე არც სასამართლოს და არც მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს ჰქონია მსჯელობა. ამასთან, საქმის მასალებით ირკვევა, რომ მითითებული მიწის ნაკვეთზე შესაბამისი ობიექტების მშენებლობის ნებართვა მოსარჩელისთვის გაცემული იყო მხოლოდ ზეპირი ფორმით, ხოლო შესაბამისი წერილობითი დოკუმენტი საქმეში წარმოდგენილი არ არის, რის გამოც არ დგინდება‚ კონკრეტულად რა საფუძვლით ან ფორმით იქნა მოსარჩელისთვის მითითებული მიწის ნაკვეთი გადაცემული, მათ შორის, განხორციელდა თუ არა ეს დანაშაულებრივი გზით, ასევე‚ არის თუ არა სადავო ქონება დღემდე შპს «ტ-ის» თუ სხვა პირის საკუთრებაში. აღნიშნულთან დაკავშირებით უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოტივაცია იმ ნაწილში, რომ ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით სახეზეა სათანადო სამართლებრივი დოკუმენტებით არარეგისტრირებული და არაღრიცხული ქონება, რომელიც უნდა ჩაითვალოს «დამალულ ქონებად» და მასზე უნდა გავრცელდეს 2004წ. 24 დეკემბრის «ამინისტიისა და არადეკლარირებული საგადასასახდო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» საქართველოს კანონის დანაწესი ასეთი ქონების რეგისტრაციის შესახებ. კერძოდ, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ დამალული ქონების დეფინიცია, რასაც მითითებული კანონი შეიცავს, ყველა შემთხვევაში უკავშირდება ქონებას, რომელიც ამ კანონის 4.1 და 4.3 მუხლებით გათვალისწინებულმა პირებმა მიიღეს საკუთრებაში ან სარგებლობაში საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 192-ე, 193-ე, 194-ე, 195-ე, 196-ე მუხლებით, 197-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით, 199-ე, მე-200, 201-ე, 204-ე, 209-ე, 210-ე, 211-ე, 213-ე, 216-ე, 218-ე, 219-ე, 220-ე, 221-ე მუხლებით, 214-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილებით და Aამ ნაწილებთან დაკავშირებით 214-ე მუხლის მე-5 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით, აგრეთვე საქართველოს 1960წ. 30 დეკემბრის სისხლის სამართლის კოდექსის 79-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით, 160-ე, 160¹-ე 164-ე 165 ¹ 165 ³, 165⁴, 165⁵, 165⁶, 166-ე, 166¹, 167-ე, 169³, 169⁶, 169⁷, 171¹, 172-ე, 173-ე, 173¹, 173² და 174-ე მუხლებით გათვალისწინებული დანაშაულების ჩადენის შედეგად, ანუ კანონმდებელი «დამალული ქონების» ცნებას ნებისმიერ შემთხვევაში უკავშირებს დანაშაულებრივი გზით საკუთრებაში მისი მიღების ფაქტს და მიზნად ისახავს არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების გამოვლენისა და აღიარების ფონზე ასეთი ქონების მფლობელთა სისხლის-სამართლებრივი პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლებას, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში გამოკვლეული და დადგენილი არ არის. კერძოდ, საქმის მასალებით არ დგინდება, მოსარჩელე მ. ც-ე შესაბამის ქონებას ფლობდა თუ არა სისხლის სამართლის კოდექსის ზემოაღნიშნული მუხლებით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენის შედეგად. ამასთან, ასეთ მსჯელობას ადგილი არ ჰქონია როგორც სააპელაციო სასამართლოს, ისე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ კონკრეტული სამართალურთიერთობის მოწესრიგებისას. ამდენად, საკასაციო სასამართლო ასკვნის, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ ზემოაღნიშნული ნორმის იმპერატიული დანაწესი _ ქონების დანაშაულებრივი გზით მოპოვების, როგორც მაკვალიფიცირებელი გარემოების, დადგენის თაობაზე, სრულად იქნა იგნორირებული, შესაბამისად, მითითებულ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით გაკეთებული დასკვნები არ გამომდინარეობს კანონმდებლობიდან, რის გამოც იგი გაზიარებულ ვერ იქნება.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოტივაციას იმის თაობაზე, რომ დეკლარაციის რეგისტრაციაზე მაკონტროლებელი ორგანოს უარი წარმოადგენს ლეგალიზებული ქონების, მათ შორის, დაფარული ქონების შესწავლის (რევიზიის) მცდელობას, რისი უფლებაც საგადასახადო ორგანოს არ ჰქონდა ზემოაღნიშნული კანონის 5.8 მუხლის შესაბამისად, ვინაიდან მითითებული ნორმით დადგენილია, რომ მაკონტროლებელ და სამართალდამცავ ორგანოებს ეკრძალებათ კანონის შესაბამისად ლეგალიზებული ქონების, მათ შორის დაფარული ქონების, ნებისმიერი ფორმით რევიზია და რის გამოც სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ეწინააღმდეგება მითითებულ კანონს. სასამართლოს ასეთი მსჯელობა უსაფუძვლოა თავად დასახელებული ნორმის დისპოზიციიდან გამომდინარე, რამდენადაც ამ უკანასკნელით კანონმდებლის მიერ დაუშვებლად მხოლოდ ლეგალიზებული ქონების რევიზიაა მიჩნეული და არა იმ ქონების, რომლის ლეგალიზებაც ჯერ არ განხორციელებულა, რაც თავის მხრივ ამავე კანონის მიზნებიდან გამომდინარეობს და ქონების შეძენის სპეციფიკურობას უკავშირდება, რათა ლეგალიზების შემდეგ დაცული იქნეს შემძენის უფლებები ქონების დანაშაულებრივი გზით მოპოვების მიუხედავად. მაშინ, როცა კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარჩელის ქონება არ წარმოადგენს ლეგალიზებულ ქონებას, რის გამოც მასზე კანონის ზემოაღნიშნული დანაწესი რევიზიის დაუშვებლობის თაობაზე ვერ გავრცელდება. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სასამართლოს ზემოაღნიშნული დასკვნა მოკლებულია სამართლებრივ საფუძველს და ის გაზიარებული ვერ იქნება.

გარდა აღნიშნულისა, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ლეგალიზების რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006წ. 19 სექტემბრის გადაწყვეტილების, როგორც სადავო ადმინისტრაციული აქტის მიღებისას მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დარღვეულ იქნა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით ადმინისტრაციული აქტის გამოსაცემად ადმინისტრაციული წარმოებისათვის დადგენილი მოთხოვნები, კერძოდ, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1. მუხლის თანახმად, ცალსახად არის განსაზღვრული ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, დაუშვებელია ადმინისტრაციული აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული. კონკრეტულ შემთხვევაში, კანონმდებლობის აღნიშნული მოთხოვნები უგულვებელყოფილ იქნა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას, რამდენადაც ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული იყო‚ შეეფასებინა და ემსჯელა იმ გარემოებაზე, რეალურად არსებობდა თუ არა «ამინისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზების შესახებ» კანონით ან საქართველოს მთავრობის 2005წ. 26 თებერვლის ¹34 დადგენილებით სადავო სამართალურთიერთობის მოწესრიგების სამართლებრივი საფუძველი დეკლარირებული ქონების დანაშაულებრივი გზით მოპოვების თაობაზე და იყო თუ არა მოპასუხე ამავე ნორმატიული აქტების სუბიექტი, შესაბამისად, ბათუმის საგადასახადო ინსპექცია არ იყო უფლებამოსილი მოსარჩელისთვის პასუხი გაეცა იმ ფორმითა ან შინაარსით, როგორც ეს სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით განახორციელა, როცა მოსარჩელეს შესაბამისი დეკლარაციის რეგისტრაციაზე უარი უთხრა კონკრეტული ობიექტის, ასევე, არასწორი საცხოვრებელი ადგილის მითითების გამო. კერძოდ, სადავო აქტით დადგენილია, რომ მოსარჩელე არასწორად ითხოვს შესრულებული სამუშაოს შესახებ დეკლარაციის რეგისტრაციაში გატარებას, ვინაიდან მითითებული კანონის შესაბამისად დეკლარირებას ექვემდებარება უძრავი ქონება, მიწის ნაკვეთი, საცხოვრებელი სახლი, აგარაკი ავტოფარეხი და სხვა უძრავი ქონება, ასევე, ფულადი სახსრები, ფასიანი ქაღალდები, წილობრივი მონაწილეობა და ა. შ, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს კონკრეტული მსჯელობა მოკლებულია ფაქტობრივ საფუძველს, რამდენადაც ფიზიკური პირის _ მ. ც-ის მიერ ხარვეზის გამოსწორების შედეგად დეკლარაციაში მიეთითა უძრავი ქონება და არა _ შესრულებული სამუშაო, რაც საგადასახადო ინსპექციის მიერ უსაფუძვლოდ არ იქნა გათვალისწინებული. ამასთან, ამავე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში აღნიშნულია, რომ რეგისტრაციაზე უარის თქმის კიდევ ერთ საფუძველს წარმოადგენს ის გარემოება, რომ მოსარჩელის მიმართვა განხორციელდა არაგანსჯადი საგადასახადო ორგანოსთვის, მაშინ, როცა საქმის ფურცელ 9-ზე წარმოდგენილი დეკლარაციით ირკვევა, რომ მოსარჩელის მისამართია ქ. ბათუმი, ........, შესაბამისად, მოსარჩელის მიმართვა რეგისტრაციის თაობაზე სრულიად მართებულად განხორციელდა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის და არა _ თბილისის საგადასახადო ინსპექციისთვის. ამასთან, აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საგადასახადო ორგანო კონკრეტულ მიმართვაზე არაუფლებამოსილ, არაგანსჯად ორგანოდ საკუთარი თავის მიჩნევის შემთხვევაში, ვალდებული იყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-80 მუხლის საფუძველზე ეს უკანასკნელი გადაეგზავნა შესაბამისი ორგანოსთვის და მასზე არ განეხორციელებინა ადმინისტრაციული წარმოება, რაც თავდაპირველად ხარვეზის მიცემაში, ხოლო შემდეგ _ რეგისტრაციაზე უარის თქმაში გამოიხატა. ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიღებისას მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილების მოტივები არ შეესაბამება ფაქტობრივ გარემოებებს, რამდენადაც ზემოაღნიშნული დეკლარაციით დადგენილია, რომ მოსარჩელის საცხოვრებელ ადგილია ქ. ბათუმი‚ შესაბამისად, განსჯადი ადმინისტრაციული ორგანოა მოპასუხე – ბათუმის საგადასახადო ინსპექცია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მ. ც-თვის ლეგალიზების რეგისტრაციაზე უარის თქმა განხორციელდა, როგორც 2004წ. 24 დეკემბრის «ამინისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზების შესახებ» კანონის და ამავე სახელწოდების საქართველოს მთავრობის 2005წ. 26 თებერვლის ¹34 დადგენილების, ისე, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის ნორმათა დარღვევით, რის გამოც სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი _ უარი ლეგალიზების რეგისტრაციაზე _ ექვემდებარება ბათილად ცნობას. ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სახეზე არ არის სარჩელის არსებითი განხილვის და გადაწყვეტის სამართლებრივი საფუძვლები, ვინაიდან კონკრეტული საკითხის გადაწყვეტა და სადავო სამართალურთიერთობის დარეგულირება წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციას ყოველი კონკრეტული გარემოების ერთობლიობაში გათვალისწინებით, რაზეც სასამართლო ვერ იქონიებს მსჯელობას, კერძოდ, ადმინისტრაციული ორგანოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს კონკრეტული პირის ზემოაღიშნული კანონის სუბიექტად მიჩნევის შესახებ გადაწყვეტილების მიღება. აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიღებისას ადმინისტრაციული ორგანოს მითითებულ გარემოებაზე არ უმსჯელია, რის გამოც მოპასუხემ ხელახლა უნდა იმსჯელოს მ. ც-ის განცხადებასთან დაკავშირებით და გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და წინამდებარე გადაწყვეტილებში აღნიშნულ გარემოებებთან ერთობლიობაში შეაფასოს განმცხადებლის მოთხოვნის საფუძვლიანობა «ამინისტიისა და არადეკლალირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზების შესახებ» კანონის 1-ლი და მე-2 მუხლების შინაარსთან სადავო ქონების დანაშაულებრივი გზით მოპოვებისა და სისხლის სამართლებრივი პასუხისმგებლობისგან პირის გათავისუფლების კონტექსტში.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოსთვის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება, რაც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 23-ე მუხლით გათვალისწინებულ სარჩელის სახეს წარმოადგენს. მიუხედავად იმისა, რომ დავის უშუალო საგანს არ წარმოადგენს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006წ. 19 სექტემბრის გადაწყვეტილება, ზემოაღნიშნული ნორმით გათვალისწინებული მოთხოვნა თავის თავში მოიცავს მოცემულ საკითხთან დაკავშირებით უკვე მიღებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მართლზომიერების შემოწმების საკითხს და შესაბამისად, ამავე კოდექსის 22-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნის შინაარსს _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილობის თაობაზე‚ ანუ კონკრეტულ შემთხვევაში სასარჩელო მოთხოვნა ადმინისტრაციულ ორგანოსთვის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების თაობაზე შესაძლებელია განხორციელდეს მხოლოდ ამ ორგანოს მიერ უკვე გამოცემული აქტის კანონიერების შემოწმებისა და მასზე შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღების შედეგად.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, სახეზეა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი, კერძოდ, მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი, რამდენადაც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 და 96.2. მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არა აქვს‚ კანონმდებლობის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე ქმედება, მათ შორის, გამოსცეს ადმინისტრაციული აქტი, ისე, რომ არ შეაჯეროს და არ შეაფასოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებანი, რამაც შესაძლებელია გამოიწვიოს პირის კანონიერი უფლებებისა და ინტერესების დაუსაბუთებელი შეზღუდვა, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა, ვინაიდან მოსარჩელეს უარი ეთქვა ლეგალიზების რეგისტრაციაზე «ამინისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზების შესახებ» კანონის საფუძველზე, მაშინ, როცა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საერთოდ არ იქნა დადგენილი‚ იყო თუ არა სადავო ქონება მოპოვებული დანაშაულებრივი გზით, როგორც ამას იმპერატიულად განსაზღვრავს მითითებული კანონის 2.»ბ» მუხლის შინაარსი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60.1. მუხლის ,,დ” ქვეპუნქტის თანახმად, სადავო ადმინისტრაციული აქტი ბათილად უნდა გამოცხადდეს, რამდენადაც იგი ეწინააღმდეგება კანონს და არსებითად არის დარღვეული მისი მომზადების და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები, კერძოდ, სადავო ადმინისტრაციული აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, რის გამოც გამოყენებული უნდა იქნას ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლით სასამართლოსთვის მინიჭებული უფლებამოსილება, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად სცნოს ადმინისტრაციული აქტი მისი გამოცემის მომენტიდან და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს ზემოთმითითებული გარემოების გამოკვლევის და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, კანონით დადგენილ ვადაში.

საკასაციო სასასამართლო ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 10.2. მუხლისDდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53.1 მუხლის საფუძველზე თვლის, რომ მ. ც-ის სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების გამო, მას უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის სახით 100 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1, 32.4, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53.1, 257-ე, 372-ე, 389-ე, 399-ე, 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. ბათუმის საგადასახდო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 11 აპრილის გადაწყვეტილება და საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებული იქნას ახალი გადაწყვეტილება;

3. მ. ც-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნეს ცნობილი ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006წ. 19 სექტემბრის გადაწყვეტილება ლეგალიზების რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ, გამოცემის მომენტიდან და მოპასუხე ბათუმის საგადასახდო ინსპექციას დაევალოს საქმის გარემოებების გამკვლევისა და შეფასების შედეგად ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა.

5. მ. ც-ეს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის სახით სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 100 ლარის გადახდა;

6. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.