№ას-235-227-2012 26 მარტი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები – ა. ზ-ი, ნ., მ., თ. ბ-ები, გ. ჩ-ი, რ. მ-ი, მ. ს-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს მთავარი პროკურატურა (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილება
კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება
დავის საგანი – ქონების დაუსაბუთებლად ცნობა და სახელმწიფოსათვის გადაცემა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
საქართველოს მთავარმა პროკურატურამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: ნ. ბ-ის, ა. ზ-ის, მ. ბ-ის, თ. ბ-ის, გ. ჩ-ის, ნ. ხ-ის, რ. მ-ისა და მ. ს-ის, ასევე მესამე პირის – დ. ლ-ას მიმართ და მოითხოვა შემდეგი:
1.დაუსაბუთებლად იქნას ცნობილი, ჩამოერთვას და გადაეცეს სახელმწიფოს ნ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება: 1.1 „ბ-ის“ მარკის გლუვლულიანი სანადირო იარაღი №58987; 1.2 პორტატული კომპიუტერი ე.წ „ნოუთბუქი“; 1.3 ფირმა „ქენონის“ ვიდეოგადამღები; 1.4 ნ. ბ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს 23000 (ოცდასამი ათასი) აშშ დოლარის და 10100(ათი ათას ასი) ევროს გადახდა.
2.დაუსაბუთებლად იქნას ცნობილი, ჩამოერთვას და გადაეცეს სახელმწიფოს მ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება: 2.1 ქ.თბილისში, ფ-ის ქუჩა №75-ში მდებარე №16 ბინა მანსარდით; 2.2 დაბა კ-ში მდებარე 1002 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით.
3.დაუსაბუთებლად იქნას ცნობილი, ჩამოერთვას და გადაეცეს სახელმწიფოს თ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება: 3.1 ქ.თბილისში, უ-ის ქუჩაზე მდებარე (ბ- და გ- სადგურებს შორის) 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი; 3.2 ქ.თბილისში, ს-ოს ს-ოს მიმდებარედ არსებული 740 კვ.მ მიწის ნაკვეთი; 3.3 ქ.თბილისში, უ-ის ქუჩაზე მდებარე 2941 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით. 3.4 თ. ბ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს დაუსაბუთებელ ქონებაზე საიჯარო ქირის სახით მიღებული თანხის – 64 000 ლარის გადახდა.
4.დაუსაბუთებლად იქნას ცნობილი, ჩამოერთვას და გადაეცეს სახელმწიფოს ა. ზ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება: 4.1 ავტომანქანა „მერსედეს ბენცი“, სახელმწიფო ნომერი „...“; 4.2 „პლ-ის“ ფირმის პორტატული კომპიუტერი ე.წ „ნოუთბუქი“; 4.3 „ჰპ-ს“ ფირმის პორტატული კომპიუტერი ე.წ „ნოუთბუქი“; 4.4 ოქროს საათი ბრილიანტის თვლებით (1,25 კარატი); 4.5 ოქროს სამაჯური ბრილიანტის თვლებით (1,25 კარატი); 4.6 ოქროს ბეჭედი მონეტით; 4.7 ოქროს ჯვარი ყელსაბამით; 4.8 ოქროს ბეჭედი ბრილიანტის თვლებით (0,61 კარატი); 4.9 3795 ევრო; 4.10 6000 ლარი. 4.11 ა. ზ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს 1900 აშშ დოლარის, 1600 ლარისა და 13300 ევროს გადახდა.
5.დაუსაბუთებლად იქნას ცნობილი, ჩამოერთვას და გადაეცეს სახელმწიფოს გ. ჩ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება: 5.1 ქ.თბილისში, გ-ის ქუჩა №4-4-ში მდებარე 107 კვ.მ №52 მშენებარე ბინა (ღირებული 133000 ლარად); 5.2. ქ.თბილისში, ნ-ის მე-4 მიკრორაიონის მიმდებარედ არსებული (...) 405 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (ღირებული 29000 ლარად); 5.3 ავტომანქანა ,,MERCEDES-BENZ E 350“ სახელმწიფო ნომრით – „...“; 5.4 ავტომანქანა „MERCEDES-BENZ ML 350“ სახელმწიფო ნომრით – ...“; 5.5 ავტომანქანა „MERCEDES-BENZ G 320“ სახელმწიფო ნომრით – „...“; 5.6 „პანასონიკის“ ფირმის პორტატული კომპიუტერი ე.წ „ნოუთბუქი“ და კვების წყარო (ბატარეა); 5.7 გ. ჩ-ის 50% წილი შპს „მ-ის“ კაპიტალში; 5.8 გ. ჩ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს 103000 (ას სამი ათასი) ლარის და 1000 (ათასი) ევროს გადახდა.
6.დაუსაბუთებლად იქნას ცნობილი, ჩამოერთვას და გადაეცეს სახელმწიფოს ნარკოტიკული საშუალების გავრცელების ხელშემწყობ პირთან – გ. ჩ-თან დაკავშირებული პირის – ნ. ხ-ის კუთვნილი წილი 50% შპს „მ-ის“ კაპიტალში.
7.დაუსაბუთებლად იქნას ცნობილი, ჩამოერთვას და სახელმწიფოს გადაეცეს რ. მ-ის კუთვნილი წილი 100% შპს „ტ-ის“ კაპიტალში.
8.რ. მ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს 48500(ორმოცდარვა ათას ხუთასი) აშშ დოლარის გადახდა.
9.რ. მ-ს დაეკისროს 2010 წლის 19 მარტის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების მე-4 პუნქტით გათვალსიწინებული ვალდებულების შესრულება, კერძოდ, იპოთეკის რეგისტრაციის გაუქმება საჯარო რეესტრში.
10.დაუსაბუთებლად იქნას ცნობილი, ჩამოერთვას და გადაეცეს სახელმწიფოს ნარკოტიკული საშუალების გავრცელების ხელშემწყობის – მ. ს-ის საკუთრებაში არსებული ქონება, კერძოდ, წყალტუბოს რაიონის სოფელ გ-ში მდებარე 5643 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობები, ყოფილი რესტორანი ,,ვ-ა“.
მოპასუხე ნ. ხ-მა ცნო სარჩელი, ნ. ბ-მა, ა. ზ-მა, მ. ბ-მა, თ. ბ-მა, გ. ჩ-მა, რ. მ-მა, მ. ს-ემ სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 3 დეკემბრის განაჩენი სააპელაციო წესითაა გასაჩივრებული და საბოლოოდ დადგენილი არ არის მოპასუხეთა მიერ ნარკოტიკული საშუალების საერთაშორისო ტრანზიტით გადაზიდვის თაობაზე დანაშაულის ჩადენის ფაქტი, ჩადენილი განსაკუთრებით დიდი ოდენობით ორგანიზებული ჯგუფის მიერ. ნ. ბ-ის მიმართ მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა, ვინაიდან დადასტურებული არ არის, რომ სარჩელში მითითებული ქონება ეკუთვნის ნ.ბ-ს და მეორეც, თუკი დადგინდება, რომ ნ.ბ-ი წარმოადგენს ნარკოტიკული საშუალების გავრცელების ხელშემწყობ პირს, მოსარჩელემ უნდა დაამტკიცოს, რომ ქონება შეძენილია კანონიერი საშუალებით მოპოვების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე ან იგი მოპოვებულია უკანონო ქონების გასხვისების შედეგად. მ. ბ-ის ქონება შეძენილია 2001 და 2006 წლებში, იმ პერიოდში, როდესაც მისი შვილი ნ.ბ-ი არ წარმოადგენდა ნარკოტიკული საშუალების გავრცელების ხელშემწყობ პირს და გადახდილი იქნა 10000 ლარი და 5000 ლარი, რისი გადახდის შესაძლებლობაც მ. ბ-ს ჰქონდა. თ. ბ-მა უძრავი ქონება 2008 წელს შეიძინა ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, ერთი – 2003 წელს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. ჩუქების ხელშეკრულებამდე ეს ქონება ეკუთვნოდა თ.ბ-ის მამას – ვ. ბ-ს. ქონებებზე არსებობს კანონიერი საშუალებით მოპოვების დამადასტურებელი მტკიცებულებები. 2003 წელს გადახდილი თანხა შეგროვებულია ბ-ის ოჯახის წევრების მიერ. უსაფუძვლოა საიჯარო ქირის სახით მიღებული თანხის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაკისრებაც, ვინაიდან არ დასტურდება, რომ ქონება დაუსაბუთებელია. ა. ზ-ის მიმართ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები არ შეესაბამება რეალობას, ავტომანქანა ა.ზ-მა შეიძინა კანონიერი სახსრებით, ა.ზ-სა და მისი ოჯახის წევრებს ჰქონდათ კანონიერი შემოსავლები. გ. ჩ-ის მიერ ქ.თბილისში, გ-ის ქუჩა №4-4ა-ში მდებარე ქონება შეძენილია 2007 წელს ე.წ დაჯგუფების შექმნამდე. ამასთან, იგი ეწეოდა სამეწარმეო საქმიანობას და ჰქონდა კანონიერი შემოსავლები. რ. მ-ის მიერ შპს „ტ-ის“ დაფუძნებისას გადახდილი თანხა იმდენად მინიმალურია, რომ არ წარმოდგენს სიძნელეს მისი კანონიერი სახსრებით შეძენის მტკიცებისას. უსაფუძვლოა მოსარჩელის მოთხოვნა სესხის სახით გაცემული თანხის ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაკისრების შესახებ, ვინაიდან სესხის თანხის მიღება ჯერ გამსესხებელს ამ დროისათვის არ ეკუთვნის და მოთხოვნა ლახავს მესამე პირის კანონიერ უფლებას, ასევე უსაფუძვლოა მოსარჩელის მოთხოვნა 2010 წლის 19 მარტის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების მე-4 პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულების, იპოთეკის რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ. მ. ს-ის მიერ 2010 წელს შეძენილი წყალტუბოს რაიონის სოფელ გ-ში მდებარე 5643 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობების – ყოფილი რესტორანი „ვ-ის“ ჩამორთმევა დაუსაბუთებელია, ვინაიდან მისი ოჯახის წევრებს ჰქონდათ თანხის ფლობის კანონიერი საშუალებები. ნ. ბ-ი არის როგორც საქართველოს მოქალაქე, ასევე საბერძნეთის მოქალაქე, რომელიც 18 წლიდან ცხოვრობდა და საქმიანობდა ჯერ რუსეთში, შემდეგ საბერძნეთის რესპუბლიკაში, აქვს ბიზნესი, აქტიურად იყო ჩართული საქართველოში ბიზნესში, მანამდე კი მოსკოვში გაყიდა კუთვნილი ბინა და გადაწყვიტა აღნიშნული თანხის საქართველოში დაბანდება, სადაც მისი ნათესავები და ახლობლები ცხოვრობდნენ. 2003-2007 წლებში მის საბანკო ანგარიშებზე შესულია თანხები, ასევე ევროპის სხვადასხვა ქვეყნებიდან აგზავნიდა თანხებს საქმიანობისა და ბიზნესის განვითარებისათვის, შეეძინათ უძრავი ქონება და სხვადასხვა ნივთები. მ. ბ-ი და თ. ბ-ი ეწეოდნენ სხვადასხვა საქმიანობებს და ათეული წლებია, ოჯახს სოფელში აქვს სათბურები. 2008 წლის დეკემბრამდე შეძენილ ქონებებზე და წილზე მოსარჩელის მოთხოვნა უსაფუძვლოა, ვინაიდან ისინი შეძენილია განაჩენში მითითებული დანაშაულის არსებობამდე.
მესამე პირმა, დ. ლ-ამ კი განმარტა, რომ მან რ. მ-ისაგან სესხად მიიღო 45000 აშშ დოლარი თვეში 5%-ის დარიცხვით, სესხი გაიცა 3 თვის ვადით 2010 წლის 19 ივნისის ჩათვლით და სარგებლით დასაბრუნებელი თანხა შეადგენდა 51570 აშშ დოლარს. სესხის გადახდა უზრუნველყოფილია დ.ლ-ას საკუთრებაში არსებული, ქ.თბილისში, კ-ის ქუჩა №36-ში მდებარე, მე-2 სართულზე არსებული №3 ბინით. მას რ. მ-ისათვის გადასახდელი დარჩა 48500 აშშ დოლარი. დ.ლ-ას ინტერესია, გაუქმდეს საცხოვრებელ ბინაზე იპოთეკა და დააბრუნოს სესხის დარჩენილი თანხა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილებით საქართველოს მთავარი პროკურატურის სარჩელი დაკმაყოფილდა, დაუსაბუთებლად იქნა ცნობილი, ჩამოერთვა და გადაეცა სახელმწიფოს ნ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება:
„ბ-ის“ მარკის გლუვლულიანი სანადირო იარაღი №58987; პორტატული კომპიუტერი ე.წ „ნოუთბუქი“; ფირმა „ქენონის“ ვიდეოგადამღები; ნ. ბ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 23000 (ოცდასამი ათასი) აშშ დოლარისა და 10100 (ათი ათას ასი) ევროს გადახდა.
დაუსაბუთებლად იქნა ცნობილი, ჩამოერთვა და გადაეცა სახელმწიფოს მ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება:
ქ.თბილისში, ფ-ის ქუჩა №75-ში მდებარე 332,96 კვ.მ №16 ბინა მანსარდით (საკადასტრო კოდი №...); დაბა კ-ში მდებარე 1002 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით (საკადასტრო კოდი №...).
დაუსაბუთებლად იქნა ცნობილი, ჩამოერთვა და გადაეცა სახელმწიფოს თ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება:
ქ.თბილისში, უ-ის ქუჩაზე მდებარე (ბ- და გ- სადგურებს შორის) 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი №...); ქ.თბილისში, ს-ოს ს-ოს მიმდებარედ არსებული 740 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი №...); ქ.თბილისში, უ-ის ქუჩაზე მდებარე 2941 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით (საკადასტრო კოდი №...); თ. ბ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა დაუსაბუთებელ ქონებაზე საიჯარო ქირის სახით მიღებული თანხის – 64000 (სამოცდაოთხი ათასი) ლარის გადახდა.
დაუსაბუთებლად იქნა ცნობილი, ჩამოერთვა და გადაეცა სახელმწიფოს ა. ზ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება:
ავტომანქანა ,,მერსედეს ბენცი“ სახელმწიფო ნომერი „...“; „პლ-ის“ ფირმის პორტატული კომპიუტერი ე.წ „ნოუთბუქი“; „ჰპ-ს“ ფირმის პორტატული კომპიუტერი ე.წ „ნოუთბუქი“; ოქროს საათი ბრილიანტის თვლებით (1,25 კარატი); ოქროს სამაჯური ბრილიანტის თვლებით (1,25 კარატი); ოქროს ბეჭედი მონეტით; ოქროს ჯვარი ყელსაბამით; ოქროს ბეჭედი ბრილიანტის თვლებით (0,61 კარატი); 3795 (სამი ათას შვიდას ოთხმოცდათხუთმეტი) ევრო; 6000 (ექვსი ათასი) ლარი; ა. ზ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 1900 (ათას ცხრაასი) აშშ დოლარის, 1600 (ათას ექვსასი) ლარისა და 13300(ცამეტი ათას სამასი) ევროს გადახდა.
დაუსაბუთებლად იქნა ცნობილი, ჩამოერთვა და გადაეცა სახელმწიფოს გ. ჩ-ის საკუთრებაში არსებული შემდეგი ქონება:
ქ.თბილისში, გ-ის ქუჩა №4-4ა-ში მდებარე 107 კვ.მ №52 ბინა; ქ.თბილისში, ნ-ის მე-4 მიკრორაიონის მიმდებარედ არსებული (...) 405 კვ.მ მიწის ნაკვეთი; ავტომანქანა „მერსედეს ბენცი“ („E 350“), სახელმწიფო ნომრით – „...“, ავტომანქანა „მერსედეს ბენცი“ („ML 350“), სახელმწიფო ნომრით – „...“; ავტომანქანა „მერსედეს ბენცი“ („G 320“), სახელმწიფო ნომრით – „...“; „პანასონიკის“ ფირმის პორტატული კომპიუტერი ე.წ „ნოუთბუქი“ და კვების წყარო (ბატარეა); გ. ჩ-ის 50% წილი შპს „მ-ის“ კაპიტალში; გ. ჩ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 103000 (ას სამი ათასი) ლარის და 1000 (ათასი) ევროს გადახდა.
დაუსაბუთებლად იქნა ცნობილი, ჩამოერთვა და გადაეცა სახელმწიფოს ნ. ხ-ის კუთვნილი 50% წილი შპს „მ-ის“ კაპიტალში.
დაუსაბუთებლად იქნა ცნობილი, ჩამოერთვა და გადაეცა სახელმწიფოს რ. მ-ისანის კუთვნილი 100% წილი შპს „ტ-ის“ კაპიტალში; რ. მ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 48500 (ორმოცდარვა ათას ხუთასი) აშშ დოლარის გადახდა; რ. მ-ს დაეკისრა 2010 წლის 19 მარტის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების მე-4 პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულება, კერძოდ, იპოთეკის რეგისტრაციის გაუქმება საჯარო რეესტრში დ.ლ-ას საკუთრებაში არსებულ, ქ.თბილისში, კ-ის ქუჩა №36-ში, მე-2 სართულზე მდებარე №3 ბინაზე.
დაუსაბუთებლად იქნა ცნობილი, ჩამოერთვა და გადაეცა სახელმწიფოს მ. ს-ის საკუთრებაში არსებული წყალტუბოს რაიონის სოფელ გ-ში მდებარე 5643 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა ნაგებობები, საკადასტრო კოდი №29.14.32.026 (ყოფილი რესტორანი „ვ-ა“).
ა. ზ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის – 3000 (სამი ათასი) ლარის გადახდა, ნ. ბ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის – 3000 (სამი ათასი) ლარის გადახდა, მ. ბ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის – 3000 (სამი ათასი) ლარის გადახდა, თ. ბ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის – 3000 (სამი ათასი) ლარის გადახდა, გ. ჩ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის – 3000 (სამი ათასი) ლარის გადახდა, რ. მ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის – 3000 (სამი ათასი) ლარის გადახდა, მ. ს-ეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 1440 (ათას ოთხას ორმოცი) ლარის გადახდა.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ა. ზ-მა, ნ., მ., თ. ბ-ებმა, გ. ჩ-ემა, რ. მ-მა და მ. ს-ემ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ა. ზ-ის, მ. ბ-ის, თ. ბ-ის, გ. ჩ-ისა და მ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ნ. ბ-ისა და რ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილება ნ. ბ-ისა და რ. მ-ისათვის სახელმწიფო ბაჟის სახით 3 000 ლარის დაკისრების ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. ბ-ს სახელმწიფო ბაჟის სახით დაეკისრა 1964,04 ლარის, ხოლო რ. მ-ს – 2429 ლარის გადახდა, 2011 წლის 4 ნოემბრის მორიგების აქტზე დაყრდნობით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილების 9.1 პუნქტი შეიცვალა და ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: რ. მ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს 48 500 აშშ დოლარის გადახდა. რ. მ-ისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაკისრებული თანხის ანაზღაურება მოხდეს დ. ლ-ას მიერ საქართველოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშზე შეტანილი თანხიდან, დანარჩენ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 3 დეკემბრის განაჩენით, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 3 ივნისის განაჩენით და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 12 ოქტომბრის განჩინებით ნ. ბ-ი, ა. ზ-ი, გ. ჩ-ი, რ. მ-ი და მ. ს-ე ცნობილ იქნენ დამნაშავეებად საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 262-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებით, 18.109-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით, 236-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით და ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის. ნ. ბ-ს სასჯელის საბოლოო სახედ და ზომად განესაზღვრა უვადო თავისუფლების აღკვეთა, ა. ზ-ს - თავისუფლების აღკვეთა 30 (ოცდაათი) წლის ვადით, გ. ჩ-ს - თავისუფლების აღკვეთა 30 (ოცდაათი) წლის ვადით, რ. მ-ს - თავისუფლების აღკვეთა 30 (ოცდაათი) წლის ვადით და მ. ს-ეს - თავისუფლების აღკვეთა 24 (ოცდაოთხი) წლის ვადით. სასამართლოს მიერ დადგენილ იქნა, რომ დასახელებულმა პირებმა ჩაიდინეს ნარკოტიკული საშუალების ტრანზიტით საერთაშორისო გადაზიდვა განსაკუთრებით დიდი ოდენობით ორგანიზებული ჯგუფის მიერ. ნ. ბ-ის ქონება, ისევე როგორც მის მიერ თავისი ოჯახის წევრების, ახლო ნათესავებისა და დაკავშირებული პირებისათვის შეძენილი ქონება დაუსაბუთებელია. დაუსაბუთებელია არა მხოლოდ ის ქონება, რომლის კანონიერი საშუალებებით მოპოვების დამადასტურებელი დოკუმენტები არ არსებობს, არამედ ის ქონებაც, რომელიც მოპოვებულია უკანონო ქონების გასხვისების შედეგად მიღებული ფულადი სახსრებით. სასამართლომ მიუთითა აპელანტების განმარტებაზე, რომლის თანახმადაც ნ. ბ-ის მიერ სესხად მიღებული თანხები გამიზნული იყო ბიზნესის საწარმოებლად, შესაბამისად, სწორედ აღნიშნული თანხები იქნა ამოღებული სოფელ ტყაჩირიდან. რაც შეეხება მის მიერ შეძენილ ქონებას, აღნიშნული შეძენილ იქნა იმ შემოსავალზე დაყრდნობით, რომელიც მან მოსკოვში ბინის გაყიდვის შედეგად მიიღო. პალატამ არ გაიზიარა აღნიშნული, ვინაიდან, ქონების გასხვისების შედეგად მიღებული შემოსავალი დასაბუთებულ შემოსავლად რომ იქნეს მიჩნეული, აუცილებელია დასტურდებოდეს აღნიშნული ქონების შეძენის დროისათვის შემძენის ლეგალური, მართლზომიერი შემოსავლების არსებობის ფაქტი. სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ 2002 წლის 13 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე, რომლითაც ნ. ბ-მა უძრავი ქონება გაყიდა. საქმეში წარმოდგენილი არ არის მტკიცებულება იმასთან დაკავშირებით, თუ როდის იქნა აღნიშნული ქონება შეძენილი და ქონების შეძენის დროისათვის ჰქონდა თუ არა ნ. ბ-ს ლეგალური შემოსავალი. იგივე უნდა ითქვას ნ. ბ-ისათვის სს „საერთაშორისო სადაზღვევო კომპანია ი. ს“ მიერ გადარიცხულ თანხებზე. სადაზღვევო კომპანიის მიერ თანხები ირიცხება დაზღვეულის სადაზღვევო შენატანების საფუძველზე. შესაბამისად, დასაბუთებულად არ მიიჩნევა ის სადაზღვევო პრემია ანუ ის სარგებელი, რომელსაც საფუძვლად დაუსაბუთებელი შენატანი უდევს. გარდა ამისა, საქმეში წარმოდგენილი საგადასახადო დავალებებიდან იკვეთება, რომ 30803,29 ლარი, 9000 ლარი და 10000 ლარი ნ. ბ-ის მიერ მიღებულია, როგორც ავტომანქანის სადაზღვევო ანაზღაურების ნაწილი. შესაბამისად, სადაზღვევო კომპანიისაგან მიღებული თანხა დაზღვეული ქონების ანაზღაურების მიზნით დასაბუთებულად ვერ მიიჩნევა, თუ არ არსებობს აღნიშნული ქონების შეძენის მართლზომიერების დამადასტურებელი მტკიცებულებები. სადაზღვევო პრემიის მართლზომიერ შემოსავლად მიჩნევის მიზნებისათვის, აპელანტებს უნდა წარედგინათ მტკიცებულებები, რომლითაც დადასტურდებოდა სადაზღვევო შენატანების მართლზომიერება და დაზღვეული ქონების შეძენა ლეგალურ შემოსავლებზე დაყრდნობით. ნ. ბ-ს ჩამოერთვა საქმეზე ნივთმტკიცებად ცნობილი 1684670 ევრო, აპელანტების განმარტებით, აღნიშნული სესხის სახით მიღებული თანხებია, შესაბამისად, სასამართლომ სადავო ქონებების დასაბუთებულად მიჩნევის მიზნებისათვის არ გაიზიარა მითითებული თანხები, მითუმეტეს, რომ სადავო ქონებათა უმეტესობა შეძენილია სესხის ხელშეკრულებების დადებამდე. პალატამ მიუთითა „... ბანკის“ 2011 წლის 10 მარტის ამონაწერზე, რომლის მიხედვითაც 2005-2009 წლებში ნ. ბ-ის მიერ კონვერტირებულია 41295 აშშ დოლარი, 91254 ლარი და 35501 ევრო. „... ბანკის“ მიერ 2011 წლის 11 მარტს გაცემული ცნობისა და თანდართული გადახდის ქვითრებით სასამართლომ ჩათვალა, რომ ნ. ბ-ის მიერ კონვერტირებულია 63950 აშშ დოლარი და 7685 ლარი. 2003-2007 წლებში ნ. ბ-ის პირად საბანკო ანგარიშებზე შესულია 511.905 + 2 960 აშშ დოლარი, 1325+11225+52.166 ევრო და 8 791 ლარი. სასამართლოს განმარტებით, თანხის ბრუნვა არ წარმოადგენს თანხის წარმომავლობის ამსახველ მტკიცებულებას, შესაბამისად, რა ოდენობით თანხის ბრუნვის დამადასტურებელი მტკიცებულებაც არ უნდა ყოფილიყო აპელანტების მიერ წარმოდგენილი, აღნიშნულით შეუძლებელია დადასტურდეს შემოსავლის მართლზომიერება, ვინაიდან საქმის მასალებით არ დასტურდება მითითებული თანხების, როგორც ლეგალური, მართლზომიერი საქმიანობის შედეგად მიღებული ფულადი სახსრების წარმომავლობა, ამიტომ აღნიშნული მტკიცებულებები ქონების დასაბუთებულად მიჩნევის მიზნებისათვის მხედველობაში არ იქნა მიღებული. პალატის განმარტებით, ნარკოტიკული საშუალების გავრცელების ხელშემწყობი პირების მიერ მესამე პირებისათვის გადაცემული თანხა ჩამორთმეულ უნდა იქნეს იმ პირისათვის, ვინც აღნიშნული თანხა მესამე პირებს გადასცა. აპელანტები სადავოდ ხდიდნენ იმ თანხების ნ. ბ-ისათვის, ა. ზ-ისათვის და გ. ჩ-ისათვის ჩამორთმევას, რომელიც მათ სხვა, მესამე პირებს გადასცეს ამა თუ იმ საქმიანობის განხორციელების მიზნებისათვის. დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ არ არსებობს აღნიშნული თანხების ლეგალური გზით მიღების დამადასტურებელი მტკიცებულებები, შესაბამისად, თანხები დაუსაბუთებელია და ჩამორთმევას ექვემდებარება. დაუსაბუთებელი ქონების ჩამორთმევა, თავისი არსითა და დანიშნულებით, წარმოადგენს სახელმწიფოსათვის, თუ კერძო პირებისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას. დაუსაბუთებელი თანხისა თუ ქონების არსებობის ფაქტი, თუნდაც, აღნიშნული მესამე პირებს ჰქონდეთ საკუთრებაში გადაცემული, იმ პირისათვის ჩამორთმევას ექვემდებარება ნატურით, თუ ფულადი ანაზღაურების სახით, ვისთვისაც ეს ქონება დაუსაბუთებელი იყო, ანუ ვინც დაუსაბუთებელი ქონება თუ ფულადი სახსრები დააგროვა. ქონების დასაბუთებულობა თუ დაუსაბუთებლობა დიდწილად სუბიექტური კრიტერიუმით არის განპირობებული. დაუსაბუთებელი ქონება სხვა მესამე პირის ხელში აბსოლუტურად დასაბუთებული შეიძლება აღმოჩნდეს, ვინაიდან მან კეთილსინდისიერად, საკუთარ მართლზომიერ სახსრებზე დაყრდნობით შეიძინოს ან სხვა სამოქალაქო სამართლებრივი გარიგების საფუძველზე საკუთრებაში მიიღოს აღნიშნული ქონებრივი სიკეთე. დაუსაბუთებელი ქონება თუ ფულადი სახსრები შეიძლება უკანონო საქმიანობის წარმოების მიზნებისათვის გადაეცეს მესამე პირს, აღნიშნულიც ასევე იმ პირისათვის ჩამორთმევას ან ანაზღაურების დაკისრებას ექვემდებარება, ვინც სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე დააგროვა ქონება და შემდეგ მართლსაწინააღმდეგო საქმიანობის მიზნით გადასცა სხვას. მითითებულ სამართალურთიერთობაში ამოსავალი პრინციპია ის, რომ ქონება, თუ ფულადი სახსრები იმას უნდა ჩამოერთვას, ვინც სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ანდა არამართლზომიერ შემოსავლებზე დაყრდნობით მოიპოვა იგი, შესაბამისად, არ იქნა გაზიარებული აპელანტთა განმარტება, რომ სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია ფულადი სახსრების იმ პირებისათვის ჩამორთმევა, რომელთაც აღნიშნული თანხები მესამე პირებს გადასცეს. პალატის მოსაზრებით, ა. ზ-ის ქონება ვერ განიხილება დასაბუთებულად ზ. ზ-ის შემოსავლებზე დაყრდნობით. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1106-ე და 1158-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ მხოლოდ ქორწინების რეგისტრაციის ფაქტი არ წარმოადგენს ქონების მეუღლეთა თანასაკუთრებად მიჩნევის საფუძველს. ნიშანდობლივია, რომ რეგისტრირებული კავშირის საფუძველზე შექმნილი ოჯახი უნდა ეფუძნებოდეს საერთო მეურნეობას და ემსახურებოდეს ერთობლივ მიზნებს. განსახილველ შემთხვევაში, მართალია, ზ. ზ-ი და ა. ზ-ი რეგისტრირებულ ქორწინებაში იყვნენ, თუმცა, ვინაიდან საქმე ეხება ქონების დაუსაბუთებლად ცნობას, რაც მტკიცების ტვირთის შებრუნების პირობებში მოპასუხეებს აკისრებს ქონების დასაბუთების ვალდებულებას, ამიტომ, სწორედ მოპასუხეთა მტკიცების საგანში შედიოდა იმ ფაქტის სარწმუნოდ დადასტურება, რომ ზ. ზ-ი და ა. ზ-ი რეალურად თანაცხოვრობდნენ, რომ ქონება შეძენილი იყო საერთო შრომითა და სახსრებით და რომ მათ გააჩნდათ საერთო მეურნეობა. სწორედ აღნიშნული ფაქტების დადასტურების მიზანს ემსახურებოდა მოპასუხეთა შუამდგომლობა მოწმის სახით ზ. ზ-ის დაკითხვის თაობაზე, რომელიც დაკმაყოფილებულ იქნა, როგორც პირველი ინსტანციის, ასევე სააპელაციო სასამართლოს მიერ, თუმცა, აპელანტებმა მოწმის სასამართლო სხდომაზე წარმოდგენა ვერ შეძლეს. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით და მიუთითა მოწმის სახით ზ. ზ-ის დაკითხვის ოქმზე, რომლის მიხედვითაც ზ. ზ-მა გ. ჩ-ის კუთვნილ თანხებთან დაკავშირებით მიუთითა, რომ აღნიშნული თანხები მას ეკუთვნოდა, ვინაიდან გ. შეეცოდა. სარწმუნოდ არ იქნა მიჩნეული ზ. ზ-ის ჩვენება ა. ზ-თან მიმართებით ისეთ პირობებში, როდესაც აღნიშნულ ჩვენებაში ასახული ფაქტობრივი გარემოებები დადასტურებული არ არის სხვა სახის მტკიცებულებებით. პალატის მოსაზრებით, მ. ბ-ის, თ. ბ-ისა და მ. ს-ის შემოსავლები არ ასაბუთებს მათ სახელზე საკუთრების უფლებით რიცხული ქონების მართლზომიერად შეძენის ფაქტს. თ. ბ-ის შემოსავლების გაცნობის შედეგად დადგინდა, რომ აღნიშნული შემოსავალი არ არის არათუ საკმარისი იმისათვის, რომ მას შეეძინა მის სახელზე რიცხული ქონება, არამედ საკმაოდ მცირეა და შეიძლება საკმარისი აღმოჩნდეს მხოლოდ ყოველდღიური, საყოფაცხოვრებო მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად. ანალოგიური მაჩვენებლებით ხასიათდებოდა წარმოდგენილი ვ. ბ-ის შემოსავლებიც. აპელანტების განმარტებით, მათ შემოსავალი ჰქონდათ ასევე სოფელ ტყაჩირში არსებული სასათბურე მეურნეობიდან, თუმცა მხარეებმა ვერ შეძლეს რაიმე მტკიცებულების წარმოდგენა, რომლითაც დადასტურდებოდა სასათბურე მეურნეობიდან შემოსავლის მიღების ფაქტი, ხოლო სასათბურე მეურნეობის ფართობი არ იძლევა აღნიშნული მეურნეობიდან იმგვარი შემოსავლის მიღების დაშვების შესაძლებლობას, რომლითაც შესაძლებელი გახდებოდა დაუსაბუთებლობის საფუძვლით სადავოდ მიჩნეული ქონების შეძენა. პალატამ მიუთითა აპელანტთა განმარტებაზე, რომ თ. ბ-ისა და მ. ს-ის ოჯახს ნ. ბ-ი ეხმარებოდა, სადავოდ გამხდარი ქონება შეძენილია ნ. ბ-ის სახსრებით, ვინაიდან იგი თავისი სახსრებითა და შემოსავლებით ოჯახისათვის, თავისი დედისათვის, დისთვის, სიძისთვის და ახლო ნათესავებისათვის ყიდულობდა ქონებას და არეგისტრირებდა მათ სახელზე, შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ თ. და მ. ბ-ების, ასევე მ. ს-ის ქონების დასაბუთებულობაზე მსჯელობისას მნიშვნელოვანია თავად ნ. ბ-ის შემოსავლების მართლზომიერად მიჩნევა. რაც შეეხება მაყვალა ს-ისა და სულიკო ს-ის შემოსავლებს, სასამართლომ, შემოსავლების სიმცირის გამო, არ გაიზიარა მოსაზრება, რომ ფინანსურად ეხმარებოდნენ მ. ს-ეს, რაზე დაყრდნობითაც მან უძრავი ქონების შეძენა შეძლო. დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული გ. ჩ-ის სახელზე რიცხული უძრავ-მოძრავი ქონებაც, რადგანაც მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ გ. ჩ-ს არ გააჩნდა მართლზომიერი შემოსავლის წყარო. მისი ქონების დასაბუთებულად მიჩნევის მიზნებისათვის მტკიცებულებად არ იქნა მიჩნეული გ. ჩ-ის დედის შემოსავლები, რადგანაც აღნიშნული შემოსავლების ამსახველი მტკიცებულებები საერთო ჯამში არ იძლევა იმ თანხას, რომლითაც გ. ჩ-ი მის სახელზე რიცხული ქონების შეძენას შეძლებდა, ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი არ არის აღნიშნული თანხების გ. ჩ-ისათვის გამოგზავნის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. აპელანტების განმარტებით, ნ. ბ-ი გ. ჩ-ს შვილივით ზრდიდა და იგი სისტემატურად აძლევდა გ.ს ფულს, შესაბამისად, გ. ჩეჩელაშვლის სახელზე რიცხული უძრავ-მოძრავი ქონების დასაბუთების მიზნებისათვის მნიშვნელოვანია თავად ნ. ბ-ის შემოსავლების მართლზომიერების დადგენის ფაქტი. სასამართლოს მოსაზრებით, რ. მ-ს არ გააჩნდა საკმარისი შემოსავლები მის სახელზე რეგისტრირებული ქონების დასაბუთებულ ქონებად მიჩნევისათვის, კერძოდ, შპს „ტ-იდან“ მიღებული ნებისმიერი შემოსავალი მიიჩნევა უკანონო შემოსავლად, ვინაიდან კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დადასტურებულია შპს „ტ-ის“ უკანონო საქმიანობა. საწარმოში პირის წილის ჩამორთმევა შესაბამისობაშია ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლის ერთ-ერთ ძირითად მიზანთან – ლეგალურ ბიზნესში ორგანიზებული დანაშაულის შეჭრის აღკვეთასთან, შესაბამისად, დადგენილად იქნა მიჩნეული რ. მ-ისათვის შპს „ტ-ის“ 100%-იანი წილის ჩამორთმევა, ხოლო შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების შემოსავლები მხედველობაში არ იქნა მიღებული რ. მ-ის ქონების დასაბუთებულად მიჩნევის მიზნებისათვის თვით ამ საზოგადოების არალეგალური, უკანონო საქმიანობიდან გამომდინარე.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლზე და განმარტა, რომ საკუთრების უფლება არ წარმოადგენს აბსოლუტურ უფლებათა კატეგორიას და აღნიშნული უფლების შეზღუდვა დასაშვებია კანონით პირდაპირ გათვალისწინებულ შემთხვევებში, სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე. სასამართლომ იხელმძღვანელა ასევე ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლით, რომელიც აღიარებს რა საკუთრების უფლების ხელშეუვალობას, ითვალისწინებს ამავე უფლების შეზღუდვის შესაძლებლობას და სახელმწიფოს უტოვებს უფლებას, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, იმოქმედოს თავისი შეხედულებისამებრ, რათა უზრუნველყოს საკუთრების უფლების გამოყენება საერთო ინტერესების შესაბამისად რა დროსაც დაცული უნდა იყოს საჯარო და კერძო ინტერესის ბალანსი იმგვარად, რომ დაუშვებლად არ იქნას ხელყოფილი კერძო პირების უფლებები. ბალანსის დაცვის მიზნებისათვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება საკუთრების უფლების შეზღუდვის ფარგლებს და იმ საჭიროებას, რამაც აღნიშნული უფლების შეზღუდვა განაპირობა. მოცემულ შემთხვევაში, საკუთრების უფლების შეზღუდვა განპირობებულია ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლის საჭიროებითა და აღნიშნული ღონისძიებების გატარების გარდაუვალობით. აღნიშნული პრინციპი ნათლად არის ასახული საქმეში რაიმონდო იტალიის წინააღმდეგ, სადაც მითითებულია შემდეგი: „სასამართლო სრულად აცნობიერებს იმ სიძნელეებს, რომელიც დაკავშირებულია მაფიის წინააღმდეგ ბრძოლასთან. მაფიის უკანონო საქმიანობის შედეგად, როგორიცაა ნარკოტიკებით ვაჭრობა, ნარკოტიკების საერთაშორისო გადაზიდვა, აღნიშნულ ორგანიზაციას გააჩნია დიდი კაპიტალბრუნვა, რომელიც, ძირითადად, ინვესტირებულია უძრავ ქონებაში. ქონების ჩამორთმევა, რომელიც შეაჩერებს საეჭვო კაპიტალის ბრუნვას, წარმოადგენს ეფექტურ და საჭირო ზომას ხსენებული ბოროტმოქმედების წინააღმდეგ“. სასამართლოს განმარტებით, ორგანიზებული დანაშაული კრიმინალური საქმიანობის ერთ-ერთი ყველაზე რთული და საშიში სახეობაა, რომელიც ზეგავლენას ახდენს საზოგადოების ეკონომიკურ, პოლიტიკურ, სამართლებრივ და ზნეობრივ სფეროებზე. სერიოზულ საფრთხეს წამოადგენს საზოგადოებისათვის. ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლის საქმეში სამართლებრივი კუთხით უაღრესად დიდი მნიშვნელობა ენიჭება ყველა სახის სამართლებრივ ბერკეტს, როგორც სისხლისსამართლებრივს, ასევე სამოქალაქოს. ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლის ერთ-ერთ სამოქალაქო სამართლებრივ მექანიზმს წარმოადგენს სწორედ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XLIV1 თავი. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 3561 მუხლის პირველი ნაწილის „ტ“ ქვეპუნქტით, 3562-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 3563-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი ქონების დაუსაბუთებლად ცნობასა და ჩამორთმევას ითვალისწინებს მხოლოდ რამდენიმე სახის დანაშაულის არსებობის შემთხვევაში. აღნიშნულ დანაშაულთა რიცხვს განეკუთვნება ნარკოტიკული საშუალების გავრცელების ხელშეწყობა. ქონება დაუსაბუთებლად ცნობასა და ჩამორთმევას ექვემდებარება მაშინ, თუ აღნიშნული დანაშაულისათვის მსჯავრდებული პირი, მისი ოჯახის წევრი, ახლო ნათესავი ან დაკავშირებული პირი არ დაასაბუთებს ქონების შეძენის მართლზომიერებას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში მოქმედებს მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების წესი, რომლის თანახმადაც თითოეულმა მხარემ უნდა ადასტუროს ის ფაქტები და გარემოებები, რომელზედაც იგი ამყარებს თავის სარჩელსა თუ შესაგებელს, თუმცა, აღნიშნული წესიდან არსებობს გამონაკლისი. რიგ შემთხვევებში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი თავად განსაზღვრავს მტკიცების ტვირთის განაწილების სტანდარტს. აღნიშნული ეხება ქონების უკანონოდ და დაუსაბუთებლად ცნობას, რა დროსაც ქონების უკანონობა მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს, ხოლო ქონების დაუსაბუთებლად ცნობის შემთხვევაში, მტკიცების სტანდარტი შებრუნებულია და კანონი მოპასუხეს აკისრებს ქონების მართლზომიერად შეძენის დასაბუთების ვალდებულებას. ქონების მართლზომიერად შეძენის დასაბუთებაში იგულისხმება არა მხოლოდ ქონების შეძენასთან დაკავშირებული კანონისმიერი პროცედურების დაცვა, არამედ ქონების შეძენისათვის საჭირო სახსრების მართლზომიერების დასაბუთება. აღნიშნული განპირობებულია თვით იმ დანაშაულის სპეციფიკით, გავრცელების ფორმებით, საზოგადოებისათვის ზიანის მიყენების მასშტაბებით, რომლისთვისაც მსჯავრდებული პირის, მისი ოჯახის წევრის, ახლო ნათესავისა, თუ დაკავშირებული პირის ქონების შეძენის მართლზომიერება ეჭვქვეშ დგება. კანონის აღნიშნული ნორმის მიზანი კი გარდა დაუსაბუთებელი ქონების დაგროვებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისა, მდგომარეობს ამგვარი კატეგორიის დანაშაულების ჩადენის პრევენციაში. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი ქონების დასაბუთებულად ან დაუსაბუთებლად ცნობას არ უკავშირებს ქონების შეძენის თარიღს, არამედ ქონების შეძენის დროისათვის ან აღნიშნულ დრომდე გონივრულ ვადებში მართლზომიერი, ლეგალური შემოსავლის არსებობის ფაქტს. შესაბამისად, არ იქნა გაიზიარებული აპელანტების მითითება, რომ მ. ბ-ს, თ. ბ-სა და გ. ჩ-ს არ უნდა ჩამოერთვათ 2008 წლამდე ანუ დანაშაულებრივი ჯგუფის შექმნამდე შეძენილი ქონება. აღნიშნული, უპირველეს ყოვლისა, განპირობებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 3562 მუხლით გათვალისწინებულ დანაშაულთა სპეციფიკით, რომლებიც უფრო მეტად არის ორიენტირებული უკანონო შემოსავლის დაგროვებაზე, ვიდრე სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული სხვა არამართლზომიერი ქმედებები. სწორედ აღნიშნულითაა განპირობებული მითითებული დანაშაულებებისათვის მსჯავრდებული პირის, მისი ოჯახის წევრის, ახლო ნათესავისა თუ დაკავშირებული პირის ქონებრივი მდგომარეობის ეჭვქვეშ დაყენება. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 3561 მუხლის პირველი ნაწილის „ტ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, დანაშაულისათვის მსჯავრდება საკმარისი ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველია იმისათვის, რომ პირის მთელი ქონების მართლზომიერება ეჭვქვეშ დადგეს, აღნიშნულ დანაშაულზე კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის შედეგად მოქმედებს პრეზუმფცია იმისა, რომ მსჯავრდებული პირის, მისი ოჯახის წევრის, ახლო ნათესავის ან/და დაკავშირებული პირის ქონება დაუსაბუთებელია და რომ აღნიშნული ქონება შეძენილია სწორედ უკანონო შემოსავლებზე დაყრდნობით. თუმცა, აღნიშნული პრეზუმფციაა და, მტკიცებულებების არსებობის პირობებში, გაქარწყლებას ექვემდებარება, შესაბამისად, თუ მსჯავრდებული პირი, მისი ოჯახის წევრი, ახლო ნათესავი, თუ დაკავშირებული პირი წარმოადგენს მტკიცებულებას, რომ მას ქონება შეძენილი აქვს არა მსჯავრდებული პირის უკანონო შემოსავლების მეშვეობით, არამედ სხვა კანონიერ შემოსავლის წყაროზე დაყრდნობით, ამგვარი ქონება დაუსაბუთებლად არ მიიჩნევა. მხოლოდ შემოსავლის არსებობა არ არის საკმარისი საფუძველი იმისათვის, რომ ქონება მიჩნეულ იქნეს დასაბუთებულად, აუცილებელია, რომ შემოსავალი საკმარისი და დროში თავსებადი იყოს ქონების შეძენასთან. შემოსავლის არსებობით მხოლოდ მაშინ დასაბუთდება ქონების შეძენის ფაქტი, თუ შემოსავალი აღემატება ქონების ღირებულებას. გასათვალისწინებელია, რომ შემოსავალი იმდენად უნდა აღემატებოდეს ქონების ღირებულებას, რამდენადაც აღნიშნული სხვაობით (ქონების ღირებულებასა და შემოსავალს შორის) მოგვარებადია ყველა ყოფითი/საყოფაცხოვრებო მოთხოვნილება, ამასთან, მხედველობაში მიიღება, ცხოვრების წესი, შემოსავლისა, თუ გასავლის ოდენობა, ცხოვრების ნორმალური პირობების შექმნის მიზნებისათვის აუცილებელი სახსრები და ა.შ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ საკმარის მტკიცებულებად არ მიიჩნია გ. ჩ-ის დედის შემოსავლები გ. ჩ-ის ქონების დასაბუთებულად მიჩნევის მიზნებისათვის, ვინაიდან გ. ჩ-ის თვიური შემოსავალი იმდენად არ აღემატება ყოველდღიური, საყოფაცხოვრებო მოთხოვნილებების დაკმაყოფილებისათვის საჭირო თანხებს, რომ აღნიშნული კაპიტალის დაბანდებისა და უძრავი ქონების შეძენისათვის იყოს საკმარისი, საწინააღმდეგოს არსებობის შემთხვევაშიც კი, სასამართლოს განმარტებით, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება აღნიშნული თანხების გ. ჩ-ისათვის გადარიცხვის ფაქტი. იგივე შეიძლება ითქვას ნ. ბ-ის დისა და დედის – მ. და თ. ბ-ების ქონებაზე, მათი შემოსავლები არ არის საკმარისი იმისათვის, რომ მათ სახელზე რიცხული ქონება ჩაითვალოს დასაბუთებულად მათივე შემოსავლებზე დაყრდნობით, მით უმეტეს, აპელანტებმა თავად დაადასტურეს, რომ აღნიშნული ქონება შეძენილია ნ. ბ-ის სახსრებით. სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 3562 მუხლის პირველი ნაწილისა და სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, არ გაიზიარა აპელანტთა მოსაზრება, რომ პირველი ინსტანციისა და თუნდაც სააპელაციო პალატის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება ფაქტის დადგენილად და დადასტურებულად მიჩნევის მიზნებისათვის არ ითვლება კანონიერ ძალაში შესულად. სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო წესით საქმის განხილვა ცალკე სამართლწარმოებაა და აღნიშნული წესით მიღებული გადაწყვეტილებაც ზემდგომ სასამართლოში გასაჩივრებას ექვემდებარება, უფრო მეტიც, სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსში განხორციელებული ცვლილებებით, სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, პირს უფლება აქვს, სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით მოითხოვოს მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. საგულისხმოა, რომ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების თანმდევი შედეგების სამოქალაქო წესით განხილვა სისხლის სამართლის საქმის მიმდინარეობის ნებისმიერ ეტაპზეა შესაძლებელი და აღნიშნული არ გულისხმობს სისხლის სამართლის საქმეზე დამდგარი განაჩენის ზემდგომ ინსტანციაში გასაჩივრების უფლების შეზღუდვას ან სისხლის სამართლის საქმის სამართალწარმოებისათვის რაიმე დაბრკოლების შექმნას. ქონების დაუსაბუთებლად ცნობა, თავისი არსით, წარმოადგენს სახელმწიფოსათვის ან/და კერძო პირებისათვის დანაშაულებრივი ქმედებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას, თუმცა, განსხვავებით დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების სხვა საქმეებისაგან, აღნიშნული კატეგორიის დავებზე აუცილებელია, რომ მინიმუმ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მაინც იყოს განაჩენი გამოტანილი და საჯაროდ გამოცხადებული.
სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ა. ზ-მა, ნ., მ., თ. ბ-ებმა, გ. ჩ-მა, რ. მ-მა და მ. ს-ემ, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:
სასამართლომ არ შეაფასა და არ გამოიკვლია სააპელაციო საჩივარში მითითებული მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები. საქმეში არსებული მტკიცებულებების იგნორირება და მათი არასწორად შეფასება გახდა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანის საფუძველი. სასამართლო ეყრდნობა მხოლოდ მოსარჩელის მიერ მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს. პალატამ არ იმსჯელა, თუ რატომ მიმართა პროკურატურამ სასამართლოს მანამ, სანამ არ დასრულდებოდა სისხლის სამართლის საქმე. ერთადერთი ძირითადი მტკიცებულება, აღნიშნულ საქმესთან დაკავშირებით, არის სისხლის სამართლის საქმეზე ჯერ კიდევ კანონიერ ძალაში შეუსვლელი განაჩენი. სასამართლო გადაწყვეტილებით არასრულყოფილად იქნა გადმოცემული აპელანტების მიერ მითითებული ძირითადი არგუმენტები, ფაქტობრივი გარემოებები და მათი დამადასტურებელი მტკიცებულებები, ასევე ისინი არ არის აღწერილი სარჩელის უსაფუძვლო მოთხოვნაზე უარის თქმის ნაწილში. სისხლის სამართლის საქმეზე დადგენილი განაჩენით, კანონიერ ძალაში შესული ვერ იქნებოდა ისეთი ფაქტობრივი გარემოებები, როგორიცაა ორგანიზებული ჯგუფის მიერ ნარკოტიკული საშუალების საერთაშორისო ტრანზიტით გადაზიდვა, ჩადენილი განსაკუთრებით დიდი ოდენობით. განაჩენით, მართალია, აპელანტები ცნეს დამნაშავეებად აღნიშნული დანაშაულის ჩადენაში, მაგრამ სასამართლო აქტი ჯერ არ არის შესული კანონიერ ძალაში, შესაბამისად, უდავოდ დადგენილად ვერ მიიჩნევა ნარკოტიკული ნივთიერების გასაღებისა და გადაზიდვის ფაქტები. ამ შემთხვევაში შესაძლოა კანონიერ ძალაში შესულად ჩაითვალოს ისეთი გარემოებები, რომლებიც მსჯავრდებულის მსჯავრდების ნაწილში არის მითითებული, კერძოდ, სასჯელის სახე, ზომა, და არა განაჩენში აღნიშნული ფაქტები. სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის ჩანაწერი, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენი შედის კანონიერ ძალაში, ნიშნავს სასჯელაღსრულების დეპარტამენტსა და სხვა უფლებამოსილი უწყებების შესაძლებლობას მსჯავრდებული, სასამართლოს მიერ გამოტანილი განაჩენის შესაბამისად, განათავსონ კანონით დადგენილ დაწესებულებაში, მოახდინონ აღმზრდელობითი და გამასწორებელი სამუშაოების სწორი და დროული ჩატარება. აღსანიშნავია, რომ მსგავსი პრაქტიკა არის დანერგილი ევროპის არაერთ ქვეყანაში. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი თუ დაუდგენელი ფაქტები ვერ შევა კანონიერ ძალაში მანამ, ვიდრე ამაზე უფლებამოსილი პირები უარს არ იტყვიან გასაჩივრებაზე, ხოლო ასეთის შეთხვევაში, სანამ არ შეიცვლება განაჩენით დადგენილი ფაქტები. მოსარჩელეს არ გააჩნდა რეალური ფაქტები მისი მოთხოვნის დადასტურებისათვის, სასამართლომ ამით ხაზი გაუსვა საქართველოში სამოქალაქო დავისას მოთხოვნის სამართლებრივი შეფასებების გაკეთების შესაძლებლობას მაშინაც კი, როცა არ არსებობს შესაბამისი ფაქტები, რითაც სასამართლომ დაარღვია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპი. გამომდინარე იქედან, რომ მოსარჩელეს არ ჰქონდა შესაბამისი ფაქტები, სასამართლოს უარი უნდა ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე და ამით მხარეს დაეკარგებოდა უფლება, კვლავ ედავა იმავე მხარეებთან, იმავე მოთხოვნებით. გაუგებარია, თუ რატომ უნდა ჩამოერთვათ კასატორებს ის მოძრავ-უძრავი ქონება, რომლებიც შეიძინეს სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი განაჩენით დადგენილი დანაშაულებრივი ჯგუფის შექმნამდე. დანაშაულებრივი ჯგუფი შეიქმნა შპს „ტ-ის“ დაფუძნებით 2008 წლის დეკემბერში, რის შემდეგაც დაიწყო ნარკოტიკების გადაზიდვა-გასაღების წარმოება. მტკიცებას არ საჭიროებს ამ პერიოდის შემდეგ თუ რა სახსრებით მოხდა ქონების შეძენა. დაუსაბუთებელია, თუ რატომ ჩამოერთვათ კასატორებს 2008 წლის დეკემბრამდე შეძენილი ქონება. აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ საერთოდ არ გაამახვილა ყურადღება, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა აბსურდულ არგუმენტებზე, რომლებიც არც ფაქტობრივად და არც სამართლებრივად არ იქნა დასაბუთებული. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ აპელანტებმა ჩაიდინეს ნარკოტიკული საშუალების ტრანზიტით საერთაშორისო გადაზიდვა, ჩადენილი განსაკუთრებით დიდი ოდენობით, ორგანიზებული ჯგუფის მიერ. ვინაიდან განაჩენი არ არის შესული კანონიერ ძალაში, განაჩენით დადგენილი გარემოებები არ არის კანონიერი, არ არსებობს კანონით დადგენილი წესით ე.წ „დამნაშავე“, მთავარ პროკურატურას უნდა დაესაბუთებინა კასატორების, როგორც ნარკოტიკულ დანაშაულთან დაკავშირებული პირების არსებობა, რაც არ განუხორციელებია, რადგან ეყრდნობოდა, მხოლოდ, სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილ განაჩენს. სასამართლომ კი, აღნიშნული გარემოება უდავოდ დადგენილად არასწორად ჩათვალა. უსაფუძვლოა სასამართლოს მიერ დადგენილი ის გარემოება, რომ სადავო ნოვთები ეკუთვნის ნ.ბ-ს. სასამართლომ არ გამოიკვლია თუ როდის მოხდა აღნიშნული ნივთების შეძენა, 2008 წლის დეკემბრამდე თუ ამის შემდეგ, შესაბამისად, ნ.ბ-ს ჩამოერთვა ქონება, რომელიც მისი არ ყოფილა, ხოლო ის ფაქტი, რომ ამ უკანასკნელმა თანხა გადასცა სხვადასხვა პირებს, არ შეესაბამება სინამდვილეს, გაუგებარია, თუ რა მტკიცებულების საფუძველზე იქნა დადგენილი აღნიშნული გარემოება. აღნიშნული გარემოებები სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი განაჩენის საფუძველზე დადგენილად მიჩნევის შემთხვევაში, უნდა განხილულიყო იმ პირთა დაკითხვის ოქმები, რომლებიც მიუთითებდნენ, რომ ნ.ბ-ს გადასცეს თანხები, სასამართლომ გაიზიარა იმ პირების ჩვენება, რომლებიც ასევე დამნაშავეებად იქნენ ცნობილნი სისხლის სამართლის საქმეზე. სისხლის სამართლის საქმეზე დაკითხული მოწმეებისა და განსასჯელების ჩვენებების გაზიარების შემთხვევაში (თუნდაც ზ. ზ-ის ჩვენებას, სადაც იგი აღნიშნავს, რომ საკმაოდ სოლიდურ თანხებს აძლევდა თავის მეუღლეს – ა. ზ-ს, რომელიც იძენდა ნივთებს საერთო საოჯახო მეურნეობისათვის), სასამართლომ არათანაბარ მდგომარეობაში ჩააყენა მხარეები და გაიზიარა მხოლოდ ის ჩვენება, რაც თვითონ სურდა. უდავოდ დადგენილად იქნა მიჩნეული მარიამ ბ-ის მიერ 2007 წლის 17 ოქტომბერს უძრავი ქონების შეძენის ფაქტი, თუმცა მას ჩამოერთვა 2008 წლის დეკემბრამდე შეძენილი ქონება. სასამართლომ არ გამოიკვლია, მარიამ ბ-მა როდის შეიძინა მეორე ქონება. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი დაუსაბუთებელია. იგივე შეიძლება ითქვას თ. ბ-ის საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე, რადგანაც სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქონება შეძენილია 2008 წლის დეკემბრამდე. თ.ბ-მა იჯარის შედეგად მიღებული თანხა მიიღო იმ დრომდე, ვიდრე მისი ძმა – ნ. ბ-ი ცნობილი იქნებოდა დამნაშავედ, სადავო ვერ გახდებოდა საჯარო რეესტრის ამონაწერებში მითითებული ფაქტები. ა. ზ-ის მიმართ არასწორად იქნა მიჩნეული განაჩენით დადგენილი თანხების გადაცემის ფაქტი, რასაც მოჰყვა ამ თანხების ჩამორთმევა. არასწორად იქნა განმარტებული გ. ჩ-ის მიმართ სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებები, კერძოდ ის, რომ მან ჩამორთმევას დაქვემდებარებული ქონება შეიძინა ე.წ დანაშაულებრივი ჯგუფის შექმნამდე. სასამართლოს აღნიშნულთან დაკავშირებით არ უმსჯელია. გ. ჩ-ს არ ეკისრებოდა იმის მტკიცება, თუ რა სახსრებით შეიძინა მან ეს ქონება, მიუხედავად ამისა, საქმეში არსებობს მტკიცებულებები, რომლებითაც დასტურდება, რომ გ.ჩ-ს კანონიერი შემოსავლები ჰქონდა 2008-2010 წლებში. მ. ს-ის შემთხვევაში სასამართლოს უდავოდ უნდა დაედგინა მისი და მისი ოჯახის წევრების კანონიერი შემოსავლების არსებობის ფაქტი საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულების: მამიდის, დის, სიძის შემოსავლების საფუძველზე, რაც უტყუარი მტკიცებულებებია. გარდა ამისა, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოწმის სახით დაკითხა მ.ს-ის ოჯახის წევრები, რომლებმაც, გარდა იმისა, რომ წარადგინეს მათი შემოსავლების ამსახველი უდავო წერილობითი მტკიცებულებები, ასევე დამატებით მოახსენეს სასამართლოს შემოსავლების თაობაზე. სასამართლომ აღნიშნული ფაქტები ნაცვლად უდავო გარემოების, მიიჩნია სადავო ფაქტობრივ გარემოებად. აღსანიშნავია, რომ მოსარჩელეს ზემოთ მითითებული ფაქტები არ გაუხდია სადავოდ, გამოდის, რომ სასამართლო ამაზე საკუთარი ინიციატივით მიუთითებს. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არაა შეფასებული ნ.ბ-ის მიერ 2008 წლის 14 იანვარს სერგეი რომაშკინთან გაფორმებული სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე 300000 აშშ დოლარის სესხების ფაქტი, 2008 წლის 18 იანვარს ნ.ბ-სა და მაქსიმ ერშოვს შორის გაფორმებული სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე 500000 აშშ დოლარის სესხად გაცემის ფაქტი, ასევე, 2007 წლის 1 მარტს ვალერიან გეორგსა და ნ.ბ-ს შორის გაფორმებული სესხის ხელშეკრულება, რომლის შესაბამისად, ნ.ბ-მა ისესხა 650000 ევრო. აღნიშნული გარემოებები პროკურატურას არ გაუხდია სადავოდ, პირიქით, პროკურატურის წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ მათ არაფერი ჰქონდათ სადავო ნ.ბ-ის მიერ სესხის სახით აღებულ თანხებთან მიმართებაში, შესაბამისად, გაუგებარია, რატომ არ მიუთითა სასამართლომ აღნიშნული უდავო გარემოებებში. სასამართლომ, მართალია, გადაწყვეტილების დასაბუთებისასას იმსჯელა აღნიშნულზე, თუმცა დაუდასტურებლად მიიჩნია ამ თანხის მოხმარება ქონების შესაძენად. უდავო გარემოებად არაა მითითებული ასევე „... ბანკის“ 2001 წლის 10 მარტის ამონაწერი, რომლის თანახმადაც, ნ.ბ-ის მიერ 2005-2009 წლებში კონვერტირებული თანხა შეადგენს 41295 აშშ დოლარს, 91254 ლარსა და 35501 ევროს, ასევე „... ბანკის“ მიერ 2011 წლის 2 მარტს გაცემული ამონაწერი და თანდართული თანხის ჩარიცხვის ქვითრები, რომელთა მიხედვით ნ.ბ-ის ანგარიშზე სს „საერთაშორისო სადაზღვეო კომპანია ი. ს“ მიერ გადარიცხული სადაზღვევო თანხები 2002 წელს შეადგენდა 127021 ლარს, „... ბანკის“ მიერ 2011 წლის 11 მარტს გაცემული ცნობა და თანდართული გადახდის ქვითრები, რომელთა შესაბამისად, ნ.ბ-ის მიერ კონვერტირებულ იქნა 63950 აშშ დოლარი და 7685 ლარი, 2003-2007 წლებში ამ უკანასკნელის პირად ანგარიშებზე შესული თანხების 511905 + 2960 აშშ დოლარი, 1325+11225+52166 ევრო და 8791 ლარი იყო. ნ. ბ-ის სახელზე განხორციელებულმა შემოსავლებმა 2001 წლიდან შეადგინა 234751 ლარი, 1420110 აშშ დოლარი და 750217 ევრო. აღნიშნული ფაქტების უდავო გარემოებად არმიჩნევა გახდა სასამართლოს მხრიდან არასწორი შეფასების საფუძველი. თუ სასამართლო სწორად შეაფასებდა და ზემოთხსენებულ გარემოებებს ჩათვლიდა მხარეებს შორის უდავოდ არსებულ გარემოებად, რაც ასევე, დასტურდება საქმეში არსებული მასალებით, ამ შემთხვევაში სასამართლო აღარ მიუთითებდა შემოსავლების დაუსაბუთებლობაზე. შემოსავლების არსებობის ფაქტი უდავოა, ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მითითებულია გამყიდველზე თანხის გადაცემის მომენტი, შესაბამისად, ქონების შეძენის კანონიერებაც დადასტურებულია, რაც არასწორად არ იქნა გაზიარებული. გამომდინარე იქიდან, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა და არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები, მან გამოიტანა დაუსაბუთებელი და უკანონო გადაწყვეტილება. სასამართლოს უდავოდ უნდა ჩაეთვალა გ. ჩ-ის დედის შემოსავლების არსებობის ფაქტი საქმეში არსებული მტკიცებულებებით, რომელთა თანახმადაც, ის ეხმარებოდა და უგზავნიდა თანხებს, ამ თანხებმა 2002-2010 წლებში სულ შეადგინა 22261 ევრო, გარდა ამისა, საქმეში წარმოდგენილია 2010 წლის 19 მარტის სესხის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც, გ.ჩ-მა სესხად მიიღო 3500 აშშ დოლარი. აღნიშნულიც არ იქნა მიჩნეული უდავო გარემოებად, რაც გახდა გ.ჩ-ის მიმართ უკანონო გადაწყვეტილების გამოტანის საფუძველი. რ. მ-ის ნაწილში სასამართლოს უნდა დაედგინა, რომ შპს „ტ-ის“ წილის შეძენისა და ორგანიზაციის დაფუძნებისას, ამ უკანასკნელმა გადაიხადა 200 ლარი. აღნიშნულთან დაკავშირებით საქმეში წარმოდგენილია შესაბამისი უტყუარი მტკიცებულებები, რაც შესაძლებელს ხდიდა, დადასტურებულიყო ამ ფაქტის უდავოობა. რ. მ-ის დედამ 2004 წლის 8 ივლისს 13500 ლარად გაყიდა მისი კუთვნილი ქონება ქ.თბილისში, დ-ის ქუჩაზე, №8 კორპუსში მდებარე №26 ბინა. 2008 წლის 22 მაისს ბანკ „...სა“ და რ. მ-ს შორის გაფორმებული სესხის ხელშეკრულების შესაბამისად, ამ უკანასკნელმა მიიღო 9000 ლარი. „...” ბანკის“ 2011 წლის 2 აპრილის ამონაწერის თანახმად, შპს „ტ-ის“ კუთვნილ საბანკო ანგარიშზე ჩარიცხული და გადარიცხული თანხების მოძრაობით, ასევე, შპს „ტ-ის“ ბრუნვის უწყისით დასტურდება, რომ კომპანიის ანგარიშზე თანხის მოძრაობამ 2008 წლის 9 დეკემბრიდან 2010 წლის ჩათვლით შეადგინა 94622 ლარი, ხოლო 2009 წლის 1 იანვრიდან 2010 წლის 1 იანვრამდე შპს „ტ-ის“ მოგებამ შეადგინა 73776 ლარი, საიდანაც გაუნაწილებელი მოგება 13520 ლარია, რაც იმას ნიშნავს, რომ აღნიშნული საწარმოს მოგება დარჩა ორგანიზაციის ერთადერთ დამფუძნებელ დირექტორ რ. მ-ს. ზემოაღნიშნული გარემოებები სასამართლომ არათუ არ ჩათვალა უდავოდ დადგენილად, არამედ საერთოდ არ იმსჯელა მათზე, არ დაასაბუთა, თუ რატომ არ არის აღნიშნული თანხები კანონიერი შემოსავალი. სასამართლომ, ასევე არასწორად არ მიიჩნია უდავოდ ა. ზ-ის მეუღლე ზ. ზ-ის სისხლის სამართლის საქმეზე მოწმის სახით დაკითხვის ოქმი, სადაც ზ. ზ-ი ადასტურებს, რომ მის მიერ მიღებულ შემოსავლებს იგი გადასცემდა მეუღლეს. ზ. ზ-ის სახელზე 2011 წლის 14 მარტს გაცემული ცნობის თანახმად, 2004-2010 წლებში მისმა შემოსავალმა სულ შეადგინა 478473 ლარი. სასამართლოს აღნიშნული ფაქტი რომ გაეზიარებინა, იგი ა. ზ-ს არ ჩამოართმევდა ქონებას, რადგანაც ავტომანქანისა და ძვირფასეულობის ღირებულებამ შეადგინა 75000 ლარი, ეს უკანასკნელი თავისი მეუღლისაგან წელიწადში იღებდა 36000 ლარს, ხოლო 2010 წლის ივნისამდე გადაცემულმა თანხამ სულ შეადგინა 231000 ლარი. სასამართლომ ა. ზ-ს დააკისრა იმის მტკიცების ტვირთი, რომ ის ნამდვილად ცხოვრობდა ზ. ზ-თან მაშინ, როცა ეს უდავოდ დადგენილ ფაქტად უნდა მიეჩნია, ვინაიდან 2010 წლის 1 ივნისამდე, ანუ დაკავების დღემდე, მეუღლეები რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ, ა.ზ-ი ქორწინების დღიდან ცხოვრობდა ზ.ზ-თან ამ უკანასკნელის საკუთრებად რიცხულ ფ-ის ქ№75-ში მდებარე ბინაში, სადაც განხორციელდა ასევე დაკავების ოპერაციაც. ქორწინების პერიოდში მათ შეეძინათ 2 შვილი, შესაბამისად, უდავოდ დადასტურებულია ზ. და ა. ზ-ების ერთ ოჯახად ცხოვრების ფაქტი. სასამართლოს, სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის საფუძველზე, ზ.ზ-ის ქონება უნდა განეხილა ა.ზ-ის თანასაკუთრებად. მართალია ეს უკანასკნელი არ მუშაობდა, მაგრამ უვლიდა სამ შვილს (ერთ-ერთს პირველი ქორწინებიდან), ხოლო მატერიალურად უზრუნველყოფდა მეუღლე. სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1106-ე და 1158-ე მუხლები. სასამართლომ ა. ზ-ს არასწორად დააკისრა ზ. ზ-თან თანაცხოვრების მტკიცების ტვირთი, მათი ქონების საერთო საკუთრებად მიჩნევის მიზნით. სასამართლომ არ შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი ზ. ზ-ის კანონიერი შემოსავლების დამადასტურებელი მტკიცებულებები: ხელფასის ცნობები, ასევე მის მიერ სისხლის სამართლის საქმეზე მიცემული ჩვენება, სადაც აღნიშნავს, რომ თავის მეუღლეს უზრუნველყოფდა და ყოველთვიურად საჩუქრად აძლევდა თანხას, რასაც ეს უკანასკნელი მოიხმარდა საკუთარი შეხედულებისამებრ, იძენდა ნივთებს, ზ.ზ-მა მეუღლეს უყიდა ავტომანქანა და სხვა ოქროს ნივთები. ზ. ზ-ს, როგორც ცნობილ ექიმსა და მეცნიერს, სოლიდური ხელფასი აქვს, რაც მთლიანად ფარავდა იმ ქონების ღირებულებას, რასაც პროკურატურა ედავება ა. ზ-ს. სასამართლოს სათანადოდ უნდა გამოეკვლია კასატორის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები და უნდა შეეფასებინა ისინი, რაც არ განახორციელა, მხოლოდ იმ ფაქტზე მიუთითა, რომ ვერ მოხდა მოწმის სახით დაბარებული ზ. ზ-ის გამოცხადება პროცესზე. საქმეში არსებული წერილობითი მტკიცებულებები: ხელფასის ცნობები, სისხლის სამართლის საქმეზე მიცემული ჩვენებები სრულად საკმარისი იყო ა. ზ-ის ქონების დასასაბუთებლად და კანონიერად მიჩნევისათვის. ზ. ზ-მა თავისი ნებით წარმოადგინა შემოსავლის დამადასტურებელი ცნობები, ასევე უდავო იყო მის მიერ სისხლის სამართლის საქმეზე მიცემული ჩვენების სისწორე, რადგან პროკურატურამ სწორედ მისი ჩვენება გამოიყენა ძირითად მტკიცებულებად. ზ.ზ-ი დღემდე უზრუნველყოფს მეუღლეს მატერიალურად, მოპოვებული მტკიცებულებებით დგინდება, რომ იგი სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში ა.ზ-ს პატიმრის პირად ბარათზე ყოველთვიურად ურიცხავს თანხას, როგორც ექიმი აძლევს დანიშნულებას და, საჭიროების შემთხვევაში, აწვდის წამლებსაც. პალატამ გ. ჩ-ის საკუთრებაში არსებული ქონება არასწორად მიიჩნია დაუსაბუთებლად, მის სახელზე რიცხული გ-ის ქუჩაზე მდებარე მშენებარე ბინა შეძენილი იყო დედის – ნ. ხ-ის მიერ, ვინაიდან ბინის შეძენის დროისათვის გ.ჩ-ი იყო სტუდენტი, მას არ გააჩნდა დამოუკიდებელი შემოსავალი, ხოლო დედა 10 წელზე მეტია წასულია საქართველოდან, მუშაობს იტალიაში, სწორედ იქ დაგროვებული თანხებით შეძლო მშენებარე ბინის შეძენა. მისი ხელფასის დამადასტურებელი ცნობები ასევე მამის ხელფასის ცნობები წარმოდგენილია საქმეში. სასამართლო არასწორად უთითებს, რომ საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა გ.ჩ-ისათვის თანხების გამოგზავნის ფაქტს. უდავოა, რომ სტუდენტი ვერ შეიძენდა ბინას, ასევე უდავოა, რომ დედამისს ჰქონდა და დღემდე აქვს შემოსავალი, შესაბამისად, მას შეეძლო, შეეძინა ბინა ერთადერთი შვილისათვის, რაც შეეხება თანხის გამოგზავნას თანხები უშუალოდ ჩამოჰქონდა ნ. ხ-ეს საქართველოში ჩამოსვლისას ან ხელზე ატანდა ახლობელს. მას არ შეეძლო წინასწარ ევარაუდა, რომ ოდესმე დასჭირდებოდა თანხის გაგზავნის ფაქტის დადასტურება. სხვა საცხოვრებელი ბინა გ. ჩ-ს არ გააჩნია, მას წლების განმავლობაში მატერიალურად უზრუნველყოფდა დედა, რომელმაც შეიძინა სადავო ბინა 2008 წლის დეკემბრამდე, განაჩენით დადგენილ ე.წ დანაშაულებრივი ჯგუფის შექმნამდე. რაც შეეხება დანარჩენ ქონებას, რაც კასატორის სახელზეა რიცხული, იგი არ უარყოფს, რომ მის შეძენაში უშუალოდ მონაწილეობდა ნ. ბ-ი, რომელიც მისი ბიძაა და რომელთანაც ჰქონდა კარგი ურთიერთობა, ამ უკანასკნელს გააჩნდა საამისო თანხები და მისი შემოსავალი საკმარისი იყო ამ ქონების შესაძენად. სასამართლომ არ შეაფასა სესხის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, გ.ჩ-მა ბანკიდან მიიღო სესხი და დააგირავა კუთვნილი ავტომანქანა. დაუსაბუთებელია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ის ნაწლი, რომლითაც თ. ბ-ს ჩამოერთვა მიწის ნაკვეთები, რომელიც მან ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე მიიღო ნ. ბ-ისგან. სასამართლოს განმარტებით, ამ უკანასკნელმა მინდობილობის საფუძველზე მამის – ვ. ბ-ის კუთვნილი მიწის ნაკვეთები აჩუქა დას, მაშინ, როცა მამა უკვე გარდაცვლილი იყო, ამდენად, სასამართლომ დაადგინა, რომ ეს ქონება სინამდვილეში ეკუთვნოდა ნ.ბ-ს. დაუსაბუთებელია სასამართლოს აღნიშნული მსჯელობა, ვინაიდან ჩუქების ხელშეკრულება ბათილიც რომ იყოს, მაშინ ქონება მემკვიდრეობით უნდა მიეკუთვნოს როგორც ნ.ბ-ს, ასევე თ.ბ-ს, რადგან ის ვ.ბ-ის მიერ იქნა შეძენილ მისი შემოსავლებით, რასაც არავითარი კავშირი არ შეიძლება ჰქონდეს ნ.ბ-ის უკანონო საქმიანობასთან. არასწორია სასამართლოს გადაწყვეტილება კასატორებისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ იმ თანხების დაკისრების ნაწილში, რომლებიც მათ თითქოს დანაშაულის ჩადენის დროს გადაუხადეს გარკვეულ პირებს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 3561 მუხლის შესაბამისად, საქმეში არსებული მასალიდან ირკვევა, რომ კასატორებმა სხვადასხვა დროს, თანხები გადასცეს სხვადსხვა პირებს, განაჩენის თანახმად, ერთ-ერთი იყო ლ. კ-ე, პირი, რომელსაც უშუალოდ გადაჰქონდა ნარკოტიკული საშუალება საზღვარზე, რისთვისაც მას ნ.ბ-მა გადაუხადა თანხა სხვადასხვა დროს. თუკი ეს თანხა გადახდილია, ანუ გასულია ამ უკანასკნელის საკუთრებიდან, ცხადია, მის ქონებასაც აღარ წარმოადგენს, შესაბამისად, გაუგებარია, როგორ ართმევს სასამართლო მას იმ ქონებას, რომელიც აღარ გააჩნია, უფრო მეტიც, განაჩენით დადგენილი პირი, ლ. კ-ე, თავადაა ნარკოტიკული საშუალების გამავრცელებელი, მის მიმართ, ასევე ძალაშია გამამტყუნებელი განაჩენი სისხლის სამართლის კოდექსის 262-ე მუხლით ჩადენილი დანაშაულისათვის. აღნიშნული თანხის ამ უკანასკნელის მიერ მიღების შემთხვევაში, ეს მისთვისაც უკანონო შემოსავალს წარმოადგენს და პროკურატურა სწორედ მას უნდა შედავებოდა, მით უფრო მაშინ, როცა დადგენილია თანხის მიღების ფაქტი. სასამართლომ არ იმსჯელა იმ მესამე პირებზე, რომლებმაც კასატორებისაგან მიიღეს თანხები. აღსანიშნავია, რომ ეს მესამე პირები თავად იყვნენ ნარკოტიკული საშუალების გავრცელების ხელშემწყობნი, შესაბამისად, პროკურატურა ვალდებული იყო, მათ მიმართ აღეძრა სისხლის სამართლის საქმე და მოეთხოვა ის თანხა, რაც მათ თითქოს კასატორებისაგან მიიღეს. მთავარი პროკურატურის წარმომადგენელმა სააპელაციო სასამართლოში აღნიშნა, რომ მიზანშეწონილი არ იყო ამ პირის მიმართ სარჩელის აღძვრა, აღნიშნული კი ადასტურებს სასარჩელო მოთხოვნის დაუსაბუთებლობას კასატორებისათვის თანხის დაკისრების ნაწილში. სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 356-ე მუხლის „ს“ ქვეპუნქტთან დაკავშირებით შეუსაბამოა ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციით დაცულ სტანდარტებთან და ევროსასამართლოს მიერ დადგენილ პრაქტიკასთან, აღნიშნული ნორმა უკანონო ქონების ჩამორთმევას უპირობოდ უკავშირებს დანაშაულის შემადგენლობის ნიშნების არსებობას და დანაშაულებრივი გზით მიღებული შემოსავლის ჩამორთმევას. მუხლის დისპოზიცია არ ითვალისწინებს იმ ქონების ჩამორთმევას, რომელიც უშუალოდ და პირდაპირ არ უკავშირდება დანაშაულის ჩადენას. სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირის მსჯავრდება საკმარისი ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველია მისი მთელი ქონების მართლზომიერების ეჭვქვეშ დაყენებისა, შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, მოქმედებს პრეზუმფცია იმისა, რომ მსჯავრდებული პირის, მისი ოჯახის წევრის, ახლო ნათესავის, ან/და დაკავშირებული პირის ქონება დაუსაბუთებელი და შეძენილია უკანონო შემოსავლებით. სასამართლოს ზემოაღნიშნული განმარტება არღვევს საქართველოს კონსტიტუციითა და ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა დაცვის ევროპის კონვენციით გარანტირებულ უდანაშაულობის პრეზუმციის პრინციპს, ასევე ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა დაცვის ევროპული სასამართლოს განმარტებას საქმეზე „გეერინგი ჰოლანდიის წინააღმდეგ“. კასატორებისათვის, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 356-ე მუხლის პირველი და მე-6 ნაწილების ძალაში შესვლამდე (2007 წლის 4 ივლისი) შეძენილი ქონების ჩამორთმევა ეწინააღმდეგება და არღვევს საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-5 პუნქტის მოთხოვნებს, სამოქალაქო კოდექსის მე-6 მუხლის დანაწესს, ასევე „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლს. ზემოაღნიშნულ ნორმებს უკუძალა არ უნდა მინიჭებოდა, აღნიშნული არც ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრაქტიკას შეესაბამება (ველში გაერთიანებული სამეფოს წინააღმდეგ). სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 3561 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტისა და 3562 მუხლის პირველი ნაწილის, ამავე მუხლის მე-6 ნაწილის შესაბამისად, ქონების ჩამორთმევა პირდაპირ უკავშირდება პირის მიერ ნარკოტიკული დანაშაულის ჩადენას და ამ დანაშაულისათვის მსჯავრდებას. აღსანიშნავია, რომ პროკურორმა სარჩელი აღძრა ყველა კასატორის მიმართ, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანის შემდეგ. რაც შეეხება, ქონების ჩამორთმევის მიზანსა და სიმძიმეს, პალატამ აღნიშნა, რომ ქონების ჩამორთმევა, თავისი არსითა და დანიშნულებით, წარმოადგენს სახელმწიფოსათვის თუ კერძო პირისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას, ასევე, ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლის ერთ-ერთ სახეს და ამგვარი დანაშაულებების ჩადენის პრევენციას. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ქონების ჩამორთმევა სცილდება ზიანის ანაზღაურებასა და პრევენციას, კასატორები თითოეულ ქონებასთან მიმართებაში ამტკიცებდნენ და ასაბუთებდნენ ქონების მართლზომიერებას, თუმცა სასამართლომ ცალმხრივად განიხილა საქმე, აპელანტთა მიერ წარმოდგენილ არც ერთ მტკიცებულებას არ მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება და არ გამოიყენა ისინი.
კასატორებმა დამატებით წარმოადგინეს მტკიცებულებები და იშუამდგომლეს მათი საქმისათვის დართვის თაობაზე
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 თებერვლის განჩინებით ა. ზ-ის, ნ., მ., თ. ბ-ეის, გ. ჩ-ის, რ. მ-ისა და მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ა. ზ-ის, ნ., მ., თ. ბ-ეის, გ. ჩ-ის, რ. მ-ისა და მ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. ზ-ის, ნ., მ., თ. ბ-ეის, გ. ჩ-ის, რ. მ-ისა და მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ნ. ბ-ს (პ/№...) უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №7 საგადახდო დავალებით გადახდილი 3273 ლარის 70% – 2291,1 ლარი, კასატორ ა. ზ-ს (პ/№...) უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი, კასატორ მ. ბ-ს (პ/№...) უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №7 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი, კასატორ გ. ჩ-ს (პ/№...) უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №7 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი, კასატორ თ. ბ-ს (პ/№...) უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი, კასატორ მ. ს-ეს (პ/№...) უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №8 საგადახდო დავალებით გადახდილი 2400 ლარის 70% – 1680 ლარი, კასატორ რ. მ-ს (პ/№0...) უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №9 საგადახდო დავალებით გადახდილი 4066 ლარის 70% – 2846,2 ლარი.
რაც შეეხება საკასაციო საჩივრზე დართულ მტკიცებულებებს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდთ მათ მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 5 ფურცლად (ტ.V, ს.ფ.195-199).
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ა. ზ-ის, ნ., მ., თ. ბ-ეის, გ. ჩ-ის, რ. მ-ისა და მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) კასატორ ნ. ბ-ს (პ/№...) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №7 საგადახდო დავალებით გადახდილი 3273 ლარის 70% – 2291,1 ლარი. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) კასატორ ა. ზ-ს (პ/№...) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) კასატორ მ. ბ-ს (პ/№...) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №7 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) კასატორ გ. ჩ-ს (პ/№...) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №7 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) კასატორ თ. ბ-ს (პ/№...) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) კასატორ მ. ს-ეს (პ/№...) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №8 საგადახდო დავალებით გადახდილი 2400 ლარის 70% – 1680 ლარი. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) კასატორ რ. მ-ს (პ/№0...) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. კ-ის მიერ 2012 წლის 30 იანვარს №9 საგადახდო დავალებით გადახდილი 4066 ლარის 70% – 2846,2 ლარი. ა. ზ-ის, ნ., მ., თ. ბ-ების, გ. ჩ-ის, რ. მ-ისა და მ. ს-ის შუამდგომლობა საქმეზე მტკიცებულებების დართვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს. ა. ზ-ს, ნ., მ., თ. ბ-ებს, გ. ჩ-ს, რ. მ-სა და მ. ს-ეს დაუბრუნდეთ მათ მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 5 ფურცლად (ტ.V, ს.ფ.195-199). საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.