ას-155-149-2012 19 აპრილი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ კ. შ-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ბ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 ნოემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი _ განქორწინება, არასრულწლოვანი შვილის საცხოვრებელი ადგილის განსაზღვრა, ალიმენტის დაკისრება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. ბ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში კ. შ-ის მიმართ ქორწინების შეწყვეტის, არასრულწლოვანი შვილის საცხოვრებელ ადგილად დედის საცხოვრებელი ადგილის განსაზღვრისა და შვილის რჩენა-აღზრდისთვის ყოველთვიურად 750 ევროს ეკვივალენტი ლარის ოდენობით ალიმენტის დაკისრების მოთხოვნით.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებით ნ. ბ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნ. ბ-ესა და კ. შ-ეს შორის 2007 წლის 22 სექტემბერს №მნ 0108294 სააქტო ჩანაწერით სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს თბილისის №1 სპეციალიზირებული სამსახურის მიერ რეგისტრირებული ქორწინება შეწყდა, არასრულწლოვანი ბავშვის – 2008 წლის 27 ივნისს დაბადებული ე. შ-ის საცხოვრებელ ადგილად განისაზღვრა დედის – ნ. ბ-ის საცხოვრებელი ადგილი, მოპასუხე კ. შ-ეს ნ. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა არასრულწლოვანი შვილის – 2008 წლის 27 ივნისს დაბადებული ე. შ-ის რჩენა-აღზრდისათვის ყოველთვიურად ალიმენტი 500 ევროს ეკვივალენტი ლარის ოდენობით 2009 წლის 16 ნოემბრიდან მის სრულწლოვანებამდე.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება კ. შ-ემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით კ. შ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, პირველი ინსტანციის სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი, მიეღო გადაწყვეტილება ქორწინების შეწყვეტის ნაწილში.
პალატამ აღნიშნა, რომ ამ საკითხთან მიმართებით აპელანტის ძირითადი არგუმენტია, რომ საქმეში 2011 წელს წარმოდგენილი წერილით დგინდება ქალაქ ვენის სასამართლოს მიერ განქორწინების საქმის განხილვა იმავე მხარეთა შორის, თუმცა გადაწყვეტილება იმ დროისთვის მიღებული არ ყოფილა.
„საერთაშორისო კერძო სამართლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-12, მე-19 და 68-ე მუხლების თანახმად, ნ. ბ-ის სარჩელის ერთ-ერთი საგანი იყო განქორწინება, რაც ასევე იხილებოდა ავსტრიის რესპუბლიკის სასამართლოში. ავსტრიის სასამართლოს წერილიდან არ ირკვევა, რა საფუძვლით იხილებოდა სარჩელი, თუმცა სავარაუდოა, რომ საფუძვლები ერთი და იგივე უნდა ყოფილიყო.
ამდენად, სასამართლოსთვის უცნობია, თუ რა კონკრეტული სახის გადაწყვეტილება აქვს საბოლოოდ მიღებული ავსტრიის რესპუბლიკის სასამართლოს და, ვინაიდან საქართველოშიც მიმდინარეობს ანალოგიურ საქმეზე სასამართლო პროცესი, პალატამ მიიჩნია, რომ შეიძლება არსებობდეს კანონით გათვალისწინებული საფუძველი ასეთი გადაწყვეტილების ცნობაზე უარის თქმისათვის, რის გამოც მხოლოდ იმ მოტივით, რომ ავსტრიის რესპუბლიკაში იხილება საქმე, სარჩელის განუხილველად დატოვება ხელყოფდა ნ. ბ-ის უფლებას.
ამასთან, პალატამ აღნიშნა, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 1106-ე მუხლის თანახმად, ქორწინება ოჯახის შექმნის მიზნით ქალისა და მამაკაცის ნებაყოფლობითი კავშირია. შესაბამისად, როგორც დაქორწინებისათვის, ასევე ოჯახის აღდგენისა და შენარჩუნებისათვის აუცილებელია მხარეთა ორმხრივი ნების გამოვლენა. მოცემულ შემთხვევაში, აღნიშნული პირობა არ არსებობს, ვინაიდან ქორწინების ერთ-ერთი მხარე ნ. ბ-ე 2009 წლიდან (ანუ მოცემული სარჩელის შეტანიდან) ითხოვს განქორწინებას და 2011 წლის მდგომარეობით მისი მოთხოვნა არ შეცვლილა. ამდენად, ქორწინების ერთ-ერთ მხარეს ნ.ბ-ეს აღარ აქვს ოჯახის შენარჩუნების ნება.
პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სასარჩელო მოთხოვნა განქორწინების თაობაზე სწორად დააკმაყოფილა, რადგან ნ. ბ-ესა და კ. შ-ეს შორის ცოლ-ქმრული ურთიერთობა აღარ არსებობს, ისინი ერთად აღარ ცხოვრობენ და ოჯახის აღდგენა შეუძლებელია.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასრულწლოვანი ბავშვის – 2008 წლის 27 ივნისს დაბადებული ე. შ-ის საცხოვრებელ ადგილად დედის – ნ. ბ-ის საცხოვრებელი ადგილის განსაზღვრა.
პალატამ დაადგინა, რომ კ. შ-ე და ნ. ბ-ე ცხოვრობენ ცალ-ცალკე, არასრულწლოვანი ე. შ-ე ცხოვრობს დედასთან, ნ. ბ-ესთან. კ. შ-ე ცხოვრობს ავსტრიის რესპუბლიკაში.
სამოქალაქო კოდექსის 1201-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ 2011 წლის 1 ნოემბრის საოქმო განჩინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 352-ე, 354-ე მუხლებზე მითითებით, სსიპ „სოციალური მომსახურების სააგენტოს ვაკე-საბურთალოს სოციალური მომსახურების ცენტრს“ დაავალა, წარმოედგინა სოციალური მუშაკის შესაბამისი დასკვნა 2008 წლის 27 ივლისს დაბადებული ე. შ-ის საყოფაცხოვრებო პირობების შესახებ.
სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარმოდგენილ საყოფაცხოვრებო პირობების შესახებ სსიპ „სოციალური მომსახურების სააგენტოს“ მიერ გაცემულ დასკვნაზე, რომლის თანახმად, „...ვიზიტების დროს გამოკვეთა, რომ ე. დედის, დეიდის და ბებია-ბაბუის მხრიდან არის ბავშვის ფიზიკური და გონებრივი განვითარებისათვის აუცილებელი მზრუნველი გარემოთი მოცული. იკვებება ნიტრიციული რაციონით. ვიზიტის დროს ბავშვი გამოხატავდა დადებით ემოციებს ნ. მიმართ. ოჯახის საყოფახოვრებო პირობები შეესაბამება ბავშვის მოთხოვნებს და შესაბამისობაშია არსებულ სტანდარტებთან. ბავშვს აქვს თავისი საძინებელი ოთახი, სათამაშო კუთხე, ბავშვის განვითარებისათვის საჭირო სათამაშოები. მისთვის ცალკეა აბაზანა ჰიგიენური პროცედურებისათვის. ე. სისტემატიურად დაჰყავთ სასეირნოდ ჰაერზე ვაკის პარკში, შარტავას სკვერში, ეთნოგრაფიული მუზეუმის ტერიტორიაზე, რაც ხელს უწყობს ბავშვის სოციალიზაციას გარემოში. ბავშვის კოგნიტური განვითარება ასაკთან შესაბამისობაშია, ის მეტყველებს კარგად. ბავშვის მოზრდილთან ურთიერთობის მოთხოვნილება ძლიერია. ბავშვის ემოციური მდგომარეობა, მისი აქტივობა, მისი განვითარება პირდაპირ კავშირშია იმასთან, რამდენად ხშირად ეთამაშებიან და ელაპარაკებიან მოზრდილები. ... ე. შ-ე დაბადებიდან დღემდე ცხოვრობს დედასთან – ნ. ბ-ესთან. ის უზრუნველყოფილია უსაფრთხო და განვითარებისათვის საჭირო თბილი და მზრუნველი გარემოთი. ოჯახის ყველა წევრი ზრუნავს ბავშვის ჯანმრთელობაზე (პედიატრის მხრიდან ხდება სისტემატიური მონიტორინგი) და მის დადებით ემოციურ განვითარებაზე. პედიატრის დასკვნით ბავშვი არის ჯანმრთელი. ოჯახში შექმნილია ყველა პირობა, რათა ბავშვი აღიზარდოს საქართველოს სრულფასოვან მოქალაქედ. ბავშვის ფსიქო-მოტორული განვითარება შეესაბამება ასაკს (პედიატრის ჩანაწერები). ოჯახში სუფევს იდეალური წესრიგი. ბავშვი ჩართულია საგანმანათლებლო აქტივობაში. დაჰყავთ კერძო საბავშვო ბაღში. ძირითადი პასუხისმგებლობა ბავშვზე, მეთვალყურეობა დღის განმავლობაში ნ.თან ერთად, ქ-ნ დ.ისაც აკისრია. ასაკიდან გამომდინარე, ე. საჭიროებს განსაკუთრებულ სიფრთხილეს და დაცვას სტრესული სიტუაციებისგან. იმედია, რომ მშობლების, განსაკუთრებით მამის მხრიდან მაქსიმალურად იქნება გათვალისწინებული ბავშვის ფსიქოლოგიური მდგომარეობა, რათა არ შეფერხდეს ამ ეტაპზე არსებული ბავშვის ემოციური განვითარების დადებითი დინამიკა... ე.ს განსაკუთრებული ძლიერი მიჯაჭვულობა აქვს დედასთან ნ. ბ-ესთან. ოჯახში ყველა პირობაა შექმნილი ბავშვის ნორმალური ზრდა-განვითარებისათვის“.
„ბავშვის უფლებათა შესახებ“ კონვენციის მე-3 მუხლისა და მე-9 მუხლის შესაბამისად, არასრულწლოვანი შვილის საცხოვრებელი ადგილის განსაზღვრისას სასამართლო გამოდის, უპირველეს ყოვლისა, ბავშვის ინტერესებიდან და ითვალისწინებს მის ასაკს, ჯანმრთელობის მდგომარეობას, პირად მიდრეკილებას მშობლებისადმი, იმ სოციალურ და ყოფით გარემოს, სადაც ბავშვს მოუწევს ყოფნა, მისი ცხოვრების წესს.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კერძოდ კი, იმის გათვალისწინებით, რომ ასაკიდან გამომდინარე, ე. საჭიროებს განსაკუთრებულ სიფრთხილეს და დაცვას სტრესული სიტუაციებისგან და ამასთან, ე.ს განსაკუთრებული ძლიერი მიჯაჭვულობა აქვს დედასთან ნ. ბ-ესთან, პალატამ მიიჩნია, რომ ე. შ-ის უპირატეს ინტერესებს ემსახურება მისი საცხოვრებელი ადგილის განსაზღვრა დედის, ნ. ბ-ის საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით.
პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება ალიმენტის განსაზღვრის ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უსაფუძვლობაზე.
მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ კ. შ-ე მუშაობს ავსტრიის ქ.ვენაში შპს „ბ. ჯეტ მ-ში“ სრულუფლებიანი თანამფლობელის სტატუსით დირექტორის თანამდებობაზე. მხარეთა შორის სადავოა, შეადგენს თუ არა კ. შ-ის ყოველთვიური შემოსავალი 3000 ევროს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექის 102-ე და 103-ე მუხლების თანახმად პალატამ აღნიშნა, რომ სადავო გარემოების დასადასტურებლად მტკიცების ტვირთი, დავის საგნის თავისებურებიდან გამომდინარე (ვინაიდან, მოსარჩელეს ობიექტური მიზეზების გამო არ ძალუძს უცხო ქვეყნიდან მოპასუხის შემოსავლის შესახებ მტკიცებულებების მოპოვება) აწევს მოპასუხე მხარეს, კერძოდ, აპელანტი (მოპასუხე) ვალდებულია, ამტკიცოს გარემოება, რომ მისი ყოველთვიური შემოსავალი არ შეადგენს 3000 ევროს, რაც მოცემულ შემთხვევაში მან ვერ დაადასტურა.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად აღნიშნა, რომ მოპასუხე მხარეს არ უცდია მოპასუხის ყოველთვიური შემოსავლის შესახებ მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებების გაქარწყლება, მაშინ, როდესაც მისთვის ხელმისაწვდომი იყო მის მიერ სადავოდ გამხდარ გარემოებებთან დაკავშირებული მტკიცებულებები. მოპასუხემ ისე გახადა სადავოდ მოსარჩელის მიერ მის შემოსავლად მითითებული თანხა, რომ არ წარმოუდგენია ამ ფაქტების გამაქარწყლებელი მტკიცებულებები მიუხედავად იმისა, რომ მას ამ მტკიცებულებების წარმოდგენა მოსარჩელის შუამდგომლობის საფუძველზე დაევალა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 4 დეკემბრის განჩინებით, მაშასადამე, ვერ შეძლო შესაგებელში მითითებული გარემოებების დადასტურება.
ამდენად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლზე მითითებით, სწორად მიიჩნია, რომ მოპასუხის ყოველთვიური შემოსავალი შეადგენდა 3000 ევროს.
სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 1212-ე, 1213-ე, 1214-ე, 1198-ე და 1234-ე მუხლებზე მითითებით ალიმენტის გონივრულ და სამართლიან ოდენობად სწორად მიიჩნია ყოველთვიურად 500 ევროს ეკვივალენტი ლარი.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კ. შ-ემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლოა, რადგან სასამართლოს სრულყოფილად არ გამოუკვლევია ბავშვის ამჟამინდელი მდგომარეობა.
სასამართლოს განჩინებაში არ უთითებს, თუ რომელი მტკიცებულების ან კომპეტენტური ორგანოს დასკვნის საფუძველზე გადაწყვიტა, რომ ბავშვი დედასთან უკეთესად აღიზრდებოდა.
სასამართლოს გდაწყვეტილება ალიმენტის დაკისრების ნაწილშიც უკანონოა.
უსაფუძვლოა გადაწყვეტილება განქორწინების ნაწილშიც. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით ცალსახად და უტყუარად დასტურდება, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროისათვის კ. შ-ისა და ნ. ბ-ის განქორწინების საკითხი ავსტრიის სასამართლოს მიერ უკვე გადაწყვეტილი იყო. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის თანახმად, სასამართლო არ განიხილავს საქმეს, თუ იგივე მხარეებს შორის იგივე საფუძველზე დავა მიმდინარეობს სხვა სასამართლოში ან არსებობს უკვე გადაწყვეტილება.
არასწორია სასამართლოს განმარტება, რომ კ. შ-ე არ ნახულობს შვილს, რადგან მას შესაძლებლობა არ აქვს, ინახულოს თავისი შვილი იმის გამო, რომ დედამ იგი უკანონოდ გაიყვანა ავსტრიის ტერიტორიიდან.
კასატორი სადავოს ხდის სასამართლოს მიერ დადგენილ იმ გარემოებას, რომ ე. შ-ეს, მისი ასაკიდან გამომდინარე, დედასათან განშორება და ავსტრიაში დაბრუნება ფსიგოლოგიურ საფრთხეს შეუქმნის. სასამართლო ამ გარემოების დასადასტურებლად უთითებს 2009 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილებაზე.
სასამართლოს სათანადოდ არ გამოუკვლევია ბავშვის ფსიქიკური მდგომარეობა. რაც შეეხება 2009 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილებას, მასში დაფიქსირებულია, რომ ავსტრიაში დაბრუნება შეუქმნის ე. შ-ეს ფსიქიკურ პრობლემებს და არა მამასთან ცხოვრება.
კასატორი არ ეთანხმება იმ გარემოებას, რომ მისი შემოსავალი ყოველთვიურად შეადგენს 3000 ევროს და ალიმენტის სახით უნდა დაეკისროს 500 ევროს გადახდა. მოწინააღმდეგე მხარეს გააჩნდა მტკიცებულება კ. შ-ის ყოველთვიური შემოსავლის ოდენობის შესახებ და მან ეს მტკიცებულება სასამართლოს არ წარუდგინა. სასამართლომ უსაფუძვლოდ გაათავისუფლა მოსარჩელე მტკიცების ტვირთისაგან.
კასატორი მზადაა 500 ევროზე მეტიც გაიღოს შვილის კეთილდღეობისათვის იმ შემთხვევაში, თუ დარწმუნდებოდა, რომ თანხა მის შვილს მოხმარდება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 მარტის განჩინებით კ. შ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა კ. შ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ კ. შ-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ქ-ის მიერ გადახდილი 1 275 ლარის 70% – 892,5 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
კ. შ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
კასატორ კ. შ-ეს (პირადი №...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 2012 წლის 6 მარტს №4937607 სალაროს შემოსავლის ორდერით მ. ქ-ის მიერ გადახდილი 1 275 ლარის 70% – 892,5 ლარი.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
