გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ/375 15 თებერვალი, 2000 წელი, ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე დ. ხელაია მოსამართლეები: ლ. გოჩელაშვილი, თ. კობახიძე

განიხილა თბილისის მოზრდილთა ¹ 28 პოლიკლინიკის მთავარი ექიმის ლ. შ-ის საკასაEიო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაEიო პალატის 1999 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილებაზე საქმეზე, ნ. გ-ის სარჩელის გამო, თბილისის მოზრდილთა პოლიკლინიკის მიმართ სამუშაოზე აღდგენის, იძულებითი განაEდურისა და მორალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ. პალატამ

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

ნ. გ-ე 1978 წლიდან მუშაობდა ექიმად თბილისის მოზრდილთა ¹ 28 პოლიკლინიკაში. 1997 წლის 1 ივლისს ნ. გ-სა და პოლიკლინიკის მთავარ ექიმს ლ. შ-ეს შორის დაიდო ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა გაგრძელდა რამდენჯერმე, მათ შორის უკანასკნელად, 1999 წლის 1 იანვრიდან 1 მაისამდე.

თბილისის მოზრდილთა ¹ 28 პოლიკლინიკის მთავარი ექიმის 1999 წლის 12 თებერვლის ¹

2/16 ბრძანებით ნ. გ-ე გათავისუფლებულ იქნა სამუშაოდან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის "გ" პუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლით, შრომის შინაგანაწესის სისტემატიური შეუსრულებლობის გამო.

1999 წლის 15 თებერვალს ნ. გ-მ აღძრა სარჩელი სამუშაოზე აღდგენის, იძულებითი განაEდურისა დ მორალური ზიანის ანზღაურების შესახებ.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილებით, ნ. გ-ეს უარი ეთქვა სარჩელზე.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაEიო პალატის 1990 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილებით, ნ. გ-ის სააპელაEიო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაინული სასამართლოს 1999 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელე აღდგენილ იქნა სამუშაოზე 3 თვის იძულებითი განაEდურის ანაზღაურებით. მორალური ზიანის 5000 ლარის დაკისრების ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საკასაEიო საჩივრით თბილისის ... პოლიკლინიკის მთავარი ექიმი ლ. შ-ე სააპელაEიო პალატის გადაწყვეტილების გაუქმებას მოითხოვს იმ საფუძვლით, რომ სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო მხარეთა შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო; სააპელაEიო პა-ლატამ არ განიხილა გადაწყვეტილების განმარტების თაობაზე შეტანილი განEხადება; პალატა ვალდებული იყო საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 199-ე მუხ-ლის შესაბამისად, ეხელმძღვანელა შრომითი დავების განმხილველი კომისიის გადაწყვეტილებით, 1999 წლის 12 თებერვლის ბრძანების კანონიერად Eნობის შე-სახებ; გადაწყვეტილებაში არასწორადაა მითითებული, რომ 1998 წლის 27 იანვრის ბრძანება ნ. გ-სათვის გაფრთხილების გამოEხადების თაობაზე, სამუშაოდან მისი გათავისუფლების

დროისათვის ძალადაკარგული იყო; სასამართლომ ნ. გ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების ბრძანება Eნო უკანონოდ, რითაE გასEდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს; პალატამ არასწორად განსაზღვრა იძულებითი განაEდურის ოდენობა; გადაწყვეტილების დადგენილებითი ნაწილის ჩამოყალიბებისას სააპელაEიო პალატამ იხელმძღვანელა მხოლოდ სამოქალაქო საპროEესო ნორმებით.

პალატა გაეEნო საქმის მასალებს, საკასაEიო საჩივრის საფუძვლებს, მოისმინა მხარეების, მათი

წარმომადგენლების განმარტებები და თვლის, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაEიო პალატის გადაწყვეტილება უნდა დარჩეს უEვლელად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ნ. გ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების ბრძანებაში არ არის მითი-თებული შრომის შინაგანაწესის დარღვევის იმ კონკრეტულ ფაქტზე, რაE საფუძვლად დაედო შრომითი ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტას.

საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 135-ე მუხლში გაფრთხილება, როგორE დისEიპლინური სასჯელის ზომა, არ არის გათვალისწინებული. გაფრთხი-ლების გამოEხადებიდან ერთი წლის ვადაში _ 1999 წლის 27 იანვრამდე ნ. გ-ის მიმართ არ ყოფილა გამოყენებული ახალი დისEიპლინური სასჯელი. ამ დროისათვის მოსარჩელე ითვლებოდა ისეთ პირად, რომელსაE დისEიპლინური სასჯელი არ ჰქონია დადებული,

საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 136-ე მუხლის შესაბამისად, დისEიპლინური სასჯელის დადებამდე, შრომის დისEიპლინის დამრღვევს უნდა მოეთხოვოს წერილობითი ახსნა- განმარტება. დისEიპლინური სასჯელის დადების შესახებ ბრძანებას, მისი გამოყენების მოტივების მითითებით, მუშაკს, რომელსაE დაედო სასჯელი გამოუEხადებენ (შეატყობინებენ) ხელწერილის ჩამორთმევით. ნ. გ-ეს 1998 წლის 26 მარტს საყვედური გამოეEხადა კანონის აღნიშნული ნორმის დარღვევით, კერძოდ, პოლიკლინიკის ადმინისტრაEიამ მოსარჩელეს დის-Eიპლინური სასჯელის დადებამდე არ მოსთხოვა წერილობითი ახსნა-განმარტება და არ გამოუEხადა (არ შეატყობინა) ბრძანება ხელწერილის ჩამორთმევით.

შრომითი კოლექტივის წევრთა საერთო კრებებისა და მეთვალყურეთა საბჭოს გადაწყვეტილებები შრომის კანონმდებლობის ნორმების შეაბამისად, არ წარმოადგენდა ნ. გ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძველს.

მხარეთა შორის შრომითი ხელშეკრულების ვადა განსაზღვრული იყო ექვსი თვით, 1999 წლის 1 მაისამდე. ვინაიდან, ნ. გ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების შედეგად ხელშეკრულება შეწყდა მისი მოქმედების ვადის გასვლამდე 2 თვით და 16 დღით ადრე, მოსარჩელე აღდგენილ უნდა იქნეს იმავე უფლებებში, ხელშეკრულების დარჩენილი ვადით.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სააპელაEიო პალატას ნ. გ-ე არ უნდა აღედგინა სამუშაოზე შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო.

გადაწყვეტილების მიღებისას პალატა არ გასEდენია სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს. ნ. გ-ე სამუშაოზე აღდგენას მოითხოვდა სწორედ იმ საფუძვლით, რომ სასამართლოს უკანონოდ ეEნო სამუშაოდან მისი გათავისუფლება.

შრომითი დავების განმხილველი კომისია ნ. გ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების ბრძანების კანონიერად Eნობის შესახებ გადაწყვეტილების გამოტანით გასEდა საქართველოს შრომით კანონთა კოდექსის 196-ე მუხლით განსაზღვრული განსჯადობის ფარგლებს.

ამავე კოდექსის 203-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ" პუნქტის შესაბამისად უშუალოდ რაიონული სასამართლო შრომით დავას განიხილავს მუშისა და მოსამსახურის განEხადებით სამუშაოზე აღდგენის შესახებ, შრომითი ხელშეკრულების საფუძვლის მიუხედავად, გარდა იმ მუშაკთა დავისა, რომლისთვისაE გათვალისწინებულია განხილვის სხვა წესი.

საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად,

მოსარჩელეს უნდა ანაზღაურებოდა არა სამი თვის, არამედ 1999 წლის 13 თებერვლიდან 8 ნოემბრამდე იძულებით გაEდენილი დროის ხელფასი. გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არ შეEვლილა, რადგანაE საქმის ზეპირი განხილვის განმავლობაში არ ყოფილა წარმოდგენილი ნ. გ-ის შეგებებული საკასაEიო საჩივარი.

პალატა იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის 262-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაEიო პალატას უნდა გამოეტანა განჩინება

გადაწყვეტილების განმარტების შესახებ. ამავე კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საპროEესო ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. ამ საქმეზე სააპელაEიო პალატის მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილება კანონიერია. გადაწყვეტილების შინაარსი ჩამოყალიბებულია საქართველოს სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის 249-ე მუხლის შესაბამისად.

პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს საპროEესო კოდექსის 408-ე, 410-ე, 413-ე

მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თბილისის მოზრდილთა ¹ პოლიკლინიკის მთავარი ექიმის ლ. შ-ის საკასაEიო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაEიო პალატის 1999 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილება დარჩეს უEვლელად.

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.