№ას-147-141-2012 12 მარტი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ა-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – დ. გ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 8 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ხელშეკრულების დარღვევის გამო პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 24 მაისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა დ. გ-მა მოპასუხის – ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა- პალასის“ მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ 2007 წლის 1 ნოემბრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე პირგასამტეხლოს დაკისრება ყოველთვიურად 123.77 აშშ დოლარის ოდენობით. გარდა ამისა, მოსარჩელემ მოითხოვა, რომ მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად მოპასუხეს მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა 4800 ევროს გადახდა.

სარჩელში მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ საფუძვლად მითითებულია შემდეგ გარემოებებზე:

2005 წლის 28 ივნისს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა- პალასსა“ და დ. გ-ს შორის დაიდო ხელშეკრულება საცხოვრებელი სახლის მშენებლობაში წილობრივი მონაწილეობის შესახებ. ხელშეკრულების მიხედვით, ამხანაგობის ვალდებულებას წარმოადგენდა დ. გ-ისათვის საცხოვრებელი ფართის (ბინის) გადაცემა ქ.თბილისში, ს-ოს ქ.№32-ში ასაშენებელ მრავალბინიან სახლში, რომელიც უნდა შესრულებულიყო 2007 წლის 1 აგვისტომდე. ამ ხელშეკრულებით დ. გ-ის ვალდებულების საგანს წარმოადგენდა ამხანაგობაში შესაბამისი ფულადი შენატანის განხორციელება, რომელიც მან ჯეროვნად შეასრულა. ამხანაგობამ დაარღვია მოსარჩელის მიმართ ნაკისრი ვალდებულება, კერძოდ, არ უზრუნველყო საცხოვრებელი ფართის გადაცემა ხელშეკრულებით დათქმულ ვადაში;

ზემომითითებული ხელშეკრულებით განისაზღვრა, რომ ბინის მშენებლობის დასრულების ვადის 3 თვეზე მეტი ხნით გადაცილების შემთხვევაში ამხანაგობას ეკისრება პირგასამტეხლო 49511 აშშ დოლარის (ბინის მშენებლობის ღირებულება) 0.25%-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ თვეზე (თითოეულ თვეზე პირგასამტეხლოს ოდენობა შეადგენს 123.77 აშშ დოლარს). პირგასამტეხლოს გადახდის ვალდებულება წარმოიშვა 2007 წლის 1 ნოემბრიდან;

მოსარჩელის მითითებით, იმ ვარაუდის საფუძველზე, რომ ხელშეკრულებით შეთანხმებული პირობების დაცვით უზრუნველყოფილი იქნებოდა ბინის მიღება-ჩაბარება, მან 2007 წლის შემოდგომის პერიოდში განიზრახა აღნიშნული ბინის გაქირავება, რათა განეხორციელებინა მისი რემონტისათვის გაწეული ხარჯების დაფარვა. ამ მიზნით დ. გ-მა მოიძია კონტრაგენტი, რომელთანაც უნდა დაედო შესაბამისი ქირავნობის ხელშეკრულება 1 წლის ვადით, ყოველთვიურად 400 ევროს გადახდის პირობით, მაგრამ იმის გამო, რომ ამხანაგობამ ვერ შეასრულა მის მიმართ ნაკისრი ვალდებულება, ასეთი გარიგების დადება შეუძლებელი აღმოჩნდა. ამით მოსარჩელეს მიადგა მატერიალური ზიანი.

მოსარჩელის მოთხოვნა სამართლებრივად გამყარებულია კანონის შემდეგი ნორმებით: სამოქალაქო კოდე- 417-ე მუხლით, 418-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 411-ე, 992-ე მუხლებით (ტომი 1, ს.ფ. 1-10).

მოგვიანებით, მოსარჩელემ საქმის განმხილველ საქალაქო სასამართლოს წარუდგინა განცხადება, სადაც დააზუსტა და განსაზღვრა მოპასუხეთა წრე. მან განმარტა, რომ ამხანაგობასთან ერთად მოპასუხეებს წარმოადგენდნენ: შპს „ა-ი“ და ა. ო-ა (ტომი 1, ს.ფ. 112).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილებით დ. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა- პალასს“ (დამფუძნებელ წევრს შპს „ა-ს“) მოსარჩელე დ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ყოველთვიურად 123.77 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, 2007 წლის 1 ნოემბრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, მოსარჩელის მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა. ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა სარჩელი ა. ო-ას ნაწილში (ტომი 1, ს.ფ. 168-175).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ა-მა“, რომელმაც მოითხოვა აღნიშნულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება (ტომი 1, ს.ფ. 188-199).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 8 დეკემბრის განჩინებით შპს „ა-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2005 წლის 28 ივნისს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა- პალასსა” და დ. გ-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება საცხოვრებელი სახლის მშენებლობაში წილობრივი მონაწილეობის (ამხანაგობაში წევრად მიღების) შესახებ;

ხელშეკრულების პირველი პუნქტის 1.2 პუნქტის მიხედვით, წევრი დ. გ-ი გაერთიანდა ამხანაგობაში ქ.თბილისში, ს-ოს ქ.№32-ში მრავალფუნქციური საცხოვრებელი სახლის აშენების მიზნით, და შესაბამისად, აღნიშნული ხელშეკრულების 1.4 პუნქტით გათვალისწინებული შენატანის სრულად განხორციელების პირობებში მიიღებს აშენებულ სახლში ამავე ხელშეკრულების 2.4 პუნქტით გათვალისწინებულ საცხოვრებელ ფართს, კერძოდ, სამოთახიან ბინას 87.71 კვ.მ ფართით;

ხელშეკრულების პირველი პუნქტის 1.4 პუნქტის მიხედვით, ამხანაგობაში გასაწევრიანებლად წევრი იხდის საწევროს ბინის მშენებლობის ღირებულების ოდენობით, რაც შეადგენს 49511 აშშ დოლარის ეკვივალენტ თანხას ლარებში;

ხელშეკრულების პირველი პუნქტის 1.11 პუნქტის თანახმად, ბინის მშენებლობის დასრულების ვადად იწოდება სახლის II სადარბაზოს მშენებლობის ვადა, რომელიც დამტკიცებული პროექტის მიხედვით უნდა დასრულდეს მშენებლობის დაწყებიდან (2005 წლის 1 ივლისი – 2007 წლის 1 აგვისტო) 25 თვის განმავლობაში;

ხელშეკრულების მე-2 პუნქტის 2.1 პუნქტის თანახმად, სახლის ექსპლოატაციაში შეყვანის შემდეგ, ამხანაგობა უზრუნველყოფს ბინის წევრის სახელზე აღრიცხვას საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში, ამასთან იმ პირობით, რომ საჯარო რეესტრში არ მოხდება ბინის მიღების უფლების გირავნობის რეგისტრაციის გაუქმება 2.2 პუნქტით გათვალისწინებული იპოთეკის რეგისტრაციამდე. 2.2 პუნქტის შესაბამისად, ბინის წევრის სახელზე რეგისტრაციასთან ერთად, ან ამგვარი რეგისტრაციიდან უმოკლეს ვადაში წევრი და ბანკი გააფორმებენ იპოთეკის ხელშეკრულებას, რომლის საფუძველზეც მოხდება ბინის იპოთეკით დატვირთვა წევრის მიერ ბანკიდან მიღებული კრედიტის უზრუნველსაყოფად. ბინის იპოთეკაზე გაფორმდება გენერალური ხელშეკრულება, რომლის ფარგლებშიც წევრი ისარგებლებს დამატებითი/პარალელური კრედიტების აღების უფლებით 4.1.5 პუნქტის შესაბამისად;

ხელშეკრულების მე-4 პუნქტის 4.4 პუნქტის 4.4.6 ქვეპუნქტის მიხედვით, ბინის მშენებლობის დასრულების ვადის 3 თვეზე მეტი ხნით გადაცილების შემთხვევაში, ამხანაგობა ვალდებულია გადაუხადოს წევრს პირგასამტეხლო, 1.4 პუნქტში აღნიშნული საწევროს 49511 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის 0.25%-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ თვეზე;

დ. გ-მა სრულად შეასრულა შენატანის შეტანის ვალდებულება;

ამხანაგობა „ა- პალასმა” ხელშეკრულებით დადგენილ ვადაში ვერ უზრუნველყო მრავალფუნქციური საცხოვრებელი სახლის აშენება და შესაბამისად მოსარჩელისათვის შეპირებული საცხოვრებელი ფართის გადაცემა;

ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა-ი პალასის” 2008 წლის 30 დეკემბრის კრებაზე ამხანაგობის საინიციატივო ჯგუფის წევრი ა. ო-ა გაყვანილ იქნა ამხანაგობის წევრობიდან.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაუდო ნორმათა სწორი განმარტება.

სამართლებრივი მსჯელობის დასაწყისში სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, მე-400, 417-ე, 418-ე მუხლების შინაარსზე.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ პირგასამტეხლო მოვალეს უპირობოდ ეკისრება. ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში დამრღვევმა მხარემ უპირობოდ უნდა მოახდინოს პირგასამტეხლოს გადახდა. საქმეზე დადგინდა, რომ ვალდებულება არ შესრულდა ხელშეკრულებით დადგენილ ვადაში, კერძოდ, ამხანაგობამ ვერ უზრუნველყო საცხოვრებელი ფართის მოსარჩელისათვის გადაცემა. განსახილველ შემთხვევაში არსებობდა მხარეების მიერ დადებული წერილობითი გარიგება, რომელიც ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში ადგენდა პირგასამტეხლოს. შესაბამისად, სასამართლოს მოსაზრებით, არსებობდა ყველა პირობა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა პირგასამტეხლოს დაკისრების შესახებ დაკმაყოფილებულიყო.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად აღნიშნა, რომ ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა- პალასს” არ შეუსრულებია ვალდებულება, კერძოდ, მშენებლობა არ დასრულებულა 2007 წლის 1 აგვისტომდე, ხელშეკრულების მე-4 პუნქტის 4.4.6 ქვეპუნქტის შესაბამისად, პირგასამტეხლოს დარიცხვა დაიწყო ვადაგადაცილების მეოთხე თვიდან, ანუ 2007 წლის 1 ნოემბრიდან. საწევროს – 49511 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის 0.25% ყოველ ვადაგადაცილებულ თვეზე შეადგენდა 123.77 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარებში, რომლის გადახდის ვალდებულებაც მართებულად დაეკისრა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა- პალასს” (მის დამფუძნებელ წევრს შპს „ა- პალასს”) სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ შპს „ა-იც” წარმოადგენდა ამხანაგობის ერთ-ერთ წევრს და ამხანაგობის წინაშე შპს „ა-ს” მოსარჩელისაგან განსხვავებული ვალდებულება არ გააჩნდა. აპელანტის განმარტებით, შპს „ა-ს” და მოსარჩელეს გააჩნდათ აბსოლუტურად იდენტური მოვალეობები, გარდა შენატანის სახისა და ოდენობისა, რის გამოც აპელანტის მოსაზრებით დაუსაბუთებელი იყო გადაწყვეტილება შპს „ა-ისათვის” პირგასამტეხლოს დაკისრების ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე არ წარმოადგენდა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ა- პალასის“ წევრს, ვინაიდან მასთან 2005 წლის 28 ივნისის ხელშეკრულების დადების დროისათვის ამხანაგობის წევრებს წარმოადგენდნენ შპს „ა-ი“ და ა. ო-ა. ვერც მოსარჩელე და ვერც მოსარჩელის მსგავსად ამხანაგობასთან ხელშეკრულების დამდები პირები ვერ იქნებოდნენ მიჩნეულნი ამხანაგობის წევრებად. ამხანაგობის წევრობის განმსაზღვრელი უნდა იყოს არა ხელშეკრულების სახელწოდება და ასევე თავად ხელშეკრულებაში გამოყენებული ტერმინები (ხელშეკრულების დამდები პირი წევრიანდება ამხანაგობაში, მიიჩნევა ამხანაგობის წევრად და ა.შ), არამედ ის უფლება-მოვალეობები, რომლითაც სარგებლობენ სახელშეკრულებო სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეები.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად და აღნიშნა, რომ 2004 წლის 4 ოქტომბრის ხელშეკრულების თანახმად ამხანაგობის შექმნის მიზანი იყო მრავალფუნქციური კორპუსის აშენება. ამხანაგობის წევრებმა შპს „ა-მა“ და ა. ო-ამ ერთმანეთს შორის გაინაწილეს კიდეც ფუნქციები. ხოლო თავად ხელშეკრულების შინაარსი ცხადყოფდა, რომ დ. გ-თან და სხვა მის ანალოგიურ მდგომარეობაში მყოფ პირებთან ხელშეკრულებების დადება მიზნად ისახავდა ფინანსური ინვესტიციების მოზიდვას და შესაბამისად ერთობლივი საქმიანობის მიზნით გაერთიანებულ პირთა (შპს „ა-ის“ და ა. ო-ას) მიერ დასახული მიზნის მიღწევას. ერთობლივ საქმიანობად სწორედ ამ ორი პირის მოქმედებები განიხილებოდა, ხოლო რაც შეეხებოდა დ. გ-ს, მისი მოქმედება შემოიფარგლებოდა მხოლოდ თანხის გადახდით და ამ უკანასკნელს არ ამოძრავებდა უმთავრესი მიზანი – მოგების (შემოსავლის) მიღება.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

განჩინებაში სააპელაციო სასამართლომ იმსჯელა ასევე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულების გადავადების შესახებ შპს „ა-ის“ შუამდგომლობაზე, რომლითაც ამ უკანასკნელმა 2011 წლის 14 ნოემბერს მიმართა სასამართლოს.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ კონკრეტული საკითხის გადაწყვეტისას მნიშვნელოვანი იყო მხარეთა ინტერესებს შორის ბალანსის დაცვა. ამ შემთხვევაში, ერთ მხარეზე იყო დ. გ-ის ინტერესი დროულად ყოფილიყო უზრუნველყოფილი გადაწყვეტილების აღსრულება, და მეორეს მხრივ მოვალის ინტერესი, რომ უზრუნველეყო ვალდებულებების შესრულება არა მარტო დ. გ-ის, არამედ სხვა კრედიტორების წინაშეც. სააპელაციო სასამართლომ საყოველთაოდ ცნობილად და შესაბამისად, დადასტურებულად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ სამშენებლო სექტორში არსებული კრიზისის გამო მოვალეს გააჩნდა შეუსრულებელი ვალდებულებები მრავალი კრედიტორის წინაშე, რაც დიდი ალბათობით ქმნიდა საფრთხეს, რომ ცალკეულ კრედიტორთა დაკმაყოფილების გზით, ვალდებულებები შეუსრულებელი დარჩებოდა სხვა კრედიტორთა მიმართ. ამდენად, მოვალის და სხვა კრედიტორთა ინტერესების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ გამართლებულად მიიჩნია მოცემულ ვითარებაში გადაწყვეტილების აღსრულების ერთი წლით გადავადება (ტომი 2, ს.ფ. 52-64).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შპს „ა-მა“ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას, რასაც იგი ასაბუთებს შემდეგი არგუმენტებით:

2005 წლის 28 ივნისს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა- პალასსა“ და დ. გ-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება საცხოვრებელი სახლის მშენებლობაში წილობრივი მონაწილეობის (ამხანაგობაში წევრად მიღების) შესახებ. ხელშეკრულების 1-ლი პუნქტის 1.2 პუნქტის მიხედვით, დ. გ-ი გაერთიანდა ამხანაგობაში მრავალფუნქციური საცხოვრებელი სახლის აშენების მიზნით. სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლის თანახმად, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების მონაწილეები კისრულობენ ვალდებულებას, ერთობლივად იმოქმედონ საერთო მიზნის მისაღწევად. დ. გ-ს, როგორც ამხანაგობის წევრს, რომელიც სხვა წევრებთან ერთად მოქმედებდა საერთო მიზნის მისაღწევად, ისეთივე უფლება-მოვალეობები გააჩნდა, როგორც ამხანაგობის დანარჩენ წევრებს, კერძოდ, თითოეული მათგანი შესაძლებლობების გათვალისწინებით იღებდა მონაწილეობას მშენებლობაში, რაც ერთის მხრივ, თანხის შეტანაში, მეორეს მხრივ კი სამშენებლო თუ ტექნიკური საკითხების მოგვარებაში გამოიხატებოდა. კასატორის განმარტებით, ერთობლივი საქმიანობა არ არის ხელშეკრულების ერთ-ერთი მონაწილის თვითმიზანი, არამედ იგი წარმოადგენს ყველა მონაწილის მიზანს, რომელიც საბოლოოდ ხელშეკრულების საგანში აისახება. ამხანაგობის ხელშეკრულების მონაწილეები არ არიან კრედიტორები და მოვალეები, ანუ მხარეები მისი ზოგადი გაგებით, მათ არ გააჩნიათ ურთიერთსაპირისპირო ინტერესები და შესაბამისი უფლება-მოვალეობები. შესაბამისად, სასამართლოს მითითება იმასთან დაკავშირებით, რომ დ. გ-ი შემოიფარგლებოდა მხოლოდ თანხის გადახდით და მას არ ამოძრავებდა უმთავრესი მიზანი – მოგების მიღება, კასატორის აზრით, დაუსაბუთებელია;

სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლით განსაზღვრულია, რომ ამხანაგობის ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივი საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალდებულებისათვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად. რაც შეეხება ერთმანეთთან ურთიერთობაში პასუხისმგებლობის საკითხს, ამავე მუხლის თანახმად, პასუხიმგებლობის ოდენობა განისაზღვრება მონაწილეთა წილის შესაბამისად. კასატორი განმარტავს, რომ პასუხისმგებლობის ეს შემთხვევა შეეხება მონაწილეთა შიდა სახელშეკრულებო ურთიერთობას, როდესაც მათ მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები არ სრულდება. ამ მხრივ, მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ ამხანაგობის ხელშეკრულების მონაწილე დანარჩენი წევრების მიმართ პასუხს აგებს მხოლოდ მისი წილის შესაბამისად, თუმცა არც თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში და არც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაში არ არის ასახული აღნიშნული საკითხი;

კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, განჩინება იურიდიულად არასაკმარისადაა დასაბუთებული. სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია შპს „ა-ის“ პასუხისმგებლობის ფარგლებზე. კერძოდ შპს „ა-ი“ ისევე იყო ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების მონაწილე, როგორც დ. გ-ი. აქედან გამომდინარე, მას ამხანაგობის წევრის წინაშე პასუხი უნდა ეგო არა შეუსრულებელი ვალდებულების მთლინი მოცულობით, არამედ მხოლოდ მისი წილის პროპორციულად. სასამართლომ ღიად დატოვა მითითებული საკითხი და არ იმსჯელა პასუხისმგებლობის ფარგლებზე სამოქალაქო კოდექსის 937-ე მუხლის შესაბამისად. კასატორს მიაჩნია, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მსჯელობა სამოქალაქო კოდექსის 930-ე და 937-ე მუხლების გარეშემო ამხანაგობის ხელშეკრულების მონაწილეთა პასუხისმგებლობის საკითხის პრაქტიკული შედეგების გათვალისწინებით, მნიშვნელოვანია ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. ამდენად, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით (ტომი 2, ს.ფ. 65-72).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ამხანაგობა „ა- პალასის“ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (372.03 ლარი) 70% – 260.421 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ა-ს“ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (372.03 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 3 თებერვალი, საგადასახადო დავალება №41, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 260.421 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.