207 28 აპრილი, 2000 წ. ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ

თავმჯდომარე მ. ცისკაძის

მოსამართლეები: ლ. ქაჯაიას და თ. ჩიქოვანის

განიხილა მოსარჩელე (კასატორი) მ. ა-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2000 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილებაზე საქმეზე ს. და მ. ლ.-ეების სარჩელის გამო მოპასუხე ლ. ლ.-სთან და მესამე პირებთან: მ. ა-სთან და ¹... სახელმწიფო სანოტარო ბიუროსთან ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ. პალატის სხდომაზე გამოცხადნენ: მ. და ლ. ლ.-ები. ამ უკანასკნელისა და მ. კ.-ის რწმუნებულებით ბ. გ.-ე (რეესტრის ¹..., ...). მესამე პირი - მ. ა-ე და მისი ინტერესების დამცველი ა. კ.-ი (ორდერი ¹...). პალატამ მოისმინა რა თ. ჩიქოვანის მოხსენება,

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

ს. და მ. ლ.-ეებმა 1999 წლის 8 ივნისს სარჩელი აღძრეს სასამართლოში და ითხოვეს ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. სარჩელის მოთხოვნა ემყარება იმ მოსა ზრებას, რომ თბილისში, ...-ის ქუჩა ¹16-შითანასაკუთრების უფლებით ჰქონდათ 4-ოთახიანი პრივატიზებული ბინა, რომელიც გაყიდეს 1996 წლის 22 ივლისს და სანაცვლოდ შეიძინეს ...-ის ქუჩა ¹11-ში 2-ოთახიანი ბინა. ეს ბინა 1998 წლის 15 ივნისს მოპასუხე ლ. ლ.-ემ ს. და მ. ლ.-ეების თანხმობის გარეშე მიყიდა მ. ა-ეს, რაც მათთვის შემთხვევით გახდა ცნობილი. მესამე პირმა მ. ა-ემ შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს და ითხოვა პირვანდელი სარჩელის განუხილველად დატოვება იმ საფუძვლით, რომ ს. ლ.-ე სასჯელს იხდის რუსთავის ¹1 შრომა-გასწორების კოლონიაში და იგი ვალდებული იყო კოლონიის ხელმძღვანელობის დამოწმებული სარჩელი წარმომადგენლის მეშვეობით წარედგინა სასამართლოში (საქმის ფურცელი 33-35).

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულმა სასამართლომ 1999 წლის 6 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დააკმაყოფილა: ცნო ბათილად 1998 წლის 15 ივნისის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება ლ. ლ.-ესა და მ. ა-ეს შორის, როგორც მოჩვენებითი და თვალთმაქცური გარიგება. ამის შემდეგ მ. ა-ემ დამატებითი შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს და ითხოვა ლ. ლ.-ეზე სულ 10,720 აშშ დოლარის შესაბამისი ეროვნული ვალუტრის - ლარის გადახდის დაკისრება აღსრულების დროისათვის არსებული კურსით. თანხის გადახდისათვის ლ. ლ.-ეზე 1-თვიანი ვადის დანიშვნა და ამ ვადის გასვლისა და თანხის გადაუხდელობის შემთხვევაში სადავო 2-ოთახიანი ბინის მიქცევა აღსრულებაში და მისი აუქციონის წესით გაყიდვა კრედიტის დასაფარავად ან ამ ბინის ცნობა მის საკუთრებად და ლ. ლ.-ეს მასთან მყოფ პირებთან ერთად გამოსახლება. სარჩელის ეს მოთხოვნა ემყარება იმ მოსაზრებას, რომ “მ. ა-ესა და ლ. ლ.-ეს შორის ადგილი ჰქონდა პროცენტიანი სესხის მიცემას და ლ. ლ.-ის 2-ოთახიანი ბინა მდებარე თბილისში, ...-ის ქუჩა ¹11-ში) ჩადებული იყო გირაოდ სესხის უზრუნველყოფის მიზნით. ე.ი. ადგილი ჰქონდა არა ბინის ყიდვა-გაყიდვას, არამედ იპოთეკას. მ. ა-ემ 4000 აშშ დოლარი ასესხა ლ. ლ.-ეს 10%-ის დანამატით. ფულის მიცემიდან დღემდე გავიდა 18 თვე, რის გამოც 4000 აშშ დოლარის 10% შეადგენს 400 აშშ დოლარს, რაც 18 თვეზე გადაანგარიგებით არის 7.200 აშშ დოლარი, ამ თანხას უნდა გამოაკლდეს მ. ა-ეზე გადახდილი 480 აშშ დოლარი და გადასახდელი დარჩება 6720 აშშ დოლარი, რასაც მიემატება სესხის ძირითადი თანხა 4.000 აშშ დოლარი, რაც შეადგენს 10.720 აშშ დოლარს” (საქმის ფურცელი 110-116ა).

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატამ (თავმჯდომარე ც. დ.-ი, მოსამართლეები: ზ. კ.-ა, მ. ჩ.-ე) 2000 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დააკმაყოფილა სააპელაციო საჩივარი: კერძოდ, უცვლელად დატოვა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 6 სექტემბრის გადაწყვეტილება ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში. დაეკისრა მ. კ.-ეს მ. ა-ის სასარგებლოდ 8800 აშშ დოლარის გადახდა შესაბამის ეროვნულ ვალუტაში და ასევე, 528 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.

საკასაციო საჩივარი ითხოვს სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილების შეცვლას იმ მიმართებით, რომ ლ. ლ.-ეს მ. ა-ის სასარგებლოდ გადასახდელად უნდა დაეკისროს 12.320 აშშ დოლარის შესაბამისი ლარის გადახდა აღსრულების დროისათვის არსებული კურსით. ამ თანხის გადახდისათვის ლ. ლ.-ეს დაენიშნოს 1-თვიანი ვადა, ამ ვადის გასვლისა და თანხის გადაუხდელობის შემთხვევაში სადავო 2-ოთახიან ბინაზე მიქცეული იქნას აღსრულება და იგი აუქციონის წესით გაყიდული იქნას კრედიტის დასაფარავად ან ცნობილი იქნას ბინა მის საკუთრებად და ლ. ლ.-ე მასთან მყოფ პირებთან ერთად გამოსახლებული იქნას ბინიდან”. საკასაციო სასამართლოს პალატა გაეცნო საკასაციო საჩივრის მიზეზებს (გასაჩივრების საფუძვლებს), კასაციის განაცხადს და საქმის მასალებს, მოუსმინა მხარეებს, წარმომადგენლებს, ადვოკატს და თვლის, რომ ამ საქმეზე უნდა გაუქმდეს სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას შემდეგი გარემოებების გამო: სააპელაციო პალატამ გადაწყვეტილებით დამტკიცებულად ცნო შემდეგი: გაზეთ “...”-ს მეშვეობით მ. ა-ემ შეიტყო, რომ ვინმე ლ. და მ.ს ჭირდებოდათ პროცენტიანი სესხი თვეში 10%-ით, რის შემდეგაც მ. ა-ემ 4000 აშშ დოლარი გადასცა თავისივე ბინაში მ. კ.-ეს ცოლის თანდასწრებით, რის შემდეგაც მ. კ.-ის სიდედრის ლ. ლ.-ის ბინაში მდებარე ...-ის ქ. 11 გაფორმდა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება მ. ა-ესა და ლ. ლ.-ეს შორის. თუმცა თანხა გადასცა მ ა-ემ მ. კ.-ეს, რასაც მხარეები არ უარყოფენ, რომელი თანხითაც მ. კ.-ემ იყიდა სამარშრუტო ტაქსი და თანხის დაბრუნებასაც მისგან ითხოვდა. მოლაპარაკებები პროცენტზეც და თანხაზეც ხდებოდა. მათ შორის კერძოდ, მ. ა-ესა და მ. კ.-ეს შორის, ამას მხარეები ადასტურებენ. ამასვე ადასტურებს საქმეში არსებული წერილობითი დოკუმენტიც, კერძოდ, მ. კ.-ის ხელწერილიც, რომელიც დაწერილია მ. ა-ის ხელით და ხელმოწერილია მ. კ.-ის მიერ. იმის გამო, რომ სესხის დაბრუნების გარანტია ჰქონოდა მ. ა-ეს, სანოტარო წესით მოახდინა ლ. ლ.-ის კუთვნილი ბინის მასზე ნასყიდობის ხელშეკრულებით გადაფორმება. ე.ი. ლ. ლ.-ის მიერ გამოვლენილი იყო ნება. თუმცა მხარეებს არ სურდათ იმ შედეგის დადგომა, რაც პირდაპირ ამ გარიგებათა დანიშნულებიდან გამომდინარეობდა.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 289-ე მუხლის თანახმად იპოთეკა წარმოიშობა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შედეგად, სადაც აღინიშნება უძრავი ნივთის მესაკუთრე, უზრუნველყოფილი მოთხოვნის სიდიდე, სარგებელი და შესრულების ვადა, რაც არ მომხდარა სადავო ბინასთან დაკავშირებით. თავისი მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად მ. ა-ეს იპოთეკით უნდა დაეტვირთა სადავო ბინა და არა ნასყიდობის ხელშეკრულებით.

სასამართლო პროცესზე მ. ა-ემ აღიარა, რომ სესხი მისი აღებული იყო და თანხას დააბრუნებდა თავის პროცენტებით. სააპელაციო სასამართლო თვლის, რომ რადგან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის მე-2 ნაწილი ითვალისწინებს იმას, რომ გამოყენებულ იქნეს დაფარული გარიგების მიმართ მოქმედი წესები, ე.ი. ამ შემთხვევაში სესხის წესები, მ. კ.-ემ მ. ა-ეს უნდა გადაუხადოს 4000 აშშ დოლარი თავისი პროცენტებით თვეში 6% 1998 წლის 15 ივნისიდან სამოქალაქო კოდექსის 625-ე მუხლის თანახმად, რაც ტოლია 8800 დოლარის ექვივალენტის ლარებში”. საკასაციო სასამართლოს პალატა აღნიშნავს, რომ საოლქო სასამართლოს პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაბუთებული საკასაციოი პრეტენზია (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილი).აქედან გამომდინარე, პალატას მიზანშეწონილად მიაჩნია განჩინებაში აღნიშნოს კასაციის მიზეზები (გასაჩივრების საფუძვლები). კერძოდ მესამე პირი (კასატორი) მ. ა-ე კასაციაში აღნიშნავს შემდეგს: გაზეთ “...მ” 1998 წლის 10-12 ივნისს რუბრიკა “...-ში” მოპასუხე ლ. ლ.-ემ და მისმა სიძემ (ქალიშვილის ქმარმა) მ. კ.-ემ გამოაქვეყნეს ასეთი შინაარსის განცხადება: “ვეხმაურები ყველას, ვისაც შეუძლია 4000 აშშ დოლარის გასესხება 8-10%-ის 7-თვის ვადით; მყარი გარანტია: ვერაზე 2-ოთახიანი ბინა, ბინაზე ყადაღის დადებით და ამოწერით. ტელეფონი ... ლ. და მ.”. თავისთავად ასეთი შინაარსის განცხადება ნიშნავს ლ. ლ.-ის მიერ ბინის გირაოდ ჩადებას ვალის თავის დროზე გადაუხდელობის შემთხვევაში, რის გამოც ვალის გადახდაზე პასუხისმგებელია ლ. ლ.-ე და არა მესამე პირი მ. კ.-ე. აღნიშნული ბინიდან ამოწერის საკითხი მიუთითებს თავისი და ყველა ოჯახის წევრების ბინიდან გამოსახლებას სესხის გადაუხდელობის შემთხვევაში, რის გამოც სასამართლოს ამ ბინით უნდა მოეხდინა ანაზღაურება. ე.ი. ლ. ლ.-ემ იპოთეკის წესით თავისი ბინა ჩადო ვალის ანაზღაურების გარანტად და ლ. ლ.-ის თხოვნით სესხი გადაეცა მესამე პირს ( მის სიძეს) მ. კ.-ეს. რაც შეეხება მ. კ.-ეს ხელწერილებს ვალის გასტუმრების შესახებ ეს შემდგომში შემუშავებული მოსაზრებაა. ასეთ ვითარებაში სააპელაციო პალატის მიერ სამოქალაქო კოდექსის 623-ე მუხლზე დაყრდნობა (სესხის ხელშეკრულება) უსაფუძვლოა. ის გარემოება, რომ მ. კ.-ემ ნასესხები ფულით შეიძინა სამარშრუტო ტაქსი და ამიტომ ნასესხები თანხა უნდა დააბრუნოს კ.-ემ არასწორია, რამდენადაც ამ უკანასკნელს თანხა გადაეცა ლ. ლ.-ის განკარგულებით.

არასწორია სააპელაციო პალატის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სამოქალაქო კოდექსის 289-ე მუხლის შესაბამისად იპოთეკა წარმოიშობა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შედეგად, რამდენადაც ლ. ლ.-ის ბინა ჩადებული იქნა გირაოდ, ყიდვა - გაყიდვის ხელშეკრულება კი რეგისტრირებული იქნა ტექბიუროში.

ამიტომ, იპოთეკა ჩაითვლება რეგისტრირებულად. მითუმეტეს, ამ მუხლის მეორე ნაწილი მიუთითებს, რომ თანხის იპოთეკები შეიძლება მხოლოდ საგარანტიო იყოს რეგისტრაციის გარეშეც მოთხოვნის შინაარსის შესაბამისად.

სამოქალაქო კოდექსის 300, 301 და 302 მუხლებიდან გამომდინარე უფლება მაქვს მოვითხოვო ბინის რეალიზაცია, იძულებითი გაყიდვა აუქციონზე, ბინის საკუთრების ჩემზე გადამორმება და ა.შ.). ფულის სესხის დანამატი 10% წინასწარ იყო შემოთავაზებული გაზეთის საშუალებით ლ. ლ.-ის მიერ, რაც ნიშნავს ხელშეკრულებით დადებულ პირობას, მითუმეტეს მ. კ.-ემ დაადასტურა, რომ უნდა გადაეხადა დანამატი 10%, ამიტომ სააპელაციო პალატის მოსაზრება 4000 აშშ დოლარის პროცენტის თვეში 6%-ით განსაზღვრაზე არ არის სწორი. ასევე, პროცენტი შესაბამისობაში უნდა იყოს ბანკის ან ბანკთაშორისო საკრედიტო აუქციონის მიერ დადგენილ ზღვრულ ოდენობასთან სამოქალაქო კოდექსის 625-ე მუხლიდან გამომდინარე”.

საკასაციო სასამართლოს პალატა თვლის, რომ საკასაციო პრეტენზია დასაბუთებულია და მასში მითითებული გარემოებები საჭიროებს ხელახლა გამოკვლევას სააპელაციო პალატის მიერ, რის გამოც უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად. ამასთანავე, პალატა შეზღუდული არ არის კასაციის მიზეზებით (გასაჩივრების საფუძვლებით) და საქმის მასალების შეფასებით მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშნვლეობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ (აღნიშნული კოდექსის 105-ე მუხლი). კერძოდ განჩინებაში უნდა აღინიშნოს თუ რომელი ფაქტები საჭიროებს გამოკვლევას, რა მტკიცებულებებია შესაკრები და რა სხვა კონკრეტული საპროცესო მოქმედება უნდა შეასრულოს საოლქო სასამართლოს შესაბამისმა პალატამ.

აქედან გამომდინარე, პალატა აღნიშნავს შემდეგს: სააპელაციო პალატამ უცვლელად დატოვა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 6 სექტემბრის გადაწყვეტილება ლ. ლ.-ესა და მ. ა-ეს შორის ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში და აღნიშნულზე გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი დაასაბუთა იმ მოსაზრებებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადგილი ჰქონდა მ. კ.-ესა და მ. ა-ეს შორის სესხის შესახებ გარიგებას და იპოთეკას”. მაშინ, როდესაც თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 6 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება ბათილად იქნა ცნობილი იმ დასაბუთებით, რომ ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება ატარებდა მოჩვენებით, თვალთმაქცურ ხასიათს, რამდენადაც ადგილი ჰქონდა მხოლოდ პროცენტიანი სესხის გაცემას და ლ. ლ.-ეს კუთვნილი ბინა მდებარე ...-ის ქ. ¹11-ში ჩადებული იქნა გირაოდ სესხის უზრუნველყოფის მიზნით ე.ი. ადგილი ჰქონდა იპოთეკას”.

პალატა თვლის, რომ სააპელაციო პალატის და რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებების სამოტივაციო ნაწილი ურთიერთწინააღმდეგობრივია. კერძოდ, რაიონულმა სასამართლომ დასაბუთებულად ცნო, რომ სადავო ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების გაფორმებით ადგილი ჰქონოდა იპოთეკას, ხოლო სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილებით ადგილი ჰქონდა არა იპოთეკას, არამედ პროცენტიანი სესხის შესახებ გარიგებას.

პალატა თვლის, რომ გადაწყვეტილებების სამოტივაციო ნაწილის ზემოაღნიშნული ურთიერთსაწინააღმდეგო დასაბუთებანი გავლენას ახდენს შედეგზე, ვინაიდან იპოთეკის და სესხის ხელშეკრულების სამართლებრივი შედეგი სხვადასხვაა სამოქალაქო კოდექსის 286-ე, 289-ე, 623-ე და 625-ე მუხლები).

სააპელაციო პალატამ საერთოდ არ იმსჯელა იყო თუ არა სადავო ბინის მესაკუთრეების საერთო თანხმობა ამ ბინის გასხვისებაზე. მითუმეტეს, ს. და მ. ლ.-ეები სარჩელში აღნიშნავენ, რომ “სადავო ბინა საერთო თანასაკუთრებისა და მათი თანხმობის გარეშე მიყიდა ლ. ლ.-ემ მ. ა-ეს და ამ საფუძვლით ითხოვეს ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. ამის გამოკვლევას არსებითი მნიშვნელობა აქვს იმის გასარკვევად სადავო ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება და გაფორმდა თუ არა ბინის თანამესაკუთრეთა თანხმობით და დადებული გარიგებით მხარეებს რომელი გარიგების დაფარვა სურდათ (სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი) მითუმეტეს, სადავო ბინაში ჩაწერილია მ. ლ.-ე ( ლ. ლ.-ის რძალი) სამ შვილთან ერთად (საქმის ფურცელი 9). სასამართლომ სათანადოდ უნდა შეაფასოს მ. კ.-ის განმარტება: “მე თანხა მჭირდებოდა მხოლოდ 7 თვე და ამის შემდეგ აღებულ ვალს გავისტუმრებდი სამარშრუტო ტაქსზე მუშაობით ამოღებული თანხიდან. აღებული სესხიდან მე ა-ეს დავუბრუნე 480 ლარი და დანარჩენის შესახებ ვთხოვე განვადება, შევთანხმდით ასეთზე და ხელწერილი მივეცი, რომ ვალს გადავუხდიდი 1999 წლის 15 ივნისამდე, მაგრამ ვინაიდან სამარშრუტო ტაქსზე მუშაობამ არ გამიმართლა ვალის გადახდა დამიყოვნდა. მ. ა-ისაგან 4000 აშშ დოლარი პირადად მე მივიღე სესხად მის ბინაში (საქმის ფურცელი 124). აქედან გამომდინარე, გასარკვევია: სადავო ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ მ. კ.-ეს და მ. ა-ეს შორის სესხის დაბრუნების წესი როგორ განსაზღვრა, მითუმეტეს, აღებული სესხიდან მ. კ.-ის მიერ მ. ა-ეზე 480 ლარის დაბრუნება და ასევე, ხელწერილის გაფორმებით მის მიერ ვალის გადახდის განვადებაზე შეთანხმება 1999 წლის 15 ივნისამდე ნიშნავს თუ არა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ მ. კ.-ესა და მ. ა-ეს შორის სესხის დაბრუნების შესახებ ახალი ვალდებულების კერძოდ, სესხის დაბრუნების თაობაზე შეპირების ვალდებულებას, როგორც უშუალო მსესხებლის მოვალეობიდან გამომდინარე (სამოქალაქო კოდექსის 623-ე მუხლი) და ამ გარიგებით შეიცვალა თუ არა სადავო ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების გაფორმების დროს განსაზღვრული სესხის დაბრუნების წესი.

ასევე, სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა სესხისათვის მხარეების მიერ დადგენილი პროცენტი და არ გაარკვია: დადგენილი პროცენტი იყო თუ არა იგი გონივრულ შესაბამისობაში ეროვნული ბანკის ან ბანკთაშორისო საკრედიტო აუქციონის მიერ დადგენილ ზღვრულ ოდენობასთან, რამდენადაც ამ წესის დარღვევით პროცენტის შესახებ დადებული შეთანხმება ბათილია (სამოქალაქო კოდექსის 625-ე მუხლი).საქმის ხელახლა განხილვის დროს სამართალწარმოების მიმდინარეობის შეჯიბრებითობის პრინციპის საფუძველზე მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებით დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები შესაბამისი მტკიცებულებებით (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლი), ხოლო სააპელაციო პალატამ კი კანონისა და სასამართლოს წინაშე მხარეთა თანასწორობის საწყისებზე უნდა მიიღოს სათანადო დასკვნა საქმის ფაქტობრივი გარემოების ობიუქტური შეფასებით (აღნიშნული კოდექსის მე-5 და 105-ე მუხლები). იხელმძღვანელა რა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე, 265-ე მუხლებით და 264-ე მუხლის მესამე ნაწილით, პალატამ

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გაუქმდეს ამ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2000 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას. განჩინება კანონიერ ძალაში შევიდა მისი გამოცხადებისთანავე და გასაჩივრებას არ ექვემდებარება.