¹ბს-452-433(კ-06) 22 ნოემბერი, 2006 წ.‚ ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. ქადაგიძე,

ნ. სხირტლაძე

სარჩელის საგანი: საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა, საჯარო რეესტრის მონაცემებში ცვლილების შეტანა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2005წ. 13 ოქტომბერს თ. გ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხექუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და ამავე ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა, რომლითაც მასზე რიცხული დავალიანება არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადისათვის, საურავთან ერთად, შეადგენდა 4042,8 ლარს.

მოსარჩელის განმარტებით, 2005წ. 15 აგვისტოს მიიღო ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც, 15 კალენდარულ დღეში უნდა გადაეხადა არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადი _ 2216,9 ლარი და საურავი _ 1825,9 ლარი, სულ _ 4042,8 ლარი. მოსარჩელის მტკიცებით, იგი, როგორც მე-2 ჯგუფის ინვალიდი პენსიონერი, უნდა გათავისუფლებულიყო მიწის გადასახადისაგან.

თ. გ-მა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადება, რომლითაც დამატებით მოითხოვა ქუთაისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ 1995წ. 7 აგვისტოს გაცემული ცნობის საფუძველზე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2000წ. 10 ოქტომბერს გაცემულ ¹........ ამონაწერში შესწორების შეტანა, ვინაიდან ფაქტობრივად არსებული 6430 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაცვლად, მასში იყო 6008 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, აგრეთვე _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის საქმეში მოპასუხედ ჩაბმა.

მოპასუხე ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა შესაგებელი, რომლითაც სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ სარჩელს არ ერთოდა მისი საფუძვლიანობის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება და ის გარემოება, რომ იგი იყო შრომის მე-2 ჯგუფის ინვალიდი უვადოდ, ვერ ჩაითვლებოდა მისთვის დარიცხული მიწის გადასახადის გადახდისაგან გათავისუფლების სამართლებრივ საფუძვლად.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006წ. 5 იანვრის გადაწყვეტილებით თ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაში საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ სასამართლოს განმწესრიგებელ სხდომაზე მოსარჩელე თ. გ-მა დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. გ-მა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება, კერძოდ, ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 4 აპრილის სხდომაზე ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ სასამართლოს წარუდგენდა მიწის გადასახადის შესაბამის პირად ბარათს, რომლის მიხედვითაც თ. გ-ს დარიცხული ჰქონდა მიწის გადასახადი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 4 აპრილის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა თ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006წ. 5 იანვრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თ. გ-ს საკუთრებაში გააჩნდა 1440 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მას ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნა წარედგინა საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის მე-5 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტის საფუძველზე და, ამდენად, მოსარჩელე არ მიეკუთვნებოდა აღნიშნული კოდექსის 276-ე მუხლით გათვალისწინებული, გადასახადისაგან გათავისუფლებულ პირთა არც ერთ კატეგორიას, ამასთან, მასზე არ ვრცელდებოდა «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონი, ვინაიდან თ. გ-ს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ჰქონდა დარიცხული, მაგრამ გადაუხდელი არასასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 4 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. გ-მა, მიუთითა იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდა სასარჩელო განცხადებაში და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება, კერძოდ, თ. გ-მა აღნიშნა, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციიდან მოულოდნელად, პირველად მიიღო 2005წ. 23 ივლისით დათარიღებული ¹120 საგადასახადო მოთხოვნა და გაუგებარია, თუ რატომ დაერიცხა საურავი. კასატორის განმარტებით, მასზე ვრცელდება «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონი, ვინაიდან მოპასუხეს არ წარუდგენია სასამართლოსთვის რაიმე დოკუმენტაცია, რითაც დადასტურდებოდა კასატორისთვის მოთხოვნილი მიწის გადასახადის აღრიცხვა-დარიცხვის ფაქტი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006წ. 7 ივლისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006წ. 7 ივლისის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2006წ. 4 ოქტომბრამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006წ. 4 ოქტომბრის განჩინებით თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა 2006წ. 22 ნოემბერს მხარეთა დასწრების გარეშე.

თ. გ-მა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარადგინა დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი, რომლითაც დააზუსტა, რომ მას გააჩნდა არა 1440 კვ.მ, არამედ 6008 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთი და მიუთითა, რომ აღნიშნული დასტურდება ამავე საჩივარზე დართული ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2006წ. 17 ოქტომბერს მასზე გაცემული ცნობით.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, როგორც მოცემული საქმის მასალებიდან ირკვევა, თ. გ-მა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადება, რომლითაც დამატებით მოითხოვა ქუთაისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ 1995წ. 7 აგვისტოს გაცემული ცნობის საფუძველზე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2000წ. 10 ოქტომბერს გაცემულ ¹........ ამონაწერში შესწორების შეტანა, კერძოდ _ ფაქტობრივად არსებული 6430 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაცვლად რეგისტრირებული იყო 6008 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, აგრეთვე‚ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის საქმეში მოპასუხედ ჩაბმა. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2005წ. 17 ნოემბრის განმწესრიგებელ სხდომაზე თ. გ-ის სარჩელი ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე ცნობილ იქნა დასაშვებად, ხოლო ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006წ. 5 იანვრის გადაწყვეტილებაში საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ სასამართლოს განმწესრიგებელ სხდომაზე მოსარჩელე თ. გ-მა დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმის მასალებით არ დასტურდება თ. გ-ის მიერ სარჩელის დაზუსტება ან შემცირება, კერძოდ, ერთ-ერთ სასარჩელო მოთხოვნაზე (საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2000წ. 10 ოქტომბერს გაცემულ ¹....... ამონაწერში შესწორების შეტანა) უარის თქმა. ამასთან, თ. გ-ს სააპელაციო საჩივარში ან სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე არაფერი მიუთითებია საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2000წ. 10 ოქტომბერს გაცემულ ¹......... ამონაწერში შესწორების შეტანასთან დაკავშირებულ მის სასარჩელო მოთხოვნაზე, ხოლო საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილ დაზუსტებულ საკასაციო საჩივარში კასატორმა აღნიშნა, რომ რომ მას გააჩნია არა 1440 კვ.მ, არამედ 6008 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთი. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას, იმსჯელოს თ. გ-ის აღნიშნულ სასარჩელო მოთხოვნაზე, ვინაიდან იგი არ განუხილავს არც საქალაქო და არც სააპელაციო სასამართლოს. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ თ. გ-ის სასარჩელო მოთხოვნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2000წ. 10 ოქტომბერს გაცემულ ¹........ ამონაწერში შესწორების შეტანის შესახებ არ არის კავშირში ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე თ. გ-ის სასარჩელო მოთხოვნასთან და პირველი მათგანი შეიძლება წარმოადგენდეს დამოუკიდებელი დავის საგანს სასამართლოში.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანს კონკრეტულ შემთხვევაში წარმოადგენს თ. გ-ის სასარჩელო მოთხოვნა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ თ. გ-ი არ მიეკუთვნება საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 158-ე მუხლით ან საგადასახადო კოდექსის (2004 წ.) 276-ე მუხლით გათვალისწინებულ მიწის გადასახადისაგან გათავისუფლებულ პირთა არც ერთ კატეგორიას, ვინაიდან აღნიშნული მუხლები არ ითვალისწინებს შრომის მე-2 ჯგუფის ინვალიდის მიწის გადასახადისაგან გათავისუფლებას. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი ამ კუთხით სამართლებრივ საფუძველს არის მოკლებული.

რაც შეეხება «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის გავრცელებას თ. გ-ის საგადასახადო ვალდებულებაზე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ აღნიშნული კანონის კონკრეტულ შემთხვევაში გამოყენებასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია მთელი რიგი ფაქტობრივი გარემობები, რომლებიც უშუალო კავშირშია ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 25 ივლისის ¹120 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე თ. გ-ის სასარჩელო მოთხოვნის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებასთან.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამ მუხლისმოქმედება ვრცელდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსითა და სხვა საკანონმდებლო აქტებით განსაზღვრულ გადასახადის გადამხდელებზე, აგრეთვე, საგადასახადო აგენტებზე, რომლებმაც 2004წ. 1 იანვრამდე არ განახორციელეს საგადასახადო ვალდებულებათა დეკლარირება ან/და გადახდა. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის «ა» ქვეპუნქტის მიხედვით, არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებების ლეგალიზაციის წესი არ ვრცელდება შესაბამის სახელმწიფო ორგანოებში კანონმდებლობით დადგენილი წესით დეკლარირებულ, დარიცხულ და აღრიცხულ, მაგრამ გადაუხდელ საგადასახადო და საბაჟო ვალდებულებებზე. გარდა ამისა, საგადასახადო კოდექსის (2004 წ.) თანახმად, გადასახადის თანხების დარიცხვა გულისხმობს საგადასახადო ორგანოში კონკრეტული საგადასახადო პერიოდისათვის გადასახადის გადამხდელის, საგადასახადო აგენტის, სხვა ვალდებული პირის კუთვნილი გადასახადის თანხის აღრიცხვას. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ გადასახადის დარიცხვა და აღრიცხვა ურთიერთშემავსებელი ტერმინებია და ერთობლიობაში, ერთ ტერმინად უნდა იქნეს განხილული.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტში მოცემულ სიტყვებში _ «არ განახორციელეს დეკლარირება ან/და გადახდა» იგულისხმება, როგორც დეკლარაციების წარდგენით გადასახდელი გადასახადები, ასევე ის გადასახადები, რომლებიც ექვემდებარებოდა გადამხდელის მიერ დეკლარაციების წარდგენის გარეშე გადახდას და რომლის გადახდაც არ განხორციელებულა 2004წ. 1 იანვრამდე.

ამდენად, მიწის გადასახადი გადახდის ბუნებით წარმოადგენდა არადეკლარირებად გადასახადს, ანუ მისი გადახდისას დეკლარაციის წარდგენას საგადასახადო კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა. შესაბამისად, «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტი მიწის გადასახადის გადამხდელის შეუსრულებელ საგადასახადო ვალდებულებაზე გავრცელდებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არ იქნებოდა შესაბამის ორგანოში ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის «ა» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საგადასახადო ვალდებულების აღრიცხვა-დარიცხვის ფაქტი. გარდა ამისა, საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 156-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების მიხედვით, არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის გადასახადის გადამხდელების აღრიცხვა და გადასახადის დარიცხვა წარმოებდა ყოველწლიურად, 1 მარტის მდგომარეობით და საგადასახადო შეტყობინება ფიზიკურ პირებს ჰბარდებოდათ არა უგვიანეს ყოველიწ. 1 ივნისისა. სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია და არ დაუდგენია, გაეგზავნა თუ არა თ. გ-ს შესაბამისი საგადასახადო შეტყობინებები.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ, როგორც კასატორი აღნიშნავს, ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციიდან მოულოდნელად, პირველად მიიღო 2005წ. 23 ივლისით დათარიღებული ¹120 საგადასახადო მოთხოვნა, ანუ მანამდე არ მიუღია არანაირი საგადასახადო შეტყობინება და გაუგებარია, თუ რატომ დაერიცხა საურავი. სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციაში 2004წ. 1 იანვრამდე თ. გ-ის საგადასახადო ვალდებულების აღრიცხვა-დარიცხვის საკითხი, არ დაუდგენია ასეთი აღრიცხვის ფაქტობრივი არსებობა და, შესაბამისად, არ უმსჯელია მისთვის გადასახადისა და საურავის დარიცხვის კანონიერებაზე.

სსკ-ის 105-ე მუხლისმე-2 ნაწილის მიხედვით,სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათს ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

სსკ-ის 394-ე მუხლის»ე¹» ქვეპუნქტის თანახმად,გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სსკ-ის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი _ ყოველმხრივ არ გამოიკვლია და სრულყოფილად არ დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და, შესაბამისად, კონკრეტულ შემთხვევაში არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სსკ-ის 394-ე მუხლის «ე¹» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული აბსოლუტური საფუძველი.

ამდენად, მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ სრულყოფილად უნდა დაადგინოს ფაქტობრივი გარემოებები, გამოიკვლიოს ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციაში 2004წ. 1 იანვრამდე თ. გ-ის საგადასახადო ვალდებულების საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 156-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით აღრიცხვა-დარიცხვის საკითხი, იმსჯელოს მისთვის დარიცხული გადასახადის, საურავის და, შესაბამისად, გასაჩივრებული საგადასახადო მოთხოვნის კანონიერებაზე, ასევე, ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად გამოკვლევა-დადგენის შემდეგ _ თ. გ-ის საგადასახადო ვალდებულების მიმართ «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ» კანონის გავრცელების შესაძლებლობაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 4 აპრილის განჩინება და მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.