№ას-293-282-2012 15 მარტი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს „ს-ი“ (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ჯ. ფ-ი“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 იანვრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ვალდებულების შესრულება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს „ს-მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ჯ. ფ-ის“ მიმართ მოსარჩელის წყალანირების უზრუნველყოფის დავალდებულების მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:
ქ.თბილისში, ა.ყ-ის №38-ში მდებარეობს მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთი, რომელიც იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემული აქვს შპს „4X4-ს“. მოიჯარე 10 წელზე მეტია რაც ჯერ „თ-ის“, შემდეგ „თ. წ-ის“, ხოლო ამჯერად შპს „ჯ. ფ-ის“ აბონენტია, ობიექტზე დამონტაჟებულია მრიცხველი და აბონენტი ანგარიშსწორებას ამ მრიცხველის ჩვენების შესაბამისად ახორციელებს. მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ნივთიდან დაახლოებით 50 მეტრის დაშორებით დაზიანებულია საკანალიზაციო მილი, იღვრება წყალი და ბინძურდება გარემო. აღნიშნული პრობლემის მოგვარების მიზნით შპს „ს-მა“ არაერთხელ მიმართა შპს „ჯ. ფ-ს“, თუმცა, მიუხედავად დაპირებისა, მოპასუხეს რაიმე ქმედება არ განუხორციელებია. შპს „ს-მა“ პრობლემის მოგვარების მიზნით მიმართა ასევე თბილისის მერიას, გამგეობას, გარემოების დაცვის ინსპექციასა და საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელ ეროვნულ კომისიასთან არსებულ საზოგადოებრივ დამცველს. მიუხედავად მოპასუხის დავალდებულების, განეხორციელებინა რეალური ქმედებები, მან, ნაცვლად პრობლემის აღმოფხვრისა, წერილობით აცნობა მოსარჩელეს, რომ სადავო საკანალიზაციო მილი მის ბალანსზე არ ირიცხება და არ არის ჩართული ქალაქის საკანალიზაციო ქსელში. არსებული მდგომარეობის გათვალისწინებით, აბონენტი იძულებულია, შეიზღუდოს წყალმომარაგება, რითაც მას ადგება ზიანი, ხოლო მოპასუხე, „ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, ვალდებულია, შეასრულოს მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი ვადებულება.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:
მოსარჩელის მიერ მითითებულ მისამართზე 2005 წლის 15 მარტიდან აბონენტად აღრიცხულია შპს „4X4“, ხოლო შპს „ს-ის“ რეგისტრაციის თაობაზე ტექნიკური დოკუმენტაცია არ არსებობს. მოპასუხემ ზემოხსენებული დოკუმენტების მოწესრიგების მიზნით არაერთხელ მიმართა შპს „ს-ის“, რაც შეეხება საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელ ეროვნულ კომისიასთან არსებულ მომხმარებელთა ინტერესების საზოგადოებრივი დამცველის სამსახურზე მითითებას, მან მოპასუხეს დაავალა მომხმარებლის მიერ ზედმეტად გადახდილი თანხის დაბრუნება. მოცემული საკითხის განხილვისას კი დადგინდა, რომ შპს „ს-ს“ არ გააჩნია წყალანირების ქსელი, მან ვერ წარადგინა ტექნიკური დოკუმენტაცია. ვინაიდან წყალანირების მომსახურებისათვის საზღაური იქნა გადახდილი, შპს „4X4-ს“ დაუბრუნდა აღნიშნული თანხა. მოპასუხემ ასევე მიუთითა, რომ სარჩელზე დართული მტკიცებულებებით არ დასტურდება სარჩელის საფუძვლიანობა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „ს-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 იანვრის განჩინებით შპს „ს-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება, კერძოდ, ქ.თბილისში, ა.ყ-ის გამზირის №38-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი (დაზუსტებული ფართობი – 3010,00 კვ.მ), შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: №1, №2, №3, №4, №5, №6, №8 (საერთო ფართით 521 კვ.მ), №7, №9, №10, №11, №12, №13, უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი №01.14.03.040.010) წარმოადგენს შპს „ს-ის“ (ID...) საკუთრებას, რომლიც მესაკუთრეს იჯარით აქვს გადაცემული შპს „4X4-სთვის“. ამჟამად, მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა ემყარება 2010 წლის 1 იანვარს გაფორმებულ №R 2010/01 იჯარის ხელშეკრულებას, რომლის 6.1 პუნქტის თანახმად, მეიჯარე შპს „ს-ი“ ვალდებულია, უზრუნველყოს მოიჯარის მიერ საიჯარო ფართის შეუფერხებელი სარგებლობა, მათ შორის, ელექტროენერგიითა და წყალმომარაგებით. 2005 წლის 15 მარტს შპს ,,4X4-სა“ და შპს ,,თ-ს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის 1.2 პუნქტში აღნიშნულია, რომ შპს ,,თ-ის“ ვალდებულებას წარმოადგენს ,,ქალაქის კანალიზაციის სისტემაში მიიღოს და გაატაროს სამეურნეო ფეკალური სითხე, აგრეთვე, საწარმოო ჩამდინარე წყლები, ლოკალურ გამწმ ნაგებობებზე წინასწარი გაწმის შემდეგ, თუ ამას მოითხოვს ქალაქის საკანალიზაციო ქსელში მიღების პირობები“. ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა მომსახურების ტარიფი, კერძოდ, 1.4 პუნქტის მიხედვით, 1 მ3 სასმელ-სამეურნეო წყლის ღირებულება განისაზღვრა 1,60 თეთრით, 1 მ3 ჩამდინარე წყლის გატარება-გაწმის ღირებულება – 60 თეთრით, სულ 220 თეთრი. 2007 წლის 25 მაისს შპს „თ.ს წყალის“ აღრიცხვისა და რეალიზაციის სამსახურმა შეადგინა დამღის დადების აქტი, რომლითაც შპს „4X4-ს“ წყალმზომს დაედო №1641843 დამღა. შპს „4X4“ შპს „ჯ. ფ-ის“ აბონენტია. 2010 წელს შპს „ს-ის“ საკუთრებაში არსებული ტერიტორიიდან მოშორებით დაზიანდა საკანალიზაციო მილი, რის შესახებაც შპს „ს-ის“ მოიჯარე შპს „4X4-მა“ წერილობით მიმართა შპს „ჯ. ფ-ს“ და მოითხოვა სათანადო რეაგირება. მან ასევე მიმართა საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელ ეროვნულ კომისიასთან არსებულ მომხმარებელთა ინტერესების საზოგადოებრივი დამცველის სამსახურს. საზოგადოებრივი დამცველის 2011 წლის 31 იანვრის წერილის თანახმად, 2010 წლის 28 დეკემბრის სამუშაო შეხვედრიდან გამოირკვა, რომ შპს „4X4-ის“ წყალანირების ქსელი არ არის ჩართული ქალაქის საკანალიზაციო ქსელში და მას შპს „ჯ. ფ-ი“ არ ემსახურებოდა. მიუხედავად ამისა, შპს „4X4-ის“ მიერ ხდებოდა როგორც წყალმომარაგების, ისე წყალანირების მომსახურების გადასახადების გადახდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საზოგადოებრივი დამცველი მიმართავდა შპს „ჯ. ფ-ს“ განეხილა შპს „4X4-ის“ მიერ ზედმეტად გადახდილი თანხის დაბრუნების საკითხი. შპს „4X4-ის“ მიერ ზედმეტად გადახდილი წყალანირების გადასახადი – 1473,3 ლარი აისახა აბონენტის პირად ბარათზე კრედიტის სახით. გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებაც, კერძოდ, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად კოლეგიამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, 105-ე მუხლზე და ამ ნორმებიდან გამომდინარე, გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია, რომ შპს „4X4-სა“ და შპს „ს-ზე“ ქ.თბილისში, ა.ყ-ის გამზირის №38-ში მდებარე უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით ტექნიკური დოკუმენტაცია არ არსებობდა, აბონენტი კანონმდებლობით დადგენილი წესით არ იყო მიერთებული ქალაქის საკანალიზაციო ქსელთან და შპს „ჯ. ფ-ი“ მას წყალანირების მომსახურებას არ უწევდა, ამასთანავე, არც საქმეში არსებობდა მტკიცებულებები მოსარჩელის წყალანირების ქსელის ქალაქის საკანალიზაციო ქსელთან მიერთების თაობაზე, ამ გარემოების დადასტურებულად მიჩნევისათვის კი, არ იქნა გაზიარებული მოსარჩელის მიერ წარდგენილი შპს „გ-ის“ შესრულებული ნახაზი, საკანალიზაციო სისტემასთან მიერთება ხორციელდება მიმწოდებლის მიერ გაცემული ტექნიკური პირობის შესაბამისად, რაც მოსარჩელის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი. გადაწყვეტილების გამოტანისას სასამართლომ იხელმძღვანელა ასევე სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 26 ნოემბრის №32 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „სასმელი წყლის მიწოდებისა და მოხმარების წესების“ 24-ე მუხლის მე-2 პუნქტით, მე-18 მუხლის მე-11 პუნქტით, 181 მუხლის პირველი პუნქტით და სარჩელი უსაფუძვლოდ მიიჩნია. სააპელაციო პალატამ დამატებით მიუთითა იმ გარემოებაზეც, რომ შპს „ს-ის“ სააპელაციო საჩივარი ძირითადად ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ აპელანტის წყალანირების ქსელი ქალაქის საკანალიზაციო ქსელთან მიერთებულია რამოდენიმე ათეული წელია და, შესაბამისად, შპს „ს-ი“ უფლებამოსილია, მოსთხოვოს შპს „ჯ. ფ-ს“ წყალანირებით უზრუნველყოფა. სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის ზემოაღნიშნული მოსაზრება და აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ მიუთითა დადგენილ უდავო გარემოებებზე. პალატის განმარტებით, სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით, რომლითაც მოდავე მხარეებს თანაბარი შესაძლებლობა აქვთ განსაზღვრონ ფაქტები თავიანთი მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის დასასაბუთებლად და თვითონვე მიიღონ გადაწყვეტილება, თუ რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლით, მხარეს ეკისრება როგორც ფაქტების მითითების, ასევე მათი დამტკიცების ტვირთი, რაც სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით უნდა განახორციელოს. საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოების დაუდასტურებლობის შემთხვევაში, სასამართლომ უნდა განსაზღვროს, თუ რომელ მხარეს ეკისრება ამ ფაქტის მტკიცების ტვირთი და ფაქტის დაუმტკიცებლობის არახელსაყრელი შედეგები უნდა დააკისროს იმ მხარეს, რომელსაც ამ ფაქტის დამტკიცება ევალებოდა. გათვალისწინებით იმისა, რომ, მოპასუხე კომპანიის განმარტებით, შპს „4X4-სა“ და შპს „ს-ზე“ ქ.თბილისში, ა.ყ-ის გამზირის №38-ში მდებარე უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით ტექნიკური დოკუმენტაცია არ არსებოდა და აბონენტი კანონმდებლობით დადგენილი წესით არ იყო მიერთებული ქალაქის საკანალიზაციო ქსელთან, სასამართლომ ჩათვალა, რომ სწორედ აპელანტს ეკისრებოდა იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ მოსარჩელის წყალანირების ქსელი მიერთებულია ქალაქის საკანალიზაციო ქსელთან. აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებად კი შპს „ს-ის“ მიერ წარდგენილი შპს „გ-ის“ მიერ შესრულებული ნახაზი არ იქნა მიჩნეული, ვინაიდან, როგორც გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაშიც მართებულად იქნა აღნიშნული, ის მხოლოდ მოსარჩელის კუთვნილი ტერიტორიიდან გამავალი მილის მიმართულებას ასახავს. საკანალიზაციო სისტემასთან მიერთება ხორციელდება მიმწოდებლის მიერ გაცემული ტექნიკური პირობის შესაბამისად, რაც მოსარჩელის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო დაემტკიცებინა ქალაქის საკანალიზაციო ქსელთან მისი წყალანირების ქსელის კავშირის არსებობა. სასამართლომ ასევე მიუთითა საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 26 ნოემბრის №32 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „სასმელი წყლის მიწოდებისა და მოხმარების წესების“ 24-ე მუხლის მე-2 პუნქტზე და განმარტა, რომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო დაემტკიცებინა მოპასუხის მფლობელობაში არსებულ წყალარინების ქსელთან მიერთების ფაქტი. „სასმელი წყლის მიწოდებისა და მოხმარების წესების“ 181 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად კი, მოპასუხე არ იყო ვალდებული, საკუთარი ხარჯებით განეხორციელებინა მომხმარებლის მიერთება წყალარინების ქსელთან, შესაბამისად, არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს-მა“, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთი იჯარის ხელშეკრულებით გადაცემული აქვს შპს „4X4-ს“, რომელიც 10 წელზე მეტია ჯერ „თ-ის“, შემდგომ „თ.ს წ-ის“, ამჯერად შპს „ჯ. ფ-ის“ აბონენტია, რომელიც სისტემატურად და კეთილსინდისიერად იხდის მომსახურების საფასურის. მილის დაზიანების თაობაზე ეცნობა კომპანიას, ასევე სხვა უფლებამოსილ ორგანოებს, თუცა მათ დახმარება პრობლემის გადაწყვეტაში არ აღმოუჩენიათ. არასწორია მოპასუხის მოსაზრება, რომ სადავო წყალანირების ქსელი მას არ ეკუთვნის, რის გამოც დაბრუნებულ იქნა მომსახურების გადახდილი საზღაური. შპს „ჯ. ფ-ი“ „ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ“ საქართველოს კანონის, ასევე „სასმელი წყლის მოხმარებისა და მიწოდების შესახებ წესების“ 24-ე მუხლის მე-2 პუნქტისა და მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, ვალდებულია, როგორც მიმწოდებელი, უზრუნველყოს და მოვლა-პატრონობა გაუწიოს მომხმარებილის მფლობელობაში არსებული ტერიტორიის გარეთ არსებულ ქსელს. დაუსაბუთებელია ქვემდგმი ინსტანციის სასამართლოების მსჯელობა, რომლითაც არ იქნა გაზიარებული კასატორის მოსაზრება წყალანირების ქსელში ჩართვის ფაქტთან დაკავშირებით და ამ ფაქტის გამო მოპასუხის ვალდებულების წარმოშობის თაობაზე, სასამართლომ დასაბუთების გარეშე უარყო მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულება და ამ ხელშეკრულების საფუძველზე განხორციელებული გადახდის ქვითრები. სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“, „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტები, კერძოდ, გამოიყენა „სასმელი წყლი მიწოდებისა და მოხმარების წესების“ მე-18 მუხლის 18.1 პუნქტი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რადგანაც მითითებული ნორმა არეგულირებს წყალანირების ქსელის ახალი აბონენტის დარეგისტრირებას და არ ვრცელდება ძველი აბონენტის მიმართ, სასამართლომ არასწორად განმარტა ამავე წესების 24-ე მუხლის მე-2 პუნქტი, ამასთან, სასამართლომ არ გამოიყენა ამავე წესების 23-ე მუხლის პირველი პუნქტი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 თებერვლის განჩინებით შპს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ს-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „ს-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2012 წლის 10 თებერვლის №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
შპს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ შპს „ს-ს“ (საიდენტიფიკაციო №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2012 წლის 10 თებერვლის №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.