გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ\320 25 თებერვალი 2000 წელი, ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მ. Eისკაძე მოსამართლეები: ქ. გაბელაია, ლ. ისაკაძე

განიხილა ღია სასამართლო სხდომაზე დ. ჯ-ის საკასაEიო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის

1999 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე, საქმეზე დ. ჯ-ის სარჩელით მოპასუხეზე დიდუბის რ-ნის გამგეობის საბინაო მეურნეობის გაერთიანებასთან მე-3 პირები დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით ნ. და Eი. ჯ-ები ბინაში შესახლების შესახებ.

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

დ. ჯ-მა სარჩელით მიმართა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა დ. ა-ის გამზ. ¹ ... მდებარე საEხოვრე-ბელ სახლში შესახლება იმ მოტივით, რომ 1989 წელს რვა წლის ასაკში იშვილა მამიდამ ნ. ჯ-მა, რომელიE Eხოვრობდა თბილისში აღმაშენებლის გამზ. ¹ ... და ეკავა ერთი 23 კვ.მ. ოთახი. შვილად აყვანის შემდეგ Eხოვ-რობდა ნაილი ჯიმშიტაშვილთან. სახლი სადაE Eხოვრობდნენ ავარიულობის გამო ჩამოინგრა 1994 წელს. მობინადრეები გაყვანილი იყვნენ დროებით საბავშვო ბაღის შენობაში. იგი იძულებული გახდა თავი შეეფარებინა თიანეთში ნათესავთან. 1998 წელს ნაილი ჯიმშიტაშვილი გარდაიEვალა. დღეისთვის სახლი აღდგენილია, რის გამოE მიმართა მოპასუხე ორგანიზაEიას ბინაში შესახლების შესახებ. საი-დანაE აEნობეს, რომ თიანეთის საკრებულოს 1999 წლის 16 აპრილის Eნობის თანახმად, რადგან იგი ითვლება თიანეთის მაEხოვრებლად. გაუქმდა დ. ა-ის გამზ. ¹ 96-ში მისი ჩაწერა, რის გამოE უარი უთხრეს ბინაში შესახლებაზე.

სასამართლო სხდომაზე მოპასუხე დიდუბის რაიონის გამგეობამ სარჩელი არ Eნო და განმარტა, რომ მოსარჩელის რეგისტრაEია გაუქმდა, რადგან თიანეთის შს რაიგანყოფილებამ გასEა Eნობა, რომ მოსარჩელე რეგისტრირებული იყო დაბა თიანეთში 9 აპრილის ქუჩაზე, სადაE Eხოვრობს მოსარჩელის მამა მოსარჩელეს ნ. ჯ-თან ერთად სადავო ბინაში არასოდეს უEხოვრია და შვილად აყვანა ფიქტიურ ხასიათს ატარებდა.

დიდუბე-ჩუღურეთის რ-ნის სასამართლომ 1999 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დააკმაყოფილა. მოსარჩელე დ. ჯ-ი შესახლებული იქნა დ. ა-ის გამზ. ¹ ... დამქირავებლის უფლებით, შემდეგი საფუძვლით: სამოქალაქო კოდექსის მე-20

მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად არასრულ-წლოვანის საEხოვრებელ ადგილად ითვლება მშობლის უფლების მქონე მშობლების საEხოვრებელი ადგილი ანუ შესაბამისად ქ. თბილისის დ. ა-ის ... მდებარე სადავო ბინა.

მოსარჩელეს ყოფილ მშობლებთან 1989 წელს შვილად აყვანის აქტით არავითარი ქონებრივი უფლებები არ გააჩნია, ასევე გადაწყვეტილებში აღნიშნულია, რომ სადავო ურთიერთობა წარმოშვა 1994 წელს, როEა ბინა ჩამოიქEა და მოქმედებდა საქართველოს საბინაო სამართლის კოდექსი, რომლის 94-ე მუხლის თანახმად ყოფილ დამქირავებელს უფლება აქვს მოითხოვოს იმ საEხოვრებელ სადგომში შესახლება, რომელიE ჩამოქEევის შემდეგ იქნება აღდგენილი.

სასამართლოს აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაEიო საჩივარი შეიტანა მესამე პირმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით ნ. ჯ-მა და მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება.

სააპელაEიო სასამართლოს 1999 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით გაუქმდა

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილება. იმავე გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს უარი ეთქვა სადაო ბინაში შესახლებაზე შემდეგი საფუძვლით:

1989 წელს შვილად აყვანის გაფორმების შემდეგ ნაშვილებს არ უEხოვრია მშობელთან ნ. ჯ-თან სადავო ბინაში და არ მოუპოვებია საEხოვრებელ ბინის ფართზე სარგებლობის უფლება. იგი Eხოვრობდა თავის ნამდვილ მშობლებთან დაბა თიანეთში, სადაE იყო რეგის- ტრირებული. ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს საქართველოს საბინაო კოდექსით, რომლის 62-ე მუხლის თანახმად დამქირავებლის ოჯახის წევრები, რომლებიE მასთან ერთად Eხოვრობენ დამქირავებლის თანაბრად სარგებლობენ ყველა უფლებით. იმის გამო, რომ მოსარჩელეს

არასოდეს უEხოვრია სადავო ბინაში, როგორE ოჯახის წევრს, მას არ მოუპოვებია ბინის ფართზე უფლება.

სააპელაEიო პალატის გადაწყვეტილებაზე დავით ჯიმშიტაშვილმა შეიტანა საკასაEიო

საჩივარი და მოითხოვა სააპელაEიო პალატის გადაწყვეტილების გაუ-ქმება შემდეგი საფუძვლით: სააპელაEიო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში აღნიშნულია, რომ სადავო ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს საბინაო კოდექსის 62-ე და საქორწინო და საოჯახო კოდექსის 199-ე მუხლებით. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად კანონი კარგავს ძალას თუ ამის შესახებ პირდაპირ მიუთითებს ახალი კანონი. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1504-ე მუხლის ძალით საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ამოქმედდა 1997 წლის 25

ნოემბრიდან. იმავე კოდექსის 1505-ე მუხლით ძალადაკარგულად გამო-ხადდა საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო და საქართველოს საბინაო კოდექსები. ამიტომ სააპელაEიო სასამართლოს მიერ ძალადაკარგულ კანონების საფუძველზე გადაწყვეტილების გამოტანა კანონის დარღვევაა.

საკასაEიო პალატამ შეისწავლა რა საქმის მასალები და საკასაEიო სა-ჩივრის შინაარსი თვლის, რომ საკასაEიო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და ძალაში უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის

13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო: საკასაEიო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მო-საზრებას, რომ სააპელაEიო პალატის სადაო ურთიერთობების მორეგულირებისას უფლება არ ქონდა ეხელმძღვანელა საქართველოს საბინაო კოდექსით და საქორწინო-საოჯახო კოდექსით.

სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად სამოქალაქო კოდექსი ვრEელდება მხოლოდ იმ ურთიერთობებზე, რომლებიE წარმოიშობა ამ კოდექსის ამოქმედების შემდეგ.

სადავო ურთიერთობები კი წარმოიშვა 1994 წელს სახლის ჩამოქEევისას, ამდენად ახალი

სამოქალაქო კოდექსი ამ ურთიერთობების მიმართ არ გამოიყენება. გარდა ამისა, იმავე მუხლის III ნაწილის თანახმად სამოქალაქო კოდექსის ამოქ-მედების გამო ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობის მიმართ გამოიყენება ეს ნორმატიული აქტები, გარდა იმ შემთ-ხვევებისა, როEა ურთიერთობის მონაწილეებს სურთ ერთმანეთს შორის ურთიერთობა ამ კოდექსით მოაწესრიგონ ან თუ სამოქალაქო კოდექსი უძრავი ნივთების შესახებ ახალ წესებს ითვალისწინებს. მოEემულ შემთხვევაში მხარეებს არ სურთ ახალი კოდექსით ურთიერთობის მოწესრიგება და არE ახალი წესები გვაქვს უძრავი ქონების მიმართ. ამდენად კასატორის პრეტენზია, რომ სასამართლოს უფლება არ ქონდა ძალადაკარგული აქტებით ეხელმძღვანელა უსაფუძვლოა.

საკასაEიო საჩივრის სხვა მოტივებს საკასაEიო პალატა არ განიხილავს, რადგან ისინი ეხება საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს, რომელიE საკასაEიო პალატის განხილვის კომპეტენEიაში არ შედის.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის III ნაწილით, ასევე სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის

410-ე მუხლით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

საკასაEიო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. ძალაში დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 13

ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.