ას-1818-1792-2011 10 აპრილი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – გ. გ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „მ-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ნივთის უკანონო მფლობელობით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 18 აგვისტოს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა შპს „მ-მა“ მოპასუხე გ. გ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ნივთის უკანონო ფლობით მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ 150000 აშშ დოლარის, აგრეთვე, მიუღებელი შემოსავლის ასანაზღაურებლად 155000 აშშ დოლარის დაკისრება.

სარჩელის თანახმად, შპს „მ-მა“ 2007 წელს მონაწილეობა მიიღო საპრივატიზაციო აუქციონში, სადაც გაიმარჯვა და შეიძინა უძრავი ქონება – ქობულეთში, პ-ის ქ.№8-10-ში მდებარე 4720კვ.მ მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობები. მყიდველის მიერ ქონების ჩაბარების მომენტში აღმოჩნდა, რომ აღნიშნულ უძრავ ქონებას ფლობდა ფიზიკური პირი გ. გ-ე. მოპასუხემ მოსარჩელის ქონება მნიშვნელოვნად დააზიანა. კერძოდ, ტერიტორიის მთელ პერიმეტრზე აყრილი იყო ძვირადღირებული ბეტონის დიდი ფილები, საერთო რაოდენობით 130 ცალი; მოხსნილი იყო სათვალთვალო ჯიხურის და შენობის კარ-ფანჯრები; დაკარგული იყო ძირითადი ლითონის ჭიშკრის გასაწევი ძრავა; მოხსნილი იყო ავტომანქანის ბოქსების შესასვლელი კარებები. მოპასუხის მიერ მიყენებულმა ზიანმა შეადგინა 150000 აშშ დოლარი.

გარდა ამისა, მოსარჩელის მითითებით, მან სამი წლის განმავლობაში ვერ მოახერხა, რომ საკუთარი ქონება გამოეყენებინა თავისი სამეწარმეო მიზნებისათვის, რის გამოც მნიშვნელოვანი შემოსავალი დაკარგა. აუდიტის დასკვნის შესაბამისად, სადავო ქონების იჯარით გაცემის შემთხვევაში მოსარჩელე მიიღებდა 155000 აშშ დოლარის ოდენობის შემოსავალს (ტომი 2, ს.ფ. 2-11).

მოპასუხე გ. გ-ემ სარჩელი არ ცნო. მისი განმარტებით, 2001 წლის 1 ოქტომბრის იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე იგი მართზლომიერად ფლობდა და სარგებლობდა სადავო ქონებით. სარჩელში მითითებული უძრავი ნივთები არასდროს ყოფილა შპს „მ-ის“ საკუთრებაში, მოსარჩელეს ისინი არ შეუძენია (ტომი 2, ს.ფ. 119-127).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „მ-ის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გ. გ-ეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 155000 აშშ დოლარის გადახდა, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი 2, ს.ფ. 214-222).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე გ. გ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივერბული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 2, ს.ფ. 226-234).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებით გ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2007 წლის 2 აგვისტოს შპს „მ-მა“ გაიმარჯვა აჭარის ა/რ-ის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს მიერ გამოცხადებულ საპრივატიზაციო აუქციონში და მოიპოვა ქობულეთში, პ-ის ქ.№8-10-ში მდებარე 4720კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობების საკუთრების უფლება;

ქობულეთში, პ-ის ქ.№8-10-ში მდებარე 4720 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მასზე განთავსებული 1988 კვ.მ შენობა-ნაგებობებით, შპს „მ-ის“ საკუთრებად დარეგისტრირდა 2007 ნლის 12 სექტემბერს, ხოლო მყიდველს მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე გადაეცა 2007 წლის 3 სექტემბერს;

2007 წლის ოქტომბერში, გ. გ-ესთან უშედეგო მოლაპარაკების შემდეგ, შპს „მ-მა“ გამოსახლების მოთხოვნით მიმართა ქობულეთის პოლიციის რაიონულ განყოფილებას. გ. გ-ემ, გამოსახლების ხელშეშლის მიზნით, პოლიციის ორგანოებს წარუდგინა „ქობულეთის კ-ასა“ და „წვრილ საბითუმო ბაზას“ შორის დადებული ე.წ. იჯარის ხელშეკრულების ქსეროასლი, რომლითაც ცდილობდა სადავო ქონების მართლზომიერად ფლობის ფაქტის დადასტურებას. მითითებული იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე შეწყდა მოპასუხის გამოსახლების პროცედურა და შპს „მ-ს“ მიეთითა, რომ დავა გადაეწყვიტა სასამართლო გზით;

2008 წლის მარტში შპს „მ-მა“ ქობულეთის რაიონულ სასამართლოში ვინდიკაციური სარჩელი აღძრა „წვრილი საბითუმო ბაზის“ (დირექტორი გ. გ-ე) მიმართ და მოითხოვა უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა. საქმის განხილვის დროს მოპასუხემ ვერ წარადგინა იჯარის ხელშეკრულების დედანი. „წვრილი საბითუმო ბაზის“ დირექტორმა გ. გ-ემ ბათუმის საქალაქო სასამართლოში ადმინისტრაციული სარჩელი აღძრა აჭარის ა/რ-ის მთავრობის, აჭარის ა/რ-ის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროსა და შპს „მ-ის“ მიმართ ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტების და პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ. მან ამავე დროს მოითხოვა ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის თაობაზე მიმდინარე სამოქალაქო საქმის წარმოების შეჩერება, რაც ქობულეთის რაიონულმა სასამართლომ დააკმაყოფილა;

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით „წვრილი საბითუმო ბაზის“ დირექტორ გ. გ-ეს უარი ეთქვა ადმინისტრაციული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, რაც ძალაში დატოვა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ 2009 წლის 8 ივნისის განჩინებით, ხოლო უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით მოცემულ ადმინისტრაციულ დავაზე „წვრილი საბითუმო ბაზის“ დირექტორ გ. გ-ის წარმომადგენლის ა. ბ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩა განუხილველად. ამდენად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში;

2010 წელს განახლდა შპს „მ-ის“ ვინდიკაციური სარჩელის განხილვა. საქმის განხილვის დროს მოპასუხემ ვერ წარადგინა იჯარის ხელშეკრულების დედანი. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 აპრილის №2-760/90 გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა შპს „მ-ის“ სარჩელი, მოპასუხეები - გ. გ-ე და შპს „ქობულეთის კ-ა“ გამოსახლდა შპს „მ-ის“ სახელზე საკუთრების უფლებით რიცხული - ქობულეთში, პ-ის ქ.№8-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან. აღნიშნული გადაწყვეტილება ძალაში დატოვა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2010 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით, ხოლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 მარტის განჩინებით გ. გ-ისა და შპს „ქობულეთის კ-ის“ წარმომადგენლის ა. ბ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად დაუშვებლობის გამო. დასახელებულ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში;

აუდიტორ-შემფასებლის, გ.ლ-ას 2010 წლის 20 ივლისის დასკვნით, ქობულეთში, პ-ის ქ.№8-10-ში მდებარე 4720კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და 1988კვ.მ შენობა-ნაგებობების 01.09.2007 – 20.07.2010წ. პერიოდში საიჯარო ქირით მიღებული შესაძლო შემოსავლების საბაზრო ღირებულებაა 155000 აშშ დოლარი.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აღნიშნულ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებები, რომლებიც დაეფუძნა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე, 159-ე, 164-ე მუხლების, ამავე კოდექსის 316-ე მუხლისა და 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 992-ე მუხლის, 408-ე, 411-ე, 412-ე მუხლების შინაარსს.

აპელანტის მოთხოვნასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ დამატებით განმარტა შემდეგი:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის თანახმად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ. ესენია: ა. ფაქტები, რომლებსაც სასამართლო საყოველთაოდ ცნობილად მიიჩნევს; ბ. ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ. სასამართლომ განმარტა, რომ საქმეში არსებული, კანონიერ ძალაში შესული ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით დადგენილია, რომ შპს „ქობულეთის კ-ასა“ და „წვრილ საბითუმო ბაზას“ შორის 2002 წლის 1 ოქტომბერს დადებული იჯარის ხელშეკრულება არ წარმოადგენს ქობულეთში, პ-ის ქ.№8-10-ში მდებარე 4720კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და 1988კვ.მ შენობა-ნაგებობების გ. გ-ის მიერ მართლზომიერი ფლობის დამადასტურებელ სათანადო მტკიცებულებას.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. ხოლო ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-5 მუხლზე, რომლის შესაბამისად, მართლმსაჯულება ხორციელდება სასამართლოს წინაშე ყველა პირის თანასწორობის საფუძველზე. მოთხოვნები, რომლებიც წაეყენება ერთ მხარეს, ადეკვატურტად უნდა წაეყენოს მეორე მხარესაც და და განმარტა, რომ მოცემული ნორმა შეიცავს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის (მოვალეობების) განაწილების ზოგად წესს. მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს გარემოებები, რომელებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნას, ხოლო მოპასუხემ – გარემოებები, რომელბზედაც იგი ამყარებს თავის შესაგებელს. მტკიცების ველდებულება (ტვირთი) მხარეთა შორის ნაწილდება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით დადგენილი ზოგადი წესისა და მატერიალური კოდექსის ნორმებში არსებული კერძო (სპეციალური) წესების საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხეს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია მტკიცებულებები, რაც გააქარწყლებდა, გააბათილებდა აუდიტორ-შემფასებლის გ.ლ-ას დასკვნას, დაუსაბუთებელი იყო აპელანტის მსჯელობა ამ მტკიცებულების არასათანადოდ მიჩნევისა და მიუღებელი შემოსავლის ოდენობის უსწორობის თაობაზე (ტომი 2, ს.ფ. 284-295).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე გ. გ-ემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას, რის საფუძვლადაც მიუთითებს შემდეგ არგუმენტებზე:

გასაჩივრებული განჩინების თანახმად, გ. გ-ე ქონების არამართლზომიერი მფლობელია. აღნიშნული ფაქტი სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის საფუძველზე მიიჩნია პრეიუდიციული მნიშვნელობის მქონედ, რა დროსაც დაეყრდნო ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებასა და ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 22 დეკემბრის განჩინებას. კასატორი განმარტავს, რომ მესაკუთრისათვის მისაკუთვნებელი კომპენსაციის ოდენობის განსაზღვრისათვის არასაკმარისია იმის დადგენა, რომ გ. გ-ე ქონებას არამართლზომიერად ფლობდა, რადგან არამართლზომიერი მფლობელი შეიძლება იყოს კეთილსინდისიერიც და არაკეთილსინდისიერიც. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში არ შეუფასებია გ. გ-ე წარმოადგენდა კეთილსინდისიერ თუ არაკეთილსინდისიერ მფლობელს;

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს უნდა შეეფასებინა, თუ რა სამართლებრივი საფუძვლით ფლობდა გ. გ-ე სადავო უძრავ ნივთს. ასეთ საფუძველს წარმოადგენდა გ. გ-ესა და შპს „ქობულეთის კ-ას“ შორის დადებული იჯარის ხელშეკრულება, რომელიც მოქმედებდა 2001 წლის 1 ოქტომბრიდან 2002 წლის 1 ოქტომბრამდე. შემდგომში, ხელშეკრულების მოქმედების ვადა გაგრძელდა 2012 წლის 1 ოქტომბრამდე. საკასაციო საჩივრის თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ გადამეტებული მნიშვნელობა მიანიჭა იმ გარემოებას, რომ მოპასუხემ არ წარადგინა იჯარის ხელშეკრულების დედანი. ამის გამო, კასატორმა მოიძია და საკასაციო საჩივარს თან დაურთო იგი. განსახილველი საქმისათვის „იჯარის ხელშეკრულების“ სამართლებრივი შეფასება საკვანძო მნიშვნელობის მქონეა, ვინაიდან შპს „მ-ისათვის“ ზიანის ანაზღაურების საკითხი და ამ ზიანის ოდენობა პირდაპირ კავშირშია გ. გ-ის, როგორც მფლობელის სტატუსთან; გ. გ-ის კეთილსინდისიერ მფლობელად მიჩნევისათვის საკმარისი პირობაა, რომ იგი ქონებას ფლობდა მესაკუთრის, შპს „ქობულეთის კ-ის“ ნების შესაბამისად. აქედან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 159-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც, კეთილსინდისიერია მფლობელი, რომელიც ნივთს მართლზომიერად ფლობს, ან რომელიც უფლებამოსილ პირად შეიძლება იქნეს მიჩნეული საქმიან ურთიერთობებში საჭირო გულმოდგინე შემოწმების საფუძველზე;

საკასაციო საჩივრის თანახმად, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, კერძოდ, არ არის დასაბუთებული, თუ რატომ წარმოადგენს კასატორის ქმედება დელიქტს. უფრო მეტიც, გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებული არ არის, თუ კონკრეტულად რომელი ქმედება წარმოადგენს დელიქტს; კასატორი განმარტავს, რომ იგი იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე ფლობდა ქონებას. აღნიშნული კი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას არ წარმოადგენს; კასატორი აღნიშნავს, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მივიჩნევთ, რომ ჩადენილ იქნა დელიქტი, სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 998-ე მუხლი, რომლის თანახმად, თუ ზიანის დადგომაში მონაწილეობს რამდენიმე პირი, ისინი პასუხს აგებენ, როგორც სოლიდარული მოვალეები. ზიანისათვის პასუხს აგებს არა მარტო ის, ვინც იგი უშუალოდ მიაყენა, არამედ ისიც, ვინც ის დაიყოლია ან მისი ხელშემწყობი იყო, ასევე ისიც, ვინც შეგნებულად ისარგებლა სხვისთვის მიყენებული ზიანით. გასაჩივრებული განჩინებით გ. გ-ე მიჩნეულია არამართლზომიერ მფლობელად იმაზე დაყრდნობით, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა შპს „მ-ის“ სარჩელი და გ. გ-ე გამოსახლებულ იქნა შპს „მ-ის“ სახელზე რიცხული უძრავი ქონებიდან. აღნიშნულს სასამართლომ პრეიუდიციული მნიშვნელობა მიანიჭა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის საფუძველზე, თუმცა სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით, ასევე, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით ქობულეთში, პ-ის ქ.№8-10-ში მდებარე უძრავი ქონების არამართლზომიერ მფლობელად სასამართლომ გ. გ-ესთან ერთად ცნო შპს „ქობულეთის კ-აც“. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ მასთან ერთად სოლიდარულად უნდა აგოს პასუხი შპს „ქობულეთის კ-ამაც“;

საქმის განხილვისას დაირღვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლი, რადგან სასამართლოს მტკიცებულებები ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად არ შეუფასებია, კერძოდ, სასამართლომ მთლიანად გაიზიარა აუდიტორ-შემფასებლის გ.ლ-ას 20 ივლისის დასკვნა, სადაც აუდიტორმა არ გაითვალისწინა, რომ საიჯარო ხელშეკრულების 2.1 პუნქტის თანახმად, საიჯარო ქირის ოდენობა შეადგენდა ქონების ნარჩენი საბალანსო ღირებულების 9.9%-ს ან 1800 ლარს, რაც მოიჯარეს უნდა გადაეხადა ყოველკვარტალურად. აღსანიშნავია, რომ ხელშეკრულება წლების განმავლობაში პრაქტიკულად სრულდებოდა ორივე მხრიდან და შპს „ქობულეთის კ-ა“ იღებდა ქირას „იჯარის ხელშეკრულებით“ განსაზღვრული ოდენობით. ამასთან, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის, რომ იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე გ. გ-ეს გადაეცა 500კვ.მ მიწის ნაკვეთი. ხოლო აუდიტორმა შეაფასა 1988კვ.მ ფართის გაქირავების შედეგად მისაღები ქირის ოდენობა. ექსპერტიზის დასკვნაში არ არის გათვალისწინებული ქონების ფაქტობრივი მდგომარეობა, მისი პროფილი, ბაზარზე არსებული ინტერესი ამ ქონების მიმართ და ა.შ.; კასატორი აღნიშნავს, რომ აუდიტორის დასკვნის, როგორც ასანაზღაურებელი ზიანის ოდენობის დამამტკიცებელი დოკუმენტის განხილვა ეწინააღმდეგება სასამართლო პრაქტიკას, რომლის მიხედვითაც სასამართლოები ძირითადად ეყრდნობიან სასამართლო საექსპერტო დაწესებულების მიერ გაცემულ დასკვნებს. თუკი მოსარჩელე მხარე თავად არ უზრუნველყოფს ექსპერტის დასკვნის წარდგენას, მაშინ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე მუხლის საფუძველზე ექსპერტიზა ინიშნება სასამართლოს ინიციატივით;

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა. ბ-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (6000 ლარი) 70% – 4200 ლარი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე და 407-ე მუხლების შესაბამისად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო სასასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულება – შპს „ქობულეთის კ-ის“ დირექტორ ა. ხ-სა და „წვრილი საბითუმო ბაზის“ დირექტორ გ. გ-ეს შორის 2001 წლის 1 ოქტომბერს დადებული იჯარის ხელშეკრულების დედანი „6“ ფურცლად (ტომი 2, ს.ფ. 342-347).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ გ. გ-ეს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა. ბ-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (6000 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 7 თებერვალი, სალაროს შემოსავლის ორდერი № ..., ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 4200 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. კასატორ გ. გ-ეს დაუბრუნდეს საქართველოს უზენაეს სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება – შპს „ქობულეთის კ-ის“ დირექტორ ა. ხ-სა და „წვრილი საბითუმო ბაზის“ დირექტორ გ. გ-ეს შორის 2001 წლის 1 ოქტომბერს დადებული იჯარის ხელშეკრულების დედანი 6 ფურცლად. (ტომი 2, ს.ფ. 342-347).

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.