გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ-339 3 თებერვალი 2000 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით

თავმჯდომარე მ. Eისკაძე

მოსამართლეები: ლ. გოჩელაშვილი და ლ. ისაკაძე.

განიხილა დავით ფ-ის საკასაEიო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 21

ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე, საქმეზე გივი ფ-ის სარჩელის გამო დავით

ფ-თან სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელებაზე, მემკვიდრედ Eნობაზე და მიწის ნაკვეთის გაყოფაზე.

პალატამ გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

1973 წელს აწ გარდაEვლილმა მ. ფ-მა თავის შვილიშვილებს - გივი და დავით ფ-ებს უანდერძა მის სახელზე რიEხული პირადი საკუთრების სახლი, მდებარე მEხეთაში, აკ. წერეთლის ქუჩა ¹ 9-ში. ამ სახლზე დამაგრებული იყო 1483 კვ. მ. მიწის ნაკვეთი. ანდერძის დამტოვებელი გარდაიEვალა 1974 წელს. მისი შვილიშვილები - გივი და დავით

ფ-ები აგრძელებდნენ ამ სახლში Eხოვრებას.

1991 წლის 11 მარტს ეს სახლი დაიწვა და განადგურდა. ამის შემდეგ მოსარჩელესა და მისი ოჯახის წევრებს გამოეყოთ სამოთახიანი საEხოვრებელი ბინა სარგებლობის უფლებით.

1999 წელს გივი ფ-მა განEხადებით მიმართა სასამართლოს თავისი ძმის - დავით ფ-ის მიმართ სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელებისა და მიწის ნაკვეთის გაყოფის შესახებ.

მEხეთის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 30 ივლისის გადაწ-ყვეტილებით სარჩელი უარყოფილი იქნა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით გაუქმდა მEხეთის რაიონული სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა.

საკასაEიო საჩივარი ითხოვს გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახლი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფას იმის გამო, რომ:

სახლის დაწვის დროს მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში გადაEემას და ამიტომ საოლქო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა ახალი სამოქალაქო კოდექსის მოთხოვნები.

პალატა თვლის, რომ გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი უარყოფილი უნდა იქნეს.

დადგენილია, რომ მამკვიდრებლის გარდაEვალების შემდეგ, მხარეები აგ-რძელებდნენ

Eხოვრებას სამკვიდრო სახლში, მდებარე მEხეთაში, აკ. წერეთლის ქუჩა ¹ 9-ში, რომელზეE დამაგრებული იყო 1483 კვ. მ. მიწის ნაკვეთი. ამ სახ-ლის დაწვის შემდეგ, მEხეთის რაიონის პრეფექტის კაბინეტის 1991 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს ოჯახის წევრებთან ერთად გამოეყო სამოთახიანი ბინა.

1991 წლიდან სამკვიდრო სახლის დაწვის შემდეგ, სამკვიდრო ქონების ობიექტი -

მEხეთაში, აკ. წერეთლის ქუჩა ¹ 9-ში მდებარე სახლი აღარ არსებობს. ამდენად, მოსარჩელის მოთხოვნა სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელებაზე შეუძლებელია, რადგან არ არსებობს სამკვიდრო ქონების ობიექტი - სახლი, ხოლო ამ სახლზე დამაგრებული მიწის ნაკვეთი, იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობით, კერძოდ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქEიით)

93-ე მუხლის შესაბამისად არ ითვლებოდა სამკვიდრო ქონებად; მიწა წარმოადგენდა მხოლოდ და მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრებას და გაიEემოდა მხოლოდ სარგებლობისათვის. ამასთან მაშინ მოქმედი მიწის კოდექსის 38-ე მუხლის შესაბამისად მოსარჩელეს, რომელიE სახლის დაწვის შემდეგ მუდმივად გადავიდა სხვა საEხოვრებელ ადგილას, შეუწყდა ამ ნაკვეთით სარგებლობის უფლება. ყოველივე ამის გათვალისწინებით სარჩელი უარყოფილი უნდა იქნეს.

სწორია საკასაEიო საჩივრის მოსაზრება, რომ სახლის დაწვის დროისთვის მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში გადაEემის და რომ სააპელაEიო პალატამ არასწორად გამოიყენა კანონი, სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლი (1964 წლის რედაქEიით).

იმის გათვალისწინებით, რომ სააპელაEიო პალატამ საქმის გარემოებები საპროEესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა და საჭირო არ არის მტკიEებულებათა დამატებითი გამოკვლევა, საკასაEიო სასამართლო თვითონ იღებს გადაწყვეტილებას.

პალატამ, რომელმაE იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის 411-ე მუხლით,

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

საკასაEიო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

გაუქმდეს ამ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;

უარყოფილი იქნეს გივი ფ-ის სარჩელი დავით ფალავან-დიშვილის მიმართ სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელებაზე და მიწის ნაკვეთის გაყოფის შესახებ;

გივი ფ-ს დაეკისროს დავით ფ-ის სასარ-გებლოდ სასამართლო ხარჯები 52 ლარის ოდენობით.

გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.