№ას-40-38-2012 22 მარტი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ბესარიონ ალავიძე , მაია სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – ო. ყ-ი
მოწინააღმდეგე მხარე – ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-98“
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის
დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა, უკანონო მფლობელობიდან მიწის ნაკვეთის გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ო. ყ-მა სარჩელით მიმართა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-98-ის“ მიმართ და მოითხოვა მოპასუხე ამხანაგობა „მ-98-სათვის“ უკანონოდ აშენებული კაპიტალური კედლის მოშლის დავალება და დაკავებული მიწის ნაკვეთის გამოთხოვა მოპასუხის მფლობელობიდან, ასევე ყველა იმ ფანჯრის ღიობის ამოქოლვა, რომელიც გადაჰყურებს ჭ-ის ქ.II ჩიხის №3-ში მდებარე მოსარჩელის მიწის ნაკვეთს შემდეგი საფუძვლებით: ქ. თბილისში, ჭ-ის II ჩიხის №3-ში მდებარე შენობა-ნაგებობები და 686 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საკუთრებით უფლებით ეკუთვნის მოსარჩელეს. შპს „მ-98“, მოსარჩელის მეზობლად, მთაწმინდის ქუჩის №12,14 და ჭ-ის ქუჩა №24-ის დანგრეული ბინების ტერიტორიაზე აწარმოებდა სახლის მშენებლობას, ხელყო ო. ყ-ის საკუთრება, კერძოდ, შეიჭრა მის მიწის ნაკვეთში და, მიუხედავად მოსარჩელის უკმაყოფილებისა და ასევე ხელისუფლებისა და სხვა ადმინისტრაციული ორგანოების მითითებებისა და გაფრთხილებისა, მოპასუხემ აღმართა მიტაცებულ მიწის ნაკვეთზე კაპიტალური კედელი, რომელსაც ამჟამადაც უკანონოდ ფლობს. მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ შპს „მ-98“-ის მიერ მშენებარე საცხოვრებელი სახლის პროექტი დამტკიცებულია მშენებლობის წესების საწინააღმდეგოდ, ვინაიდან ასაშენებელი ფანჯრის ღიობები გამოდის ო. ყ-ის მიწის ნაკვეთის მხარეს და გადმოჰყურებს მის ეზოსა და სახლის ფანჯრებს, რითაც უარესდება მისი საცხოვრებელი სახლის პირობები, რადგან შენობა აბნელებს მოსარჩელის სახლის ფანჯრებს და უკარგავს ბუნებრივ-საჰაერო და განათების საშუალებებს. ზემოაღნიშუნლიდან გამომდინარე, ო. ყ-მა მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ წარმოებული მშენებლობა თავისი კონსტრუქციითა და მდებარეობით მის სახლს უკარგავდა საბაზრო ღირებულებას.
მოპასუხე ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობამ „მ-98“ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილებით ო. ყ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე, ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-98-ს“ დაევალა მშენებარე სახლზე 31, 2 და 3 კედლების მთელ სიგრძესა და სიმაღლეზე ფანჯრის ყველა ღიობის ამოქოლვა, რომელიც მიმართული იყო ო. ყ-ის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთისაკენ, მოპასუხეს დაევალა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ ფართზე აღმართული კაპიტალური კედლის მოშლა და მოაპსუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა ო. ყ-ის კუთვნილი 12, 02 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ინდ. ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-98-მა“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 თებერვლის განჩინებით ინდ. ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-98-ის“ სააპელაციო საჩიავრი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ინდ. ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-98-მა“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ნოემბრის განჩინებით ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-98“-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე პალატას. სააპელაციო სასამართლოს დაევალა სადავო ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად დაედგინა, ზემოაღნიშნული კორპუსის მშენებლობისას, რამდენად იყო დაცული იმ დროს მოქმედი მშენებლობის წარმოებისათვის განსაზღვრული წესები და მხოლოდ ამის შემდეგ განესაზღვრა სადავო ახლის კედლებზე ფანჯრის ღიობის ამოშენების შესახებ საკითხი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ამხანაგობა ,,მ- 98,,-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ო. ყ-ის სარჩელი ამხანაგობა ,,მ- 98,,-ის მიმართ ფანჯრის ღიობების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, დანარჩენ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
2000 წლის 28 ივნისიდან, თბილისში, ჭ-ის II ჩიხი №3-ში მდებარე 686 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს წარმოადგენს მოსარჩელე ო. ყ-ი;
მთაწმინდის ქუჩის №12,14 და ჭ-ის ქუჩა №24-ის დანგრეული ბინების ტერიტორიაზე მოპასუხე ამხანაგობა „მ-98“ აწარმოებდა სახლის მშენებლობას;
მოსარჩელისა და მოპასუხის ნაკვეთები მდებარეობს ერთამენთის მეზობლად, რაც მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ;
ქ.თბილისის მთავარი არქიტექტორის 1999 წლის 19 აგვისტოს №502 ბრძანებით დამტკიცდა ამხანაგობა „მ-98-ის“ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პროექტი;
სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 10 ნოემბრის სხდომაზე მოსარჩელე მხარემ დაადასტურა, რომ აღნიშნული პროექტი (პროექტის დამტკიცების შესახებ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი) არ გაბათილებულა და ძალაშია, რამდენადაც ადმინისტრაციული აქტის ბათილობაზე დავა შეწყდა ხანდაზმულობით (იხ.სხდომის ოქმი.ტ.2.)
სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 10 ნოემბრის სხდომაზე მოსარჩელე მხარემ დაადასტურა, რომ პროექტში თავიდანვე იყო გათვალისწინებული სადავო ფანჯრები, რის გამოც მიმდინარეობდა სწორედ დავა პროექტის კორექტირების შესახებ. (იხ.სხდომის ოქმი.ტ.2)
სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე მითითებით ჩათვალა, რომ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებების დასადგენად, სავსებით შესაძლებელი იყო გამოყენებულიყო სხვადასხვა პროცესუალური მტკიცებულების სახე. პალატის მოსაზრებით, განსახილველ შემთხვევაში მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებათა წრე საჭიროებდა სპეციალურ ცოდნას. სსსკ 162-ე მუხლის დანაწესი ადგენს სასამართლოს კომპეტენციას სპეციალურ ცოდნას დაქვემდებარებული საკითხის განხილვასთან დაკავშირებით ექსპერტიზის დანიშვნის თაობაზე. ამავე დროს პალატამ აღნიშნა, რომ სსსკ 105-ე თანახმად სასამართლოსათვის არც ერთ მტკიცებულებას არ გააჩნია წინასწარ დადგენილი ძალა. ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის მიხედვით კი, ექსპერტის დასკვნა სასამართლოსათვის სავალდებულო არ არის და მისი შეფასება ხდება 105-ე მუხლით დადგენილი წესით.
საქმეში არსებული 2002 წლის 29 მარტს საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის მიერ მომზადებული საექსპერტო დასკვნით, სასამართლომ დაადგინა, რომ ამხანაგობის საცხოვრებელი სახლის კედელი შესულია მოსარჩელის სახლთმფლობელობაში 12,02 კვ.მ-ით.
კონკრეტულ შემთხვევაში პალატამ ჩათვალა, რომ არსებობდა ექსპერტიზის დასკვნის გაზიარების წინაპირობა, რადგან იგი შედგენილი იყო საქმეში არსებული საკადასტრო რუკის, საინვენტარიზაციო გეგმისა (უფლების დამდგენი დოკუმენტები) და ფაქტობრივი მდგომარეობის აზომვის შედეგის გათვალისწინებით (ს.ფ 68-73 ტომი I). აღნიშნული დასკვნის გამაბათილებელი მტკიცებულება კი მოპასუხე მხარეს სასამართლოსთვის არ წარუდგენია.
პალატამ დაადგინა, რომ მოსარჩელის სახლთმფლობელობაში შეჭრილი ამხანაგობის საცხოვრებელი სახლის კედელი, არც ფუნქციონალურად და არც კონსტრუქციულად, არ წარმოადგენდა საყრდენ კედელს.
აღნიშნული ფაქტის დადგენისას სააპელაციო სასამართლო დაეყრდნო საქმეში წარმოდგენილ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიურის 2011 წლის 01 სექტემბრის დასკვნას და დამატებით აღნიშნა, რომ აპელანტს არ დაუდასტურებია უთანხმოების კვალიფიციური მოტივები მოცემულ დასკვნასა და არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებს შორის, რის გამოც არ არსებობდა საექსპერტო დასკვნის უარყოფის საფუძველი.
2011 წლის 03 ნოემბერს სააპელაციო პალატის კოლეგიური შემადგენლობის მიერ ადგილზე დათვალიერების შემდგომ დადგინდა, რომ ამხანაგობა ‘‘მ-98’’-ის მრავალბინიანი საცხოვრებელი კორპუსის 9 ფანჯარა გადის ო. ყ-ის ეზოს მხარეს; მათ შორის, კორპუსის მე-3 სართულზე არსებულ ზ.გ-ის კუთვნილ ბინას მოსარჩელის ეზოს მხარეს აქვს ზემოდან გადმომყურე ორი ფანჯარა, რომელთაგან თითოეული ეკუთვნის 2 საძინებელ ოთახს. ამავე სართულზე მდებარე თ. მ-ის კუთვნილი ბინის საერთო ოთახს (მოსარჩელის მხარეს) გააჩნია ერთი ფანჯარა, საიდანაც არ ჩანს მოსარჩელის ეზო. მე-4 სართულზე განთავსებული, ა. ხ-ის კუთვნილი ბინის სამუშაო და საძინებელ ოთახებს გააჩნია თითო-თითო ფანჯარა, რომლებიც გადაჰყურებს მოსარჩელის ეზოს. ამავე სართულზე არსებული ე. ტ-მ-ის კუთვნილი ბინის საერთო-დიდ ოთახს (ო.ყ-ის ეზოს მხარეს) გააჩნია ერთი ფანჯარა, საიდანაც არ ჩანს მოსარჩელის ეზო, ამავე ბინის სამზარეულოს გააჩნია ერთი ფანჯარა, საიდანაც ნაწილობრივ ჩანს მოსარჩელის ეზო. ამხანაგობის კორპუსის სადარბაზოს მოსარჩელის ეზოს მხარეს აქვს 3 სინათლეგაუმტარი ფანჯარა.
სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლზე მითითებით აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელეს თბილისში ჭ-ის II ჩიხი №3-ში მდებარე 686 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე გააჩნდა საკუთრების უფლება და ის არ იყო შეზღუდული მოპასუხის მიერ ამ ნივთის ფლობით, რადგან მოპასუხე არ წარმოადგენდა სკ-ი 160-162-ე მუხლებით დაცული უფლების მქონე პირს _ მართლზომიერ მფლობელს. შესაბამისად, პალატის მოსაზრებით, ამხანაგობის მფლობელობიდან გამოთხოვას ექვემდებარებოდა 12,03 კვ.მ ფართობის, ო. ყ-ის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი.
სააპელაციო სასმართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 172.3. მუხლზე და აღნიშნა, რომ დადგენილი გარემოება მასზე, რომ ამხანაგობის მიერ დაკავებულ, მოსარჩელის კუთვნილ 12,03 კვ.მ. მიწაზე აღმართულია კედელი, განაპირობებდა მესაკუთრე ო. ყ-ისათვის თავისი მიწის ნაკვეთით სრულყოფილად და შეუზღუდავად სარგებლობის ხელყოფას, რაც ცხადყოფდა, რომ სახეზე იყო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების ხელშეშლა, რაც უნდა აღიკვეთოს მოსარჩელის მიწაზე არსებული მოპასუხის ნაგებობის - საყრდენი კედლის - დემონტაჟის დადგენით.
მოსარჩელის მოსაზრება ფანჯრის ღიობების გაუქმების მოთხოვნის შესახებ იმასთან დაკავშირებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო სამოქალაქო კოდექსის 176-ე მუხლით გათვალისწინებული დაუშვებელი ხელყოფა, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და მიიჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობდა დავის გადასაწყვეტად სამოქალაქო კოდექსის 176-ე მუხლის გამოყენების წინაპირობა, რადგან მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა მოპასუხის ქონებიდან ზემოქმედების არსებობისა და ამ ზემოქმედების შედეგად მისი ინტერესების არსებითი ხელყოფის ფაქტი. ამასთან, ვერ მიუთითა ვერც ერთ მტკიცებულებაზე, რომელიც მის მიერ დასახელებულ ფაქტს დაადასტურებდა, და ვერ დაასახელა ვერც ის საპატიო გარემოებები, რის გამოც ვერ განახორციელა საპროცესო კანონმდებლობით დაკისრებული მტკიცების ტვირთის რეალიზება.
პალატის განმარტებით, დასახელებული მუხლის შესაბამისად, “დაუშვებელ ხელყოფაში” იგულისხმება ნაგებობის იმგვარი ექსპლუატაცია, რომელიც სამეზობლო ზემოქმედების თმენის ვალდებულების კანონით დადგენილ ფარგლებს სცილდება და მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს გარკვეულ საფრთხეს უქმნის.
დავის შემთხვევაში პალატამ არსებითად მიიჩნია, გარკვეულიყო, არსებობდა თუ არა ამ ქონებიდან გამომდინარე ზემოქმედება და ამგვარი ზემოქმედება დაუშვებლად ხელყოფდა თუ არა მესაკუთრის ინტერესებს.
აღნიშნულთან მიმართებაში სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მართალია, მოპასუხის საკუთრებას წარმოადგენდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი კორპუსი, რომელსაც ეს უკანასკნელი იყენებდა არა სამეურნეო, არამედ საყოფაცხოვრებო დანიშნულებით, მაგრამ მასზეც უნდა გავრცელდეს სკ 175-ე მუხლით განსაზღვრული სამეზობლო ურთიერთობათა რეგულირების რეჟიმი.
ადგილზე დათვალიერების შედეგად გამოირკვა, რომ მოსარჩელის ეზოს მხარეს გამავალ, ამხანაგობის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ბინების ოთახებს გააჩნია თითო-თითო ფანჯარა. ასეთ შემთხვევაში პალატამ ჩათვალა, რომ თითოეული მათგანის არსებობა ემსახურებოდა განათებასა და ჰაერგამტარობას. აღნიშნულის გათვალისწინებით, ფანჯრების არსებობა ნორმალური სამეურნეო საქმიანობის მსგავსად, ჩვეულებრივ საყოფაცხოვრებო მოხმარებად განიხილება და არ შეიძლება ამგვარი დანიშნულებით არსებული მოხმარების აღკვეთა.
სააპელაციო პალატის განმარტებით, სკ 176-ე მუხლი ნებისმიერ მესაკუთრეს თანაბრად იცავს. შესაბამისად, სარჩელის საფუძვლიანობის გამორკვევისას ორივე მხარის ინტერესები თანაბრად უნდა იყოს გათვალისწინებული. სააპელაციო საჩივრის განხილვისას პალატამ გამოარკვია, რომ მოსარჩელის პრეტენზია დაკავშირებული იყო მხოლოდ ერთ მიზანთან - არ ჩაიხედონ მის საკუთრებაში არსებულ ეზოში, ხოლო მოპასუხის მობინადრეთა ინტერესი მდგომარეობდა იმაში, რომ მათ საკუთრებაში არსებულ ოთახებს ჰქონოდათ თითო-თითო განათებისა და ჰაერის გასუფთავების საშუალება. ასეთ პირობებში, სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა ინტერესებს შორის სამართლიანი ბალანსის შენარჩუნების თვალსაზრისით, უპირატესობა მობინადრეთა ინტერესს მიანიჭა.
პალატამ ხაზგასმით მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხის მიერ სადავო ფანჯრების გაჭრა არ მომხდარა თვითნებურად, არამედ აღნიშნული განხორციელდა ადმინისტრაციული აქტით დამტკიცებული პროექტის შესაბამისად, რომლის მართლზომიერების მიმართ მოპასუხის მობინადრეებს გააჩნდათ ლეგიტიმური ნდობა და ინტერესი. ამ კონტექსტში პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტზე, რომ ფანჯრის ღიობების გაუქმების მოთხოვნით დავა მოსარჩელემ წამოიწყო ამხანაგობის სახლის გარე ფასადის სრულ და ამ სახით დასრულების შემდეგ (იხ. სარჩელი და სააპელაციო სასამართლოს ოქმი, მოსარჩელის განმარტება, რომ სარჩელის აღძვრის მომენტში სახლი ამ ფორმით აშენებული იყო). ამ მიმართებით პალატამ მოსარჩელის საწინააღმდეგოდ შეაფასა ის ფაქტიც, რომ დავა პროექტის დამტკიცების შესახებ ადმინისტრაციული აქტის ბათილობის მოთხოვნით მოსარჩელის საწინააღმდეგოდ დასრულდა, რის შედეგადაც აღნიშნული პროექტი ძალაშია.
რაც შეეხება სადარბაზოს 3 ფანჯრის გაუქმების მოთხოვნას, პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მხრიდან ადგილი ჰქონდა უფლების ბოროტად გამოყენებას, რამდენადაც ისინი განთავსებული იყო დაახლოებით 3-4 მეტრის სიმაღლეზე, რის გამოც მათი მეშვეობით მოსარჩელის ეზოში ჩახედვა შეუძლებელი იყო და ამავე დროს აღნიშნული ფანჯრები შუქგაუმტარია.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელეს, მართალია, გააჩნია უფლება, თავისი ნაკვეთის საზღვრიდან 5 მეტრზე ახლოს არ დაუშვას ღიობები, მაგრამ ყველა ზემოთ დასახელებული გარემოების გათვალისწინებით, გამოკვეთილი არ იყო მისი ინტერესის უპირატესობა. ამ კონტექსტში პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ როგორც მოსარჩელის, ისე ამხანაობის სახლთმფლობელობები განლაგებული იყო დედაქალაქის საკმაოდ კომპაქტურად, მჭიდროდ დასახლებულ რაიონში.
ზემოთ დასახელებულ ყველა გარემოებათა ერთობლივად შეჯერების საფუძველზე, სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა, მიმართული კანონით მისთვის მინიჭებული, ზემოაღნიშნული უფლების სარეალიზაციოდ, გამიზნულია მოპასუხეთათვის მხოლოდ ზიანის მისაყენებლად, ისე რომ არ არის გამოკვეთილი მისი ინტერესის უპირატესობა.
სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ო. ყ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტილების გამოტანისას, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სასამართლო წარმოების მიმდინარეობის შეჯიბრებითობის ფუნდამენტური პრინციპები, საქმის გარემოებები არ დაამყარა და არ დაადასტურა საქმეში წარმოდგენილი უტყუარი მტკიცებულებებით, ამასთან არასრულად, არაობიეტურად გამოიკვლია და შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც თვით უზენაესი სასამართლოს მითითებით უნდა გამოეყენებინა, მათ შორის კასატორის მიერ მითითებული კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა (სკ-ის 175-ე მუხლი) და არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლი. გარდა ამისა, ფანჯრების ღიობების ამოქოლვასთან დაკავშირებულ გამოსაკვლევ საკითხთან მიმართებაში არ იმსჯელა უზენაესი სასამართლოს მითითებისამებრ და დასკვნები დაამყარა არასწორ არგუმენტებზე, რაც არასწორი გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი გახდა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 იანვრის განჩინებით ო. ყ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ო. ყ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ო. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ო. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ ო. ყ-ს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით ნ. ყ-ის მიერ №456 საგადასახადო დავალებით 2012 წლის 5 იანვარს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
