№ას-240-232-2012 15 მარტი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ზ. ნ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – მოძრაობა „ს. ს-ის“ (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 ნოემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – თბილისის საქალაქო სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების, ამ გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ განჩინებისა და სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება
დავის საგანი – შესრულებული სამუშაოსათვის სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მოძრაობა „ს. საქართველოსათვის“ გამგეობის თავმჯდომარე ს. ჯ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ზ. ნ-ის მიმართ „კ-ის“ პროგრამაში დასაქმებულთა მიერ შესრულებული სამუშაოებისათვის კუთვნილი სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
2009 წლის შემოდგომაზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ე.წ პროგრამის „კ-ის“ ჩატარებაზე და განისაზღვრა პროგრამის განხორციელების ვადები და ეტაპები. პროგრამის განხორციელება დაიგეგმა სამ ეტაპად: პირველი ეტაპი ითვალისწინებდა სოციოლოგიურ გამოკითხვას (აღწერილ უნდა ყოფილიყო საარჩევნო ხმის უფლების მქონე მოსახლეობა), რაც ემსახურებოდა საარჩევნო სიების დაზუსტებას, მეორე ეტაპი იყო საიდენტიფიკაციო მონაცემების მიხედვით მოძრაობა „ს. ს-ის“ მხარდამჭერთა აღწერას, მესამე ეტაპი იყო მხარდამჭერთა საარჩევნო უბნებზე მოყვანის უზრუნველყოფა. აღნიშნული პროგრამის განხორციელებას წინ უსწრებდა იმ ტრენერების მომზადება, რომლებსაც უნდა ჩაეტარებინათ ტრენინგები შერჩეული ჯგუფებისათვის. ტრენერთა ფინანსურ ანაზღაურებად (ერთ ტრენერზე) განისაზღვრა ხელფასი 500 (ხუთასი) ლარით ერთი თვის განმავლობაში. აღნიშნული თანხა არ ანაზღაურებულა და დავალიანებამ შეადგინა 44000 (ორმოცდაოთხი ათასი) ლარი. ტრენერების მომზადების შემდეგ დაიწყო სამეტაპიანი პროგრამის განხორციელება. პირველი ეტაპის განხორციელების უზრუნველყოფისათვის სულ დაიბეჭდა დაახლოებით 1200000 (ერთი მილიონ ორასი ათასი) ცალი ანკეტა-კითხვარი, რომელიც გავრცელდა მთელი საქართველოს მასშტაბით, ანუ პროგრამის განსახორციელებლად ანკეტა-კითხვარები დაურიგდა ყველა პირველად ორგანიზაციას. კითხვარების დაბეჭდვა განხორციელდა სხვადასხვა სტამბაში, რისთვისაც მოძრაობის საბანკო ანგარიშიდან გადარიცხულია 81032 (ოთხმოცდაერთი ათას ოცდათორმეტი) ლარი. ერთი კითხვარის შევსება წარმოებდა ერთ ოჯახში და ინტერვიუერს თითოეული ოჯახის აღწერისათვის ანაზღაურებად უნდა მიეღო 0.70 (სამოცდაათი) თეთრი. მოძრაობის ცენტრალურ ოფისში გადაცემულ იქნა 210660 ცალი, ტრენერების მიერ ლოგიკურად გასწორებული ანკეტა-კითხვარი, რაზედაც გასაცემმა ანაზღაურებამ (სახელფასო დავალიანებამ) შეადგინა 147462 (ას ორმოცდაშვიდი ათას ოთხას სამოცდაორი) ლარი. ინტერვიუერის უფლებამოსილების დამადასტურებელ დოკუმენტად გაცემული იყო ცნობა, რომლის თანახმადაც ცნობის წარმდგენი პირი იყო მოძრაობა „ს. ს-ის“ წარმომადგენელი პროგრამა „კ-ში“. ცნობებს ხელს აწერს იმდროინდელი გამგეობის წევრი ვ.ბ. მეორე ეტაპი ითვალისწინებდა მოძრაობის მხარდამჭერთა აღწერას და მათზე საიდენტიფიკაციო მონაცემების შევსებას, რაზედაც ანაზღაურება შეადგენდა 80 (ოთხმოც) ლარს ერთ ინტერვიუერზე. მეორე ეტაპის სამუშაო შესრულდა არა მთელ საქართველოში, არამედ შერჩევით. შერჩეული ოლქების მიხედვით, მოძრაობის ცენტრალურ ოფისში შევიდა 37000 (ოცდაჩვიდმეტი ათასი) ანკეტა, რომელთათვისაც ხელფასის სახით უნდა გაცემულიყო 98631 (ოთხმოცდათვრამეტი ათას ექვსას ოცდათერთმეტი) ლარი. მესამე ეტაპის ამოცანის შესასრულებლად ინტერვიუერები საკუთარი ხარჯებით ახორციელებდნენ მხარდამჭერების საარჩევნო უბნებზე მოყვანას. მესამე ეტაპი ჩატარდა მხოლოდ იმ ოლქებში, სადაც ჩატარებული იყო მეორე ეტაპი, რაზედაც ამ ეტაპზე გასაცემმა თანხამ (სახელფასო დავალიანებამ) შეადგინა 35000 (ოცდათხუთმეტი ათასი) ლარი. სულ მოძრაობაში დასაქმებულ მოძრაობა „ს. ს-ის“ წევრთა წინაშე დავალიანებამ (პირველი, მეორე და მესამე ეტაპებისა და ტრენერების ანაზღაურების ჩათვლით) შეადგინა 325093 (სამას ოცდახუთი ათას ოთხმოცდაცამეტი) ლარი.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ 2011 წლის 4 მაისს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 2321 მუხლის შესაბამისად, გამოიტანა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე, რადგანაც დადგენილად მიიჩნია, რომ 2011 წლის 14 მარტის განჩინებით სარჩელი მიღებულ იქნა წარმოებაში. მოპასუხეს განესაზღვრა 7 დღის ვადა სარჩელისა და თანდართული დოკუმენტების შესახებ პასუხის (შესაგებლის) წარმოსადგენად და განემარტა, რომ სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში შესაგებლის წარმოუდგენლობის შემთხვევაში, მიღებულ იქნებოდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XXVI თავით დადგენილი წესით. საქმის სასამართლო განხილვისათვის მომზადების მიზნით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 184-ე და 201-ე მუხლების მოთხოვნათა შესაბამისად, მოპასუხე ზ. ნ-ს გაეგზავნა სარჩელი და თანდართული დოკუმენტები ამავე კოდექსის 70-78-ე დადგენილი წესით. ზ. ნ-ისათვის გაგზავნილი 2011 წლის 23 მარტის სასამართლოს გზავნილის ჩაბარებაზე ოჯახის წევრებმა უარი განაცხადეს. ხელმეორედ გაგზავნილ გზავნილის ჩაბარებაზე კატეგორიული უარი განაცხადეს მოპასუხის თანაშემწეებმა. 2011 წლის 6 აპრილის განჩინებით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს სამმართველოს საუბნო სამსახურს (უბნის ინსპექტორს) დაევალა სასამართლო გზავნილის ჩაბარება, თუმცა კვლავ ვერ მოხდა საქმის მასალების ჩაბარება. 2011 წლის 21 აპრილის წერილით, სასამართლოს დაუბრუნდა გზავნილი (სარჩელი და თანდართული დოკუმენტების ასლები), რომელიც უნდა ჩაბარებოდა ზ. ნ-ს, ვინაიდან გზავნილის ჩაბარება ვერ მოხდა ზ.ნ-ის საქართველოში არყოფნის გამო, ხოლო მისმა მეუღლემ უარი განაცხადა გზავნილის ჩაბარებაზე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 8 ივნისის განჩინებით ამავე სასამართლოს 2011 წლის 4 მაისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება დარჩა ძალაში.
საქალაქო სასამართლოს დაუწრებელი გადაწყვეტილება და განჩინება მისი ძალაში დატოვების შესახებ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ნ-მა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით ზ. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 4 მაისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და დაუსწრებელი გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ ამავე სასამართლოს 2011 წლის 8 ივნისის საოქმო განჩინება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:
პალატამ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ გზავნილის ჩაბარების შეტყობინების ბარათებსა და შესაბამის აქტებზე და დადგენილად მიიჩნია, რომ პირველად გზავნილი – სარჩელი თანდართულ მასალებთან ერთად, ადრესატს გაეგზავნა 2011 წლის 16 მარტს. შპს „სკს-ს“ კორესპონდენციის დამტარებლის მიერ 17 მარტს შედგენილი აქტის თანახმად, „საცხოვრებელ მისამართზე ოჯახის წევრი გზავნილს არ იბარებს, რადგან ადრესატი ქვეყანაში არ იმყოფება, ხოლო ალტერნატიული მისამართიდან გასულები არიან“. გზავნილი ადრესატს განმეორებით გაეგზავნა 2011 წლის მარტში, რაზეც 2011 წლის 25 მარტს შპს „სკს–ს“ დამტარებლის (ნ. მ-ის) მიერ შედგენილი აქტის თანახმად, „ადრესატი არ იმყოფება ქვეყანაში, ოჯახის წევრები გზავნილს არ იბარებენ. 9 სართული, ყავისფერი რკინის კარები“. დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მოსარჩელის განცხადების საფუძელზე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 73-ე მუხლის მე–6 ნაწილის მეორე წინადადების თანახმად, სასამართლო კურიერის მეშვეობით 2011 წლის 4 აპრილს ადრესატს გზავნილი კვლავ გაეგზავნა საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით. კურიერის მიერ შედგენილი აქტის ჩანაწერიდან ირკვევა, რომ მას დახვდნენ დაცვის თანამშრომლები, რომლებმაც განუცხადეს, რომ ზ.ნ-ის მეუღლე და მისი ოჯახის წევრები იყვნენ სოფელში. სასამართლო კურიერს იმავე დღეს ალტერნატიულ მისამრთზე მისვლისას, მისივე განმარტებით, დახვდნენ ზ.ნ-ის თანაშემწეები: მ. და ა. (პასუხისმგებელი პირები), რომლებმაც უარი განუცხადეს გზავნილის მიღებაზე და მიუთითეს, რომ ზ.ნ-ი თბილისში არ იმყოფებოდა. პალატამ მიუთითა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 6 აპრილის განჩინებაზე, რომლითაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე საქარველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ.თბილისის მთავარ სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს სამმართველოს საუბნო სამსახურს დაევალა ადრესატისათვის გზავნილის ჩაბარება. უბნის ინსპექტორ-გამომძიებელმა 2011 წლის 19 აპრილს შეადგინა აქტი, რომლის თანახმადაც, იგი 2011 წლის 19 აპრილს, 18:05 საათზე, გამოცხადდა საცხოვრებელი ადილის მიხედვით ბინაში, სადაც დახვდა ქალბატონი, რომელმაც თავი წარუდგინა ზ.ნ-ის მეუღლედ (სახელად ნ.) და აღნიშნა, რომ მისი მეუღლე იმჟამად საქართველოში არ იმყოფებოდა, თბილისში, სავარაუდოდ, დაბრუნდებოდა 25 აპრილის შემდეგ, რის გამოც უარი განაცხადა გზავნილის ჩაბარებაზე. საქმეში თავად საჩივრის ავტორის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2011 წლის 16 მარტიდან 2011 წლის 20 აპრილამდე (ანუ დროის იმ პერიოდში, როდესაც ხორციელდებოდა სასამართლო გზავნილის ჩაბარების მიზნით საფოსტო კურიერის, სასამართლოს კურიერის, უბნის ინსპექტორის ვიზიტი ადრესატის საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით მისამართზე), ზ.ნ-ი უწყვეტად არ იმყოფებოდა საზღვარგარეთ, კერძოდ 2011 წლის 31 მარტიდან 4 აპრილის ჩათვლით ზ.ნ-ი საქართველოში იმყოფებოდა. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით დადგენილად იქნა მიჩნეული ისიც, რომ უბნის ინსპექტორის მიერ ადრესატისათვის სასამართლო გზავნილის ჩაბარების მიზნით ვიზიტისას, 2011 წლის 19 აპრილს, ადრესატი არ იმყოფებოდა საქართველოში, თუმცა ამავე მტკიცებულებებით დგინდება, ზ.ნ-ი, ინსპექტორ–გამომძიებლის ვიზიტიდან ორ დღეში – 2011 წლის 21 აპრილს ჩამოვიდა საქართველოში. სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 2321-241-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ განსაზღვრული ნორმების მიზნებიდან გამომდინარე, კანონით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას, სასამართლოს უფლება აქვს მოპასუხე მხარის მიმართ გამოიტანოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. საქმის ზეპირ განხილვამდე დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის პროცესუალური საფუძველი წარმოიშობა გარკვეული წინაპირობების ერთდროულად არსებობის შემთხვევაში. მოცემული შემთხვევა შეეხება, შესაგებლის წარუდგენლობის გამო, მოპასუხის მიმართ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღებას, რისთვისაც პირველ რიგში უნდა შეფასდეს, თუ რამდენად არსებობს მოპასუხის მიმართ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების პროცესუალური საფუძველი, რაც გულისხმობს შემდეგი წინაპირობის დაცულობას: მოპასუხეს სარჩელი და თანდართული მასალები ჩაბარებული უნდა ჰქონდეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70–78 მუხლებით დადგენილი წესით. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების პროცესუალური საფუძველი არ არსებობდა მოპასუხისათვის გზავნილის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78–ე მუხლებით დადგენილი წესით ჩაუბარებლობის გამო. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74–ე მუხლიზე, 75–ე მუხლის პირველ, მე–2 ნაწილებზე და მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში არსებობდა უწყების სასამართლო გზავნილის ადრესატისათვის ჩაბარების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 75–ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაწესის კვალიფიკაციისათვის აუცილებელი წინაპირობები. სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74–ე მუხლი ადგენს ადრესატის არყოფნის შემთხვევაში მასთან მცხოვრები ქმედუნარიანი ოჯახის წევრისათვის უწყების ჩაბარების წესს, ამასთან, 75–ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადრესატის არყოფნის შემთხვევაში მისი ოჯახის წევრის უარი უწყების ჩაბარებაზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მას პირველად ეგზავნება უწყება, ასევე განიხილება უწყების ჩაბარებად. ადრესატის ოჯახის წევრისათვის უწყების ჩაბარების ზემოხსენებული დანაწესის გამოყენებისათვის და ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში ამ წესით ადრესატისათვის უწყების ჩაბარებულად მიჩნევისათვის გამორიცხული უნდა იყოს ადრესატისათვის მისი ოჯახის წევრის მიერ უწყების შესახებ ინფორმაციის მიწოდების ობიექტური შეუძლებლობა, ანუ ოჯახის წევრს, რომელსაც ბარდება ადრესატისათთვის გადასაცემი უწყება, ობიექტურად არ უნდა იყოს მოკლებული შესაძლებლობას, რომ გონივრულ ვადაში გადასცეს ადრესატს იგი, ანდა მიაწოდოს ინფორმაცია უწყებისა თუ სასამართლო გზავნილის შესახებ. 2011 წლის 19 აპრილს, სასმართლო გზავნილის ჩაბარების მიზნით, ბინაში მისულ ინსპექტორ-გამომძიებელს ადგილზე დახვდა ადრესატის მეუღლე (ქალბატონი ნ.), რომელმაც გზავნილის მიღებაზე უარი განაცხადა იმ მოტივით, რომ მისი მეუღლე ზ.ნ-ი არ იმყოფებოდა საქართველოში და მის ჩამოსვლას ვარაუდობდა 25 აპრილის შემდეგ. 2011 წლის 19 აპრილისათვის ზ.ნ-ის საქართველოში არყოფნის ფაქტი თავისთავად არ შეიძლება განხილულ იქნას შემთხვევად, რომელიც მის მეუღლეს ართმევდა ზ.ნ-ისათვის სასამართლო გზავნილის ჩაბარების შესახებ ინფორმაციის მიწოდების შესაძლებლობას. სასამართლოს მითითებით, ზ.ნ-ი 2011 წლის 16 მარტიდან 20 აპრილამდე, როდესაც ხორციელდებოდა მისთვის სასამართლო გზავნილის ჩასაბარებლად სასამართლო გზავნილის ჩამბარებელი პირის ვიზიტები მის საცხოვრებელ ადილზე, უწყვეტად, მუდმივად არ იმყოფებოდა საზღვარგარეთ, პერიოდულად ჩამოდიოდა საქართველოში. საფოსტო კურიერის 2011 წლის 17 და 25 მარტის ვიზიტის შემდგომ დაფიქსირებულია ზ.ნ-ის საქართველოში ჩამოსვლისა და საქართველოში ყოფნის ფაქტი. 2011 წლის 4 აპრილს, როდესაც სასამართლო კურიერი გამოცხადდა ადრესატის საცხოვრებლ ადგილზე, ამ დროისათვის ზ.ნ-ი იმყოფებოდა საქართველოში. 2011 წლის 19 აპრილს ადრესატის მეუღლემ უბნის ისპექტორ-გამომძიებელს უარი განუცხადა სასამართლო გზავნლის ჩაბარებაზე ადრესატის საქართველოში არყოფნისა და 25 აპრილის შემდეგ დაბრუნების მოტივით, ამასთან, როგორც აპელანტის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით სასამართლომ დადასტურებულად ჩათვალა, რომ ზ.ნ-ი საქართველოში ჩამოვიდა 2011 წლის 21 აპრილს, ანუ სასამართლო გზავნილის ჩასაბარელად ინსპექტორ-გამომძიებლის ვიზიტიდან 2 დღეში. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ ჩათვალა, რომ მოპასუხის ოჯახის წევრი, ზ.ნ-ის საქართველოში პერიოდულად დაბრუნების გამო, ობიექტურად არ იყო მოკლებული შესაძლებლობას, მისთვის გადაეცა სასამართლო გზავნილი ანდა ინფორმაცია. ადრესატის ოჯახის წევრს – მეუღლეს, 2011 წლის 19 აპრილს სასამართლო გზავნილის ჩაბარებაზე უარის თქმისას გზავნილის ჩამბარებლისათვის არ მიუწოდებია ინფორმაცია, რომ მისთვის საერთოდ უცნობი იყო ადრესატის ადილსამყოფელი, მისი საკონტაქტო მონაცემები, რის გამოც შეუძლებელი იქნებოდა ადრესატთან დაკავშირება და სასამართლო გზავნილის შსახებ ინფორმაციის მიწოდება. სასამართლომ მიუთითა იმ ფაქტზეც, რომ 2011 წლის 19 აპრილამდე (უბნის ინსპექტორის ვიზიტამდე) ადრესატს მისი საცხოვრებელი ადგილის მისამართის მიხედვით სასამართლო გზავნილი რამოდენიმეჯერ გაეგზავნა კერძოდ: 2011 წლის 17 მარტს, 2011 წლის 25 მარტსა და 2011 წლის 4 აპრილს, რაც მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 75–ე მუხლის მე–2 ნაწილით გათვალისწინებული საგამონაკლისო შემთხვევის არ არსებობაზე. სასამართლომ ასევე მიუთითა აპელანტის პრეტენზიაზე, რომ 2011 წლის 17 და 25 მარტის აქტებზე აქტის შემდგენლის ხელმოწერა არ არის დაფიქსირებული. სასამართლოს განმარტებით, მართალია, მითითებულ აქტებზე არ ფიქსირდება აქტის შემდგენლის ხელისმოწერა, თუმცა, აქტის შინაარსიდან ერთმნიშვნელოვნად ირკვევა დასახელებული აქტების შედგენა შპს „სკს-ს“ კორესპონდენციის დამტარებელ ნ. მ-ის მიერ, რომელიც უშუალოდ იმყოფებოდა ადრესატის მისამართზე სასამართლო გზავნილის ჩასაბარებლად, ამდენად, არ არსებობს იმ დასკვნის გაკეთების საფუძველი, რომ 2011 წლის 17 მარტსა და 25 მარტს საქმის მასალები მოპასუხის მისამართზე არ მიტნილა. სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული დასკნა გაზიარებული იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუკი მხარე მითითებული აქტების სიყალბის დამადასტურებელ რაიმე უტყუარ მტკიცებულებას წარმოადგენდა (მაგ. მტკიცებულება იმის შესახებ რომ ნ. მ-ი არ წარმოადგენდა შპს „სკს-ს“ კორესპონდენციის დამტარებელს), ხოლო ის გარემოება, რომ აქტის ფორმულარში გათვალისწინებული ზოგიერთი გრაფა სრულყოფილად არ არის შევსებული, არ წარმოშობს აქტის ყალბად მიჩნევის საფუძველს. პალატამ ჩათვალა, რომ ადრესატისათვის სასამართლო გზავნილის ჩაბარება განხორციელდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 75-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი წესით, რაც შეეხება იმ გარემოებას, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სასამართლო გზავნილის ადრესატისათვის ჩაბარების მომენტად მიუთითა არა 19 აპრილი, არამედ 21 აპრილი, პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული უსწორობა არ შეიძლება გახდეს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, რამდენადაც მითითებულით, პრაქტიკულად, გაგრძელდა სასამართლოს მიერ მოპასუხისათვის შესაგებლის წარმოსადგენად განსაზღვრული საპროცესო ვადა, რაც, ცხადია, არ შეიძლება არღვევდეს მოპასუხის პროცესუალურ უფლებას. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად არ ამართლებს სასარჩელო მოთხოვნას და არ არსებობდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი, რადგანაც აღნიშნული მოსაზრება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230–ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესიდან არ გამომდინარეობდა. პალატამ მითითებულ ნორმასთან დაკავშირებით განმარტა შემდეგი: მოხმობილი ნორმა ცალსახად ადგენს, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებები დამტკიცებულად ითვლება, ანუ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას არ ხდება სარჩელში მითითებული გარემოებების სინამდვილის დასადგენად მტკიცებულებათა შეფასება, ვინაიდან მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებები ასეთ შეთხვევაში მიიჩნევა დამტკიცებულად. მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ მხარეთა, კერძოდ, მოძრაობა „ერთიანი საქართველოსათვის“ წევრებსა და მოპასუხე ზ.ნ-ს შორის არსებობდა შრომითი ურთიერთობა. ზ.ნ-ს მხარეთა შორის არსებული მატერიალურსამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოეშვა დავალიანება 325093 ლარი. დასახელებული ფაქტობრივი გარემოებების დადასტურებულად მიჩნევის პირობებში, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 316–ე, 361–ე მუხლებისა და შრომის კოდექსის მე–2, მე–6, მე–7 და 31-ე მუხლებზე მითითებით სწორად მიიჩნია, რომ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები იურიდიულად ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ნ-მა და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების, მისი ძალაში დატოვების შესახებ განჩინების, ასევე სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომლის თანახმადაც, არასწორია თბილისის საქალაქო სასამართლო სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 4 მაისის გადაწყვეტილების მსჯელობა, ვინაიდან სასამართლო გზავნილი ზ. ნ-ის მეუღლეს ჩაჰბარდა 2011 წლის 21 აპრილს, მისთვის შესაგებლის წარმოსადგენად სასამართლოს მიერ დანიშნული 7-დღიანი ვადის დენა დაიწყო გზავნილის ჩაბარების მომდევნო დღიდან, ანუ 2011 წლის 22 აპრილიდან და, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 61-ე მუხლის თანახმად, ამოიწურა 2011 წლის 28 აპრილს. მოცემული დასკვნა არ შეესაბამება სინამდვილეს, რადგანაც ზ.ნ-ის მეუღლესთან გზავნილის ჩასაბარებლად პატრულ–ინსპექტორი გამოცხადა არა 21 აპრილს, არამედ 19 აპრილს. სასამართლოს 2011 წლის 6 აპრილს მიღებული განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს საუბნო სამსახურს დაევალა გზავნილის მოპასუხისათვის ჩაბარება, 2011 წლის 19 აპრილს შედგა ოქმი საცხოვრებელ ბინაში გამოცხადების შესახებ, სადაც იმყოფებოდა ზ.ნ-ის მეუღლე, რომელმაც სასამართლო გზავნილი არ ჩაიბარა ადრესატის საქართველოში არყოფნისა და ამ უკანასკნელის დაბრუნების ზუსტი თარიღის არცოდნის გამო. ოქმს ხელს აწერენ უბნის ინსპექტორები: ი.ბ. და ა.ა. შედგენილი ოქმი, ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს სამმართველოს პირველი განყოფილების უფროსის მოადგილე გ. ც-მა 2011 წლის 21 აპრილის №481103 წერილს დაურთო და გააგზავნა სასამართლოში. ამ შემთხვევაში, მოსამართლემ არ მიაქცია ყურადღება მოცემული ოქმის შედგენის თარიღს, არც იმ გარემოებებზე გაამახვილა ყურადღება, რომ გზავნილის ჩაუბარებლობის მიზეზი გახდა ზ.ნ-ის საქართველოში არყოფნა. 2011 წლის 14 მარტის განჩინების თანახმად, შპს „სკს-მ“ კორესპონდენცია ადრესატს ვერ ჩაბაარა, რის თაობაზეც 2011 წლის 17 მარტს შედგა აქტი, სადაც კორესპოდენციის დამტარებელი ნ. მ-ი აღნიშნავს, რომ იგი გამოცხადდა ი.ჭ-ის 23/12-სა და ლ-ის ქ.№84-ში. აქტზე გამოყოფილია გრაფა კორესპონდენციის დამტარებლის ხელმოწერისათვის, თუმცა მასზე ხელი მოწერილი არ არის. აქტზე არსებული გრაფა – მეზობლის ხელმოწერა ასევე ხელმოუწერელია. არსებული უზუსტობებიდან გამომდინარე, დაუდგენელია, კორესპოდენციის დამტარებელი ნამდვილად იმყოფებოდა თუ არა ზ.ნ-ის სახლში და შეხვდა თუ არა მის ოჯახის წევრებს, აქტზე აღნიშნული მისამართი კასატორის მისამართს არ ემთხვევა. სასამართლო გზავნილის აქტზე ხელმოწერა აუცილებელია, შესაბამისად, ივარაუდება, რომ 2011 წლის 17 მარტს საქმის მასალები მოპასუხის მისამართზე არ მიუტანიათ. 2011 წლის 25 მარტს შპს „სკს-ს“ მიერ შედგენილი აქტით არ დგინდება ნამდვილად იმყოფებოდა თუ არა კორესპოდენციის დამტარებელი ზ.ნ-ის სახლში და შეხვდა თუ არა მის ოჯახის წევრებს. აღნიშნულ აქტზეც არ ფიქსირდება მისი შემდგენლისა და მეზობლის ხელმოწერები. 2011 წლის 4 აპრილს, თბილისის საქალაქო სასამართლოს კურიერის (გ. ქუ-ე) მიერ შედგა აქტი, რომ იგი იმყოფებოდა ზ.ნ-ის სახლში, სადაც მას დახვდნენ დაცვის წევრები, რომლებმაც განაცხადეს, რომ ადრესატი არ იმყოფებოდა თბილისში, ხოლო მისი ოჯახის წევრები იყვნენ სოფელში. ამის შემდეგ, კურიერი წავიდა ლ-ის ქუჩაზე ისე, რომ დაცვის წევრებისათვის არ უთხოვია გზავნილის ჩაბარება. როგორც კურიერი აღნიშნავს, ლ-ის ქუჩა №56-ში მას დახვდნენ კასატორის თანაშემწეები: მ. და ა., მათი განცხადების თანახმად, ადრესატი არ იმყოფებოდა ქ.თბილისში, ხოლო საქმის გარემოებების შესახებ მათ არაფერი იცოდნენ. მ. და ა. არ არიან ზ.ნ-ის თანაშემწეები და არც ლ-ის ქ№56-ში არის ამ უკანასკნელის სამუშაო ადგილი. მითითებულ მისამართზე არსებული უძრავი ქონება, 2011 წლის 1 იანვრის იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, ზ.ა-ის მფლობელობაშია, შესაბამისად, აღნიშნულ მისამართზე გზავნილის წარდგენა ვერ ჩაითვლება ზ.ნ-ის სამსახურებრივ მისამართზე გამოცხადებად. 2011 წლის 23 თებერვლის განჩინებით მოსარჩელეს დაევალა მოპასუხის მისამართისა და მოთხოვნის დაზუსტება, ასევე სარჩელის საფუძვლების მითითება. ხარვეზის გამოსწორების მიზნით, მოსარჩელემ სასამართლოში წარადგინა ს.ჯ-ისა და მისი წარმომადგენლის – ა. რ-ის უფლებამოსილების დამადასტურებელი დოკუმენტები, რაც შეეხება სარჩელის საფუძვლების მითითებასა და სარჩელში არსებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენას, აღნიშნული მოსარჩელეს არ განუხორციელებია იმ საფუძვლით, რომ შესაბამისი დოკუმენტაცია იმყოფებოდა ზ. ნ-თან. ხარვეზის გამოსწორების შესახებ განცხადების თანახმად, მოსარჩელეს შესაბამისი მტკიცებულებები უნდა წარმოედგინა სასამართლოს მოსამზადებელ სხდომაზე. მიუხედავად ზემოაღნიშნულისა, სასამართლომ 2011 წლის 14 მარტის განჩინებით სარჩელი მაინც მიიღო წარმოებაში. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სარჩელში მითითებული გარემოებები, არათუ იურიდიულად არ ამართლებს სასარჩელო მოთხოვნას, არამედ აღნიშნულ გარემოებებს არ ჰქონია ადგილი ზ.ნ-თან მიმართებაში. მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი, ასევე დოკუმენტები, რომლებიც დაადასტურებენ მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლიანობას, ზ. ნ-ისათვის თანხის მოთხოვნის ნაწილში, მოსარჩელეს არ გააჩნია, ვინაიდან არ არსებობს ამის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება, შესაბამისად, იგი არც საქმეშია წარმოდგენილი. დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაში უსაფუძვლოდაა მითითებული, რომ სამართლებრივი თვალსაზრისით შეფასდა ს. ჯ-ის მიერ სარჩელში მითითებული და დამტკიცებულად ჩათვლილი ფაქტობრივი გარემოებები, რომ ისინი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 361-ე მუხლისა და შრომის კოდექსის მე-2, მე-6, მე-7 და 31-ე მუხლების შესაბამისად, იურიდიულად ამართლებს სასარჩელო მოთხოვნას. სასამართლოს ზემოაღნიშნული განმარტება ეწინააღმდეგება ხარვეზის დადგენის შესახებ მის მიერვე მიღებულ განჩინებას. რაც შეეხება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 361-ე მუხლს, აღსანიშნავია, რომ მსგავსი მუხლი კოდექსიდან დიდი ხნის წინ იქნა ამოღებული და ამჟამად აღარ არსებობს, შესაბამისად, აღნიშნული სამართლებრივი უკანონობა გახდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი. აპელანტის მიერ მითითებული ზემოაღნიშნული გარემოებები სააპელაციო პალატისათვის არ აღმოჩნდა საკმარისი, ასევე უსაფუძვლოდ იქნა განმარტებული, რომ სასამართლოს სარჩელის საფუძვლიანობის კვლევა არ ესაჭიროებოდა. მოსამართლის პოზიცია მიუთითებს მის მიკერძოებაზე, სამართლისა და კანონის უგულებელყოფაზე, სასამართლოს ზემოაღნიშნულ მიდგომას ის ფაქტიც ადასტურებს, რომ, მიუხედავად არაერთი მოთხოვნისა (წერილობითი და სატელეფონო), 21 დეკემბრის მდგომარეობით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მხარეს არ ჩაჰბარებია. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 72-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ზ.ნ-ის მეუღლის მიერ 2011 წლის 19 აპრილს სასამართლო გზავნილის ჩაბარებას არ ჰქონია ადგილი (და არა 21 აპრილს, როგორც ამას მოსამართლე არასწორად მიუთითებს გადაწყვეტილებაში), ვინაიდან მისთვის არ იყო გარკვეული ადრესატის საქართველოში დაბრუნების კონკრეტული თარიღი. მოპასუხეს სწორედ ჩამოსვლის შემდგომ უნდა ჰქონოდა საქმის მომზადებისათვის კანონით მინიჭებული გონივრული ვადა. გზავნილის ჩაბარების არც ერთ შემთხვევაში არ მომხდარა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი ვალდებულების შესრულება, რითაც დაირღვა აღნიშნული ნორმის დანაწესი, კერძოდ, ადრესატის არყოფნის შემთხვევაში, სასამართლო უწყების ჩამბარებელმა უწყების მეორე ეგზემპლარზე უნდა აღნიშნოს სად არის წასული ადრესატი და როდის ვარაუდობენ მის დაბრუნებას. ზ.ნ-ი არ შეიძლება ჩაითვალოს სათანადო მოპასუხედ, ვინაიდან ფაქტობრივ გარემოებებში მოხსენებულია მოძრაობა „ს. ს-ის“, რომელიც აწყობდა „კ-ის“ პროგრამას და არა ზ. ნ-ი, შესაბამისად, გაურკვეველია, თუ რა საფუძვლით დააყენა მოსარჩელემ მოთხოვნა ამ უკანასკნელის მიმართ. იმის დასასაბუთებლად, რომ ზ. ნ-ი ნამდვილად არ იმყოფებოდა საქართველოში 2011 წლის 16-30 მარტს და 5-21 აპრილს, ადასტურებს მოპასუხის თვითმფრინავის ბილეთები და პასპორტის ნოტარიულად დამოწმებული ასლი, რომლითაც დგინდება მისი საზღვარგარეთ გამგზავრებისა და საქართველოში დაბრუნების ფაქტები. რაც შეეხება 30 მარტიდან 5 აპრილამდე პერიოდს, ამ შემთხვევაში, თავად კურიერი გ.ქუ-ე აღნიშნავს, რომ ზ.ნ-ი და მისი ოჯახის წევრები ნამდვილად არ იმყოფებოდნენ თბილისში, შესაბამისად, გაუგებარია, რატომ ჩათვალა სასამართლომ გზავნილის ჩაუბარებლობა არასაპატიო მიზეზად. გასაჩივრებული განჩინებით პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 75-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნები, ასევე, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 61-ე, 2321 და 201-ე მუხლის მე-2 ნაწილი. პალატის განმარტებით, აპელანტის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით (თვითმფრინავის ბილეთები და პასპორტის ქსეროასლები) დგინდება, რომ ზ.ნ-ი საქართველოში იმყოფებოდა 30 მარტიდან 5 აპრილამდე, შესაბამისად, მის მიერ უწყების ჩაბარების შემთხვევაში, შესაძლებელი იქნებოდა სასამართლოსთვის შესაგებლის წარმოდგენა დადგენილ ვადაში. უწყება 30 მარტიდან 5 აპრილამდე პერიოდში – 4 აპრილს, კურიერის მიერ მიტანილ იქნა ადრესატამდე და თავადვე ადასტურებს დაცვის წევრების განმარტებას, რომ ადრესატი ოჯახთან ერთად არ იმყოფებოდა თბილისში. კურიერს არ უცდია უწყების დაცვის თანამშრომლებისათვის ჩაბარება, არც ის უკითხავს როდის იქნებოდა შესაძლებელი ადრესატისათვის უწყების ჩაბარება. აღნიშნული ნათლად მიუთითებს იმაზე, რომ სასამართლომ არ გაითვალისწინა თვით კურიერის მიერ მიწოდებული ინფორმაცია და ზ.ნ-ისა და მისი ოჯახის წევრების სახლში არყოფნის ფაქტი განმარტა, როგორც უწყების განზრახ ჩაუბარებლობა, რაც აშკარად უკანონოა. სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 203-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საერთოდ არ იმსჯელა საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებები ამართლებდა თუ არა იურიდიულად მოთხოვნას, ანუ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი თანხის რა სამართლებრივი საფუძველი არსებობდა, იყო თუ არა ხელშეკრულება ან სხვა რაიმე შეთანხმება მხარეებს შორის, როგორ მოხდა მოთხოვნილი თანხის დაანგარიშება, ასევე არ მიუთითა, თუ რა გარემოებების საფუძველზე იყო ვალდებული ზ.ნ-ი, აენაზღაურებინა მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი თანხა. მოსამართლემ, მხოლოდ მოპასუხის მიერ შესაგებლის წარუდგენლობის გამო, მიიღო დაუსწრებელი გადაწყვეტილება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის საფუძველზე, თუმცა ამ მუხლზე მითითება გაუგებარია იმ პირობებში, როდესაც სარჩელში აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებს სინამდვილეში არ ჰქონია ადგილი, შესაბამისი მტკიცებულებების არარსებობის გამო, მითითებული გარემოებების დაკავშირება ზ.ნ-თან მიმართებაში გამორიცხულია. საქმეში არ არის მოსარჩელის შუამდგომლობა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანაზე, რაც აუცილებელი წინაპირობაა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღებისას. პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მოთხოვნები, რაც სააპელაციო სასამართლომ უკანონოდ და დაუსაბუთებლად დატოვა კანონიერ ძალაში, რითაც არასწორად განმარტა კანონი და დაარღვია აპელანტის უფლებები. სააპელაციო პალატის განმარტება, რომ იგი სარჩელში მოყვანილ გარემოებებს ყოველგვარი შეფასებისა და იურიდიული დასაბუთების გარეშე დამტკიცებულად მიიჩნევს, არღვევს ზემოაღნიშნული მუხლის მოთხოვნებს. პირველი ინსტანციის სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის არარსებული 361-ე მუხლისა და შრომის კოდექსის შესაბამისი მუხლების საფუძველზე, მართალია, არასწორად, მაგრამ მაინც ცდილობს იურიდიულად დაასაბუთოს სარჩელში მოყვანილი გარემოებები. სააპელაციო სასამართლომ კი, აბსოლუტური იგნორირება მოახდინა ყველა იმ არგუმენტისა, რომლებიც სააპელაციო საჩივარში იყო მითითებული. სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, არასწორად განმარტა კანონი, რითაც გამოიტანა უკანონო და დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება, რომელიც მხარეს 21 დეკემბრის მდგომარეობით არ ჩაბარდა, გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი გამოცხადდა 22 ნოემბერს, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი აგებულია ზეპირად გამოცხადებული სასამართლო გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილზე და სხდომაზე მიმდინარე სასამართლო კამათზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 1 მარტის განჩინებით ზ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ზ. ნ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ზ. ნ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით თ. წ-ას მიერ 2012 წლის 24 თებერვლის №4906761 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 6000 ლარის 70% - 4200 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ზ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ზ. ნ-ს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით თ. წ-ას მიერ 2012 წლის 24 თებერვლის №4906761 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 6000 ლარის 70% - 4200 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
პ. ქათამაძე
