ას-156-150-2012 5 აპრილი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – რ. მ-ო

მოწინააღმდეგე მხარე – რ. ჯ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზრაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

რ. ჯ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში რ. მ-ოს წინააღმდეგ და თავდაპირველად მოითხოვა უკანონო მფლობელობიდან მოძრავი ნივთის გამოთხოვა და სამართლებრივი სიკეთის მისი თანხმობის გარეშე განკარგვით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, ხოლო მოთხოვნათა დაზუსტების შემდეგ მოსარჩელემ შეამცირა სარჩელი და მოითხოვა რ. მ-ოსგან მისთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 2000 ლარის ოდენობით შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, აწ გარდაცვლილი მამის – დ. ქ-ის საცხოვრებელი სახლი გადავიდა მამიდის – რ. მ-ოს საკუთრებაში. ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 12 იანვრის განჩინებით მას ამ ბინიდან საკუთრებაში გადაეცა 1/9 წილი. თუმცა რეალურად მის მამიდებს შორის არსებული უთანხმოების გამო, რაც უკავშირდება სადავო ბინას, მოსარჩელე თავისი საკუთრებით ვერ სარგებლობს და დარჩენილია უბინაოდ. მის წილს ფაქტიურად განკარგავს რ. მ-ო. მოსარჩელე თანახმა იყო ესარგებლა 26 კვ.მ. ფართით, რომელიც მოპასუხეს აქვს გაქირავებული, მაგრამ ამაზეც ვერ შეთანხმდნენ. შემდეგ რ. მ-ოსაგან მიიღო პირობა, რომ დავის საბოლოო გადაწყვეტამდე იგი ყოველთვიურად გადაუხდიდა 100 ლარს, ერთი თვის თანხის გადახდის შემდეგ ამაზეც უარი განაცხადა. რ. მ-ო ამ ოთახების გაქირავების შედეგად იღებს ყოველთვიურად 150 ლარს და მოსარჩელის საკუთრების განკარგვით უსაფუძვლოდ მდიდრდება, რის გამოც მოსარჩელემ მოითხოვა რ. მ-ოსათვის, მისი ნებართვის გარეშე, თავისი საკუთრების განკარგვისათვის თვეში 150 ლარის, სულ (14 თვის) 2000 ლარის დაკისრება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ მოტივით, რომ მოსარჩელეს სადავო ბინიდან რეალური წილი არა აქვს გამოყოფილი, ამიტომ შეუძლებელია იმის გარკვევა, რომ რ. მ-ოს უკავია სწორედ ის ფართი, რაც შეიძლება მოსარჩელის წილს შეესაბამებოდეს. სწორედ ამიტომ მხარეთა შორის მიმდინარეობს სხვა სასამართლო დავა სადაო ბინაზე საზიარო უფლების გაუქმებასთან დაკავშირბით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით რ. ჯ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. ჯ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით რ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების თაობაზე, რ. მ-ოს რ. ჯ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1202 ლარის გადახდა. 1202 ლარის ზემოთ რ. მ-ოსათვის თანხის დაკისრების თაობაზე, რეზო ჯ-ის სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე დადგინდა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 12 იანვრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ქ.თბილისში, პ. გ-ის ( ჯ-ის) ქ. № 38/29-ში მდებარე უძრავ ნივთზე იდეალური წილები გამოეყოთ რ. ჯ-ს 1/9 წილი, ხოლო რ. მ-ოს 5/9- წილი, რაც აისახა საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში. კერძოდ, საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, მოსარჩელე რ. ჯ-ი წარმოადგენს ქ. თბილისში, პ. გ-ის (ჯ-ის) ქ. № 38/29-ში მდებარე უძრავი ნივთის 1/9 წილის მესაკუთრეს, 1/3 წილის მესაკუთრეა ი. კ-ა (გ-ე), ხოლო 5/9 წილი ეკუთვნის რ. მ-ოს.

მხარეთა ახსნა-განმარტებებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ რ. ჯ-ს უძრავი ნივთის 1/9 წილზე მისი საკუთრების უფლების წარმოშობიდან - 2010 წლის 12 იანვრიდან, მის მიერ სარჩელის (განსახილველი სარჩელი) აღძვრის მომენტამდე - 2011 წლის 23 მარტი, ქ.თბილისში, პ. გ-ის ( ჯ-ის) ქ. № 38/29-ში არ უცხოვრია და არ უსარგებლია. ასევე დადგინდა, რომ რ. მ-ო მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში სარგებლობდა ქ.თბილისში, პ. გ-ის (ჯ-ის) ქ. № 38/29-ში მდებარე უძრავი ნივთით. რ. მ-ოს განმარტებით, მის მფლობელობაში და სარგებლობაშია დასახელებულ მისამართზე მდებარე უძრავი ნივთიდან მისი კუთვნილი 5/9 წილის შესაბამისი ფართი.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხეს სარჩელში მითითებული გარემოებებისა და მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების საპირისპიროდ, კერძოდ იმ გარემოების საპირისპიროდ, რომ რ. მ-ოს მიერ 14 თვის განმავლობაში 150 ლარად გაქირავებული იყო საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ნაწილი, კერძოდ ორი ოთახი, სადავოდ არ გაუხდია (იხ. შესაგებელი, სააპელაციო შესაგებელი, მხარის წარმომადგენლის პოზიცია საქმის ზეპირი განხილვის დროს 2011 წლის 14 ნოემბრის საოქმო ჩანაწერი). მხარე მხოლოდ იმ გარემოებაზე მითითებით შემოიფარგლა, რომ იგი როგორც 5/9- წილის კანონიერი მფლობელი, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის საფუძველზე უფლებამოსილი იყო თავისუფლად განეხორციელებინა მფლობელობა და სარგებლობა მის კუთვნილ ქონებაზე. ამასთან მხარე მიუთითებდა, რომ იგი სარგებლობდა მისი და არა რ. ჯ-ის საკუთრებაში არსებული ქონებით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ასევე მოწმის ჩვენების გათვალისწინებით (იხ. 51) პალატამ დადგენილად მიიჩნია, ორი ოთახის 150 ლარად 14 თვის მანძილზე რ. მ-ოს მიერ გაქირავების ფაქტობრივი გარემოება. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, იმ პირობებში, როდესაც დასახელებული უძრავი ნივთი იმყოფებოდა თანამესაკუთრეების საერთო საკუთრებაში და წარმოადგენდა თანამესაკუთრეთა საზიარო საგანს, ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ თანამესაკუთრეთა წილების კვალობაზე უძრავი ნივთი არ იყო გამიჯნული, მოწინააღმდეგე მხარის არგუმენტი, რომ მის მფლობელობაში და სარგებლობაშია 5/9 წილის შესაბამისი ფართი, მოკლებული იყო დამაჯერებლობას. კერძოდ, რ. მ-ო ვერ ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ მის მიერ გაქირავებული ორი ოთახი წარმოადგნდა სწორედ მის კუთვნილ 5/9 წილში შემავალ ფართს.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ რ. მ-ო იმ ფაქტზე დაყრდნობით, რომ რ. ჯ-ს არ ჰქონდა გამოყოფილი საერთო საკუთრებიდან მისი წილის კვალობაზე შესაბამისი ფართი, უგულვებელყოფდა რ. ჯ-ის უფლებას კონკრეტული ფართით სარგებლობაზე და მფლობელობაზე. აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატამ მიუთითა მოწმე ი. გ-ის (რომელიც მხარეებთან ერთად სადავო ბინის თანამესაკუთრეა) ჩვენებაზე, რომლის მიხედვითაც, რ. ჯ-ი სადავო ბინაში ცხოვრობდა სტუდენტობის დროს და მისი კუთვნილი ავეჯი ამ დორისთვისაც იმყოფება ამ სახლში, და რომ ის ოთახი სადაც განთავსებ. რ. ჯ-ის ავეჯი რ. მ-ოს მიერ დაკეტილია და რ. ჯ-ს არ ეძლევა ამ ოთახით სარგებლობის უფლება.

სააპელაციო პალატამ, საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებების, მოწმის ჩვენების, მოსარჩელის ახსნა-განმარტებისა და თავად მოწინააღმდეგე მხარის (მოპასუხის) მიერ შესაგებელში დაფიქსირებული პოზიცის ურთიერთშეჯერებისა და ანალიზის საფუძველზე დაასკვნა, რომ რ. ჯ-ს რ. მ-ოს მხრიდან საერთოდ არ ეძლეოდა მითითბულ სახლში რომელიმე ოთახით სარგებლობის უფლება.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის დავის სწორად გადაწყვეტისათვის განმსაზღვრელი იყო არა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ რ. ჯ-ს არ გააჩნია მისი წილის კვალობაზე გამიჯნული ფართი დასახელებულ თანასაკუთრებაში არსებულ სახლში და ამასთან, რ. ჯ-ი ვერ ადასტურებდა მისი კუთვნილი წილის შესაბამისი ფართის რ. მ-ოს მიერ გაქირავების გარემოებას, არამედ მნიშვნელოვანი იყო, თავად მხარეთა შორის მატერიალურ-სამართლებრივი ურთიერთობიდან - თანასაკუთრების სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე, შეფასებულიყო, დაირღვა თუ არა რ. ჯ-ის, როგორც საზიარო საგნის ერთ-ერთი თანამესაკუთრის და მოწილის უფლებები, რ. მ-ოს, როგორც იმავე საზიარო საგნის მოწილის და თანამესაკუთრის ქმედებით.

იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეები წარმოადგენენ ქ.თბილისში, პ. გ-ის ( ჯ-ის) ქ. № 38/29-ში მდებარე უძრავ ნივთზე არსებული საზიარო უფლების (საერთო საკუთრების) მოწილეებს (თანამესაკუთრეებს) და რამდენადაც მხარეთა შორის სადავო საკითხი გამომდინარეობს სწორედ საზიარო საგნის მფლობელობასა და სარგებლობასთან (მართვასთან) დაკავშირებით განხორციელებული ქმედებებიდან, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის წარმოშობლი დავა ექცეოდა საზიარო უფლებების მომწესრიგებელი სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ნორმების რეგულირების ფარგლებში.

სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 956.1-ე, 959-ედა 955.1-ე მუხლებზე მითითებით, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებისას, არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია მასზე, რომ იგი როგორც 5/9 წილის მესაკუთრე, უფლებამოსილი იყო განეხორციელებინა ქონების გაქირავება. აღნიშნულთან მიმართებაში პალატამ მიუთითა, რომ დასახელებული სახლი წარმოადგენდა მხარეთა საზიარო საგანს და მისი მართვისა და განკარგვის უფლებამოსილება ერთ-ერთ თანამესაკუთრეს გააჩნდა მხოლოდ სხვა თანამესაკუთრეებთან ერთობლივად.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 394.1-ე და 955.2-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ რ. ჯ-ის თანასაკუთრების უფლების წარმოშობის მომენტიდან - 2010 წლის 12 იანვრიდან 14 თვის განმავლობაში სარჩელის აღძვრამდე პერიოდისათვის საზიარო საგნის ნაწილი რ. მ-ოს ჰქონდა გაქირავებული 150 ლარად, საიდანაც მას შესაბამისი ნაწილი 1/9 წილის კვალობაზე მოსარჩელისათვის არ გადაუცია. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ ქირის ოდენობისა და საზიარო საგნის ნაწილის ქირავნობის პერიოდის (14 თვის) გათვალისწინებით, რ. ჯ-ი როგორც საზიარო უფლების მონაწილე, უფლებამოსილი იყო, მოეთხოვა აღნიშნული ქირა არა მთლიანად, არამედ მისი ნაწილი მისი წილის ოდენობის - 1/9-ის გათვალისწინებით, შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია რომ რ. ჯ-ის მოთხოვნა საფუძვლიანი იყო მხოლოდ (14*150=2100 – 100 = 2000; 2000 ლარის 1/9 = 222 ლ.) 222 ლარის ანაზღაურების ნაწილში.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ გარდა იმისა, რომ რ. ჯ-ს რ. მ-ომ არ გადაუხადა საზიარო საგნის ნაწილის გაქირავებით მიღებული შემოსავლის ნაწილი - 222 ლარი, მან აპელანტს ასევე არ მისცა შესაძლებლობა განეხორციელებინა მისი წილის შესაბამისად საზიარო საგნის სარგებლობის უფლება. რ. მ-ოს მხრიდან საზიარო საგნის ამგვარი სარგებლობით, პალატის მოსაზრებით, დაირღვა სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი სამართლებრივი წესრიგი. საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებებისა (იხ. ს.ფ. 15, 16) და მოსარჩელის ახსნა-განმარტების საფუძველზე, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ აპელანტს მიუხედავად მისი თანასაკუთრების უფლების წარმოშობისა სადავო ბინაზე, არ მიეცა განეხორციელებინა სარგებლობის უფლება საზიარო საგანზე მისი წილის შესაბამისად, რის გამოც იგი 14 თვის განმავლობაში იძულებული იყო ქირით ეცხოვრა. პალატამ აღნიშნა, რომ ქირით ცხოვრებასთან დაკავშირებით, აპელანტის მიერ მითითებული გარემოების გასაბათილებლად მოწინააღმდეგე მხარეს არც რაიმე მტკიცებულება და არც რაიმე მტკიცება სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ რ. ჯ-ი იმის გამო, რომ მას არ მიეცა შესაძლებლობა ესარგებლა საზიარო საგანით (და ეცხოვრა საზიარო სახლში) მისი წილის კვალობაზე, იგი იძულებული გახდა ეცხოვრა ნაქირავებ ბინაში ყოველთვიური 70 ლარის ოდენობით ქირის სანაცვლოდ 14 თვის განმავლობაში. ამდენად რ. მ-ოს ქმედებამ, რაც გამოვლინდა აპელანტისათვის სარგებლობის უფლების ხელშეშლაში, გამოიწვია აპელანტისათვის ზიანის მიყენება 980 ლარის (14 * 70 = 980 ლ.) ოდენობით. გარდა ამისა, პალატის განმარტებით, საზიარო უფლების თიოეულ მოწილეს თავიანთი წილის შესაბამისად თანაბრად გააჩნიათ საზიარო საგნით სარგებლობის უფლება. კონკრეტულ შემთხვევაში მოწინააღმდეგე მხარის არგუმენტი, რომ რ. ჯ-ს მისი წილის მიხდვით არ აქვს გამოყოფილი, გამიჯნული ფართი და შეუძლებელია იმის დადგენა თუ კონკრეტულად რომელი ოთახით ან/და ოთახებით უნდა ესარგებლა, მოკლებ. დამაჯერებლობას, რამდენადაც რ. ჯ-ს, როგორც საზიარო საგნის მოწილეს გააჩნია კანონით გარანტირებული უფლება საზიარო საგნის სარგებლობასთან დაკავშირებით და ის გარემოება, რომ მას გამოყოფილი არ ჰქონდა კონკრეტული ოთახი, როგორც საზიარო უფლების მოწილეს არ უკარგავდა საზიარო საგნით სარგებლობის უფლებამოსილებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელემ დაასაბუთა მოპასუხის, როგორც თანამესაკუთრისა და საზიარო უფლების მონაწილის მხრიდან კანონით გათვალისწინებული ვალდებულებების დარღვევა, რასაც შედეგად მოჰყვა მოსარჩელისათვის ქონებრივი დანაკლისის სახით ზიანის მიყენება - სკ-ის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული სამოქალაქო სამართლებრივი პასუხისმგებლობის დაკისრების აუცილებელი წინაპირობა, რაც სარჩელის ნაწილობრივ, კერძოდ, 1202 ლარის (980+ 222) მოპასუხისათვის დაკისრების ნაწილში დაკმაყოფილების საფუძველს წარმოადგენდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. მ-ომ, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, გაუგებარია სააპელაციო სასამართლომ, რის საფუძველზე მიიჩნია დადგენილად, რომ რ. მ-ოს გაქირავებული ჰქონდა ორი ოთახი 150 ლარად, ასევე კასატორის აზრით, მიუხედავად იმისა, რომ ის საერთოდ უარყოფდა, რომ გაქირავებული ოთახები შედიოდა მის კუთვნილ 5/9-ში, რატომ მიიჩნია სასამართლომ, რომ მას უნდა დაესდასტურებინა აღნიშნული ფაქტი.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მხოლოდ მოწინააღმდეგე მხარის ახსნა-განმარტების საფუძველზე მიიჩნია დადგენილად ის გარემოება, რომ რ. ჯ-ს ნაქირავები ჰქონდა ფართი 14 თვის განმავლობაში და იხდიდა ყოველთვიურად 70 ლარს და, შესაბამისად, მას მიადგა ზიანი, მაშინ, როდესაც არ იყო დადგენილი კონკრეტულად სად ქირაობდა, ვინ იყო გაქირავებული ფართის მესაკუთრე და რა ფორმით ხდებოდა გადახდა. ამდნად, რ. მ-ო მოკლებული იყო შესაძლებლობას გადაემოწმებინა ხსენებული ინფორმაცია, თუმცა სასამართლომ აღნიშნა, რომ მას აღნიშნულის საწაინააღმდეგო მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 თებერვლის განჩინებით რ. მ-ოს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. მ-ოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილ. მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებ. სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას რ. მ-ოს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

კასატორი რ. მ-ომ „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის „მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, როგორც ინვალიდი, გათავისუფლებ. სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. მ-ოს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.