№ას-1836-1809-2011 30 მარტი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ი. კ-ა (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ფ. (მ.) გ-ი, ა. კ-ე (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 2 ნოემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ქონების მესაკუთრედ ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი. კ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ფ. გ-ისა და ა. კ-ის მიმართ და მოითხოვა 2008 წლის 30 დეკემბრის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა იმ ნაწილში, რომლის თანახმად ქ.თბილისში, მ-ის ქუჩა №3/5-ში მრავალიბინიანი სახლის მე-6 სართულზე მდებარე 130 კვ.მ საცხოვრებელი ფართობი რეგისტრირებულ იქნა ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ საკუთრებაში მისი თავმჯდომარე ფ. გ-ის წილის სახით, ასევე ა. კ-ესა და ფ. გ-ს შორის 2009 წლის 3 დეკემბერს დადებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, სადავო მშენებარე ბინაზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების ცნობა შემდეგი გარემოებების გამო:
2004 წლის 2 აგვისტოს ი. კ-ასა და იმა „რ.-2002-ს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თავმჯდომარეს და წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირს წარმოადგენდა მ., იგივე ფრიდონ გ-ი. ხელშეკრულებით ამხანაგობამ აიღო ვალდებულება მოსარჩელისათვის ქ.თბილისში, საგარეჯოს, იგივე მ-ის ქუჩა №3/5-ში, ბინათმშენებლობის დამთავრებისთანავე, გადაეცა 130 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი, ხოლო ბინათმშენებლობა უნდა დამთავრებულიყო 2005 წლის ბოლოსთვის. ჩასაბარებელი ფართი უნდა ყოფილიყო კარკასულ მდგომარეობაში, მეექვსე საცხოვრებელ სართულზე ყველა სახის ცენტრალური კომუნიკაციური გაყვანილობით, სარდაფითა და ავტოსადგომით, ხოლო მოსარჩელის ვალდებულება იყო ბინათმშენებლობის დამთავრებამდე ფართის შესაბამისი გადასახადის (1 კვ.მეტრზე 210 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის) გადახდა, რომლის საპაიო შენატანად დადგინდა 10000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი. ხელშეკრულებიდან ირკვევა, რომ აღნიშნული თანხა ჩაიბარა ამხანაგობა იბა „რ.-2002-ის“ თავმჯდომარე მ.გ-მა. 2004-2006 წლებში ი. კ-ამ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება შეასრულა პირნათლად, გადაიხადა არა მარტო უძრავი ქონების შეთანხმებული საზღაური, არამედ გაიღო დამატებითი ხარჯებიც, რაც საჭირო გახდა ამხანაგობის მოთხოვნით ფინანსური პრობლემების მოსაგვარებლად – კორპუსის დასამთავრებლად. შავი კარკასის მშენებლობა, რომელშიც ერთი ბინა მოსარჩელის უნდა ყოფილიყო, დამთავრდა 2006 წელს და ი. კ-ამ ამხანაგობის თავმჯდომარეს მოსთხოვა ნაკისრი ვალდებულების შესრულება, თუმცა აღნიშნულ თხოვნას შედეგი არ მოჰყოლია. დაიხურა იმა „რ.-2002-ის“ ოფისი, ხოლო, მოსარჩელის კუთვნილ ბინის კარზე სხვა პირის მითითების გამო, მოსარჩელემ მიმართა საჯარო რეესტრს და დაადგინა, რომ მოპასუხეს ამჯერად უკვე ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ სახელით, როგორც წილის უფლების გამყიდველს, მოსარჩელის გვერდის ავლით, ბინაზე, როგორც წილზე უფლება ხელმეორედ გაეყიდა ა. კ-ის სახელზე. აღნიშნულით დაირღვა 2004 წლის 2 აგვისტოს ხელშეკრულება, რადგანაც 2003-2006 წლებში, იმა „რ.-2002-ის“ წევრთა, მათ შორის ი. კ-ას მიერ შეტანილი თანხებით, ქ.თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურთან შეთანხმებული პროექტის საფუძველზე, ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3/5-ში აშენდა მრავალბინიანი (12-სართულიანი) საცხოვრებელი სახლი, ამდენად, საცხოვრებელი სახლი არ აშენებულა იმა „მ-ე 3/5-ის“ მიერ, ვინაიდან ამხანაგობა დაფუძნებულია 2008 წლის 30 დეკემბერს და მასზე არ არის გაცემული ქ.თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურთან შეთანხმებული პროექტი და მშენებლობის ნებართვა, აქედან გამომდინარე, არ არსებობდა რაიმე კანონიერი საფუძველი შენობის, იმა „მ-ე 3/5-ის“ მიერ აშენებულად აღრიცხვისა და საცხოვრებელი ფართების მის საკუთრებაში დარეგისტრირებისათვის. იმა „მ-ე 3/5-ის“ დაფუძნების მიზანს, როგორც ეს ამხანაგობისა და ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ 2008 წლის 30 დეკემბრის დამოწმებული სანოტარო აქტით დასტურდება, წარმოადგენს იურიდიული პირის შეუქმნელად იმა „რ.-2002-ის“ წევრთა მიერ აშენებულ მრავალბინიან სახლში მოსაპირკეთებელი სამუშაოების საბოლოო დასრულება, საკომუნიკაციო ქსელების მოწყობა და სხვა შიდა სამუშაოების შესრულება. იმა „მ-ე 3/5“, მართალია, დაფუძნებულია ფაქტობრივად იმ დამფუძნებელ წევრთა მიერ, რომელთა წევრები იმა „რ.-2002-ის“ წევრები არიან, მაგრამ სანოტარო წესით ხელშეკრულების გაფორმებისას დამალულია მოსარჩელის, როგორც ამხანაგობა იმა „რ.-2002-ის“ წევრობა და მის შესაბამისად, მრავალბინიან სახლში, მე-6 სართულზე ხელშეკრულებით დადასტურებული 130 კვ.მ ფართზე საკუთრების უფლება, უფრო მეტიც, №19251 სანოტარო აქტით დამოწმებული ხელშეკრულებით, ი.კ-ას სახელზე მისაღები საცხოვრებელი ფართი უკანონოდ აღირიცხა იმა „მ-ე 3/5-ის“ საკუთრებაში, ამხანაგობის თავმჯდომარე ფ. (მ.) გ-ის წილის სახით, სავარაუდოდ, მისი შემდგომში გასხვისების მიზნით. მოსარჩელის კუთვნილი ფართის სხვა პირზე გასხვისების მიზანი დასტურდება 2009 წლის 30 დეკემბრის სანოტარო წესით დამოწმებული გარიგების აქტით, როცა სადავო საცხოვრებელი სახლი, როგორც ფ. გ-ის წილი საკუთრება, ამ უკანასკნელის მიერ გასხვისებულ იქნა ა. კ-ის სახელზე, შესაბამისად, სადავო ფართი, საჯარო რეესტრში უკანონოდ დარეგისტრირდა ა.კ-ის სახელზე. აღნიშნული თვალთმაქცური გარიგებაა და მიმართულია სხვა გარიგების დასამალად. ა. კ-ე ბინის კეთილსინდისიერი შემძენი არაა, რადგანაც მისთვის, როგორც ამხანაგობის წევრისათვის, ცნობილი იყო, რომ მოსარჩელეს ეკუთვნოდა 130 კვ.მ ფართი მრავალბინიანი სახლის მე-6 სართულზე.
მოპასუხე ა. კ-ემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:
ი.კ-ას მიერ საქმეზე წარმოდეგენილი 2004 წლის 2 აგვისტოს ხელშეკრულება არ შეიძლება გახდეს მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგანაც აღნიშნული ხელშეკრულებიდან ირკვევა, რომ ამხანაგობა „რ.-2002-ის“ სახელით, ი.კ-ასთან ხელშეკრულება გააფორმა ამ ამხანაგობის თავმჯდომარე მ. გ-მა, რის საფუძველზეც ამხანაგობა ვალდებული იყო, არქიტექტურის დეპარტამენტთან შეთანხმების საფუძველზე ეწარმოებინა ბინათმშენებლობა მ-ის ქ№3/5-ში და 2005 წლის ბოლოსთვის მოსარჩელისათვის გადაეცა მე-6 სართულზე არსებული 130 კვ.მ ფართი. სარჩელზე არ არის დართული აღნიშნული ამხანაგობის წესდება, შესაბამისად, გაუგებარია, ჰქონდა თუ არა მ.გ-ს უფლება, გაეფორმებინა ხელშეკრულება, ხოლო, თუ ასეთი უფლებამოსილება მას ნამდვილად გააჩნდა, აუცილებელი იყო თუ არა სამოქალაქო კოდექსის 934-ე მუხლის შესაბამისად, ხელშეკრულების გაფორმებისათვის ამხანაგობის ყველა წევრის თანხმობა. აღსანიშნავია, რომ ხელშეკრულებაზე ამხანაგობის სახელით არსებული ბეჭდის ნამდვილობა ეჭვს იწვევს, ხოლო საქმეში ხელშეკრულების დედანი არაა წარმოდგენილი. გვაროვნული ნივთის დამზადებისას გამოიყენება ნასყიდობის წესები. ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საცხოვრებელი ფართი გვაროვნულ ნივთია, შესაბამისად, სადავო ფართობის აშენების თაობაზე ხელშეკრულება სანოტარო წესით უნდა ყოფილიყო გაფორმებული და გატარებული საჯარო რეესტრში, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, არაა სახეზე. ხელშეკრულებაში არ არის მითითებული საცხოვრებელი ბინის მე-6 სართულის რა ნაწილში უნდა ყოფილიყო მოსარჩელის კუთვნილი 130 კვ.მ ფართი, ვინაიდან სადავო საცხოვრებელი სახლის თითოეულ სართულზე 130 კვ. მეტრზე გაცილებით მეტი ფართია. ა.კ-ის სახელზე რიცხული 130 კვ.მ ფართი კი განსაზღვრულია როგორც ამ უკანასკნელთან გაფორმებული ხელშეკრულებით, ასევე საჯარო რეესტრის მონაცემებით. ი.კ-ასთან გაფორმებული ხელშეკრულების თანახმად, მას ფართობი უნდა მიეღო მე-6 საცხოვრებელ სართულზე. ა.კ-ის კუთვნილი, ქუჩის მხარეზე არსებული 130 კვ. მეტრი ფართი კი, მდებარეობს მიწის ზედაპირიდან მე-6 სართულზე. ამ კორპუსის პირველი სართული საცხოვრებელი არ არის, შესაბამისად, ა.კ-ის საცხოვრებელი ფართი ფაქტობრივად მე-5 სართულზე მდებარეობს, მოსარჩელესთან გაფორმებული ხელშეკრულების თანახმად კი, მისთვის გადასაცემი 130 კვ.მ ფართი მე-6 სართულზე უნდა ყოფილიყო. აღსანიშნავია, რომ მითითებულ ხელშეკრულებაში ასევე რიგი სიტყვები გადაშლილია, ნაწილი კი ჩამატებული. მოსარჩელეს არ აქვს წარმოდეგნილი ამხანაგობა „რ.-2002-ის“ დაფუძნების დოკუმენტი ან წესდება, „რ.-2002-თან“ გაფორმებული ხელშეკრულების თანახმად, ამხანაგობას მშენებლობა უნდა ეწარმოებინა არქიტექტურის დეპარტამენტთან შეთანხმებული პროექტის საფუძველზე, საქმეში კი არ არის წარმოდგენილი ზემოაღნიშნულ მისამართზე საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის უფლებამოსილების დამადასტურებელი მტკიცებულება, ასევე მშენებლობის პროექტი. ამხანაგობა „რ.-2002-ს“ არც ი.კ-ასთან ხელშეკრულების გაფორმების დროს და არც შემდგომ პერიოდში არ ჰქონია საკუთრებაში ზემოაღნიშნულ მისამართზე არსებული მიწის ნაკვეთები, ისინი კერძო პირების: ბ.რ-ის, მ. გ-ის, ვ.მ–ისა და სხვების საკუთრებას წარმოადგენდა. გამომდინარე აქედან, ამხანაგობას არ ჰქონდა უფლება, სხვის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ასაშენებელ უპროექტო ნაგებობაზე ნარდობის ან ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების გაფორმებისა. სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი არ შეიძლება გახდეს სარჩელში მითითებული ის გარემოება, რომ ამხანაგობა „რ.-2002-ის“ სახელით გ.პ–ის სახელზე გაცემული იყო მინდობილობა, რომ ამავე ამხანაგობამ, 2009 წლის 17 იანვრის ოქმით, სს „თელასის“ სახელზე განკარგა ამხანაგობის კუთვნილი ნაწილი და, რომ საჯარო რეესტრმა 2009 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილებით შეწყვიტა ამხანაგობის განცხადების საფუძველზე დაწყებული სარეგისტრაციო წარმოება, მითითებული გარემოებები სადავო სახლიდან რაიმე უძრავი ქონების გასხვისებას ან ამ სახლის რეგისტრაციას არ ეხება. უსაფუძვლოა ასევე მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოება, რომ, საჯარო რეეტრის მონაცემების თანახმად, ქ.თბილისში, მ-ის ქ№7-ში არსებული უძრავი ქონება ირიცხება ინდ. მენაშენთა ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ საკუთრებად, რომ ეს ამხანაგობა შეიქმნა 2008 წლის 30 დეკემბრის დაფუძნებისა და ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულებით, რომ ფ. გ-მა ამხანაგობაში კუთვნილი წილიდან მიწის ზედაპირიდან მე-6 სართულზე, ქუჩის მხარეს არსებული 130 კვ.მ ფართი 2009 წლის 3 დეკემბრის სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულების საფუძველზე, მიჰყიდა ა. კ-ეს, ხოლო 2010 წლის 25 იანვრის ხელშეკრულებით, იგივე ფართი მეორედ მიჰყიდა მ. ჯ–ს. წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ 2008 წლის 30 დეკემბერს გაფორმდა იმა „მ-ე 3/5-ის“ სადამფუძნებლო ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, ამხანაგობის ცხრამეტმა დამფუძნებელმა წევრმა 2003-2006 წლებში ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3-7-ში ააშენეს საცხოვრებელი სახლი 439 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე. თითოეული წევრის მიერ განხორციელებული შენატანების შესაბამისად განისაზღვრა ამ წევრების კუთვნილი წილი ამხანაგობის საერთო ქონებიდან. ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ საკუთრებად აღრიცხული იყო მ-ის ქ№7-ში მდებარე 216 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (2009 წლის 5 იანვრიდან), რომელიც მანამდე ირიცხებოდა ამხანაგობის წევრების: გ.რ–ის, მ.გ–ისა და მ.კ–ის საკუთრებად. ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ საკუთრებად აღირიცხა, ასევე ... ქ№3-ში (იგივე მ-ის ქ.№3) მდებარე 223 კვ.მ ნაკვეთი (რომელიც ვ.მ–ის საკუთრებას წარმოადგენდა). ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებით, ამხანაგობის დამფუძნებლებმა ვალდებულება აიღეს მ-ე ქ№5-ში მდებარე მათი კუთვნილი 185 კვ.მ უძრავი ქონება შენობა-ნაგებობებთან ერთად შეეტანათ ამხანაგობაში. სადამფუძნებლო ხელშეკრულების საფუძველზე მ-ის ქ№3-7-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი აღირიცხება „მ-ე 3/5-ის“ საკუთრებად. ხელშეკრულებითვე განისაზღვრა თითოეული დამფუძნებლის, მათ შორის ფ.გ-ის წილი და დადგინდა, რომ ამხანაგობის 19 წევრზე განაწილების შემდგომ დარჩენილი მთელი ფართი გადავიდოდა ფ. გ-ის საკუთრებში. ხელშეკრულების საფუძველზე, საჯარო რეესტრში ფ.გ-ის საკუთრებად აღრიცხული იყო მიწის ზედაპირიდან მე-6 სართულზე ეზოს მხარეს არსებული 120 კვ.მ, ამავე სართულზე ქუჩის მხრიდან 130 კვ.მ ფართობი, მიწის ზედაპირიდან მე-9 სართულზე მ-ის ქუჩის ნხარეს სადარბაზოს მხრიდან 210 კვ.მ, მე-9 სართულზე მ-ის ქუჩის მხარეს 110 კვ.მ, მიწის ზედაპირიდან მე-12 სართულზე – 320 კვ.მ, მე-3 სართულზე ქუჩის მხარეს – 130 კვ.მ, მე-7 სართულზე ეზოს მხარეს – 100 კვ.მ, მე-6 სართულზე – 95 კვ.მ, მანსარდის სართულზე – 70 კვ.მ, მე-7 სართულზე – 120 კვ.მ, მე-8 სართულზე – 95 კვ.მ და ა.შ. ამხანაგობა „მ-ე 3/5“-ის სადამფუძნებლო ხელშეკრულებით, ამ ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩეულ იყო ფ. გ-ი. ამავე ხელშეკრულების 11.1 მუხლის თანახმად, ამხანაგობის თითოეული წევრს უფლება აქვს სხვა წევრების წერილობითი თანხმობის გარეშე გაასხვისოს მისი კუთვნილი წილი ან წილის ნაწილი, ხოლო, მე-5 მუხლის თანახმად, ფ.გ-ი უფლებამოსილია გაასხვისოს ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, გარდა ხელშეკრულების 7.1 მუხლით გათვალისწინებული ბინებისა და ფართებისა. ფ.გ-მაც ისარგებლა სადამფუძნებლო ხელშეკრულებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილებით და 2009 წლის 3 დეკემბერს სანოტარო წესით გაფორმებული ხელშეკრულებით საჯარო რეესტრში თავის სახელზე აღირიცხა წილი, კერძოდ, მ-ის ქ№3-7-ში მდებარე მშენებარე კორპუსში მიწის ზედაპირიდან მე-6 სართულზე, ქუჩის მხარეს არსებული 130 კვ.მ ფართი მიჰყიდა ა.კ-ეს. ამ ხელშეკრულების საფუძველზე, 2009 წლის 10 დეკემბრიდან ქონება ამ უკანასკნელის სახელზეა აღრიცხული. მ.ჯ–თვის ფართის მიყიდვა სიმართლეს არ შეესაბამება, ვინაიდან საჯარო რეესტრში ა.კ-ე დღესაც აღრიცხულია ქონების მესაკუთრედ და ფაქტობრივადაც ფლობს მას. უსაფუძვლოა მოსარჩელის მითითება ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ მ. გ-ი და ფ. გ-ი არის ერთი და იგივე პიროვნება, აღნიშნული დასკვნა ემყარება მოსარჩელესთან გაფორმებულ ხელშეკრულებაში მითითებულ ფ.გ-ის პირადობის ნომერს. ამ წესით, პიროვნების იდენტურობის დადგენას მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს. მოსარჩელეს კი საქმეზე არ აქვს წარმოდგენილი სხვა მტკიცებულება, იმა „რ.-2002-ის“ თავმჯდომარე მ. გ-ისა და ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ თავმჯდომარე ფ. გ-ის იდენტურობის თაობაზე.
მოპასუხე ფ. გ-მა ასევე არ ცნო სარჩელი და მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:
გამომდინარე იქიდან, რომ ი. კ-ას, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება არ შეუსრულებია, მას 130 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი უნდა მიეღო კვადრატული მეტრის სანაცვლოდ 210 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის შემდეგ, ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3/5 აშენებული სახლის მე-6 საცხოვრებელი სართულზე და არა მე-5 სართულზე, როგორც ამას თვითონ აღნიშნავს. აღნიშნული ფართის სანაცვლოდ, მოსარჩელეს სულ უნდა გადაეხადა 27300 აშშ დოლარი. 2004 წლის 2 აგვისტოს ი.კ-ამ გადაიხადა 10000 აშშ დოლარი, 2005 წლის 7 ოქტომბერს – 8000 აშშ დოლარი, 2005 წლის 28 დეკემბერს – 6000 აშშ დოლარი, 2006 წლის 23 იანვარს – 3300 აშშ დოლარი, შესაბამისად, მოსარჩელეს გადასახდელი დარჩა 1642 ლარი. სადავო ფართი ა. კ-ის სახელზე კანონიერად აღირიცხა, ვინაიდან მას ადრე დადებული ხელშეკრულებისა და 2009 წლიდ 12 ივნისის ინდ. მენაშენთა ამხანაგობა „რ.-2002-ის“ საერთო კრების №27 ოქმის საფუძველზე, მიეკუთვნა სადავო ბინა, ხოლო ი. კ-ას დაფარულიც რომ ჰქონდეს მთლიანი თანხა, მას მაინც არ აქვს პრეტენზიის გაცხადების უფლება, რადგანაც კ-ის ბინა მდებარეობს მე-5 საცხოვრებელ სართულზე, კ-ა კი ვალდებულების შესრულების შემთხვევაში მიიღებდა საცხოვრებელ ფართს მე-6 საცხოვრებელ სართულზე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 7 თებერვლის გადაწყვეტილებით ი. კ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 2 ნოემბრის განჩინებით ი. კ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 7 თებერვლის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:
სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2001 წლის 15 ნოემბერს შედგა საგარეჯოს ქ. №7, №7ა, №9-ში მცხოვრებ მობინადრეთა კრება, რომელსაც ესწრებოდნენ საგარეჯოს ქ. №9-ში მცხოვრები ზ.კა–ძე, ნ.კ–ძე, მ.დ–ძე, .... ქ. №7ა-ში მცხოვრები ლ.ხ., დ.ხ., ბ.ხ., ა.ხ. და .....№7-ში მცხოვრები თ.მ., რ. მ., ლ.მ.+ კრებაზე დამსწრე პირთა მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „რ. 2002-ის“ ჩამოყალიბების შესახებ, რომლის თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა მ. გ-ი. ამხანაგობა ჩამოყალიბდა მითითებულ მისამართზე მწვავე ავარიულ მდგომარეობაში არსებული ბინების რეკონსტრუქციის მიზნით. ამხანაგობამ ფ. გ-ს მიანიჭა უფლებამოსილება ეწარმოებინა ყველა სახის სამუშაოები, რაც დაკავშირებული იყო მშენებლობასთან, მიეღო ამხანაგობაში ახალი წევრები და გაეფორმებინა მათთან ხელშეკრულებები, 2004 წლის 2 აგვისტოს ხელშეკრულება დაიდო ი. კ-ასა და ამხანაგობა „რ.-2002-ის“ სახელით ფ. გ-ს (თავმჯდომარე) შორის, რომლის თანახმად ამხანაგობამ იკისრა ვალდებულება, თბილისში, მ-ის ქუჩა №3-5-ში მრავალბინიანი სახლის აშენების შემდგომ გადაეცა ი. კ-ასათვის მე-6 სართულზე 130 კვ.მ ფართის ბინა. ხელშეკრულების თანახმად, 1 კვ.მ ფართის ღირებულება განისაზღვრა 210 აშშ დოლარით, ხოლო ბინის აშენებისათვის პირველადი შენატანის ოდენობა – 10 000 აშშ დოლარით, რომლის მიღებაც ფ. გ-მა დაადასტურა ხელშეკრულების მეორე გვერდზე თავისი ხელმოწერით. ხელშეკრულების საფუძველზევე იქნა დადასტურებულად მიჩნეული 2005 წლის 7 ოქტომბერს დამატებით 8000 აშშ დოლარის, ხოლო 2005 წლის 28 დეკემბერს დამატებით 6000 აშშ დოლარის მიღება. ამხანაგობა „რ.-2002-ის“ სალაროს შემოსავლის ორდერის შესაბამისად, ი. კ-ამ გადაიხადა 1000 აშშ დოლარი. 2008 წლის 30 დეკემბერს დაიდო ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „მიროტაზე 3/5-ის“ დაფუძნებისა და ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ. ხელშეკრულების მონაწილეები იყვნენ მ.გ., მ.კ., გ.რ., ვ.მ., ა.პ., რ.პ., მ.ჭ., პ.პ., ნ.გ., ი.ნ., ო.ფ., ტ.გ., ს.ჩ., მ.ო., მ.ფ., ფ.გ-ი, ლ.ჟ., ა.ჟ., ამხანაგობის დამფუძნებელმა წევრებმა 2003-2006 წელს ქ.თბილისში, მ-ის ქუჩა №3-სა და №7-ში ერთობლივად ააშენეს 12-სართულიანი მრავალბინიანი სახლი, რომლის სრული კარკასი დამთავრდა 2006 წლის დეკემბერში. ამხანაგობის მიზანი იყო წინამდებარე დაფუძნების აქტით, იურიდიული პირის შეუქმნელად, განსაზღვრული წესითა და ვადებში მ-ის ქ№3, №5 და №7-ში 2003-2006 წლებში აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მოსაპირკეთებელი სამუშაოების საბოლოო დასრულება, საკომუნიკაციო ქსელის მოწყობა, ლეგალიზაციისათვის და ამ შენობის, როგორც ამხანაგობის წევრთა წილობრივი თანასაკუთრების, მფლობელობის, სარგებლობისა და განკარგვის განხორციელება მათი წილის შესაბამისად. საცხოვრებელი სახლის აშენებისა და დასახული მიზნის მისაღწევად ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრთა მიერ განხორციელდა შენატანები, კერძოდ: მ. გ–მა, მ. კ–ემ და გ. რ–მა ამხანაგობაში შეიტანეს მათ თანასაკუთრებაში არსებული უძავი ქონება – 216.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მდებარე ქ.თბილისში, მ-ის ქ№7-ში; ვ. მ–ემ _ 233.00 კვ.მ მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება მდებარე ქ.თბილისში, მ-ის ქ. №3-ში; ა. პ–მა, მ.ჭ–მ, ა.პ–მა, პ.პ–მა, რ. პ–მა – საერთო საკუთრებაში არსებული 185.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მდებარე ქ.თბილისში, მ-ის ქ№5-ში; ნ. გ–მა, ი. გ–ამ, ო.ფ–მა, ა. ჟ–მა, ლ. ჟ–მა, ტ.გ–მა, ს.ჩ–ემ, მ.ო–მა, მ.ფ–მა განახორციელეს ფულადი შენატანი, ხოლო ფ. გ-ის შენატანი განისაზღვრა იმ მომსახურების გაწევით, რაც აუცილებელი იყო ამხანაგობის მიზნის მისაღწევად. ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა ფ. გ-ი, რომელსაც მიენიჭა შემდეგი უფლებამოსილება: განკარგოს ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება გარდა ხელშეკრულების 7.1 მუხლით გათვალისწინებული ბინებისა და ფართებისა, გაასხვისოს ექსპლუატაციაში ჯერ კიდევ მიუღებელ სახლში ხელშეკრულების 7.1. მუხლით გათვალისწინებული ფართების გარდა დარჩენილი ფართი. 2009 წლის 3 დეკემბერს ფ. გ-სა და ა. კ-ეს შორის დაიდო წილის უფლების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად ფ. გ-მა ა. კ-ეს საკუთრებაში გადასცა წილზე უფლება ინდივიდუალური ბინათმშნებლობის ამხანაგობა „მ-ე 3/5“-ის კუთვნილ ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3-ის და №7-ში მდებარე მშენებარე კორპუსში მიწის ზედაპირიდან მე-6 სართულზე, ქუჩის მხარეს 130 კვ.მ საცხოვრებელ ფართზე შავი კარკასის მდგომარეობაში. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№7-ში მდებარე უძრავი ქონება (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი №01.10.13.033.083) რეგისტრირებულია ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ სახელზე, ამასთან ქონებაზე რეგისტრირებულია შემდეგი უფლება: ფ. გ-მა, როგორც წილის უფლების გამყიდველმა მიჰყიდა მის კუთვნილ წილზე უფლება ა. კ-ეს მ-ის ქ№3-სა და №7-ში მდებარე მშენებარე კორპუსში მიწის ზედაპირიდან მე-6 სართულზე, ქუჩის მხარეს 130 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი შავი კარკასის მდგომარეობაში, საფუძველი: წილის უფლების ნასყიდობის ხელშეკრულება რეესტრის №090818709, დამოწმების თარიღი 03/12/2009, ნოტარიუსი ნ.გ. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლით და განმარტა, რომ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების თავისებურებას წარმოადგენს მხარეთა სურვილი, საკუთარი ქონების, გამოცდილებისა თუ პროფესიული უნარ-ჩვევების გაერთიანებით ერთობლივად იმოქმედონ გარკვეული მიზნების მისაღწევად. სამოქალაქო კოდექსი არ აკონკრეტებს ხელშეკრულების ამ ტიპისათვის განსაზღვრული მიზნის შინაარსს, ამდენად, გარიგების მხარეთა ინტერესს შესაძლებელია, წარმოადგენდეს კანონმდებლობით დაშვებული ნებისმიერი მიზანი, მათ შორის, გარკვეული მოგების მიღების სურვილი. დადგენილია, რომ 2001 წლის 15 ნოემბერს ჩამოყალიბდა ამხანაგობა „რ.-2002“. დამფუძნებელი ხელშეკრულებით დგინდება, რომ ამხანაგობის წევრების მიზანი კომერციული შინაარსით იყო განპირობებული. დამფუძნებელთა მიზანს წარმოადგენდა საგარეჯოს ქ. №7, 7ა-სა და №9-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე საცხოვრებელი კორპუსის აშენება, დამფუძნებელთა შორის საცხოვრებელ კორპუსში არსებული ფართების განაწილება და თავისუფალი ფართების რეალიზაცია. მოსარჩელის მოთხოვნა სადავო ბინაზე საკუთრების უფლების აღიარებასთან დაკავშირებით ემყარება 2004 წლის 2 აგვისტოს მას და ამხანაგობა „რ.-2002-ს“ (თავმჯდომარე მ. გ-ი) შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებას, რომლითაც ამხანაგობამ იკისრა მოსარჩელისათვის ქ.თბილისში მ-ის ქ№3-5-ში ასაშენებელ კორპუსში ფართის გადაცემის ვალდებულება. მოსარჩელის განმარტებით, აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე მან მოიპოვა საკუთრების უფლება ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3-5-ში მდებარე ბინაში მე-6 საცხოვრებელ სართულზე არსებულ 130 კვ.მ ფართზე. სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, პალატამ ჩათვალა, რომ ამხანაგობა „რ.-2002-სა“ და ი. კ-ას შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა გამომდინარეობს ნარდობის სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან, რომლითაც ერთი მხარე იღებს ვალდებულებას, თანხის გადახდის სანაცვლოდ მ-ის ქ№3-5-ში ასაშენებელ კორპუსში გადასცეს შემკვეთს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფართი. პალატის მოსაზრებით, მნიშვნელოვანია დადგინდეს, ამხანაგობა „რ. 2002-ის“ მიერ 2004 წლის 2 აგვისტოს ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების ნამდვილობა, რაც დამოკიდებულია იმ გარემოებაზე, გააჩნდა თუ არა ამხანაგობა „რ. 2002-ს“ მ-ის ქ.№3-5-ში ასაშენებელ კორპუსში ბინების განკარგვის უფლებამოსილება. ამხანაგობა „რ. 2002 “ დააფუძნეს საგარეჯოს ქ.№7, 7ა, და 9-ში მდებარე ქონების მესაკუთრებმა აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე საცხოვრებელი კორპუსის მშენებლობის მიზნით. 2004 წლის 2 აგვისტოს ხელშეკრულებით ამხანაგობა „რ. 2002-მა“ ვალდებულება იკისრა მოსარჩელისათვის გადაეცა ქ.თბილისში მ-ის ქ№3-5-ში მდებარე საცხოვრებელ კორპუსში არსებული ფართი. ხელშეკრულების გაფორმების დროს მ-ის ქ№3-სა და №5-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენდა ფიზიკური პირების: ვ.მ–ის, ა.პ–ის, მ. ჭ–ის, ა.პ–ის, პ.პ–ის, რ.პ–ის საკუთრებას. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 932-ე მუხლის პირველ, მესამე ნაწილებზე და ჩათვალა, რომ ამხანაგობა „მ-ე 3/5“ დაფუძნდა ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3,5,7-ში მცხოვრები მესაკუთრეებისა და სხვა პირებისაგან, რომლებმაც ამხანაგობაში განახორციელეს შენატანი მათ საკუთრებაში არსებული ზემოაღნიშნული მიწის ნაკვეთებისა და ფულადი შენატანის სახით. აღნიშნულ მისამართზე ასაშენებელ კორპუსში არსებული ფართების განკარგვაზე უფლებამოსილ პირს წარმოადგენდა ამხანაგობა „მ-ე 3/5“. ამხანაგობა „რ. 2002-ს“ არ მოუპოვებია უფლება, განეკარგა მ-ის ქ№3-5-ში მდებარე კორპუსში არსებული ბინები. ამდენად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ „რ. 2002-ს“ არ გააჩნდა სამართლებრივი საფუძველი, ეკისრა მესამე პირისათვის მ-ის ქ№3-5 ში მშენებარე კორპუსის ფართის გადაცემის ვალდებულება. ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ ქონებაზე საკუთრების წარმოშობის საფუძველად არ იქნა გაიზიარებული მოსარჩელის მოსაზრება, რომ აღნიშნულ მისამართზე საცხოვრებელი კორპუსი აშენებულია „რ.-2002-ის“ წევრების მიერ. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ ამხანაგობა „რ. -2002-მა“ იკისრა მესამე პირისათვის იმ ქონების გადაცემის ვალდებულება, რომლის განკარგვის უფლებამოსილება არ მიუღია ქონების განკარგვაზე უფლებამოსილი პირისაგან, შესაბამისად, „რ. 2002-სა“ და ი. კ-ას შორის 2004 წლის 2 აგვისტოს გაფორმებული ხელშეკრულება იყო ბათილი, რადგანაც ეწინააღმდეგებოდა კანონით დადგენილ წესს, იგი ვერ წარმოშობდა სამართლებრივ შედეგებს. ა. კ-ემ 2009 წლის 3 დეკემბრის ხელშეკრულების საფუძველზე ფ. გ-ისაგან შეიძინა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ კუთვნილი ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3-სა და №7-ში მდებარე კორპუსში წილზე უფლება, რომლის გასხვისების უფლება ფ. გ-მა მოიპოვა ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ის“ დაფუძნებისა და ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულების საფუძველზე. ამდენად, არ არსებობს აღნიშნული ხელშეკრულების ბათილად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი. პალატამ ასევე მიუთითა ი.კ-ას სააპელაციო პრეტენზიაზე სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის დაკისრებასთან დაკავშირებით და განმარტა, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ვინაიდან სარჩელში დავის საგანს არ წარმოადგენდა დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, პირველი ინსტანციის სასამართლო გადაწყვეტილება ი. კ-ასათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში მიიჩნია კანონიერად.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი.კ-ამ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:
განჩინებით არ არის დასაბუთებული მ-ის „№3/5-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის იმა „მ-ის 3/5-ის“მიერ აშენების ფაქტი. გამომდინარე იქიდან, რომ იმა „მ-ე 3/5“ დაფუძნდა 2008 წლის დეკემბერში, მას 2004-2008 წლებში არ შეეძლო ბინების აშენება. ქ.თბილისის მერიის მიერ გაცემული ცნობით დადგენილია, რომ მ-ის ქ№3/5-ში, იმა „რ.-2002-მა“ აწარმოა მშენებლობა პროექტისა და მერიის არქიტექტურის სამსახურის სპეციალური ბრძანების საფუძველზე. ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3-5-ში, მრავალსართულიანი სახლის იმა „რ.-2002-ის“ მიერ აშენების ფაქტი დადასტურებულია ფ. გ-ის სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიებული და კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენით. სასამნართლომ არასწორად დაადგინა მოსარჩელის მიერ ხელშეკრულების ფიზიკურ პირ მ. გ-თან გაფორმების ფაქტი, მაშინ, როდესაც იმა „რ. 2002-ის“ დაფუძნების კრების №1 ოქმით დადასტურებულია ფ.გ-ის ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩევა, რომელიც უფლებამოსილი იყო, თავისუფალი ფართების განკარგვის მიზნით გაეფორმებინა ხელშეკრულებები. სასამართლომ 2009 წლის 3 დეკემბრის ხელშეკრულებაზე მსჯელობისას ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებას, რომ ფ.გ-სა და ა.კ-ეს შორის ხელშეკრულება 2004 წელს იყო დადებული ფ.გ-სა და ა.კ-ეს შორის დადებული ხელშეკრულების დასაფარად, რომელიც ა.კ-ეს იმა „რ. 2002-თან“ ჰქონდა გაფორმებული საცხოვრებელი ბინის მე-3 სართულზე არსებული 60 კვ.მ ფართის მისაღებად, აღნიშნულით დასტურდება შემძენის მიერ ფართის სანაცვლოდ თანხის გადაუხდელობა. სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ სარჩელი აღიძრა სისხლის სამართლის დანაშაულის გამო მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად და ი.კ-ა, სსკ-ის 33-ე მუხლის შესაბამისად, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან თავისუფლდებოდა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე და 47-ე მუხლების შესაბამისად, ი.კ-ა, ქონებრივი მდგომარეობის გათვალისწინებითა და იმის გამო, რომ იგი მე-2 ჯგუფის ინვალიდია, უნდა გათავისუფლებულიყო სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან ან მაქსიმალურად უნდა შემცირებულიყო მისი ოდენობა. სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა დავის საგნის ღირებულება 100000 ლარით, მაშინ, როდესაც ფართის ღურებულება შეადგენდა 29000 აშშ დოლარს, რაც ეროვნული ვალუტით 49000 ლარია, შესაბამისად, არასწორად დაეკისრა მხარეს სახელმწიფო ბაჟის სახით 3000 ლარის გადახდა, სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლი და არასწორად დაადგინა, რომ ი. კ-ამ ხელშეკრულება გააფორმა ფიზიკურ პირ მ. გ-თან და არა ამხანაგობასთან, აღნიშნული დასტურდება იმა „რ.-2002-ის“ დაფუძნების კრების №1 ოქმით. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლი, რომელზე დაყრდნობითაც დაადგინა, რომ ა.კ-ისათვის ცნობილი არ იყო მ-ის ქ№3-5-ში, მე-6 სართულზე (ქუჩის მხარეს) 130 კვ.მ ფართის ი.კ-ას მიერ შეძენის ფაქტი. გამომდინარე იქიდან, რომ ა.კ-ე ი.კ-ასთან ერთად, 2004 წლიდან იყო იმა „რ.-2002-ის“ წევრი, მისთვის კარგად იყო ცნობილი სადავო ფართის კასატორის მიერ შესყიდვის ფაქტი, რომელიც წილის სახით არ ეკუთვნოდა ფ.გ-ს. ამდენად, 2009 წლის 3 დეკემბრის ხელშეკრულება წარმოადგენდა ბათილ გარიგებას. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი. 2009 წლის 3 დეკემბრის ხელშეკრულება გაფორმდა რა იმა „რ.-2002-სა“ და ა.კ-ეს შორის 2004-2008 წლებში დადებული ბინის ფართის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების დასაფარად, აღნიშნული თვალთმაქცურ გარიგებას წარმოადგენს. სასამართლომ ასევე არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომელიც უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვას შეეხება. ა.კ-ეს, მის მიერ შეძენილ და საკუთრებად დარეგისტრირებულ კასატორის კუთვნილ ფართში იმა „მ-ე 3/5-ისათვის“ გადახდილი არ აქვს შეძენილი ქონების ღირებულება, რაც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის დამოუკიდებელი საფუძველია. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია და არ შეაფასა სარჩელზე დართული მტკიცებულებები. უფრო მეტიც, პალატას წარედგინა რა დოკუმენტები, საოქმო განჩინებით მიიღო გადაწყვეტილება მათი მომდევნო სხდომაზე განხილვის შესახებ, თუმცა შემდგომ მან შეცვალა ეს გადაწყვეტილება და დოკუმენტები არ მიიღო სრულიად დაუსაბუთებლად, ვადის გასვლისა და კანონიერი საფუძვლის არარსებობის გამო. პალატამ არასწორად არ გაიზიარა ი. კ-ას მოთხოვნა, ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3-5-ში მდებარე ბინის გადაცემაზე. სარჩელზე დართული იმა „რ.-2002-ის“ დაცვის სამსახურის მიერ გაცემული საშვით დადასტურებულია ქ.თბილისში, მ-ის ქ№3-5-ში მე-6 სართულზე მდებარე 130 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის შიდა მოსაპირკეთებელი სამუშაოების ი. კ-ას მიერ წარმოება. სალაროს შემოსავლის ორდერით დადასტურდა ხელშეკრულებით გაუთვალისწინებული 1000 აშშ დოლარის მოსარჩელის მიერ შეტანა, რომლითაც განხორციელდა მისთვის განკუთვნილ საცხოვრებელ ფართში თუნუქის კარისა და მეტალოპლასტმასის კარ-ფანჯრების ჩასმა. სააპელაციო სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა იმა „რ.-2002-ისა“ და იმა „მ-ე 3/5-ის“ თავმჯდომარე ფ. გ-ის, ასევე, მისი წარმომადგენლის აღიარება მოსარჩელესთან დადებული 2004 წლის 2 აგვისტოს ხელშეკრულებაში გათვალისწინებული ფართის იმავე მრავალბინიან მშენებარე სახლში არსებობის თაობაზე, რომელიც გადაეცა ა.კ-ეს. სასამართლოს არ შეუფასებია ფ.გ-ის განმარტება, სადაც კასატორისათვის ბინის გადაცემაზე უარის თქმის ერთადერთ მოტივად მითითებულია ბინის ღირებულების გადასახდაში დანაკლისის არსებობა, ასევე, არასწორად ინა მიჩნეული დაუსაბუთებლად სადავო ფართის ა.კ-ის სახელზე გასხვისების კანონიერება.
ი.კ-ამ საკასაციო საჩივარს დამატებით დაურთო მტკიცებულებები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 9 იანვრის განჩინებით „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე ი. კ-ა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ი. კ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. კ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
რაც შეეხება საკასაციო საჩივრზე დართულ მტკიცებულებებს, საკასაციო პალატა თვლის, რომ აღნიშნული უნდა დაუბრუნდეს მის წარმომადგენს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 30 ფურცლად (ტ.მე-2, ს.ფ.174-198; 201-205).
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ი. კ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.
3. ი.კ-ას დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 30 ფურცლად (ტ.მე-2, ს.ფ.174-198; 201-205).
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
