გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹3კ-363 21 იანვარი, 2000 წელი ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე: ვ. ხრუსტალი

მოსამართლეები: ლ. გოჩელაშვილი, ალ. ღუღუნიშვილი

განიხილა ტ. ა-ის წარმომადგენლის თ. ა-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 1999 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებაზე.

მოსამართლე ლ. გოჩელაშვილის მოხსენების საფუძველზე პალატამ

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

ტ. ა-მა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა პრივატიზაციის გაუქმება იმ საფუძვლით, რომ კონკურსის წესით გაყიდულ ფართს _ 12 კვ.მ., იგი 1989 წლიდან ფლობდა და სურდა მონაწილეობა მიეღო აღნიშნული ფართის კონკურსის წესით პრივატიზაციაში.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით ტ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 1999 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით მოცემულ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ძალაში დარჩა.

საკასაციო საჩივრის ავტორი სასამართლოს განჩინებას მიიჩნევს უკანონოდ და მოითხოვს მის გაუქმებას შემდეგი საფუძვლებით:

კონკურსის წესით პრივატიზებულ ფართზე ტ. ა-ს 1999 წლის 10 იანვარს ქ. თბილისის მერიასთან დადებული ჰქონდა ხელშეკრულება არასაცხოვრებელი ფართის დაქირავების შესახებ, რომელიცEშეწყვეტილი არ არის. სასამართლომ კი, აღნიშნული გარემოება არ გაითვალისწინა.

აღნიშნული ხელშეკრულება კანონით გათვალისწინებული წესით რომ შეწყვეტილიყო, ტ. ა-ისათვის ცნობილი გახდებოდა სადავო ფართის კონკურსის წესით მოსალოდნელი გაყიდვის შესახებ.

ამასთან, მიუთითებს კასაციის ავტორი, სასამართლომ დავის გადაწყვეტის დროს არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 169-ე, 517-ე და 518-ე მუხლები.

პალატა გაეცნო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებები და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოების გამო:

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სადაო ფართის კონკურსის ფორმით პრივატიზებასთან დაკავშირებული ინფორმაცია გამოქვეყნდა "სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ" საქართველოს 1997 წლის 30 მაისის კანონის მე-9 მუხლის მოთხოვნათა დაცვით. რაც შეეხება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 169-ე, 517-ე და 518-ე მუხლებს, სასამართლომ ისინი არ გამოიყენა დავის გადაწყვეტისას, რადგან "სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ" კანონი არ ითვალისწინებს ნივთის უპირატესი შესყიდვის უფლებას. რაც შეეხება ფართის ქირავნობის ხელშეკრულებას, იგი არ შეიძლება გამხდარიყო სადაო ფართის გასხვისების დამაბრკოლებელ გარემოებად, რადგან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 572-ე მუხლის თანახმად, თუ გამქირავებელი გაქირავებულ ნივთს მესამე პირზე გაასხვისებს დამქირავებლისათვის მისი გადაცემის შემდეგ, შემძენი იკავებს გამქირავებლის ადგილს და მასზე გადადის ქირავნობის ურთიერთობიდან გამომდინარე უფლებები და მოვალეობები.

პალატა თვლის, რომ თბილისის საოლქო სასამართოლს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 1999 წლის 20 ოქტომბრის განჩინების მიღებისას საკასაციო საჩივარში მითითებულ კანონის დარღვევას ადგილი არა აქვს, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ტ. ა-ის წარმომადგენლის თ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

ძალაში დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 1999 წლის 20 ოქტომბრის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.