ას-277-268-2012 30 აპრილი, 2012 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ჯ. ი-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ. კ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ცხოველის მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ქ. კ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ჯ. ი-ის მიმართ და მოითხოვა ცხოველის მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურება შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელე ცხოვრობს ლაგოდეხის რაიონის სოფელ ზემო ხ-ში, სადაც ეწევა შინაურ მეურნეობას. ამავე სოფელში სამეურნეო საქმიანობას ეწევა ჯ.ი-იც. 2011 წლის 6 იანვარს მოპასუხის ძაღლებმა დაგლიჯეს მისი კუთვნილი ორი სული მაკე ღორი, რის შესახებაც მოსარჩელეს შეატყობინა ე. მ-მა და სოფლის მწყემსმა მურად მ-მა. მოსარჩელემ მომხდარის შესახებ აცნობა ლაგოდეხის პოლიციას. მოსარჩელეს ჰყავდა კარგი ჯიშის ღორები და თითო გოჭს ყიდდა 60-70 ლარად. ორივე ღორი იყო მაკედ და მათ უნდა დაეყარათ საშუალოდ ათ-ათი გოჭი, რომელთა საერთო ღირებულება რეალიზაციისას შეადგენდა 1200 ლარს, ყოველივე ეს კი, წარმოადგენს ქ.კ-ისათვის მიყენებულ ზიანს. რაც შეეხება დაგლეჯილ ღორებს, 1 კილოგრამი ხორცის ღირებულება შეადგენდა 8 ლარს, ხოლო მთლიანად ხორცის ღირებულება 1520 ლარია. ჯამში მოპასუხისათვის დასაკისრებელი თანხა 2720 ლარია.

მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ ეწევა მეურნეობას და მისი ღორები მაკედ იყვნენ. აღნიშნული შემთხვევის დროს, ჯ. ი-ის ძაღლები დაბმული იყვნენ. სოფელი ჩეხილი მდებარეობს ტყეში, სადაც ხშირია დღისითა და ღამით მგლების თავდასხმა და არ არის გამორიცხული რომ ღორები, სწორედ, მგლებს შეაჭამოთ. მოსარჩელეს პოლიციისათვის კი არ უნდა გამოეძახა, არამედ ვეტერინარი უნდა მოეწვია და ჩაეტარებინა ლეშის შემოწმება, რომლითაც დადგინდებოდა ღორების გარდაცვალების ზუსტი მიზეზი. ამასთან, არ არსებობს მიყენებული ზარალის დამადასტურებელი მტკიცებულება.

ლაგოდეხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილებით ქ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ჯ. ი-ს დაეკისრა 2720 ლარის გადახდა მოსარჩელის სასარგებლოდ, სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ი-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით ჯ.ი-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. კ-ე ცხოვრობს ლაგოდეხის რაიონში სოფელ ხ-ში, ხოლო ჯ. ი-ი - ქ. კ-ის მეზობლად. 2011 წლის 6 იანვარს ქ. კ-ეს კუთვნილი ორი ღორი დაეხოცა. პალატამ საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულების საფუძველზე, სადაც დაფიქსირებულია, თავად ჯ. ი-ის ახსნა-განმარტება, დადგენილად მიიჩნია გარემოება, მასზე რომ, 2011 წლის 6 იანვრისათვის, ანუ იმ პერიოდისათვის, როდესაც დაგლეჯილი იპოვეს ქ. კ-ის კუთვნილი ორი სული ღორი, ჯ. ი-ს ჰყავდა ოთხი ძაღლი - სამი თეთრი და ერთი ჭრელი. პალატამ საქმეში განთავსებული წერილობითი მტკიცებულებების, ასევე განსახილველ საქმეზე მოწმედ დაკითხულ პირთა - ე. მ-ისა და მურად მ-ის ჩვენებების საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ 2011 წლის 6 იანვარს ქ. კ-ის კუთვნილი ორი ღორი დაგლიჯა ჯ. ი-ის კუთვნილმა ორმა ძაღლმა. პალატამ მითითებულ მოწმეთა ჩვენება სარწმუნოდ მიიჩნია, ვინაიდან, დასახელებულ მოწმეთა ჩვენებიდან, როგორც დგინდება, ისინი შემთხვევით კი არ წააწყდნენ ძაღლების მიერ ქ. კ-ის ღორის დაგლეჯვის ფაქტს, არამედ, როგორც მოწმეები განმარტავენ, მათი ყურადღება მიიქცია ღორების ჭყივილმა, რის გამოც ე. მ-ი და მურად მ-ი დაუყონებლივ გაემართნენ იმ ადგილისაკენ, საიდანაც ისმოდა ეს ხმა. პალატამ მიუთითა, რომ მოწმე ე. მ-ამ დაკითხვისას ზუსტი დრო გაიხსენა - 14:10 სთ, როდესაც შემოესმა ღორების ჭყივილი. პალატამ ასევე ყურადღება მიაქცია იმ მნიშვნელოვან გარემოებას, რომ, როდესაც მ. მ-ი, შემდეგ კი ელ. მ-ი მივიდნენ შემთხვევის ადგილზე ორივე მოწმე უშუალოდ შეესწრო იმ მომენტს, რომ ქ. კ-ის ერთ-ერთი დაგლეჯილი ღორი ჯერ კიდევ ფეხზე იდგა და იქვე იყო ორი ძაღლი - ერთი თეთრი და მეორე ჭრელი, ყვითელი კოპლებით. მურად მ-ი, რომელიც პირველად მივიდა შემთხვევის ადგილზე, უშუალოდ შეესწრო იმ მომენტს, რომ ორი ძაღლი გლეჯდა ქ. კ-ის ჯერ კიდევ ცოცხალ ღორს.

პალატამ აღნიშნა, რომ მითითებული ორი მოწმის ჩვენება გამოირჩევა კატეგორიულობით, იმ კუთხითაც, რომ ორივე მოწმე, დარწმუნებით და არა სავარაუდოდ მიუთითებენ კონკრეტულ მახასიათებლებზე და დარწმუნებულები არიან, რომ შემთხვევის ადგილზე ნანახი ერთი თეთრი (ტყავის საყელურით) და მეორე ყვითელკოპლებიანი ძაღლი ეკუთვნის ჯ. ი-ს. ამ ნაწილში მოწმეთა ჩვენების სარწმუნოობაზე მიუთითებს ის გარემოებაც, რომ ჯ. ი-ის ძაღლებზე მეზობლებს, მათ შორის, მოწმეებსაც, მათი კუთვნილი შინაური ცხოველების დაგლეჯვის გამო, ეჭვი ადრე, სხვა შემთხვევების დროსაც გაუჩნდათ. პალატამ კიდევ ერთ საგულისხმო ფაქტობრივ გარემოებაზე გაამახვილა ყურადღება, რომელმაც, თავის მხრივ, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მითითებული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების მიმართ სასამართლოს შინაგანი რწმენის ჩამოყალიბებაში, კერძოდ, სადავო არ არის და საქმის მასალებით დადასტურებულია, რომ ე. მ-ამ მას შემდეგ, რაც შემთხვევის ადგილზე დაინახა ერთი თეთრი და ერთი ჭრელი ძაღლი, მაშინვე მურად მ-თან ერთად წავიდა ჯ. ი-თან იმის სათქმელად, რომ მისმა კუთვნილმა ძაღლებმა დაგლიჯეს ქ. კ-ის კუთვნილი ღორები. სწორედ, ამ პრეტენზიის შინაარსის მოსმენის შემდეგ ჯ. ი-ის მწყემსი ელჩინ მირგაფაროვი წაჰყვა შემთხვევის ადგილზე ე. მ-ს. საგულისხმო და მნიშვნელოვანია, რომ ჯ. ი-მა, რომელმაც მოისმინა პრეტენზია, არ აჩვენა მასთან პრეტენზიით მისულ ე. მ-ს თავის ეზოში დაბმული ოთხი ძაღლი, რაც უტყუარი მტკიცებულება იქნებოდა მის მიმართ პრეტენზიის გასაბათილებლად. პალატამ აქვე მიუთითა, რომ უბნის ინსპექტორ - გამომძიებელმა 6 იანვარს ჯ. ი-ის მხოლოდ ორ ძაღლს და არა ოთხ ძაღლს გადაუღო ფოტო.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილების გათვალისწინებით, რომლებიც შეიცავენ ზოგად დანაწესს მტკიცების ტვირთთან და მტკიცების საშუალებთან დაკავშირებით, პალატამ განმარტა, რომ მოსარჩელის პოზიცია და მითითებული გარემოება კუთვნილი ორი ღორის ჯ. ი-ის კუთვნილი ძაღლების მიერ დაგლეჯის შესახებ განჩინებაში მითითებული მტკიცებულებებითაა დადასტურებული. ამავე დანაწესის შინაარსიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მიერ მითითებული და დამტკიცებული გარემოებების გასაბათილებელად საპირისპიროს მტკიცების ტვირთი აწევს მოპასუხე ჯ. ი-ს, რომელიც ძირითადად მხოლოდ იმ გარემოებაზე მითითებით შემოიფარგლება, რომ ზამთარში ხშირი იყო მგლების მიერ ტყის პირად მყოფ სოფელში შინაური ცხოველების დაგლეჯვის შემთხვევები. პალატამ (მოპასუხე მხარის ინიციატივით მოწვეული) მოწმე ელჩინ მირგაფაროვის ჩვენებასთან დაკავშირებით, რომელმაც უარყო შემთხვევის ადგილზეც, ასევე შემთხვევის ადგილამდე გზაში ჯ. ი-ის ძაღლის დანახვა, აღნიშნა, რომ მისი ჩვენება არ შეიცავს რაიმე ისეთ მონაცემებს, რაც გააბათილებდა მურად მ-ისა და ე. მ-ის ჩვენებებს, მეტიც, პალატამ მიიჩნია, რომ მისი ჩვენებით ჯ. ი-ს ჰყავს ორი ძაღლი, რომლებიც შემოსევის დროს იყვნენ დაბმულები. აღნიშნული ეწინააღმდეგება თავად ჯ. ი-ის ჩვენებას, რომლის მიხედვითაც მას ჰყავს ოთხი ძაღლი - სამი თეთრი და ერთი ჭრელი თეთრი და ყვითელი. იმის გათვალისწინებით, რომ მოწმე ელჩინ მირგაფაროვი წარმოადგენს ჯ. ი-ის მიერ დასაქმებულ პირს - მწყემსს, მას, პალატის მოსაზრებით, ზუსტად უნდა სცოდნოდა ჯ. ი-ის კუთვნილი ძაღლების რაოდენობა. ამგვარი არასწორი ინფორმაციისა და მხარესთან შრომითი ურთიერთობიდან გამომდინარე დამოკიდებულების გათვალისწინებით, პალატამ ელჩინ მირგაფაროვის ჩვენება არასარწმუნოდ მიიჩნია.

მოსარჩელე ქ.კ-ის ახსნა-განმარტების, მოწმე მურად მ-ისა და ე. მ-ის, ასევე თ. გ-ის ჩვენებების ურთიერთშეჯერებისა და ანალიზის საფუძვლზე პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ ჯ. ი-ის ძაღლების მიერ დაგლეჯილი და დახოცილი ქ.კ-ის ორი ღორი იყო მაკედ. პალატამ აღნიშნულთან დაკავშირებით განმსაზღვრელი მნიშვნელობის მქონედ მიიჩნია ვეტექიმის - თ.გ-ის ჩვენება, რომელსაც, მართალია, უშუალოდ არ უნახავს შემთხვევის ადგილას დახოცილი ორი ღორი, თუმცა ცალსახად ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მისთვის როგორც ვეტექიმისთვის დანამდვილებით ცნობილი იყო, რომ იმ დროს ქ. კ-ის ორი ღორი იყო მაკედ. მ.მ-ის ჩვენებასთან შეჯერებით, რომელმაც მიუთითა, რომ მან დაინახა დაგლეჯილი ღორის მუცელში ნაყოფი, ასევე ზემოაღნიშნულისა და თავად მოსარჩელის ახსნა-განმარტების გათვალისწინებით, პალატამ სარწმუნოდ მიიჩნია მოსარჩელის ახსნა-განმარტება აღნიშნულ გარემოებასთან დაკავშირებით.

პალატამ მიუთითა, რომ აპელანტს, თუკი ის სადავოს ხდის მოსარჩელის ღორების მაკედ ყოფნის შესახებ ფაქტობრივ გარემოებას, შეეძლო სასამართლოსთვის მტკიცება მაინც შეეთავაზებინა, რომ ქ.კ-ეს, აღნიშნული ღორების გარდა, იმ პერიოდისათვის კიდევ ჰყავდა სხვა ღორებიც, რომლებიც იყვნენ მაკედ. აღნიშნული გარემოების მტკიცების პირობებში პალატა განმსაზღვრელ მნიშვნელობას აღარ მიანიჭებდა თ.გ-ის ზემოთ მითითებულ ჩვენებას. ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივ გარემოება მასზე, რომ ჯ. ი-ის ძაღლების მიერ დაგლეჯილი და დახოცილი ქ.კ-ის კუთვნილი ორი ღორი იმ მომენტისთვის იყო მაკედ, ასევე თ.გ-ის ჩვენების გათვალისწინებით, რომელმაც მიუთითა, რომ ქ. კ-ეს, ჰყავდა ,,რუსული” ჯიშის ღორები და ადრე დაყარეს 13 გოჭი. ამდენად, პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება იმის შესახებ, რომ თითოეული ღორი დაყრიდა საშუალოდ 10-10 გოჭს მაინც.

მოპასუხის მიერ საპირისპირო მტკიცებულების წარმოუდგენლობის გამო, პალატამ მითითებული მოწმეების, ასევე მოწმე ნუკრი ცნობ-ის ჩვენების გათვალისწინებით, რომელმაც შემთხვევის ადგილზე დაათვალიერა დახოცილი ღორები, გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ დახოცილი ღორების ხორცის სუფთა წონა იქნებოდა 190 კგ.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ, სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე მითითებით, სწორად მიიჩნია მხარეთა შორის წარმოშობილი ვალლდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობა ზიანის მიყენებიდან (დელიქტიდან) გამომდინარე ურთიერთობად. ამასთან, სასამართლომ, განსახილველ შემთხვევაში, სწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 1003-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც ცხოველის მფლობელი ვალდებულია, აანაზღაუროს ის ზიანი, რომელიც მისმა ცხოველმა სხვას მიაყენა. ამასთან, არა აქვს მნიშვნელობა, ცხოველი მეთვალყურეობის ქვეშ იმყოფებოდა, დაკარგული იყო, თუ გაქცეული. ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება არ გამოიყენება, როცა ცხოველის მფლობელმა მიიღო აუცილებელი ზომები მესამე პირთა დასაცავად. მოცემულ შემთხვევაში, დადგინდა, რომ 2011 წლის 6 იანვარს, დაახლოებით დღის 2-3 სთ-ზე, ჯ. ი-ის კუთვნილმა ძაღლებმა დაგლიჯეს ქ. კ-ის კუთვნილი ორი მაკე ღორი, რომლებიც ადგილზევე დაიხოცნენ. პალატამ მიიჩნია, რომ პასუხისმგებლობის გამომრიცხველი გარემოების შესახებ აპელანტის მიერ რაიმე სარწმუნო დასაბუთება არ ყოფილა წარმოდგენილი (ამასთან არ დადასტურდა აპელანტის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ მას დაბმული ჰყავდა ოთხივე ძაღლი). შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ქ. კ-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელ პირად სწორად მიიჩნია ჯ. ი-ი. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის I ნაწილის და 409-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, ზიანის ანაზღურების სახედ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შეუძლებლობის გათვალისწინებით, უნდა განსაზღვროს ფულადი ანაზღაურება და დახოცილი ღორების ხორცის მასისა და მისი საბაზრო ღირებულების გათვალისწინებით, ქონებრივი დანაკლისის ოდენობა უნდა განისაზღვროს 1 520 ლარად. (190 კგ x 8 ლ = 1 520 ლ ). რამდენადაც დადგენილია, რომ ქ. კ-ის კუთვნილი ღორები იყვნენ მაკედ პალატამ მოპასუხისათვის შემოსავლის სახით 1 200 ლარის ზიანის ანაზღაურების დაკისრება სწორად მიიჩნია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 ნოემბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ჯ. ი-მა და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება შემდეგი დასაბუთებით: სასამართლომ კანონით დადგენილი ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე, ვეტერინარის ცნობის, შემთხვევის ადგილის დათვალიერების, ექსპერტის დასკვნისა და დახოცილი ღორების აწონის გარეშე დაადგინა საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებები. მოსარჩელეს უნდა ემტკიცებინა ზიანის მიყენების ფაქტის გამომწვევი მოქმედების არსებობა, მისი ოდენობა და მიზეზობრივი კავშირი დამდგარ ზიანსა და ქმდებას შორის. ის ფაქტი, რომ ჯ. ი-ის ძაღლებმა დაგლიჯეს ღორები, არის მხოლოდ მოსარჩელის აზრი და არა უტყუარი ფაქტობრივი გარემოება. სააპელაციო სასამართლოს ვეტერინარ გ-ის დაკითხვისას უნდა გამოეტანა დასკვნა, რომ შეუძლებელია დადგენილიყო, მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოება, დახოცილი ღორების მაკედ ყოფნასთან დაკავშირებით. იმისათვის, რომ დელიქტური ვალდებულების საფუძველზე პირს დაეკისროს ზიანის ანაზღაურება, უნდა დადგინდეს პირის ბრალეული ან გაუფრთხილებელი მოქმედება, ზიანის მიყენების ფაქტი, მისი ოდენობა და მიზეზობრივი კავშირი. სასამართლომ კი, მოწმეთა ჩვენებით დაადგინა, რომ მოპასუხის ძაღლებმა დაგლიჯეს მოსარჩელის ღორები, რაც უსაფუძვლოა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჯ. ი-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია ზიანის ანაზღაურება სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის შესაბამისად. კასატორი სადავოდ მიიჩნევს, მტკიცების ტვირთის განაწილების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ჯ. ი-ს უნდა დაუბრუნდეს. ბ-ის მიერ 2012 წლის 23 თებერვალს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის, 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ჯ. ი-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ჯ. ი-ს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს ჯ. ი-ს უნდა დაუბრუნდეს . ბ-ის მიერ 2012 წლის 23 თებერვალს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის, 70% _ 210 ლარი ( 2012 წლის 23 თებერვალი, შემოსავლის ორდერი #4901144) სს ბანკ ,,რესპუბლიკის“ მეშვეობით.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.