¹ 3კ/470 24 მარტი 2000 წ. ,ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მ. ცისკაძე

მოსამართლეები: ქ. გაბელაია, ლ. ქაჯაია

განიხილა მეცხოველეობის სანეშენე საქმის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 24 ნოემბრის განჩინებაზე, საქმეზე რ. კ-ის სარჩელით მოპასუხე მეცხოველეობის სანაშენე საქმის დეპარტამენტთან სამუშაოზე აღდგენის და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ.

პალატამ მოისმინა მოსამართლე ქ. გაბელაიას მოხსენება და

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

რ. კ-მა სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა ყვარლის მეფუტკრეობის სანაშენე რეპროდუქტორის სახაზინო საწარმოში .... თანამდებობაზე აღდგენა, ასევე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება იმ მოტივით, რომ იგი დაკავებული თანამდებობიდან მეცხოველეობის სანაშენე საქმის დეპარტამენტმა უკანონოდ გაათავისუფლა.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 17 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა შემდეგი საფუძვლით: 1998 წლის 3 აგვისტოს მოპასუხე ორგანიზაციის ბრძანებით მოსარჩელეს გამოცეხადა საყვედური ბალანსის დაგვიანებით და უხარისხოდ წარმოდგენისათვის. ბრძანებაში არ არის მითითებული კანონი თუ რის საფუძველზე დაცდო პირს დისციპლინური სასჯელი. 1998 წლის 4 ნოემბერი მოსარჩელეს ბრძანებით მიცეა გაფრთხილება პირად საქმეში შეტანით - „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 79-ე მუხლის I ნაწ. „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად. სასამართლოს მოსაზრებით მოსარჩელის მიმართ არასწორად იქნა გამოყენებული „კანონი საჯარო სამსახურის შესახებ“, რადგან ორგანიზაცია, სადაც მოსარჩელე მუშაობდა არის სახაზინო საწარმო, რომელიცE საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1509-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად წარმოადგენს კერძო სამართლის იურიდიულ პირს და ამდენად მის მიმართ უნდა გამოყენებულიყო შრომის კანონთა კოდექსი. აღნიშნული კოდექსის 135-ე მუხლი კი, სადაცE ჩამოთვლილია დისციპლინური სახდელები, გაფრთხილება არ არის გათვალისწინებული 1999 წლის 10 თებერვალს მოსარჩელე დათხოვილი იქნა თანამდებობიდან „სამსახურეობრივი მოვალეობათა უხეში დარღვევისათვის, დისEიპლინარული გადაცდომისათვის. „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონის 99-ე მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტების შესაბამისად. ბრძანებიდან არ ჩანს თუ რაში გამოიხატა დისEიპლინარული გადაცდომა და სამსახურეობრივი მოვალეობების უხეში დარღვევა.

ვაკე-საბურთალოს რაიონის სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მეცხოველეობის სანაშენე საქმის დეპარტამენტმა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატაში.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით უცვლელი დარჩა ვაკე-საბურთალოს რაიონულის სასამართლოს გადაწყვეტილება.

კასატორი ითხოვს საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებას იმ მოტივით, რომ სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების ერთ-ერთ ძირითად მოტივად მიუთითა, ის გარემოება, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1509-ე მუხლის II ნაწილის შესაბამისად სახაზინო საწარმო არის კერძო სამართლის იურიდიული პირი და ამდენად, მოსარჩელის მიმართ არ შეიძლებოდა გამოყენებულიყო „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონი. კასატორის აზრით, საქმის განმხილველმა სასამართლოებმა არასწორად განმარტეს კანონი, რადგან საქართველოს პარლამენტის 1999 წლის 19 თებერვლის ცვლილებების თანახმად სახაზინო საწარმო არ წარმოადგენს კერძო სამართლის იურიდიულ პირს, ამ ცვლილებების შეტანის საფუძველი გახდა ის რომ სახაზინო საწარმოები წარმოადგენდნენ საბიუჯეტო ორგანიზაციებს, რომელთა დამფუძვნებლები სახელმწიფო ხელისუფლების და მმართველობის ორგანოები არიან. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მხედველობიდან გამორჩა ის ფაქტი, რომ საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონის მე-14 მუხლის შესაბამისად შრომის კანონმდებლობის მოთხოვნები ვრცელდება საჯარო სამსახურის მოხელეებზეც.

საკასაციო პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივრის შინაარსი და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 24 ნოემბრის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო: საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა კანონი, რომ სახაზინო საწარმო არ წარმოადგენს კერძო სამართლის იურიდიულ პირს რადგან 1999 წლის 19 თებერვალს პარლამენტის მიერ მიღებული Eვლილებებით სახაზინო საწარმო გაუქმდა.

სამოქალაქო კოდექსის 1509-ე მუხლის II ნაწილის მიხედვით სახაზინო საწარმოები არიან კერძო საწარმოს იურიდიული პირები და ამდენად მასზე ვრცელდება შრომის კანონთა კოდექსის მოთხოვნები. რაც შეეხება იმ გარემოებას, რომ 1999 წლის 19 თებერვალს პარლამენტის დადგენილებით ცვლილებები შევიდა კანონში „მეწარმეთა შესახებ“ და სახაზინო საწარმო გაუქმდა, პალატა თვლის, რომ აღნიშნული არ შეიძლება იყოს განჩინების გაუქმების საფუძველი, რადგან ცვლილებები შევიდა 1999 წლის 19 თებერვალს ხოლო მოსარჩელე თანამდებობიდან გათავისუფლდა ამ დრომდე 1999 წლის 10 თებერვალს.

პალატა ასევე განმარტავს, რომ „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონის მე-14 მუხლი ადგენს არა იმას, რომ არა საჯარო მოსამსახურეზე იქნეს გამოყენებული აღნიშნული კანონი, არამედ იმას, რომ საჯარო მოხელეებზე ვრEელდება შრომის კანონმდებლობა ამ კანონით განსაზღვრულ თვისებათა გათვალისწინებით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა თვლის რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 24 ნოემბრის განჩინების გამოტანის დროს კანონის დარღვევას ადგილი არ ქონია და ის უცვლელი უნდა დარჩეს.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს უცვლელი დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 14 ნოემბრის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.