№ას-25-25-2012 1 მარტი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ჯ. პ-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ „შემოსავლების სამსახური“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ნოემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ჯ. პ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“ მიმართ ადმინისტრირების დეპარტამენტის ადმინისტრირების სამმართველოს მთავარ სპეციალისტ ჯ. პ-თან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისა და დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“ უფროსის 2010 წლის 12 აპრილის №გ-25 ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
1975-1981 წლებში მოსარჩელემ დაამთავრა ივ.ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ისტორიკოსის სპეციალობით, ხოლო 1984-1989 წლებში ამავე უნივერსიტეტის მიერ მიენიჭა ეკონომისტის კვალიფიკაცია. მოსარჩელეს გააჩნია 35 წელზე მეტი სამუშაო გამოცდილება სხვადასხვა თანამდებობაზე. მუშაობის განმავლობაში გაიარა არაერთი კვალიფიკაციის ასამაღლებელი კურსი, ატესტაცია, მომზადებული აქვს რამოდენიმე სახელმძღვანელო საგადასახადო კოდექსის მოქმედებასთან დაკავშირებით. 2010 წლის აპრილიდან შემოსავლების სამსახურის საჯარო სამართლის იურიდიულ პირად ჩამოყალიბებასთან დაკავშირებით ჯ.პ-ი დაინიშნა სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“ ადმინისტრირების დეპარტამენტის ადმინისტრირების სამმართველოს მთავარ სპეციალისტად, ხოლო 2010 წლის 12 აპრილის ბრძანებით დაუსაბუთებლად გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. გათავისუფლების შესახებ ბრძანება მოსარჩელეს ჩაბარდა 2010 წლის 21 აპრილს. მოსარჩელის განმარტებით, ის ბოლო სამუშაო ადგილზე დაინიშნა როგორც საჯარო მოხელე, ხოლო სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანება გამოცემულია როგორც კერძო პირის მიმართ შრომის კოდექსის ნორმებზე დაყრდნობით, ამასთან, ბრძანებით მისი გასაჩივრების წესად განსაზღვრულია ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესი. სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოსარჩელემ მოთხოვნა დააზუსტა და განმარტა, რომ განხორციელებული ცვლილებების საფუძველზე, ადმინისტრირების დეპარტამენტში არ არსებობს ადმინისტრირების სამმართველო, ამასთან, იგეგმება ადმინისტრირების დეპარტამენტის გაუქმებაც და მისი ფუნქციების გადაცემა მომსახურების დეპარტამენტისათვის, სადაც ჯ.პ-ი მოპასუხე სამსახურის საჯარო სამართლის იურიდიულ პირად გარდაქმნამდე მუშაობდა.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
მოპასუხის განმარტებით, არასწორია მოსარჩელის მოსაზრება, რომ შემოსავლების სამსახური სახაზინო (საბიუჯეტო) დაწესებულებაა, რადგანაც „შემოსავლების სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულია მოპასუხის დაფინანსების წყარო და წესი და ის სრულად შეესაბამება საჯარო სამართლის იურიდიული პირისათვის დადგენილ მოთხოვნებს. „საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 21 ივლისის №286 ბრძანებულების შესაბამისად, შემოსავლების სამსახური არ წარმოადგენს დაწესებულებას, რომელში საქმიანობაც საჯარო სამსახურად ითვლება, ამდენად, ამ დაწესებულებაში დასაქმებული პირების მიმართ შრომის კოდექსის გავრცელება აკრძალული არ არის, შესაბამისად, მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის მოშლა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის დაცვით განხორციელდა. გათავისუფლების შესახებ ბრძანებაში მითითებულია ასევე შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილი და „შემოსავლების სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტის „ვ“ და„კ“ ქვეპუნქტები. რადგანაც შრომის კოდექსი არ აწესებს სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ დასაქმებულის ერთი თვით ადრე გაფრთხილების ვალდებულებას, მოპასუხემ მიიჩნია, რომ სადავო ბრძანება კანონის მოთხოვნათა დაცვითაა გამოცემული და არ არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით ჯ. პ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ნოემბრის განჩინებით ჯ. პ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო პალატის განმარტებით, აპელანტს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სადავოდ არ გაუხდია, მისი პრეტენზია ძირითადად სასამართლოს მიერ სამართლებრივი ნორმების არასწორ გამოყენება-განმარტებაზე იყო ორიენტირებული. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ჯ. პ-ი მრავალი წლის განმავლობაში მუშაობდა საჯარო სამსახურში სხვადასხვა თანამდებობაზე, 2000-2007 წლებში კი, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტში, ხოლო 2007 წლიდან ამავე სამინისტროს შემოსავლების სამსახურში. შემოსავლების სამსახურის საჯარო სამართლის იურიდიულ პირად ჩამოყალიბებასთან დაკავშირებით, ჯ. პ-ი 2010 წლის 1 აპრილიდან დაინიშნა სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“ ადმინისტრირების დეპარტამენტის ადმინისტრირების სამმართველოს მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე. შრომითი საქმიანობის მანძილზე მოსარჩელე სისტემატურად იმაღლებდა კვალიფიკაციას, რაც მას ხელს უწყობდა დაკისრებული სამსახურებრივი მოვალეობების მაღალხარისხოვან შესრულებაში. ჯ. პ-ის სამსახურებრივი სარგო შეადგენდა 1 000 ლარს. 2010 წლის 12 აპრილს მოპასუხე სამსახურის უფროსს მოხსენებითი ბარათით მიმართა ადმინისტრირების დეპარტამენტის უფროსმა, შრომის კოდექის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, 2010 წლის 12 აპრილიდან, ადმინისტრირების დეპარტამენტის ადმინისტრირების სამმართველოდან მოხსენებით ბარათში ჩამოთვლილი 14 თანამშრომლის, მათ შორის, მოსარჩელის გათავისუფლების თხოვნით. შემოსავლების სამსახურის უფროსმა, ადმინისტრირების დეპარტამენტის უფროსის მოხსენებითი ბარათის საფუძველზე, 2010 წლის 12 აპრილს გამოსცა №გ-25 ბრძანება, რომლითაც სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“ ადმინისტრირების დეპარტამენტის ადმინისტრირების სამმართველოს მთავარ სპეციალისტ ჯ. პ-ს შეუწყდა შრომითი ურთიერთობა და ამავე წლის 12 აპრილიდან გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან, აღნიშნულ ბრძანებაში მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლად სხვა ნორმატიულ აქტთან ერთად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილი. გათავისუფლებისას მოპასუხემ ჯ. პ-ს გადაუხადა ერთი თვის შრომის ანაზღაურება. საქმის განხილვის დროისათვის, სსიპ „შემოსავლების სამსახურში“ არ არსებობს უშუალოდ ის თანამდებობა, სადაც გათავისუფლებისას მოსარჩელე მუშაობდა, მეტიც, მოპასუხესთან განხორციელებული ცვლილებების საფუძველზე, არ არსებობს ადმინისტრირების დეპარტამენტის ადმინისტრირების სამმართველო. როგორც მოპასუხის სსიპ-ად ჩამოყალიბებამდე, ისე შემდეგ მოპასუხის მხრიდან მოსარჩელის რაიმე სახით შევიწროებას ადგილი არ ქონია. ასევე არ ჰქონია ადგილი შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისას დისკრიმინაციას. შრომითი ურთიერთობა მოსარჩელესთან ერთად შეუწყდა იმავე სამმართველოს ათზე მეტ თანამშრომელს. სსიპ „შემოსავლების სამსახურმა“ ჯ. პ-თან შრომითი ურთიერთობა შეწყვიტა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძველზე. პალატამ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-3 მუხლზე, პირველი მუხლის პირველ ნაწილზე და ჩათვალა, რომ სადავო შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგება ექვემდებარება შრომის კოდექსის შესაბამისი ნორმებით დადგენილ რეგულირების წესს. პალატის განმარტებით, შრომითი ხელშეკრულების მოშლა, როგორც შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველი, პირდაპირაა გათვალისწინებული შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით და ამავე კოდექსის 38-ე მუხლით, რომლებითაც განმტკიცებულია შრომითი ხელშეკრულების მოშლის უფლებამოსილება. სასამართლომ გაიზიარა მოსაზრება, რომ აღნიშნული უფლებამოსილების განხორციელებისათვის ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში უნდა არსებობდეს ამ უფლების განხორციელებისათვის შესაბამისი, მართლზომიერი საფუძველი. საკითხი იმის შესახებ, თუ რა უნდა ჩაითვალოს ხელშეკრულების მოშლის შესახებ უფლებამოსილების განხორციელების მართლზომიერ საფუძვლად, უნდა შეფასდეს ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში კონკრეტული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით. სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი, რომ დამსაქმებელმა ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე მოშალა მასთან შრომითი ხელშეკრულება და განმარტა შემდეგი: სადავო ბრძანების მიღებასა და ჯ. პ-თან შრომის სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტას წინ უძღოდა შემოსავლების სამსახურის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმით ჩამოყალიბება, ამასთან, დადგენილია, რომ უკვე ახალი ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის - სსიპ-ის პირობებში შემოსავლების სამსახურის ადმინისტრირების დეპარტამენტში დადგა მუშაკთა ოდენობის შემცირების საკითხი. სასამართლომ მიუთითა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებზე, რომლის შინაარსიდან გამომდინარეც დადგენილია, რომ სანამ უშუალოდ მიღებული იქნებოდა ჯ. პ-ის გათავისუფლების შესახებ სადავო ბრძანება, მანამდე, მოპასუხეს მოხსენებითი ბარათით მიმართა ადმინისტრირების დეპარტამენტის უფროსმა, რომლითაც ითხოვდა 2010 წლის 12 აპრილიდან, ადმინისტრირების დეპარტამენტის ადმინისტრირების სამმართველოდან, მოხსენებით ბარათში ჩამოთვლილი 14 თანამშრომლის გათავისუფლებას. პალატის მოსაზრებით, ერთდროულად 14 თანამშრომელთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ საკითხის დაყენება, თავისთავად მიუთითებს, რომ ადმინისტრირების დეპარტამენტი შემოსავლების სამსახურის სსიპ-ის ორგანიზაციულ სამართლებრივი ფორმით ჩამოყალიბების პირობებში, დადგა თანამშრომელთა ოდენობის შემცირების აუცილებლობის წინაშე. ამ გარემოებას მოწმობის ისიც, რომ მოგვიანებით ადმინისტრირების სამმართველო გაუქმდა. საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რაც სარწმუნოდ მიუთითებდა აპელანტის მიმართ დისკრედიტაციის მცდელობასა და დამსაქმებლის მხრიდან ჯ. პ-ის მიმართ თავისი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებაზე, როგორც დადგინდა აპელანტთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა განპირობებული იყო სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“, როგორც დამსაქმებლის აუცილებლობით, შეემცირებინა თანამშრომელთა ოდენობა. ჯ. პ-თან ერთად შრომითი ურთიერთობა შეუწყდა იმავე ადმინისტრირების სამმართველოს ათზე მეტ თანამშრომელს, რაც პალატამ მიიჩნია დამსაქმებელს საპატიო მიზეზად, შრომითი ურთიერთობა მოეშალა მუშაკთა რიცხოვნობის შემცირების აუცილებლობის გამო.
სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. პ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:
მოპასუხემ დაარღვია კანონის ძალის მქონე აქტზე იერარქიულად უფრო მაღლა მდგომი აქტის „ევროპის სოციალური ქარტიის“ მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტი, რომლის მოქმედების სასარგებლოდ საქართველოს სახელმწიფოს გაკეთებული აქვს დათქმა ქარტიის რატიფიცირებისას და რომელიც სახელმწიფოს ავალდებულებს, დაიცვას დასაქმების შეწყვეტის შესახებ წინასწარი შეტყობინების მიღების უფლება. კასატორის მიმართ ასეთი უფლება წინასწარ ინფორმირების შესახებ დასაქმების შეწყვეტისას შელახულ იქნა, რამდენადაც მოპასუხეს არ გააჩნია რაიმე დოკუმენტი დასაქმებულისათვის დასაქმების შეწყვეტის წინასწარ შეტყობის თაობაზე. „შემოსავლების სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-15 მუხლის მე-10 პუნქტის მიხედვით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულებაში – საქართველოს ფინანსთა სამინსიტროს შემოსავლების სამსახურში მის რეორგანიზაციამდე მომუშავე პირები რეორგანიზაციის დასრულებისთანავე ინიშნებიან საჯარო სამართლის იურიდიულ პირ შემოსავლების სამსახურში შესაბამის თანამდებობებზე“. აღნიშნული დათქმა არ გულისხმობს რეორგანიზაციის შემდეგ პირის შესაბამის თანამდებობაზე დროებით – 2010 წლის 1 აპრილიდან 2010 წლის 12 აპრილამდე დანიშვნას. მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის კონკრეტულად ამ დავაში არსებობდა კერძო, შრომითი ურთიერთობა. ჯ.პ-მა მიუთითა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-6 ნაწილზე, რომელიც უზრუნველყოფს მოქალაქის უფლებას, დამსაქმებლის ინიციატივით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შემთხვევაში, ინფორმირებული იყოს ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლის შესახებ, ხოლო ამ საფუძვლის არაკანონიერების შემთხვევაში, დაიცვას თავისი უფლებები. ამავდროულად დამსაქმებელი ვალდებულია, აცნობოს დასაქმებულს სამუშაოდან გათავისუფლების კონკრეტული საფუძველი. გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად საკმარისად დაუსაბუთებელი არ არის, ხოლო მასში გადმოცემული მსჯელობა იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. არასწორია სასამართლოს განმარტება, რომ არსებობდა მოსარჩელის გათავისუფლების მართლზომიერი საფუძვლები და წინაპირობები. ბუნდოვანია, თუ რას მიიჩნევს მართლზომიერ საფუძვლად სასამართლო, რადგან ასეთი საფუძველის არსებობის დამადასტურებელ ვერანაირ მტკიცებულებაზე ვერ მიუთითებს იგი. სააპელაციო სასამართლოს ერთადერთ არგუმენტს აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით წარმოადგენს შემოსავლების სამსახურის სსიპ-ის ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმით ჩამოყალიბების პირობებში თანამშრომელთა ოდენობის შემცირების აუცილებლობა, რაც მოკლებულია ლოგიკას, რადგან შემოსავლების სამსახურის სსიპ-ად რეორგანიზაციისთანავე ჯ. პ-ი დაინიშნა მთავარ სპეციალისტად 2010 წლის პირველ აპრილს, ხოლო დანიშვნიდან ოთხი სამუშაო დღის შემდგომ გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. პირველი აპრილიდან 12 აპრილამდე რეორგანიზაცია არ განხორციელებულა. რეორგანიზაცია რეალურად დაიწყო 2010 წლის 17 მაისის შემდგომ, ვინაიდან პირველი ცვლილებები დაიწყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 მარტის №248 ბრძანებით დამტკიცებულ სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“ დებულებაში. ამდენად, თვეების შემდგომ განსახორციელებელი რეორგანიზაცია ვერ გახდებოდა საფუძველი და წინაპირობა კასატორის მართლზომიერად გათავისუფლებისათვის. სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“ დებულებაში განხორციელებული პირველი ცვლილებები არ ეხებოდა ადმინისტრირების სამმართველოს გაუქმებას, ამ ცვლილებებით ადმინისტრირების სამმართველოს ფუნქციები გაიზარდა და, შესაბამისად, დასაქმებულთა გათავისუფლების საჭიროების ნაცვლად, აუცილებელი იყო ახალი პირების დასაქმება. მნიშვნელოვანი ცვლილება, რამაც ადმინისტრირების სამმართველოს გაუქმება განაპირობა განხორციელდა 2010 წლის ოქტომბერში. მიუხედავად ამისა, ყველა ის ფუნქცია, რაც ჰქონდა სამმართველოს, გადაუნაწილდა სხვა სტრუქტურულ ერთეულებს ადმინისტრირების დეპარტამენტის შიგნით და დეპარტამენტი ჩამოყალიბდა ოთხ სამმართველოდ. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ გამომდინარეობს მოქმედი კანონმდებლობიდან და არ შეესაბამება ზემოაღნიშნული დებულების შინაარსს, ასევე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის დანაწესებს. სააპელაციო სასაამრთლომ არ გამოიყენა ორმხრივი ხელშეკრულების მოშლის მარეგულირებელი სამოქალაქო კოდექსის ნორმები და არასწორად განმარტა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი, ასევე 38-ე მუხლი, რომლებიც გამოყენებული და განმარტებული უნდა ყოფილიყო სარჩელში გადმოცემული განმარტების შესაბამისად. ზემოაღნიშნული ნორმების განმარტება ასევე არ შეესაბამება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებას, რაც გადმოცემულია 2011 წლის 2 მაისის №ას-247-232-2011 განჩინებასა და 2011 წლის 24 თებრევლის №ას-1206-1057-10. შრომითი დავის განხილვისას სასაამრთლომ უნდა შეაფასოს, დაირღვა თუ არა მხარეთა უფლებები ამა თუ იმ სამართლებრივი აქტისა თუ მოქმედების განხორციელების შედეგად, უნდა დადგინდეს, დარღვეულია თუ არა მხარეთა თანასწორობის პრინციპი, ადგილი ხომ არ ჰქონდა დისკრიმინაციის ფაქტს და ა.შ. შრომითი დავების გადაწყვეტისას დაცული უნდა იქნეს როგორც შრომის კოდექსის მე-2 და მე-3 მუხლები, ასევე კონსტიტუციითა და სხვა ნორმატიული აქტებით რეგულირებული ადამიანის უფლებები და თავისუფლებები, ხოლო ამ უფლებათა დარღვევის შეფასება შეუძლებელია ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლის არცოდნის შემთხვევაში. ჯ.პ-ის განმარტებით, მისი მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილდეს იმის მიუხედავად, რომ მის მიერ სარჩელის სასამრთლოში წარდგენიდან გადაწყვეტილების გამოცხადებამდე მოპასუხე ორგანიზაციაში განხორციელდა რეორგანიზაცია. აღნიშნული რეორგანიზაციის შედეგად ადმინისტრირების სამმართველოს ფუნქციები გადაეცა მომსახურების დეპარტამენტს. ადმინისტრირების სამმართველოს რეორგანიზაციით და მისი ფუნქციების გადაცემით მომსახურების დეპარტამენტზე, გარკვეულწილად, წარმოიშვა უფლებამონაცვლეობის საფუძველი. ასეც რომ არ იყოს, სასამართლოს მაინც არ ჰქონდა უფლება, ამ საფუძვლით არ დაეკმაყოფილებინა სარჩელი სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში, რადგან არ არსებობს სამართლის ნორმა, რომელიც გამორიცხავს პირის სამუშაოზე აღდგენის შესაძლებლობას სტრუქტურული ერთეულის გაუქმების საფუძვლით. მოცემულ შემთხვევაში მოხდა რა რეორგანიზაცია, სამმართველოს უფლებამოსილება გადაეცა დეპარტამენტს. რეორგანიზაციისას მოსარჩელის დაკავებულ თანამდებობაზე მუშაობის შემთხვევაში ის დასაქმდებოდა ადმინისტრირების სამმართველოში. პირველი ინსტანციის სასაამრთლოში საქმის წარმოების დასრულებიდან გადაწყვეტიელბის გამოტანამდე საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2011 წლის 23 მაისის №303 ბრძანებულების შესაბამისად, ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 30 მარტის ბრძანებით დამტკიცებული სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“ დებულება და დამტკიცდა სსიპ „შემოსავლების სამსახურის“ ახალი დებულება, რომელიც აღარ ითვალისწინებს სსიპ „შემოსავლების სამსახურში“ ადმინისტრირების სამმართველოს არსებობას, მაგრამ წინამორბედი დებულების მსგავსად, ითვალისწინებს მომსახურების დეპარტამნეტის არსებობას და მისთვის ისეთი ფუნქციებისა და უფლებამოსიებების მინიჭებას, რომელიც ჰქონდა მოსარჩელის გათავისუფლებისას ადმინისტრირების სამმართველოს, ხოლო მისი გაუქმების შემდგომ, 2011 წლის 10 მაისამდე მომსახურების დეპარტამანეტს. აღნიშნულის გამო მომსახურების დეპარტამენტი უნდა ჩაითვალოს იმ ადმინისტრირების სამმართველოს უფლებამოცვლედ, საიდანაც გათავისუფლდა კასატორი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 თებერვლის განჩინებით ჯ. პ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ჯ. პ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ჯ. პ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%, ამდენად, პალატა თვლის, რომ ჯ. პ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის მიერ №1 საგადახდო დავალებით 2012 წლის 30 იანვარს გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ჯ. პ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ჯ. პ-ს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის მიერ №1 საგადახდო დავალებით 2012 წლის 30 იანვარს გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი. ბრძანების ბათილად ცნობისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.