გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ-450 25 თებერვალი 2000 წ. ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მ. Eისკაძე მოსამართლეები: ქ. გაბელაია, ლ. ქაჯაია

განიხილა ღია სასამართლო სხდომაზე ე. რ-ის საკასაEიო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის

1999 წლის 11 ნოემბრის განჩინებაზე საქმეზე ე. რ-ის სარჩელით მოპასუხე ზ. რ-ის მიმართ ნაჩუქრობის ხელშეკრულების ბათილად Eნობის შესახებ. პალატის სხდომაზე გამოEხადდნენ მხარეები.

პალატამ მოისმინა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მოსამართლის მარიამ Eისკაძის

მოხსენება

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

ე. რ-ის სახელზე ირიEხებოდა ქ. თბილისში, არაგვის ქ. ¹ ... მდებარე ბინა, მან ეს ბინა 1991 წლის აჩუქა ძმას ზ. რ-ლს, მაგრამ ფაქტიურად ბინა მისთვის არ გადაუEია; ე. რ-ი კვლავ აგრძელებს Eხოვრებას ამ ბინაში. 1999 წელს ე. რ-მა სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოპასუხე ზ. რ-ის მიმართ და მოითხოვა ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად Eნობა იმ საფუძვლით, რომ მან ბინის გაჩუქებით საარსებო საშუალება მოისპო.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულმა სასამართლომ 1999 წლის 13 აგვისტოს

გადაწყვეტილებით არ დააკმაყოფილა ე. რ-ის სარჩელი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ 1999 წლის 11 ნოემბრის განჩინებით არ დააკმაყოფილა ე. რ-ის სააპელაEიო საჩივარი, უEვლელად იქნა დატოვებული მოEემულ საქმეზე გამოტანილი რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება.

ე. რ-ი საკასაEიო საჩივარში ითხოვს მოEემულ საქმეზე სააპელაEიო პალატის განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების გამოტანას შემდეგი გარემოებების გამო:

ზ. რ.ს ბინა აჩუქა იმ პირობით, რომ სიკვდილამდე უნდა ერჩინა დასაჩუქრებულს, მაგრამ საქმის განმხილველმა სასამართლოებმა სათანადო შეფასება არ მისEეს ამ გარემოებას. არ იმსჯელა იმაზე, რომ მათ შორის სინამდვილეში ადგილი ჰქონდა სამისდღეშიო რჩენის ურთიერთობას, რომელიE სამოქალაქო კოდექსის 439-ე მუხლით წესრიგდება.

სააპელაEიო სასამართლომ არ გაითვალისწინა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 268-ე მუხლის მოთხოვნა იმის შესახებ, რომ ნაჩუქრობის ხელშეკრულება დადებულად ითვლება ქონების გადაEემის მომენტიდან, სადავო ქონება კი ზ. რ-ილს არ გადასEემია.

საკასაEიო პალატა საქმის მასალების განხილვის, მხარეთა განმარტებების მოსმენის, საკასაEიო საჩივრის მოტივების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საკასაEიო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

დადგენილია, რომ ეთერ რომანიშვილმა თავის ძმას ზ. რ-ილს 1991 წლის 14

მარტს აჩუქა თავისი ბინა, მდებარე ქ. თბილისში, არაგვის ქ. ... ბინის ნაჩუქრობის ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ ბინა აღირიEხა ზოლა რომანიშვილის სახელზე და მის საკუთრებაში გადავიდა.

საკასაEიო პალატა ვერ გაიზიარებს ე. რ-ის განმარტებას იმის შესახებ, რომ ვინაიდან სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 268-ე მუხლის თანახმად (1964 წლის რედაქEიით) არ მომხდარა ბინის ფაქტიური გადაEემა მოპასუხეზე, ჩუქების ხელშეკრულება ბათილად უნდა ჩაითვალოს, რადგან იმავე კოდექსის 269-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად საEხოვრებელი სახლის ნაჩუქრობის ხელშეკრულება უნდა დადასტურდეს სანოტარო წესით და რეგისტრირებულ იქნას სათანადო წესით. მოEემულ შემთხვევაში ჩუქების ხელშეკრულება დადებულად ითვლება ზემოაღნიშნული მოთხოვნების შესაბამისად გაფორმების შემდეგ.

პალატა ვერ გაიზიარებს საკასაEიო საჩივრის მოტივს იმის შესახებ, რომ ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმებისას მხარეებს შორის სინამდვილეში ადგილი ჰქონდა სამისდღემშიო რჩენის ურთიერთობას, რადგან ე. რ-მა სასარჩელო განEხადებაში და პროEესზეE აღნიშნა, რომ იგი მუშაობდა, ჰქონდა შემოსავლის წყარო და თავის თავს პატრონობდა (ს. ფ. 3,

39). ამდენად, ბინის გაჩუქების დროისათვის და მის შემდეგაE იგი დახმარებას არ საჭიროებდა.

საკასაEიო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროEესო კოდექსის

410-ე მუხლით

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ე. რ-ის საკასაEიო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უEვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 1999 წლის 11 ნოემბრის განჩინება.

საკასაEიო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.