¹ 3კ-397 23 თებერვალი 2000 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მ. Eისკაძე

მოსამართლეების: თ. აბესაძე, ლ. ისაკაძე

განიხილა რ. ტ-ისა და Eი. ბ-sის საკასაEიო საჩივრები თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილებაზე, საქმეზე რ. ტუჩაშვილის სარჩელის გამო. ბ-თან გამოსახლებისა და რ. ტ-ის შესახლების შესახებ.

პალატამ მოისმინა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მოსამართლის ლ. ისაკაძის მოხსენება

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

თბილისში, სამღერეთის ქუჩა ¹ 52-ში მდებარე სახლის 3\4 ნაწილის მესაკუთრეა E. ბაკურაძე. მან განEხადებით მიმართა სასამართლოს თავის ნახევარი ძმის (დედით ერთნი) - რ. ტუჩაშვილის მიმართ ბინაში შესახლების შესახებ. შეგებებული სარჩელით რ. ტუჩაშვილმა მოითხოვა ეზოში არსებული უკანონო ნაგებობაზე „ა“ ლიტერის ¹ 7 და ¹ 8 ოთახების თანაამშენებლად Eნობა აწ გარდაEვლილ მშობლებთან ერთად.

ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი და შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა. ამ გადაწყვეტი-ლების საფუძველზე ქალაქ თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 3 მაისის გადაწყვეტი- ლებით სამღერეთის ქუჩა ¹ 52-ში მდებარე ლიტერ „ა“-ს ¹ 7 და ¹ 8 ოთახები დაუკანონდა რ. ტუჩაშვილსა და მის აწ გარდაEვლილ მშობლებს.

1998 წლის 1 ივნისს გაEემული კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით რ. ტუჩაშვილი Eნობილია ზემოაღნიშნული ფართობის მესაკუთრედ.

1999 წლის ივლისში რ.ტუჩაშვილმა განEხადებით მიმართა სასამართლოს სამღერეთის ქუჩის ¹ 52-ში მდებარე ლიტერ „ა“ ¹ 7 და ¹ 8 ოთახებიდან Eიური ბაკურაძის გამოსახლებისა და იქ მისი შესახლების შესახებ.

თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 2 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილებით გაუქმდა თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება; E. ბაკურაძე გამოსახლებულ იქნა ¹

8 ოთახიდან; ¹ 7 ოთახი დარჩა E. ბაკუ-რაძისა და რ. ტუჩაშვილის თანასაკუთრებაში.

რ. ტუჩაშვილი საკასაEიო საჩივარში ითხოვს სააპელაEიო პალატის გადაწყვეტილების გაუქმებას და თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების უEვლელად დატოვებას, რადგან პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის 265-ე მუხლი კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ.

E. ბაკურაძე საკასაEიო საჩივარში ითხოვს გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმის წარმოებით შეწყვეტას იმის გამო, რომ სააპელაEიო პალატამ დაარღვია საქართველოს კონსტიტუEიის მე-20 მუხლის მეორე პუნქტი; სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიE არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლი;

სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ბ“ პუნქტი, არ შეწყვიტა საქმის წარმოება.

პალატა თვლის, რომ გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდეს.

საქმეში არსებული მასალებით, კერძოდ თბილისის ნაძალადევის რაიონის სასამართლოს

1999 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით, ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილებით, 1999 წლის პირველი ივნი-სის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით, რომელიE საფუძვლად დაედო „ტექინვენტარიზაEიის ბიურო შპს“ აღრიEხვიანობას (ს.

ფ. 73), დადგენილია, რომ რ. ტუჩაშვილი არის სამღერეთის ქუჩა ¹ 52-ში მდებარე ლიტერ „ა“-ს მე-

7 და მე-8 ოთახების მესაკუთრე. მას, როგორE მესაკუთრეს, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის შესაბამისად უფლება აქვს მოითხოვოს თავისი კუთვნილი ოთახების გამოთხოვა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან. ამის გათვალისწინებით სარჩელი უნდა დაკმაყოფილდეს; E. ბაკურაძე უნდა გამოსახლდეს რ. ტუჩაშვილის კუთვნილ ¹ 7 და ¹ 8 ოთახებიდან.

არასწორია რ. ტუჩაშვილის საკასაEიო საჩივრის მოსაზრება საპროEესო კოდექსის 265-ე

მუხლის დარღვევის შესახებ. სააპელაEიო სასამართლომ კი არ გააუქმა ქ. თბილისის ნაძალადევის

რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 31 მარ-ტის ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება, არამედ სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის 106-ე მუხლის საწინააღმდეგოდ არ გაიზიარა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტი-ლებით დადგენილი ფაქტები, კერძოდ: გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ სამღერეთის ქუჩის ¹ 52-ის ლიტერ „ა“ ¹ 7 და ¹ 8 ოთახები თანამშენებლები იყვნენ აწ გარდაEვლილი რ. ტუჩაშვილის მშობლები და თვით რ.ტუჩაშვილი; სააპელაEიო სასამართლომ კი

¹7 ოთახი E.ბაკურაძისა და რ. ტუჩაშვილის საკუთრებად Eნო.

არასწორია E. ბაკურაძის საკასაEიო საჩივრის მოსაზრება საქართველოს კონსტიტუEიის მე-

20 მუხლის მე-2 ნაწილის დარღვევის თაობაზე. სადავო ბი-ნის, კერძოდ „ლიტერ „ა“ ¹ 7 და ¹ 8

ოთახების მესაკუთრეა მოსარჩელე და ამიტომ მისი ამ ბინაში შესვლა არ შეიძლება მოპასუხის ნების საწინააღმდეგო იყოს. არასწორია E. ბაკურაძის საკასაEიო საჩივრის მოსაზრება სასამართლოს მიერ 172-ე მუხლის გამოყენების შესახებაE. რ. ტუჩაშვილს, როგორE სადავო ბინის მესაკუთრეს, ამ მუხლის შესაბამისად უფლება ჰქონდა მოეთხოვა უკანონო მფლობელობიდან თავისი ბინის გამოთხოვა.

სასამართლოს არ დაურღვევია აგრეთვე სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის 272-ე მუხლის

„ბ“ პუნქტი საქმის წარმოებით შეწყვეტის შესახებ. ნაძალადევის რაიონის სასამართლოს 1999 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება გამოტანილია იმავე მხარეებს შორის სადავო ბინის თანაამშენებლად Eნობის თაობაზე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დავის საგანი კი არის ამ ბინიდან მოსარჩელის გამოსახლება. ასეთ შემთხვევაში სასამართლომ სწორად არ შეწყვიტა ამ საქმის წარმოება ზემოხსენებული მუხლის შესაბამისად.

პალატამ, რომელმაE იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის 411-ე მუხლით

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

გაუქმდეს ამ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

დაკმაყოფილდეს რობერტ ტუჩაშვილის სარჩელი Eი. ბ-თან ქ. თბილისში სამღერეთის ქუჩა ¹ 52-ში მდებარე ლიტერ 'ა“-ს ¹ 7 და ¹ 8 ოთახებიდან გამოსახლების შესახებ.

განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.